อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 14 วันที่ 13 ก.ย.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 14 วันที่ 13 ก.ย.59

“หีบเงินอยู่ในห้องแม่คุณราม เอ็งรีบขนสมบัติพวกนั้นออกไป เสียงหวอปลอดภัยดังเมื่อไหร่ เอ็งค่อยกลับออกไป ส่วนข้าจะไปถ่วงเวลาพวกที่หลุมหลบภัยเอาไว้ให้นานที่สุด” พูดจบละมุดวิ่งรีบไป ส่วนพุดกรองก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

พุดกรองเปิดตู้เสื้อผ้าเห็นหีบสมบัติซ่อนอยู่ในนั้นพยายามดึงออกมาแต่หีบใหญ่และหนักมากร่วงจากตู้เสียงดัง พยายามลากไปก็กระแทกเข้ากับเตียงเสียงดังอีก กระถินอยู่ในห้องพระได้ยินเสียงเอะใจจึงเอายาใส่ขวดลุกเดินไปดู

พุดกรองไม่สามารถยกหีบไปได้ เลยคว้ากระเป๋าเดินทางใบย่อมมาโกยสมบัติในหีบใส่จะยกหนี กระถินมาเจอพอดีถามว่าทำอะไร พุดกรองอ้างว่ามาเก็บสมบัติของตัวเอง กระถินรู้ทันเข้าไปขวาง ยื้อยุดจนตบตีกัน



พุดกรองพุ่งเข้าบีบคอกระถินจนหายใจไม่ออกแต่มือยังยื้อกระเป๋าไว้แน่น พุดกรองคำรามท่ามกลางเสียงเครื่องบินและระเบิดว่า

“อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยแก แกกับฉันไม่ควรจะได้อยู่ร่วมโลกกันอีกต่อไป”

“มึงกับกูก็เหมือนกัน” เสือกาจตวาดขึ้น ตรงเข้าจิกผมพุดกรองกระชากออกมา ตะคอกถาม “มึงทำกับลูกอย่างนี้ได้ยังไง มึงจะฆ่าลูกตัวเองได้ยังไง”

กระถินเห็นเสือกาจดุร้ายกับพุดกรองก็ตกใจพยายาม ร้องห้าม เสือกาจผลักพุดกรองจนไถลไปใกล้กระเป๋าสมบัติ แม้จะเสี่ยงตาย แต่ความโลภของพุดกรองมากจนลืมกลัว พยายามลากกระเป๋าสมบัติไป เสือกาจตามไปตะโกน

“มึงหนีออกไปก็ไม่รอด มีแต่จะตายเพราะสมบัติพวกนั้น” พุดกรองจนตรอกหันตะโกนไม่ให้เสือกาจเข้ามา เสือกาจถามเย้ยว่า “จะเลือกเงินหรือเลือกชีวิตก็ตามใจมึง”

กระถินพยายามเข้าห้ามขอร้องเสือกาจให้หยุด แต่ไม่อาจหยุดเสือกาจได้ พุดกรองหนีไปจนถึงบันได พลัดตกลงมาข้างล่างพร้อมกระเป๋าสมบัติ ปากกระเป๋าเปิดเงินในกระเป๋าปลิวว่อนกลบร่างพุดกรองที่นอนชักอยู่ที่เชิงบันไดก่อนหมดสติไป

กระถินวิ่งลงมาดูอ้อนวอนพุดกรองอย่าเพิ่งเป็นอะไรและจะพาไปหมอ

“ทิ้งมันไว้ แล้วไปกับกู” เสือกาจดึงตัวกระถินลากไป กระถินพยายามดิ้นไปช่วยพุดกรองแต่ถูกเสือกาจลากไป ทิ้งร่างพุดกรองที่นอนจมกองเลือดอยู่ท่ามกลางทรัพย์สมบัติที่กระจายรอบตัวอย่างน่าอนาถ

เสือกาจลากกระถินวิ่งไปท่ามกลางเสียงเครื่องบินและระเบิด กระถินดิ้นรนจะกลับไปช่วยพุดกรอง เสือกาจบอกว่าเราไม่มีเวลาแล้ว กระถินบอกว่าเราทิ้งเขาไว้ไม่ได้ มันอันตราย

“กูก็ให้มึงกลับไปทรมานอย่างเดิมไม่ได้แล้วเหมือนกัน” แล้วลากกระถินออกไปจนได้

เมื่อการทิ้งระเบิดสงบลง ละมุดรีบเข้าไปในบ้านเพื่อดูว่าพุดกรองหนีไปได้หรือยัง ไปเจอร่างพุดกรองนอนจมกองเลือดก็ร้องกรี๊ดจนทุกคนวิ่งมาดู สร้อยสนถลาเข้าไปหาพุดกรอง ร้องขอคนรอบข้างให้ช่วยแม่ตนด้วย จันทร์วิ่งไปบอกนายหวัดให้เอารถออก ส่วนละมุดช็อกเมื่อเห็นสภาพของพุดกรอง

รามเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น แม่นิ่มคาดว่าพุดกรองคงกลับมาเอาข้าวของแล้วพลัดตกบันได แม่นิ่มถามหากระถินรามตกใจถามว่ากระถินไม่ได้อยู่ที่บ้านหรือ

“ตอนแรกก็อยู่ด้วยกันแต่กระถินขอมาปิดบ้านแล้วไม่ยอมตามไปที่หลุมหลบภัย พอกลับมาก็ไม่มีใครเห็น เห็นแต่พุดกรองนอนเจ็บอยู่อย่างนี้” แม่นิ่มเล่า

ท่านหญิงบอกว่าตอนนี้ท่านชายกับคนที่วังกำลังออกไปช่วยกันตามหา พอดีมะยมถือจดหมายหน้าตื่นเข้ามาบอกว่า

“มีจดหมายทิ้งไว้ที่ห้องพระ ใช่ลายมือของกระถินรึเปล่า”

รามรับไปดูเห็นเป็นลายมือกระถินจ่าหน้าซองถึงตนจึงรีบเปิดอ่าน

“ถึงพี่ราม...ถ้าพี่รามเห็นจดหมายฉบับนี้ก็แสดงว่ากระถินจากพี่ไปแล้ว กระถินหวังว่าชีวิตของกระถินพอจะชดเชยกับชีวิตของคุณลุงได้บ้าง พี่รามทุกข์มามากพอแล้ว อย่าไม่มีความสุขเพราะกระถินอีกเลย ขอบคุณที่ให้โอกาสกระถินได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตพี่...แม้จะเป็นเวลาเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในชีวิตพี่ราม แต่มันก็ยาวนานเกินครึ่งชีวิตของกระถิน สักวันพี่รามก็จะลืมผู้หญิงคนนี้ แต่ไม่ว่าพี่รามจะรักใครใหม่อีกกี่ครั้ง ก็ขอให้รู้ว่า กระถินมีหัวใจไว้รักพี่รามคนเดียว ขอบคุณพี่รามและทุกคนที่นี่ ที่เมตตาและชุบชีวิตเด็กถูกทิ้งอย่างกระถินขึ้นมา ขอโทษที่ครอบครัวของกระถินสร้างปัญหาให้กับทุกคน กระถินขออนุญาตรับผิดแทนพ่อกับแม่ยกโทษให้พวกเราด้วยนะคะ...”

รามช็อก แม่นิ่มถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาบอกว่าจะไปตามกระถิน ส่งจดหมายให้แม่นิ่มแล้วขับรถออกไปท่ามกลางความตกใจและงุนงงของทุกคน เอมปรีดิ์เข้ามาเห็นสภาพชุลมุนถามว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นจดหมายในมือแม่นิ่มถามว่าจดหมายอะไร ท่านหญิงบอกว่า “จดหมายลาของกระถิน”

เวลาเดียวกัน ที่ซากอาคารละแวกบางกอกน้อยที่ถูกระเบิดถล่มพินาศไฟลุกไหม้ เสียงผู้คนร้องด้วยความเจ็บปวด และซากศพที่นอนเกลื่อน กระถินถามเสือกาจ ว่าทำไมเป็นอย่างนี้ เรามาที่นี่ทำไม เสือกาจบอกว่าเราคงไปทางรถไฟไม่ได้

ทันใดนั้น กระถินเห็นมือใครคนหนึ่งยื่นออกมาจากซากปรักหักพัง กระถินกับเสือกาจช่วยกันคุ้ย พบร่างชายชราเลือดท่วมหายใจรวยรินอยู่ กระถินร้องบอกให้พยาบาลมาช่วย ปลอบให้ชายชราแข็งใจไว้

เสือกาจมองร่างชายชราที่ถูกพยาบาลใส่เปลหามออกไปเอ่ยกับกระถินว่า

“เห็นรึยัง ความตายมันน่ากลัวแค่ไหน แม้แต่คนที่นอนรอความตายก็ยังดิ้นรนจนเฮือกสุดท้าย มีแต่มึงที่เอาชีวิตมาทิ้งเพราะใครก็ไม่รู้ที่มันไม่เคยเห็นค่า อย่าให้ใครมาตัดสินชีวิตมึง ถ้ามึงไม่อยากมีชีวิตอยู่ที่บ้านหลังนั้น มึงก็ออกมา ในฐานะที่กูเป็นคนพามึงไปที่นั่น กูจะเป็นคนจบทุกอย่างให้มึง”

ขณะนั้นเองท่านชายเดินเข้ามาร้องเรียกและถามหา กระถิน กระทั่งถือรูปเที่ยวถามคนที่พบเจอว่าเห็นคนในรูปนี้ไหม ทุกคนส่ายหน้า เสือกาจเห็นดังนั้นกระชากสร้อย และจี้ที่คอกระถินขวางไป กระถินถามว่าจะทำอะไร

“มินตรา เลิศพาณิชย์ จะตายตรงนี้วันนี้ ต่อไปจะเหลือแต่กระถิน ลูกสาวกู” แล้วเสือกาจก็ลากกระถินหลบไป

ท่านชายยังคงเดินคุ้ยหากระถินจนเจอสร้อยและจี้ทองที่เสือกาจทิ้งไว้ ท่านชายถลาไปเก็บขึ้นมา อุทานเหมือนหัวใจสลาย...“กระถิน....”

ooooooo

ร่างไร้สติของพุดกรองถูกเข็นเข้ามาในโรงพยาบาลที่กำลังวุ่นวายเพราะมีคนบาดเจ็บจากระเบิดจำนวนมาก หมอก็ไม่พอ สร้อยสนร้องไห้เมื่อไม่มีใครมาดูแลแม่ เห็นนิธิตรวจคนเจ็บอยู่จึงเข้าไปอ้อนวอนว่า แม่ตกบันไดให้ช่วยมาดูด้วย

ฝ่ายท่านชายกับรามช่วยกันหากระถินอยู่ริมถนนแถวบางกอกน้อยแต่ไม่เจอ รามคิดว่ากระถินไม่น่ามาไกลถึงขนาดนี้ แต่พอท่านชายเอาสร้อยกับจี้ทองของกระถินให้ดู รามใจหายวาบถามว่ากระถินอยู่ไหน

“ด้านในไม่มี ฉันลองถามเผื่อกระถินบาดเจ็บถูกส่งตัวไปรักษาก็ไม่มีใครบอกได้เลย”

รามได้ฟังก็วิ่งเข้าในซากปรักหักพังทันที ท่านชายบอกว่าที่นี่ไม่น่ามีเพราะตนค้นหาแล้ว คนเจ็บแถวนี้ถูกนำตัวไปหมดแล้วที่เหลือมีแต่คนตาย ปลอบรามให้ใจเย็นๆ สร้อยกับจี้ทองนี้อาจจะตกอยู่แต่อาจมีคนช่วยกระถินไว้แล้ว รามถามว่าแล้วถ้ากระถินตั้งใจมาฆ่าตัวตายล่ะ เพราะเธอทิ้งจดหมายสั่งเสียไว้

รามวิ่งเข้าไปในซากปรักหักพังท่านชายร้องห้ามว่าอันตรายและถึงเจอก็ช่วยไม่ได้มีแต่จะเข้าไปตายเท่านั้น

“ตายก็ตาย กระหม่อมนี่แหละที่สมควรตาย!! กระหม่อมเป็นคนไล่กระถินมาตาย ทำไมถึงได้เป็นกระถินที่โชคร้าย ทำไมกระถินต้องไป ทั้งๆที่คนสมควรตายคือพี่!!” รามร้องไห้โฮทรุดลงนั่งคร่ำครวญอยู่ท่ามกลางซากไฟไหม้...

ooooooo

เสือกาจไปหาเรือเพื่อพากระถินกลับบ้านเพราะทางรถไฟถูกตัดขาด กระถินไม่ยินดียินร้ายจนเสือกาจถามว่าเป็นอะไร กระถินบอกว่าเป็นห่วง

“เขา” ไม่รู้ว่า “เขา” เป็นตายร้ายดีอย่างไร

กระถินถามเสือกาจว่าฆ่าเขาทำไม เสือกาจโพล่งอย่างแค้นใจว่า “มันทำร้ายมึง มันสมควรตาย”

“ฉันทำบาปอะไร ทำไมฉันถึงต้องมาเห็นพ่อแม่ฆ่ากันเองแบบนี้ ฉันจะต้องทนดูพวกคุณฆ่ากันเองอีกกี่ที ถ้าทุกอย่างเป็นเพราะลูกคนนี้ฉันต่างหากที่สมควรตาย ไม่รู้พวกคุณจะให้ฉันเกิดมาทำไม รู้หรือเปล่าว่ามันทรมานแค่ไหนที่ต้องมารับกรรมที่พวกคุณก่อเอาไว้ ยิ่งโกรธยิ่งเกลียดพวกคุณ ฉันก็ยิ่งรู้สึกบาปในใจ ฉันทนเห็นตัวเองเลวไปกว่านี้ไม่ได้ กรรมเวรอะไรทำไมฉันถึงจะมีพ่อมีแม่อย่างคนอื่นเขาไม่ได้”

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 14 วันที่ 13 ก.ย.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ