อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 14(ตอนสวสาน) วันที่ 16 ก.ย.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 14(ตอนสวสาน) วันที่ 16 ก.ย.59

พุดกรองรู้ว่าละมุดกำลังจะป้ายความผิดให้ตน มองหมอนที่ตัวเองหนุนอยู่ อยากจะเอาสร้อยเพชรมาล้างความผิดของตัวเอง เหลือบไปเห็นมีดปอกผลไม้ที่ละมุดลืมไว้แล้วพยายามจะไปคว้ามีดจนตัวเองตกเตียง สร้อยสนกลับมาตกใจที่แม่ตกเตียงถามว่าจะไปเอาอะไร พุดกรองพยายามจะพูดว่าหมอน สร้อยสนเอะใจเห็นหมอนที่แม่หนุนอยู่เปื้อนน้ำลายจึงเอาไปล้าง

สร้อยสนถือหมอนไปทางหลังบ้านคลาดกับละมุดที่ถือถาดยาขึ้นมาที่ห้องพุดกรอง และการเคลื่อนไหว ภายในบ้านทั้งหมดอยู่ในสายตาของใครบางคนที่เข้ามาสอดแนม



จอมรายงานรามว่ามีร่องรอยคนบุกรุกเข้ามาในบ้าน รามสั่งให้ค้นให้ทั่ว

ooooooo

ละมุดกลับมาไม่เห็นหมอนที่ให้พุดกรองหนุนก็ตกใจถามว่าหมอนไปไหน กระชากหมอนมาค้นดู เมื่อไม่พบสร้อยเพชรก็ปาหมอนทิ้งด่าว่าพุดกรอง หักหลังตน ตรงเข้าเขย่าขยุ้มอย่างแรง

“หยุดนะ!” เสียงตวาดพร้อมกับร่างละมุดถูกเหวี่ยงออกไป ละมุดหันมองตาเหลือกเมื่อเห็นว่าเป็นกระถิน เลยหาว่าพุดกรองกับกระถินรวมหัวกันหักหลังตนโยนความผิดให้ตนว่าขโมยเพชร กระถินงงถามว่าพูดเรื่องอะไร เพชรอะไร ละมุดผลักกระถินออกไปแล้ววิ่งไปคว้ามีดปอกผลไม้มาจี้คอพุดกรอง ถามว่าสร้อยเพชรอยู่ไหน

ละมุดเอามีดจ่อคอพุดกรองสั่งให้เอาหมอนคืนมา พอดีสร้อยสนไปล้างหมอนแล้วเอามาคืน กระถินจึงเข้าไปยึดหมอนไว้ บอกละมุดว่าปล่อยพุดกรองแล้วค่อยมาเอาเพชรคืน ละมุดลังเล กระถินจึงขว้างหมอนออกไปให้ละมุดวิ่งไปเอาแต่ละมุดยังไม่ไว้ใจ เอามีดจ่อคอพุดกรองลากไปด้วยกันทำให้มีดบาดคอเลือดออก กระถินบอกว่าให้ปล่อยพุดกรองแล้วจบทุกอย่างตรงนี้ ละมุดกลับปาดคอพุดกรองแล้ววิ่งหนีไปพร้อมหมอน

พุดกรองถูกละมุดปาดคอในที่สุดก็สิ้นใจต่อหน้าสร้อยสนและกระถิน กระถินประกาศว่า “กระถินจะไม่ให้คุณตายเปล่า” แล้ววิ่งตามออกไป
ละมุดวิ่งกระเซอะกระเซิงไปเจอทดมาดักแก้แค้นพุดกรองกับพวกที่บอกให้ตำรวจจับตนอยู่ที่สวนผลไม้ ละมุดโยนหมอนไปเพื่อหลอกล่อทดแล้ววิ่งหนีไป ทดยิงถูกหมอนนุ่นกระจายและสร้อยเพชรหลุดร่วงออกมา กระถินที่วิ่งตามละมุดมาเห็นสร้อยเพชรพอดี

กระถินยืนอยู่ระหว่างทดกับละมุดมีสร้อยเพชรอยู่ที่พื้น ทดถามว่าพุดกรองอยู่ไหน กระถินบอกว่าตายแล้วละมุดเป็นคนฆ่า ทดสะใจเดินไปหยิบสร้อยเพชรขึ้นมา กระถินถามว่าจะไปไหน ทดกำสร้อยเพชรไว้แน่นเล็งปืนใส่กระถินบอกว่าไม่มีพยานใครจะเอาผิดตนได้ และจะฆ่ากระถินปิดปาก

รามมาถึงพอดีเขาพุ่งเข้ากอดกระถินไว้เลยถูกยิงแทน ทดจะยิงอีกกระถินกอดรามบังกระสุนไว้ ทันใดนั้นเสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง ร่างทดทรุดฮวบลงทันที

ฝีมือเสือกาจนั่นเอง!

รามได้รับบาดเจ็บเพราะรับกระสุนแทนกระถิน กระถินกอดรามพร่ำบอกว่าอย่าเป็นอะไรตนจะรีบพาไปหาหมอ

“พี่จะพยายามเราจะไม่จากกันอีก...สัญญา...” พูดจบรามก็หมดสติไป กระถินอ้อนวอนเสือกาจให้ช่วยราม แต่เสือกาจไม่ทันทำอะไรเขาก็ถูกทดที่ยังไม่ตายยิงจนทรุด และจะยิงซ้ำ กระถินจึงคว้าปืนของรามที่ตกอยู่ยิงทดตายคาที่

ขณะกระถินตกใจไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะทั้งรามและเสือกาจถูกยิงบาดเจ็บสาหัส ก็พอดีท่านชายได้ยินเสียงปืนวิ่งเข้ามาพร้อมจอมและนายหวัด ท่านชายตะลึงเมื่อเห็นกระถินยังไม่ตาย!

ooooooo

รามถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ส่วนเสือกาจถูกนำตัวไปที่วังปรียวัฒน์ให้นิธิรักษา ระหว่างนั้นท่านชายได้รับโทรศัพท์แจ้งว่ารามปลอดภัยแล้ว

แม้กระถินจะโล่งใจที่รามปลอดภัย แต่เสือกาจยังอาการวิกฤติ กระถินอ้อนวอนให้นิธิช่วยพ่อด้วย นิธิบอกว่าคนเจ็บเสียเลือดมากหัวใจหยุดเต้นไปสองครั้งเพิ่งกู้ขึ้นมาใหม่ เขาเจ็บหนักถ้ายิ่งฝืนร่างกายจะสู้ไม่ไหว กระถินคร่ำครวญว่า ทำไมเสือกาจต้องมาเจ็บแทนตนด้วย ท่านชายบอกว่า “เขาก็อยากทำหน้าที่พ่อปกป้องลูกสาวของเขาไง”

“พ่ออยากกลับบ้านให้เราไปอยู่ด้วยกัน ถ้าอย่างนั้น กระถินจะพาเขากลับไป ไม่ว่าเขาจะตื่นขึ้นมาอีกรึไม่ แต่กระถินก็อยากให้เขาได้อยู่ที่บ้านเป็นที่สุดท้าย กระถินจะพาพ่อกลับไปอยู่ด้วยกันอย่างที่เขาตั้งใจเพคะ”

เสือกาจถูกพาลงเรือ กระถินนั่งกุมมือไว้ตลอดเวลาเฝ้าบอกว่า “ถึงบ้านแล้วพ่อต้องตื่นขึ้นมานะ” โม่จ้ำพายเรือสุดแรง เพื่อกลับบ้านให้เร็วที่สุดตามความตั้งใจของเสือกาจ...

ooooooo

เสือกาจหมดสติไปหลายวัน พอฟื้นขึ้นมาเห็นกระถินกำลังตัดกระบอกไม้ไผ่เพื่อหลามข้าว เขาถามโม่ว่าทำไมกระถินมาอยู่ที่นี่ โม่บอกว่าเขายอมจากรามมาเพื่อดูแลพ่อ ทำให้เสือกาจรู้สึกผิดที่ทำให้กระถินต้องทิ้งครอบครัวมาดูแลตน

ทนเห็นลูกเสียสละเพื่อตนไม่ได้ เสือกาจเขียน จดหมายถึงท่านชายให้มารับกระถินกลับไปตนไม่อาจทำร้ายลูกได้ถึงขนาดนี้ ให้ถือว่านี่เป็นคำสั่งเสียของตน ตนคงตายไม่ได้ถ้าไม่ได้เห็นลูกมีความสุข

ท่านชายไปหารามเห็นนั่งเศร้ารอกระถินอยู่ถามว่าคิดถึงทำไมไม่ไปหาเขาล่ะ รามบอกว่าตนรู้ว่ากระถินอยากจะตอบแทนพ่อเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้จึงไม่อยากกดดันให้ต้องพะวงเรื่องตน ท่านชายถามว่ารู้เรื่องที่ตนจะไปประจำที่ต่างประเทศแล้วใช่ไหม รามถามว่าเมื่อไหร่

“จนกว่าฉันจะจัดการบางเรื่องให้เสร็จเสียก่อน โดยเฉพาะเรื่องของนาย” แล้วยื่นจดหมายของเสือกาจให้อ่าน

แล้วท่านชายกับรามก็นั่งเรือไปตามลำน้ำเพชรบุรีบ่ายหน้าไปยังกระท่อมของเสือกาจ โดยมีพรานป่านำทางเมื่อไปถึง กระถินไม่อยู่เพราะไปพังกับดักที่ลูกน้องเสือกาจไปดักสัตว์มาทำอาหาร เสือกาจบอกท่านชายกับรามว่าถ้าตนไม่ใช้ไม้นี้กระถินคงไม่ยอม กำชับว่า

“มันดื้อ คงจะไม่ยอมกลับไปง่ายๆ ถ้ามันรู้ว่าทั้งหมดเป็นแผน มันจะต้องไม่ยอมไป เจอตัวมันเมื่อไหร่พวกมึงต้องตัดใจพากันออกไปให้เร็วที่สุด”

ท่านชายวางแผนว่าถ้ากระถินเข้าทางต้นน้ำ ก็ให้พรานเอาเรือไปดักตรงนั้นเราจะได้พาออกจากป่าเลยเพราะถ้าขืนให้มาเจอเสือกาจกระถินอาจตัดใจไม่ได้ ราม จึงนัดแนะว่าเมื่อตนตามกระถินเจอให้ไปพบกันที่เรือเลย

ooooooo

รามตามเจอกระถิน แต่ไม่ทันไรโม่ก็ตามมาบอกว่าเสือกาจถูกคร้ามจับตัวไป กระถินและรามรีบออกตามหาจนเจอ

คร้ามประกาศแค้นว่า

“มึงทำกูหมดตัว ครอบครัวกูวอดวาย มึงคิดหรือว่ากูจะให้มึงอยู่ต่อไปสบายๆงั้นหรือ” รามโต้ว่าคร้ามทำตัวเองต่างหาก บอกให้ปล่อยตัวเสือกาจ ถึงไม่มีกระถินตนก็ไม่มีวันรักปูเป้

“แกเห็นไอ้โจรจัญไรพวกนี้ดีกว่าลูกฉันได้ยังไง!!” คร้ามตวาด

“ถึงจะเป็นโจร แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมี ‘ความเป็นคน’ มากกว่าคุณก็แล้วกัน!! สามัญสำนึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีพวกเขามีมากกว่าคุณทั้งนั้น!! และนี่ต่างหากที่ทำให้ผมนับถือคุณไม่ลง!!”

คร้ามประกาศว่ารามผยองนัก ตนจะให้สองคนมาคุกเข่าและจะต้องสูญเสียทุกอย่าง แล้วจ่อปืนที่หัวรามหมายจะให้ทั้งสองอ้อนวอนขอชีวิต วินาทีนั้นเสียงปืนดังขึ้นทำให้คร้ามทรุดลง แล้วท่านชายกับโม่และพรานป่าก็วิ่งเข้ามา กระถินกับรามต่างขอบพระทัยด้วยความดีใจ

“เสียดายที่ความละโมบมันบังตา ทำให้เขาเป็นอย่างนี้” ท่านชายมองคร้ามในวงล้อมของโม่และลูกน้องอย่างสมเพช

เมื่อกลับไปยังกระท่อมของเสือกาจ เสือกาจบอกกระถินว่า “ไม่ต้องห่วงข้า กลับไปเสีย ยิ่งเอ็งมีความสุขก็จะยิ่งไถ่บาปที่ข้าทำกับเอ็งกับแม่ของเอ็งเอาไว้ สัญญาว่าต่อไปนี้จะมีแต่ความสุขได้ไหม” รามสัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้กระถินเสียใจ ส่วนกระถินถามว่าถ้ายังห่วงพ่อตนจะมีความสุขได้อย่างไร “สงครามยังสอนเอ็งไม่พออีกรึไง ชีวิตคนเรามันสั้นจะตาย ยังมีคนอีกตั้งเยอะแยะที่ยังอยากใช้ชีวิตร่วมกับเอ็ง เอ็งจะทิ้งเขามาแบบนี้ไม่ได้”

ท่านชายบอกว่ายิ่งอยู่อย่างนี้เธอยิ่งสร้างภาระทางใจให้พ่อ กระถินจึงยอมกลับแต่พ่อต้องดูแลตัวเองให้ดี แล้วตนจะกลับมาหา แต่พ่อต้องอยู่รอตนกลับมา

“เอ็งเป็นของมีค่าอย่างเดียวในชีวิตที่ข้ามี” เสือกาจเอ่ยแล้วหันไปทางราม “ฝากดูแลมันให้ดีนะ”

ooooooo

หลังจากพุดกรองตายแล้ว นิธิไปรับสร้อยสนพาไปสร้างอนาคตด้วยกันเพราะตนจะไปบุกเบิกสร้างโรงพยาบาลที่ต่างจังหวัด และขอเธอแต่งงานแล้วพาคุณแม่ไปอยู่บ้านของเรากัน ให้คำมั่นกับสร้อยสนว่า

“อนาคตผม ผมจะสร้างเอง ไม่มีคุณสร้อยชีวิตผมก็ไม่มีความหมายเรามาเริ่มต้นชีวิตของเราใหม่นับจากนี้นะครับ”

นิธิพาสร้อยสนไปกราบลาเอมปรีดิ์และแม่นิ่ม

ที่คฤหาสน์นารายณ์

รามพากระถินกลับมาที่คฤหาสน์นารายณ์ท่ามกลางการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเอมปรีดิ์ แม่นิ่ม และบรรดาบ่าวทั้งหลาย แม่นิ่มบอกว่าถือว่าตายแล้วเกิดใหม่ก็แล้วกัน กระถินบอกว่ารู้ว่าสักวันเราต้องจากกันแต่พอถึงเวลาก็ทำใจไม่ได้

“ในเมื่อรู้แล้วว่าชีวิตมันสั้นมากแล้วก็ไม่รู้ว่าจะตายจากกันวันไหน ก็ขอให้รักกันตอนที่ยังมีลมหายใจ จะได้ไม่เสียใจในวันที่ต้องจากลา” เอมปรีดิ์เอ่ย หันไปบอกนิธิว่า “นิธิก็เหมือนกัน ต่อไปนี้เธอเป็นครอบครัวของเราแล้วนะ”

สร้อยสนกับนิธิเข้าไปกราบลาเอมปรีดิ์เพื่อเดินทางไปต่างจังหวัดตามเป้าหมายชีวิตของทั้งคู่

รามกับกระถินต่างคิดถึงระยะทางอันยาวไกลที่ทั้งสองฝ่าฟันผ่านมาอย่างยากลำบาก รามบอกว่าบ้านนี้ตอนที่ไม่มีกระถินมันเหงามาก มองไปทางไหนก็มีแต่ความทรงจำเกี่ยวกับกระถินทั้งนั้น

“นับจากนี้ เรามาช่วยกันสร้างแต่ความทรงจำดีๆ ให้ที่นี่กันนะคะ” รามบอกว่าตนไม่อยากให้ลูกของเราต้องมาเจอเหตุการณ์อย่างที่เราเจอมา “เราสองคนจะต้องแก้ไขด้วยการเป็นพ่อแม่ที่ดีกว่าที่เรามี มาทำให้ทุกวันเป็นวันใหม่ เหมือนใช้น้ำสะอาดล้างน้ำสกปรกออกไป”

ในวันที่ไปส่งท่านชายไปต่างประเทศ กระถินเอาม้วนกระดาษที่วาดรูปด้วยสีจากดอกไม้ที่ไปเก็บจากวังท่านชายเป็นที่ระลึกเพื่อท่านจะได้คิดถึงบ้านทุกครั้งที่เห็นรูปนี้...

เมื่อรามกับกระถินจะไปพักตากอากาศที่หัวหิน เอมปรีดิ์ถามว่าจะไปกี่วัน รามบอกว่าอาจจะสักสัปดาห์จนกว่ากระถินจะหายคิดถึงพ่อเขา แม่นิ่มเตรียมยาบำรุงหัวใจฝากให้นายกาจด้วย

ไปถึงหัวหิน ทั้งสองไปนั่งอยู่ชายหาด ระลึกถึงความหลัง และขวากหนามชีวิตที่ผ่านมา รามสัญญาว่า

“พี่จะรักกระถินจนถึงลมหายใจสุดท้ายหรือต่อให้หมดลมหายใจ พี่ก็ยังจะรักกระถินคนเดียว”

“พี่ราม...”

กระถินซาบซึ้งใจอยู่ในอ้อมกอดของรามท่ามกลางหาดทรายและเสียงลมคลื่นเบาๆ เหมือนต้อนรับชีวิตใหม่ของทั้งสองอย่างอบอุ่น

******อวสาน*******

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 14(ตอนสวสาน) วันที่ 16 ก.ย.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ