อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 5 วันที่ 21 ก.ย.59

อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 5 วันที่ 21 ก.ย.59

หทัยกับหัฏฐ์ขำ ปุ๊กกี้กลับแสดงความหวาดกลัวตัวสั่น มือถือหัฏฐ์ดังขึ้น เขารับสายแล้วบอกชลีกรว่ามาถึงแล้วไม่ต้องห่วง ปุ๊กกี้ได้ยินชื่อรีบวิ่งไปซุกตัวที่มุมหนึ่ง ทุกคนแปลกใจทำไมหนูน้อยต้องกลัวขนาดนั้น ลูกหมีอ้าปากค้างงงๆ ก่อนจะวิ่งผ่านสวนไปรายงานชนนีกับชินานาง ทั้งสองรีบตามลูกหมีไปที่หลังบ้าน หทัยกำลังปลอบขวัญปุ๊กกี้ว่าทุกคนที่นี่รักหนู เห็นชนนีกับชินานางมายืนมอง หทัยรีบแนะนำให้สวัสดี หนูน้อยเอาแต่หวาดกลัว

หทัยกับส้มพาปุ๊กกี้มาที่ห้องนอนที่จัดไว้ให้ ส้มจัดชุดใส่ตู้ แปลกใจทำไมมีแต่เสื้อผ้าเก่าๆ...ชนนีคุยกับหัฏฐ์อยู่ในสวน คิดว่าปุ๊กกี้มีอาการแบบนี้เพราะเสียขวัญอยู่ แถมย้ายมาที่นี่ก็ไม่คุ้นกับใครเลย ชนนีเสนอ ก่อนโรงเรียนจะเปิด ตอนกลางวันคงอยู่คนเดียวตนจะเป็นหูเป็นตาให้ หัฏฐ์ยกมือไหว้ขอบคุณ ลูกหมีรับปากพูดอย่างแก่แดดว่าจะเป็นเพื่อนเล่นและปกป้องปุ๊กกี้ให้



ตกค่ำ หทัยเป็นห่วงปุ๊กกี้อยากให้ไปนอนด้วยกันสักระยะ แต่หัฏฐ์ไม่เห็นด้วยเกรงเด็กจะปรับตัวช้า เพราะถูกฝึกให้นอนคนเดียวมาแต่เล็ก

“ถ้าหลานตื่นขึ้นมาแล้วตกใจล่ะ”

“งั้นให้ส้มไปนอนเป็นเพื่อนไปก่อนสักพัก เพราะพี่หทัยก็ต้องทำงาน อดนอนไม่ไหวหรอกครับ”

“ก็จริง บางทีพี่ก็ต้องกลับดึก หลานจะสับสนเปล่าๆ เอาอย่างหัฏฐ์ว่าก็ได้จ้ะ”

“ค่อยๆแก้ไปครับ อีกไม่นานหลานก็ปรับตัวได้เอง” หัฏฐ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน

เช้าวันใหม่ ชลีกรเก็บรูปภาพภาวนากับปุ๊กกี้ออกหมด เอารูปครอบครัวตัวเองมาวางแทน สาวิตรลงมาถามทำไมบ้านเงียบ เธอบอกว่าปิดเทอมแล้วเลยให้เด็กๆตื่นสายได้ สาวิตรหมายถึงคนงานไปไหนหมด ชลีกรรีบบอกว่าตนทำบัญชีอยู่ไม่อยากให้คนงานเห็น แล้วชี้ให้สาวิตรดูว่า

“ลีตรวจดูบัญชีกงสีแล้ว ถ้าไม่รวมบริษัทกับโรงแรม เรายังมีค่าเช่าตึก ค่าเช่าตลาด ทำไมไม่มีใครจัดการตรงนี้เลยล่ะคะ”

สาวิตรบอกว่านายแม่เป็นคนทำเอง ชลีกรรีบอาสารับช่วงเพราะเขาก็คงไม่มีเวลา อ้างป่านนี้เงินทองรั่วไหลไปขนาดไหนแล้วก็ไม่รู้ สาวิตรพยักหน้าไม่ติดใจอะไร

ooooooo

ลดามณีนอนอย่างสบายอยู่ในห้องสูทโรงแรมกิจการของที่บ้านไม่ได้เอะใจเลยว่าพี่สะใภ้กำลังจะฮุบทรัพย์สินทุกอย่าง สภาพห้องหลังปาร์ตี้เมื่อคืนยังเกลื่อนกราด เธอลืมตาขึ้นมาอย่างมึนๆมองไปรอบห้องด้วยความเหงาที่เพื่อนๆกลับไปหมด กดโทรศัพท์ตามเพื่อนให้กลับมา

“แอน จะกลับทำไมไม่บอก ทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ยังไง...งั้นก็บอกให้ทุกคนออกมาเจอฉันในอีกหนึ่งชั่วโมง...ทำไม่ได้ ทีตอนพวกแกเดือดร้อนฉันไม่เคยทิ้ง...ตกลงจะมาไหม...ได้ ไม่มาก็ไม่ต้องมาคบกันเลยดีไหม... ก็เหนื่อยเหมือนกันนั่นแหละ มีแต่เพื่อนกินเพื่อนเที่ยว เออ...งั้นก็เลิกคบกันไปเลย...” ลดามณีหัวเสียไม่ได้ดังใจ

ทางบ้านภาวนา สาวิตรกำลังจะออกไปตีกอล์ฟ ชลีกรเข้ามาบ่น ต้องมีคนคิดไม่ซื่อกับเราแน่ ธุรกิจตั้งมากมายแต่รายได้เดือนละไม่ถึงสามล้าน พูดไปใครจะเชื่อ ใครๆคงหาว่าเขาโกงพี่น้อง สาวิตรส่ายหน้าบอกใครจะคิดก็ช่างตนไม่ได้โกงจะเดือดร้อนทำไม ชลีกรเสนอให้หาคนไปคุมเงินกงสี เขาถามจะหาที่ไหน ชลีกรเสนอตัวเอง และจะไม่ให้บกพร่องเรื่องดูแลลูกด้วย

“ทำให้ถูกต้องล่ะ อย่าให้ใครมาว่าเอาได้” สาวิตรกำชับ ชลีกรยิ้มอย่างมีเลศนัย

บ่ายวันนั้น ชลีกรออกมาสำรวจตึกแถวในเมืองสงขลา มีการ์ดท่าทางนักเลงเดินตาม พนักงานเก็บเงินเดินรายงานรายละเอียด “ตึกของนายหญิงฟากนี้สิบห้อง อีกฟากก็ยาวไปถึงตลาดครับ”

ชลีกรให้เรียกคนเช่าทุกคนมาพบ พนักงานรีบไปจัดการ...พอผู้เช่าทุกคนรู้ว่าชลีกรจะขึ้นค่าเช่าห้องละหนึ่งหมื่นบาทก็พากันตกใจขึ้นขนาดนี้ใครจะจ่ายไหว เธอโวย

“ตึกแถวพวกนี้ทำเลดีที่สุด ขายกันได้วันนึงเป็นหมื่นๆอย่านึกว่าฉันไม่รู้ ขึ้นค่าเช่าอีกแค่เดือนละหมื่นเดียวจะมีปัญหาอะไรกันนักหนา”

ผู้เช่าบอกว่าทำสัญญากับภาวนาไว้ว่าสิบปีจะขึ้นค่าเช่าทีละสามพัน ชลีกรหัวเราะ “สิบปีขึ้นสามพัน ก็ไม่อยู่ฟรีไปเลยล่ะ ฉันทำธุรกิจนะไม่ใช่สังคมสงเคราะห์”

ผู้เช่าโอดครวญค่อยๆขึ้นทีละพันไม่ได้หรือ

ชลีกรจึงบอกจะคิดดูถ้าใครมีปัญหาก็ย้ายออกไป รับรองวันเดียวตนหาคนเช่าใหม่ได้ ทุกคนนิ่งอึ้งได้แต่ไม่พอใจ... ลับหลังมาคุยกันว่าเป็นแค่สะใภ้มาทำวางก้าม คนหนึ่งบอกได้ยินมาว่าชลีกรเป็นลูกนักเลง มาเฟียทั้งบ้าน

ชลีกรเดินมาทางตลาด มีแม่ค้าปลาฉีดน้ำกระเซ็นมาใส่ เธอโวยวายให้ขอโทษ แม่ค้าเถียงอยากเดินมาด้านหลังใครจะไปเห็น ว่าแล้วก็ฉีดน้ำต่อ ชลีกรโกรธมากสั่งลูกน้องลากแม่ค้าคนนี้ออกไปจากตลาดประกาศไล่ออก พอแม่ค้ารู้ว่าชลีกรเป็นเจ้าของตลาดแทนภาวนาก็แทบจะก้มกราบวิงวอนอย่าไล่ตน แต่เธอก็ไม่สงสารเดินเชิดไป

กลับมาบ้าน ชลีกรสั่งพนักงานเก็บเงินให้รอฟังคำสั่งนอกบ้านไม่ให้ย่างกรายเข้ามาในบ้าน พอคิดคำนวณเสร็จก็สั่งให้ไปบอกผู้เช่าทุกคนว่า ตนจะขึ้นราคาทุกร้านหกพันบาท พนักงานหวั่นใจจะไหวหรือ แต่ชลีกรย้ำใครจ่ายไม่ไหวให้ย้ายออกไป

ป้อม แป้ง และเปเป้ร้องโยเยเข้ามาฟ้องว่าไม่มีขนมกิน ชลีกรหันมาตวาดกุ้งกับน้ำทำไมไม่เอาขนมให้เด็กๆกิน ทั้งสองบอกว่าให้แล้ว แต่เธอไม่ฟังสั่งให้ไปเอามาอีก เด็กๆพากันยิ้มเยาะที่แกล้งคนรับใช้ให้ถูกดุได้

ooooooo

รุ่งเช้า จูนตรวจตราของที่นำไปบริจาคเด็กดอยว่าครบถ้วนไม่ขาดตกบกพร่อง บอกอาสาสมัครทุกคนให้ขึ้นรถ ไม่ทันไรจิรัชวิ่งหอบข้าวของมาจะขึ้นรถ จูนโมโหดึงเขาลงมาคุย

“จะบอกให้นะ ถึงฉันจะยังไม่มีแฟน แต่ฉันก็ยังไม่อยากมี แล้วฉันก็ไม่ได้ชอบคุณและยิ่งไม่ชอบเมื่อเห็นคุณมาตามตื๊อฉัน บอกเลยว่ามันไม่ได้ผล ฉันไม่มีทางสนใจคุณเด็ดขาด ล้มเลิกความตั้งใจซะ ที่ๆพวกฉันจะไปไม่ใช่ ที่ๆคุณจะไปตามจีบสาว งานของเรามีสาระ เด็กๆต้องการความ...” จิรัชทำเสียงจุ๊ๆๆแล้วบอกให้พอก่อน ถ้าจะบ่นไปบ่นต่อบนรถ เสียเวลา...จิรัชเดินกลับไปนั่งบนรถหน้าตาเฉย จูนอ้าปากค้างเจ็บใจเดินปึ่งตามมาขึ้นรถ...

ด้านชินานางเห็นหัฏฐ์กำลังจะขับรถออกจากบ้าน สั่งส้มให้ดูแลปุ๊กกี้ดีๆ ส้มจูงปุ๊กกี้มาที่สนาม เธอจึงชะโงกหน้ามาทักทาย ลูกหมียักคิ้วหลิ่วตา

“ปุ๊กกี้คนสวยมาเล่นกับลูกหมีไหม”

ส้มรีบเปิดประตูเล็กให้ชินานางกับลูกหมีเข้ามา ปุ๊กกี้ถอยหนีอย่างหวาดระแวง ชินานางเข้าปลอบ “ไม่ต้องกลัวนะคะ อาช้างไม่ดุหรอก”

ปุ๊กกี้กลับวิ่งหนีไปหลังบ้าน ลูกหมีหน้าคว่ำหาว่าอาช้างทำให้ปุ๊กกี้กลัว กลับเข้ามาฟ้องชนนี บัวแซวมีอะไรเกาะหลังหรือเด็กถึงกลัว ชินานางถลึงตาใส่ บัวหัวเราะแหะๆ

“แม่คะ ช้างว่าน้องปุ๊กกี้ดูแปลกๆชอบกลค่ะ”

“เด็กกำลังเสียขวัญน่ะลูก พ่อแม่ย่าตายติดๆกัน ผู้ใหญ่เองยังรับไม่ไหวเลย เป็นเด็กยิ่งแย่”

ลูกหมีบอกตนจะปลอบปุ๊กกี้เอง ชินานางชมว่าแมนมากๆ ชนนีบอกทำดีแล้ว เห็นคนเป็นทุกข์ก็ควรสงสารเห็นใจ ช่วยให้เขาคลายทุกข์ ลูกหมียักคิ้วเย้ยชินานางทำนอง ตนพูดถูก ชินานางหมั่นไส้...ในขณะที่ส้มพยายามปลอบปุ๊กกี้ เอาขนม น้ำส้มมาวางให้ หนูน้อยจดๆจ้องๆ ไม่กล้าหยิบ เสียงชลีกรขู่ยังดังก้องในหู กอดตุ๊กตาดวงใจแน่นพึมพำ

“ดวงใจ...ปุ๊กกี้กลัว ทุกคนเป็นพวกป้าลี เขาจะไปฟ้องป้าลี ปุ๊กกี้กลัว...”

มีเพียงลดามณีที่คิดถึงแต่ตัวเอง มั่นใจว่าจะจับหัฏฐ์ได้อยู่หมัด ถึงกับทิ้งคู่ขาเก่าๆ กลับมาบอกชลีกรให้โอนเงินเข้าบัญชีตน ตนจะไปเยี่ยมปุ๊กกี้ที่กรุงเทพฯ ชลีกรแอบเบ้ปากหงุดหงิด

บนทางขึ้นดอย ทุกคนต้องแบกสัมภาระขึ้นไปเอง จูนเดินรอจิรัชที่รั้งท้ายท่าทางเหนื่อยหอบ จึงเหน็บว่าเคยออกกำลังบ้างไหม เขาย้อนว่าตนเป็นศิลปินวาดภาพ ไม่ใช่นักกีฬาแล้วถามไหนบอกว่าเดินสามกิโล จูนเยาะก็สามกิโลแม้ว ว่าแล้วก็เร่งให้รีบเดินเดี๋ยวค่ำจะลำบาก หรือจะเปลี่ยนใจกลับก็ยังทัน จิรัชบอกมาถึงขนาดนี้ใครจะเปลี่ยนใจ

พอถึงหมู่บ้านบนดอย เด็กชาวเขาวิ่งมาต้อนรับจูนแล้วถามว่าจิรัชเป็นผัวครูหรือ จูนร้องว้าย! บอกไม่ใช่นี่เป็นครูมาสอนพวกเราวาดภาพ เด็กๆดีใจกันใหญ่จิรัชแอบขำ

ในขณะที่หัฏฐ์สอนเสร็จเดินกลับห้องพักครู เจ้าหน้าที่มาบอกว่ามีแขกมารอพบ เขาเดินออกมาเห็นลดามณีในชุดเฉิดฉายก็แปลกใจ เธอโถมเข้ามาแทบจะกอดเขา

“ลดาขอโทษที่ต้องมารบกวนพี่หัฏฐ์ถึงมหาวิทยาลัยค่ะ...ลดาคิดถึงหลานอยากมาเยี่ยมแก จะโทร.หาพี่หัฏฐ์ก็เกิดทำเบอร์หาย เลยต้องมาเอง”

“อ๋อครับ งั้นเดี๋ยวเชิญที่บ้านเลยก็แล้วกัน คุณลดาเอารถมารึเปล่าครับ”

เธอบอกทางไกลไม่กล้าขับ หัฏฐ์จึงให้รอสักครู่ เคลียร์งานเสร็จค่อยไปด้วยกัน ลดามณีแอบยิ้มสมใจ

ooooooo

อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 5 วันที่ 21 ก.ย.59

ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ บทโทรทัศน์โดย พรดี และ โซติกซ์ทีม
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์ และ วรวุฒิ นิยมทรัพย์
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ออกอาการทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ