อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 12 วันที่ 9 ก.ย.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 12 วันที่ 9 ก.ย.59

คร้ามหน้าเสีย ปาริชาติถามพ่อว่า “เราจะทำยังไงดีคะ?”

ขณะโทชิเดินออกมา สวนกับรามที่จะมาเอาเรื่องที่ตนถูกคร้ามหักหลัง รามมองโทชิฉุกคิดว่าบางทีเขาอาจจะเป็นตัวแทนญี่ปุ่นที่คร้ามค้าขายด้วยก็ได้ นึกเจ็บใจที่ตนไม่ได้เฉลียวใจตั้งแต่เจอกันคราวที่แล้ว

เมื่อเข้าไปเผชิญหน้ากัน รามถามคร้ามอย่างเอาเรื่องว่า

“ผู้ชายคนนั้นคือคนของกองทัพญี่ปุ่นใช่ไหม พวกคุณหักหลังผมเอาน้ำมันของผมไปส่งให้ญี่ปุ่นได้ยังไง!”



“น้ำมันพวกนั้นไปถึงมือพวกญี่ปุ่นเสียที่ไหนอังกฤษส่งเครื่องบินมาถล่มเรายับ น้ำมันโดนระเบิดไม่เหลือซาก” คร้ามโต้ ปูเป้ช่วยพ่อบอกว่าญี่ปุ่นโกรธมากหาว่าเราวางยาหักหลังเขา แล้วปูเป้พยายามกล่อมรามว่าเราต้องชดใช้ด้วยการส่งน้ำมันให้เขาใหม่เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าเราเองก็เสียหาย เขาจะได้ไม่เอาเรื่อง

รามปฏิเสธเสียงแข็ง ถูกคร้ามหาว่ารามเอาตัวรอดทั้งที่ตอนนี้เราตกเป็นผู้ต้องสงสัยด้วยกัน แล้วเอาเรื่องห้างมาขู่ว่า

“ทำคนของเขาตายเป็นเบือขนาดนั้น คิดว่าเขาจะปล่อยห้างแกลอยนวลรึไง” เห็นรามอึ้งก็สำทับ “ถ้าไม่ส่งน้ำมัน แกก็ต้องไปควานหาตัวการมา ต้องมีใครสักคนในพวกเรานี่แหละวะที่เป็นสายให้กับอีกฝ่าย ถ้าเราไม่รับผิดชอบอะไรเรานี่แหละที่จะกลายเป็นแพะรับบาป!!”

“ส่งน้ำมันชดใช้เขา แล้วจบปัญหาดีกว่านะ” ปูเป้กล่อมเมื่อเห็นรามคิดหนัก รามชั่งใจว่านี่อาจเป็นทางแก้ปัญหาได้

ooooooo

เมื่อรามกลับไปเจอกระถินที่ห้องทำงานในคฤหาสน์ เขาบอกว่าน้ำมันที่ส่งไปถูกระเบิด ญี่ปุ่นหาว่าตนเป็นหนอนบ่อนไส้ ยังไงก็ต้องชดใช้เขาเพื่อแสดงความรับผิดชอบเพื่อเรื่องจะได้จบเสีย

รามบ่นว่าถ้าตนโดนระเบิดตายไปคงไม่ต้องมาโดนสงสัยอย่างนี้ กระถินใจหายติงว่าอย่าพูดอย่างนี้ห้างเราขาดเขาไม่ได้

กระถินร้อนใจรีบไปที่วังปรียวัฒน์ เจอเสือกาจกับโม่คุยกับท่านชายอยู่ โม่บอกว่าเสือกาจให้เอาน้ำมันไปขาย ท่านชายเตือนให้ระวังหน่อยอย่าให้โดนจับ ท่านชายตกใจเมื่อหันมาเห็นกระถินยืนอยู่

กระถินเสียใจเมื่อรู้ว่าถูกคนใกล้ตัวหักหลัง พูดอย่างรับไม่ได้ว่าทุกคนได้ประโยชน์ คนที่เดือดร้อนมีแต่รามคนเดียว ท่านชายบอกว่าตนเตือนแล้วว่าอย่าให้รามไปยุ่งกับพวกมัน

“ทำไมเราต้องเป็นศัตรูกันเองเพคะ กระถินไม่อยากเห็นพวกเราต้องทำร้ายกันเองเลย” กระถิน

เดินกลับไปอย่างน้อยใจที่ท่านชายทำให้รามเดือดร้อน ท่านชายกับโม่ตกใจที่เห็นกระถินผิดหวังมาก

เมื่อรามตัดสินใจจะชดใช้น้ำมันเพื่อตัดปัญหา เขากลับมาคำนวณค่าเสียหายอย่างเคร่งเครียดในห้องทำงานที่ห้าง

ปูเป้ตามมาเขย่าความสับสนของรามต่อที่ห้องทำงานว่า

“น้ำมันบางส่วนถูกขโมยมาขาย ทางญี่ปุ่นสงสัยว่าอาจะเป็นฝีมือของโจรก๊กเดิมที่เคยมาปล้นข้าวของเราไป สันติบาลเคยจับพวกมัน แล้วรู้ไหมว่าใครมาขอปล่อยตัวไป” รามมัวคิดเลขไม่สนใจ ปูเป้บอกว่า “ท่านชายบรรณคือคนที่มาช่วยโจรพวกนั้น”

รามชะงักทันที หันมองหน้าปูเป้อย่างสนใจ เธอถล่มซ้ำและยุว่า

“แล้วมันย้อนมาขโมยน้ำมันของเราอีกครั้ง รามเคยทูลอะไรท่านชายเรื่องการค้าของเรารึเปล่า บางทีคนที่รู้ความเคลื่อนไหวของเราอาจจะเป็นท่านชายก็ได้ คุณพ่อกำลังสืบว่าท่านชายทรงเป็นพวกใต้ดินจริงไหม ถ้าใช่...ท่านชายก็คือคนหักหลังเรา!!”

เมื่อเกี่ยวกับท่านชาย รามคิดทันที สงสัยว่ากระถินอาจเป็นคนที่รู้เห็นเป็นใจกับท่านชาย

ooooooo

เย็นนี้ท่านชายไปหากระถินคุยกันที่สนามหน้าคฤหาสน์ ท่านชายถามว่าได้ยินว่ารามจะส่งน้ำมันให้ญี่ปุ่นอีกครั้ง กระถินปฏิเสธว่าตนไม่รู้อะไรเลย
ท่านชายบอกว่าตนไม่ได้มากดดันหรือให้กระถินเข้าข้างตน ถ้ารามยังยึดมั่นว่าสิ่งที่เขาทำถูกตนก็แค่อยากบอกให้สบายใจว่าถึงเธอจะเข้าข้างรามตนก็ไม่ว่าอะไร ไม่โทษ ไม่ตำหนิเพราะไม่อยากให้เธออึดอึดใจ

รามเข้าบ้านมาพอดี พอเห็นท่านชายคุยกับกระถินเหมือนมีลับลมคมในก็ระแวง เสียใจคิดว่ากระถินเอาใจออกห่างจากตน เป็นคนลอบแทงข้างหลังตน

เข้าบ้านไปอย่างผิดหวังเสียใจจนแม่นิ่มทักว่ากลับมาแล้วหรือก็ไม่ตอบ แม่นิ่มหันมองไปที่สนามเห็นท่านชายคุยกับกระถินก็ได้แต่คิดว่ารามมีอะไรผิดใจกับกระถิน

เมื่อเข้าห้อง รามคิดถึงคำถามของปูเป้ที่ว่าคนที่รู้ว่าจะมีการขนน้ำมันวันนั้นมีอยู่ไม่กี่คน ลองคิดดูว่าเขาบอกเรื่องนี้กับใครบ้าง รามคิดทบทวนแล้วมีแต่กระถินที่คุยกันเรื่องส่งน้ำมันคืนนั้นจนเขาตัดสินใจไม่ไปเองและให้สมพรไปแทน คิดถึงวันที่ปูเป้ชี้ให้ดูท่านชายกับกระถินเดินออกจากโรงแรมด้วยกัน วันนั้นปูเป้ทิ้งระเบิดไว้ว่า

“รามอาจจะถูกกระถินหักหลังมาตลอดรู้ตัวไหม?”

ยิ่งคิดทบทวนก็ยิ่งเชื่อว่ากระถินร่วมมือกับท่านชายทำร้ายตน รามทรุดนั่งที่เตียงอย่างผิดหวัง เจ็บปวดที่ถูกคนที่ตนรักอย่างหมดหัวใจหักหลัง!
ไม่นานกระถินขึ้นมาตามเขาไปทานของว่างเพราะแม่นิ่มเตรียมไว้ให้แล้ว รามบอกว่าตนอยากพัก บอกกระถินว่า

“มะรืนนี้เราจะส่งน้ำมันไปฐานทัพที่พม่า ไม่ไปทางใต้แล้ว หวังว่าคงจะไม่มีใครตามมาเล่นงานอีกนะ”

“กระถินจะเอาใจช่วยให้ทุกอย่างราบรื่นปลอดภัย” กระถินกุมมือรามอย่างให้กำลังใจแต่ใจรามมีแผลแล้ว เขามองเธออย่างไม่เชื่อใจ พูดเหน็บเป็นนัยว่า

“เวลาเธอไม่ดื้อมันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่เดี๋ยวนี้เธอใจดีกับพี่บ่อยไปนะ เหมือนเด็กทำผิดเลยต้องหาวิธีปกปิดความผิดด้วยการทำตัวเป็นเด็กดีเอาใจพี่เข้าไว้”

“พี่รามหมายถึงอะไร กระถินไม่เข้าใจ”

“เธอว่าระหว่างเรา ใครรู้จักใครดีกว่ากัน” รามจ้องหน้าถาม กระถินยิ่งงงไม่รู้ว่ารามพูดถึงอะไรแน่

ooooooo

ที่สถานีรถไฟบางกอกน้อยในคืนวันขนน้ำมัน ทหารญี่ปุ่นลำเลียงน้ำมันขึ้นรถไฟ มีชายลึกลับมาแอบเอาชอล์กทำเครื่องหมายกากบาทขนาดใหญ่ที่โบกี้บรรทุกน้ำมันเป็นสัญลักษณ์ไว้เสือกาจบอกลูกน้องที่ซุ้มโจรว่า

“เปลี่ยนแผน พรุ่งนี้มันจะส่งน้ำมันไปพม่า เราจะไปดักที่ราชบุรี มีคนกากบาททำเครื่องหมายเอาไว้ตู้ไหนมีรอยกากบาท ให้ปีนไปขนน้ำมันลงมา”

ทุกคนเตรียมตัวกันอย่างเร่งรีบ เสือกาจพึมพำอย่างสะใจว่า “นึกว่าเปลี่ยนเส้นทางแล้วจะรอดกูได้เหรอวะ”

ก่อนรามออกไปทำงาน แม่นิ่ม สร้อยสน และกระถินต่างอวยพรให้ไปดีมาดี รีบกลับมา และดูแลตัวเองให้ดีๆ

รามไปที่สถานีรถไฟสายใต้ รถไฟขบวนพิเศษมุ่งหน้าลงใต้ ที่บางโบกี้มีรอยกากบาทเป็นเครื่องหมาย

เสือกาจกับโม่และลูกน้อง ไปดักรถไฟที่ราชบุรี เสือกาจกำชับลูกน้องว่าจับตาดูเครื่องหมายที่ตู้ไว้ ถ้าเจอก็เตรียมกระโดดขึ้นรถไฟไปเลย

ที่ทางรถไฟสายราชบุรีอีกช่วงหนึ่ง รามกับสมพรขับรถมาจอดข้างทางรถไฟมีรถตำรวจอีกคันหนึ่ง รามจับตาดูเหตุการณ์อย่างสงบนิ่งว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม เพราะตนปล่อยข่าวลวงกระถินไว้ว่ารถไฟจะมาทางนี้หวังพิสูจน์ให้ได้ว่ากระถินหักหลังตนหรือไม่

พวกเสือกาจดักรอรถไฟจนผ่านไปทั้งขบวนก็ไม่มีโบกี้ที่มีเครื่องหมายกากบาท ขณะกำลังงง ก็มีไฟรถสาดมาที่กลุ่มเสือกาจ สัญชาติญาณเสือ พวก
เสือกาจกระโดดหลบแสงไฟ ได้ยินเสียงตำรวจประกาศว่า

“ยกมือขึ้น มอบตัวซะ พวกมึงมาดักปล้นน้ำมันใช่ไหม”

“ไม่มีน้ำมันอะไรทั้งนั้น!! ใครบอกแกว่าเราจะขนน้ำมันมาทางนี้” รามตะโกน พอเห็นหน้าเสือกาจรามจำได้ ถามว่าแกยังไม่ตาย กระถินส่งมาใช่ไหมหรือว่าท่านชาย ตะคอกว่า

“แกรวมหัวกับกระถินหักหลังฉันใช่ไหม!!

พวกแกปล้นมากี่ครั้งแล้วไอ้โจรชั่ว ทำไมไม่ตายให้รู้แล้วรู้รอดไป กลับมาทำไม!! แกกลับมาทำไม!!!”

เสือกาจตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “กูยังไม่ตายถึงมาล้างแค้นมึง ถ้ากูเป็นโจร มึงก็โจร!! เพราะมึงขายชาติ รับใช้ศัตรูไง” รามคว้าปืนจากตำรวจข้างๆ เล็งใส่เสือกาจ “ยิงเลย ถ้ากูตาย กระถินจะได้ตาสว่างซะทีว่ามึงเป็นคนยังไง”

รามแค้นมาก เขาเบนปืนยิงปืนระบายความแค้น ที่ถูกหักหลัง กระสุนเฉียดเสือกาจไปหลายนัดแต่เสือกาจ ก็ไม่สะทกสะท้านกลับสะใจที่เห็นเขาสติแตกแบบนั้น

เสือกาจระเบิดหัวเราะเยาะเย้ยที่รามไม่กล้าแม้แต่จะยิงตนให้ตาย

ฝ่ายรามยิงปืนระบายอารมณ์แค้นแล้วทิ้งปืนอย่างเสียใจเจ็บใจที่จนแล้วจนรอดเขาก็ทำร้ายจิตใจของกระถินไม่ลง...

ooooooo

ท่านชายได้รับข่าวร้ายถึงกับผงะ กระถินนั่งคุยอยู่กับท่านหญิงตกใจเมื่อท่านชายบอกว่า

“เราถูกหลอก เมื่อคืนญี่ปุ่นส่งน้ำมันรอบใหม่ไปใต้” กระถินถามว่าไม่ใช่พม่าหรือรามยังเป็นคนไปส่งเองเลย “มันเป็นแผน รามตบตาว่าไปพม่าก็เพื่อจะล่อจับหนอน บ่อนไส้ ที่รามโกหกเพราะเธอคือคนที่เขาสงสัย เขาถึงได้วางแผนจับผิดว่าใครหักหลังเขา แล้วตอนนี้คนที่เขาจับได้คือเสือกาจ”

กระถินช็อกเมื่อรู้ว่าเสือกาจถูกจับ!

เวลาเดียวกัน เสือกาจถูกนำตัวไปสอบสวนที่ห้องทำงานในห้างเลิศพาณิชย์ ปูเป้กับคร้ามเค้นถามว่าท่านชายเป็นคนส่งเขามาปล้นใช่ไหม เพราะเราแกล้งทำเป็นเปลี่ยนเส้นทางก็ยังไปดักรอได้ เสือกาจบอกว่าตนไม่รู้จักท่านชาย ตนแค่ทำมาหากินเท่านั้น

“เมียของรามเป็นคนบอกแกใช่ไหม” ปูเป้ตะคอก

“มันเป็นใคร กูไม่เคยเห็นหน้า”

รามฟังอยู่ เห็นเสือกาจปกป้องกระถินเช่นนั้นก็ยิ่งมั่นใจว่ากระถินคบคิดกับเสือกาจแน่ เมื่อเสือกาจปฏิเสธทุกคำถาม คร้ามขู่ว่า “ปากแข็งแบบนี้ ส่งให้ทางญี่ปุ่นง้างปากมันดีไหม”

ทันใดนั้นกระถินพรวดเข้ามาเห็นเสือกาจถูกจับมัดอยู่ ถามทุกคนว่า

“จับเขามาทำไม” แล้วตำหนิเสือกาจ “บอกแล้วใช่ไหมว่าให้หยุด ตอนนี้เดือดร้อนแล้วเห็นรึเปล่า”

รามและเสือกาจอึ้งที่กระถินเปิดเผยตัว ปูเป้ถามอย่างสะใจว่ายอมรับแล้วหรือว่ารวมหัวกัน รามก็รีบลากกระถินออกจากห้อง ถามว่าโกหกอยู่ตั้งนานมาสารภาพตอนนี้ไม่ช้าไปหน่อยรึ!

“พี่ราม ขอกระถินอธิบาย” สิ้นเสียงกระถินเสียงหวอ ก็ดังขึ้น สมพรวิ่งมาบอกว่าระเบิดจะลงอีกแล้วให้รีบหนีกันก่อน รามเดินออกจากห้องไปทันที กระถินรีบตามออกไป แต่ท่ามกลางผู้คนที่หนีระเบิดลงหลุมหลบภัย รามกลับเดินดุ่มๆไปอย่างไม่คิดจะหลบภัย กระถินวิ่งตามตะโกนบอกให้หลบภัย

“จะมาห่วงอะไรตอนนี้!! ที่จริงพี่ควรจะต้องตายไปกับรถไฟขบวนนั้น ในเมื่อคิดจะหักหลัง แล้วทำไมไม่ปล่อยให้พี่ตายๆไปซะตั้งแต่วันนั้น!”

กระถินบอกว่าตนแค่อยากช่วย “ช่วยด้วยการหักหลังให้มันมาเผาน้ำมันเราเนี่ยนะ! พี่ทำผิดอะไรนักหนากระถินถึงต้องหักหลังให้พวกมันทำร้ายพี่”
กระถินบอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจ ทำไปเพราะเป็นห่วงเขา รามถามว่าห่วงตนหรือปกป้องใคร ที่เธอไม่ยอมให้ตนไปเพราะกลัวจะจับได้ว่าพ่อตัวเองมาดักปล้นรถใช่ไหม ตัดพ้ออย่างเจ็บปวดว่า

“เธอไม่ชอบที่พี่ค้าขายให้ญี่ปุ่นเลยปล่อยให้เขาปล้นพี่! เธอทำทุกทางเพื่อจะขัดขวางพี่ แม้กระทั่งกุเรื่องท้องขึ้นมา เธอปกป้องทุกคนยกเว้นพี่ ทำไม?! เพราะเห็นว่าพี่มันเลวใช่ไหม!”

เครื่องบินทิ้งระเบิดใกล้มาทุกทีแล้วกระถินบอกให้หลบภัยก่อน รามจะเอาคำตอบให้ได้ บอกว่าถ้าไม่บอก ตนจะไม่ไป กระถินยังคงปฏิเสธ ทำให้รามยิ่งผิดหวังคิดว่ากระถินร่วมมือกับท่านชาย ตัดพ้ออย่างคนหัวใจสลายว่า

“อุตส่าห์ฟันฝ่ากันมาตั้งนานสุดท้ายเธอก็เห็นคนอื่นสำคัญกว่าพี่ เธอทำเหมือนกับพี่ไม่ใช่สามี เราไม่รักกันแล้วรึไง” กระถินร้องไห้ รามยังคงตัดพ้อว่า “ถ้าไอ้สงครามนี่มันทำให้เราต้องยืนกันคนละฝ่าย ชีวิตของพี่ก็คงไม่มีความหมาย พี่ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไม เพราะถึงรอดไปได้แต่พี่ก็เจ็บยิ่งกว่าตายที่รู้ว่าเธอทรยศ”

กระถินรู้สึกเหมือนถูกกรีดเข้าไปในหัวใจ ไม่นึกว่าจะทำให้รามผิดหวังเสียใจขนาดนี้

“พี่ยังมีตัวตนในสายตากระถินบ้างไหม...เพื่อกระถิน ชีวิตพี่พี่ยังตายแทนได้ แล้วทำไมแค่ความจริงใจกระถินถึงไม่มีให้พี่”

กระถินเจ็บปวด เธอได้แต่ร้องไห้อย่างรู้สึกผิด...

ooooooo

กระถินตัดสินใจกระเซอะกระเซิงกลับไปที่ห้าง เจอสมพรถามว่าพ่อตนอยู่ไหน พอรู้ว่าปูเป้เพิ่งพาออกไปบอกว่าจะพาไปมอบตัวให้ทางญี่ปุ่น กระถินก็วิ่งเตลิดไปตามทางที่สมพรบอก

รามยังขุ่นแค้นที่ถูกกระถินเอาใจออกห่าง แต่อำนาจแห่งรักที่ฝังลึกอยู่ในใจ ทำให้รามวิ่งตามไปด้วยความเป็นห่วง

กระถินวิ่งทางลัดไปดักรถของปูเป้ เธอพุ่งไปขวางหน้าจนปูเป้ต้องหยุดรถลงมา กระถินอ้อนวอนปูเป้ อย่างยอมทุกอย่างเพื่อพ่อว่า

“ขอพ่อฉันคืนด้วย เขาทำเพื่อความอยู่รอดแค่นั้น ถ้าอยากจะจับ จับฉัน ฉันรู้ทุกอย่างแต่ยังปล่อยให้เขาทำ” ถูกปูเป้ด่าว่าสันดานโจรเหมือนพ่อ หักหลังได้แม้กระทั่งสามี “ฉันผิดเอง จับฉันไปสิ อย่าเอาพ่อฉันไป ฉันยอมรับผิดแทนเขา”

ทั้งรามและเสือกาจเห็นกระถินในภาพที่เอาตัวเข้าปกป้องเสือกาจขนาดนี้ รามสะเทือนใจ บอกปูเป้ว่า

“เอาตัวเสือกาจคืนมา เราไม่จำเป็นต้องส่งใครไปให้เขาทั้งนั้น” รามเปิดรถดึงตัวเสือกาจออกมา

คร้ามตามลงมาจะเอาตัวเสือกาจคืน ตะคอกว่าเรื่องอะไรเราต้องกลายเป็นแพะรับบาปแทน เพราะมัน การค้าเราถึงพัง รามอ้างว่าตนเป็นคนจับเสือกาจมา ตนจะเป็นคนคุมตัวเอาไว้เอง

“ไม่ได้! ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าแกจะไม่ปล่อยมันไป ต้องให้สันติบาลคุมตัวมันไว้ เพราะยังไงมันก็มีความผิดที่โกงเรา”

คร้ามยืนยันแข็งกร้าวจนรามพูดไม่ออก ได้แต่หนักใจ กระถินผิดหวังมากที่ไม่สามารถช่วยพ่อได้

กระถินไปที่หน้าห้องขัง ขอโทษที่ตนช่วยพ่อไม่ได้ เสือกาจพูดอย่างทิฐิว่าจะขอโทษทำไมในเมื่อตนเป็นคนผิด

“ต้องช่วยสิ ยังไงคุณก็เป็น ‘พ่อ’ อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้ตั้งใจทิ้งฉัน ไม่เคยสักครั้งที่จะทิ้งฉัน”

“ที่เราไม่เคยอยู่ด้วยกัน ก็เพราะกูมันไม่มีวาสนาจะเป็นพ่อใคร กูไม่เคยทำหน้าที่พ่อ มึงจะเก็บกูไว้ให้เป็นภาระชีวิตมึงทำไม...คนอย่างกูไม่คู่ควรให้ใครมาเรียกว่าพ่อด้วยซ้ำ” กระถินร้องไห้เมื่อเห็นพ่อน้อยเนื้อต่ำใจ “ทำไมมึงไม่ไปเกิดเป็นลูกคนอื่นเขาวะ...ไปซะ ชีวิตมึงจะสบายถ้าไม่มีพ่อขี้คุกอย่างกู”

ทั้งเสือกาจและกระถินต่างร้องไห้อย่างหนักด้วยความเสียใจ น้อยเนื้อต่ำใจในตัวเอง...

ooooooo

รามจับตาดูเสือกาจกับกระถินคุยกัน เห็นต่างร้องไห้ก็เข้าใจว่ากระถินรู้เห็นเป็นใจให้เสือกาจปล้น พอหันกลับก็เจอปูเป้ เธอยุแหย่ทันทีว่าเลี้ยงงูเห่าไว้ในบ้านสุดท้ายมันก็แว้งกัดตัวเอง

“ผมขอ...เราไม่ต้องส่งคนผิดให้ทางนั้นได้ไหม หยุดโยงเรื่องระเบิดกับคนของผม เขาอยากจะได้สินค้าอะไร ผมก็ยอมส่งให้ ถือเป็นการชดใช้”

คร้ามเยาะเย้ยว่าเขาอาจจะไม่ยอมเสี่ยงแล้วก็ได้ ตนเคยเตือนแล้วว่าผู้หญิงคนนี้จะนำหายนะมาให้ เห็นหรือยัง

ท่านชายเข้ามาหาเสือกาจ พอทั้งสามเห็นก็ยิ่งมั่นใจว่าท่านชายอาจรู้เห็นเป็นใจกับเสือกาจด้วย ปูเป้ถามเย้ยว่า

“ทรงมาดูใจใครเพคะ พ่อ หรือว่าลูก”

“ท่านชายไม่น่าเอาพระยศมาแลกกับโจรพวกนี้ เสียเกียรติเปล่าๆ” คร้ามทำเสียงสมเพช

“ฉันยังไม่เห็นว่าโจรอย่างเขาจะน่ารังเกียจตรงไหน คนบางคนถึงไม่ใช่โจรแต่ก็ปอกลอกคนอื่นอยู่บ่อยไป”

ท่านชายตอกหน้าสองพ่อลูกแล้วเดินไปหาเสือกาจ หน้าคุก รามฟังท่านชายแล้วยิ่งมั่นใจว่าท่านชายรู้จักเสือกาจดีและยิ่งเชื่อว่ากระถินร่วมมือกันหักหลังตน ยิ่งเห็นท่านชายปลอบโยนกระถินก็ยิ่งบาดใจว่าเธอเอาใจออกห่างจากตนแล้วจริงๆ

“ถ้าฉันหาหลักฐานว่ารวมหัวกันได้ ถึงเป็นท่านชาย ก็ไม่รอด” คร้ามพูดให้บาดใจจนรามทนไม่ได้เดินหนีไป

กระถินถามท่านชายว่าเราจะช่วยเสือกาจอย่างไรเพราะรามคงไม่ปกป้องพ่อตนแน่ ท่านชายบอกว่า “โดนจับข้อหาเดิมซ้ำแบบนี้เห็นทีจะช่วยได้ยาก แล้วนี่ยังมีใบปลิวมาข่มขวัญทั่วพระนคร” ท่านชายเอาใบปลิวให้ดู “ญี่ปุ่นกำลังขวัญเสียกลัวเราหันไปเข้าข้างศัตรู ตอนนี้ใครที่ต้องสงสัยมันก็จับตัวเอาไว้ ปล่อยตัวเสือกาจตอนนี้อาจถูกเพ่งเล็งได้ ฉันทำได้แค่ช่วยสมุนของเขาก่อน”

กระถินฟังแล้วเครียด

ooooooo

รามหมางเมินกับกระถินจนแม่นิ่มสงสัยถามกระถินว่ามีปัญหาอะไรกัน กระถินบอกว่ารามจับได้ว่าพ่อตนเป็นคนขโมยสินค้า รามรับไม่ได้ จับพ่อตนส่งตำรวจไปแล้ว

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 12 วันที่ 9 ก.ย.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ