อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 5 วันที่ 22 ก.ย.59

อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 5 วันที่ 22 ก.ย.59

ลูกหมีมาด้อมๆมองๆข้างรั้ว ชินานางแกล้งมา กระชากตัว ลูกหมีร้องลั่น เธอหัวเราะขำถามมาทำอะไรบ้านคนอื่น ลูกหมีบอกว่าเป็นห่วงปุ๊กกี้ ไม่เห็นออกมาวิ่งเล่น อยากเข้าไปหา

“ไม่ได้นะ เที่ยวเข้าบ้านคนอื่นโดยเจ้าของไม่อนุญาต มันเสียมารยาทนะจะบอกให้”

พลันรถหัฏฐ์แล่นเข้ามา ลูกหมีดีใจวิ่งออกไปหา ชินานางตามไปปรามอย่ารบกวน พอหัฏฐ์ลงจากรถ ลูกหมี ก็พูดทันทีว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนปุ๊กกี้ แต่ปุ๊กกี้ไม่ลงมา ตนขออนุญาตเข้าไปหา ชินานางปราม ลดามณีลงจากรถตามมา หัฏฐ์บอกลูกหมีว่าวันนี้ตนมีแขก วันหลังค่อยมาเล่นกับปุ๊กกี้ หัฏฐ์หันไปแนะนำลดามณีให้รู้จักชินานางกับลูกหมี เป็นเพื่อนบ้านติดกัน

“อ๋อเพื่อนบ้านเองเหรอคะ แหมเมื่อกี้ตกใจหมดเลย นึกว่าใครนะเข้ามาเพ่นพ่านในบ้านคนอื่นตอนเจ้าของเขาไม่อยู่”



ชินานางข่มความโกรธ “ขอโทษนะคะอาจารย์หัฏฐ์ ดิฉันก็แค่จะมาตามหลานกลับบ้าน ขอโทษที่มาเพ่นพ่านนะคะ ปะลูกหมีเข้าบ้าน” ชินานางดึงหลานชายให้กลับอย่างเคืองๆ

ลูกหมีหน้างอเข้าบ้านมาฟ้องชนนีว่าเพราะอาช้างทำให้ตนไม่ได้เข้าไปหาปุ๊กกี้ ชินานางว่าลูกหมีต่างหากที่ทำให้ตนโดนด่าหน้าชา ชนนีได้ยินถามใครกันที่ด่า ลูกหมีบอกคนสวย สวยกว่าอาช้าง ชินานางเบ้ปากบอกสงสัยแฟนหัฏฐ์

“ใช่ครับคุณย่า เพราะน้าหัฏฐ์พามาบ้าน จุ๊บจุ๊บ...”

ชนนีเอ็ดว่าแก่แดด ชินานางพึมพำหงุดหงิด

“ทีอยู่กับแฟนล่ะยิ้มแป้นเชียว กับคนอื่นทำเป็นเก๊ก ขี้เต๊ะหมั่นไส้”

ชนนีติงจริงหรือไม่ก็ไม่รู้ อย่าเที่ยวพูดไป มันไม่ดี... ในขณะที่ลดามณีซื้อตุ๊กตามาฝากปุ๊กกี้ หัฏฐ์บอกตนซื้อของเล่นไว้ให้หลานเยอะแล้ว ลดามณียิ้มหวานบอกไม่เป็นไรตนคิดถึงอยากซื้อให้หลาน แล้วดึงปุ๊กกี้มาจะกอด แต่หนูน้อยขืนตัวแข็ง

“ทำไมล่ะคะมาให้อากอดหน่อย ไม่คิดถึงอาเหรอ ลุงวิตรกับป้าลีก็ฝากความคิดถึงมาด้วยนะ” เท่านั้นปุ๊กกี้ยิ่งถอยกรูด “โถสงสัยจะน้อยใจ ลดาน่ะรักปุ๊กกี้มากเลยนะคะ แต่ต้องยอมให้ปุ๊กกี้มาเพราะลดางานยุ่ง ไม่มีเวลาดูหลาน ปกติแกสนิทกับลดามากนะคะ ติดลดาแจเลยเพราะลดาใจดีกับหลานทุกคนมาก”

“เหรอครับ...”

“ก็คงน้อยใจว่าถูกทิ้งแหละค่ะ เหมือนลดาตอนไปอยู่เมืองนอกใหม่ๆ ก็นึกว่าแม่ไม่รักถึงให้ไปอยู่ไกลๆ แต่พอมีเพื่อนก็หายค่ะ ปุ๊กกี้โชคดีกว่าลดาตั้งเยอะที่มีน้าคอยเป็นห่วง”

หัฏฐ์บอกจะพยายามดูแลหลานให้ดี ลดามณีรีบบอกว่ามีอะไรปรึกษาตนได้ตลอดเวลา จะให้ตนมาทุกวันก็ได้ หัฏฐ์แย้งงานไม่ยุ่งแล้วหรือ เธอชะงักยิ้มแหยๆ เฉไฉเรียกส้มให้พาปุ๊กกี้ออกไปเล่นข้างนอกก่อน ผู้ใหญ่จะคุยกัน ส้มจึงจูงปุ๊กกี้ออกไป...ลดามณีขยับเข้าใกล้หัฏฐ์

“ลดาสารภาพตามตรงนะคะ ที่มากรุงเทพฯคราวนี้แล้วลดาก็อยากมาพักผ่อนให้สบายใจด้วย ตั้งแต่นายแม่เสีย ลดาไม่มีความสุขเลยค่ะ ตอนท่านอยู่ลดาก็ไม่ค่อยสนใจ พอเสียท่านไปลดาถึงคิดได้ ลดาเป็นลูกที่แย่มากเลยใช่ไหม คะพี่หัฏฐ์...ทุกวันนี้ลดาเบื่อไปหมด เบื่อเพื่อน เบื่อสังคม เบื่อทุกอย่าง ก่อนแม่เสียลดาก็น้อยใจว่าแม่ไม่รัก รักแต่พี่ยะกับพี่วิตร แต่ก็ไม่คิดว่าแม่จะมาเสียเร็วอย่างนี้ ถ้ารู้แบบนี้ลดาจะทำดีกับแม่ให้มากๆ”

หัฏฐ์มองอย่างเห็นใจ ลดามณีอ้อนไม่รำคาญใช่ไหมที่ตนมาระบายอะไรก็ไม่รู้ เขายิ้มๆบอกยินดีรับฟัง เธอฉวยโอกาสกุมมือเขาขอบคุณ หัฏฐ์อึ้งอึดอัดอยากดึงมือออก

ลูกหมีเห็นปุ๊กกี้ออกมาที่สนามก็วิ่งเข้ามาขอส้มเล่นกับปุ๊กกี้ ส้มยิ้มยินดี ลูกหมีถามปุ๊กกี้ว่าจำตนได้ไหม ปุ๊กกี้นิ่งไม่ตอบ ลูกหมีจึงชวนคุยใหม่ถามถึงตุ๊กตาที่เธออุ้มว่าชื่ออะไร ปุ๊กกี้ตัดสินใจตอบว่าชื่อดวงใจ ลูกหมีร้องเย้ที่ปุ๊กกี้พูดด้วยแล้ว ส้มแอบยิ้มกับความช่างพูดของลูกหมี

ooooooo

จิรัชเดินถ่ายภาพเด็กชาวเขากับอาสาสมัครที่มาสอน แอบถ่ายรูปจูนเล่นกับเด็กๆหลายรูป จนเธอหันมาถามไม่วาดภาพหรือ เขาบอกขอเก็บบรรยากาศก่อน พรุ่งนี้ค่อยเลือกมุมที่จะวาด

จูนบอกดีใจนะที่เขาชอบที่นี่ จิรัชบอกชอบมากเลย แล้วถามเธอยอมรับตนแล้วหรือ จูนเห็นเขาตั้งใจสอนเด็กวันนี้แล้วก็พอยอมรับได้ แต่อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ยอมรับในฐานะครูอาสาเท่านั้น จิรัชกวนว่าตนก็อยากให้เธอยอมรับฐานะนั้น จูนมองๆยังไม่ไว้ใจง่ายๆเท่าไหร่

“ก็ดูกันไป เอ่อ แล้วคุณมาเจอที่นี่ได้ยังไง”

จิรัชตัดบท

จูนเล่าว่าพาเด็กที่โดนหลอกลวงมาส่ง จิรัชสะเทือนใจที่คนชั่วขึ้นมาถึงที่นี่ จูนเสียงเครียด “ที่ไหนมีความโลภ ความเอารัดเอาเปรียบก็ตามมา และคนที่จะโดนทำร้ายก่อนก็คือเด็ก เพราะเขาอ่อนแอที่สุด”

“น่าเศร้าจัง ยังดีที่มีคนอย่างคุณอยู่บ้าง” จูนทำหน้างง “ก็คนที่ไม่เพิกเฉยไง น้อยคนนะที่จะทำได้แบบคุณ...เสียสละ”

“อาจจะเป็นเพราะฉันไม่มีภาระอะไรมั้ง ฉันถึงทุ่มเทได้”

“เพราะคุณเป็นคนคิดดี ห่วงใยสังคมต่างหาก แบบนี้ไงผมถึงชอบคุณ” จูนร้องนี่นาย จิรัชนึกได้ “เฮ้ย! ผมไม่ได้ชอบแบบนั้น”

จูนหาว่าเขาแก้ตัว เขาบอกไม่ได้แก้ตัว ตนพูดจริงๆ จูนเขินเดินหนี จิรัชขำเดินตาม...มาถึงโฮมสเตย์ของชาวบ้าน ทุกคนล้อมวงกินข้าว คนนำทางถามกินได้ไหม ไม่ค่อยมีเนื้อสัตว์ จิรัชบอกว่าสบายมาก เขาหยิบผักจิ้มน้ำพริกท่าทางเงอะงะ พอเข้าปากก็รู้ว่าเผ็ดโลด ชาวบ้านถามเอามี่ซองไหม จิรัชคิดว่าเป็นชื่ออาหารชาวเขา บอกชื่อน่าทาน จูนหัวเราะบอกมี่ซองก็คือบะหมี่ซอง จิรัชหัวเราะไม่เป็นไร ที่มีอยู่นี่ตนทานได้ คนนำทางบอกมื้อหน้าจะหาหนอนไม้ไผ่ให้กิน เขาทำหน้าเหวอๆ มองจูนว่าเคยกินกันแล้วหรือ ทุกคนหัวเราะขำๆ แต่ก็เอ็นดูเขา

ในขณะที่บ้านหัฏฐ์ทานอาหารปิ่นโตกัน ลดามณีทานได้คำเดียวก็วางช้อน บอกไม่เคยชินอาหารแบบนี้ หทัยกลับเข้ามาพอดี ลดามณีจึงชวนทุกคนไปทานอาหารนอกบ้าน หทัยขอตัว เธอจึงขออนุญาตชวนหัฏฐ์ออกไป เขาอึกอักแต่หทัยบอกตามสบาย

หัฏฐ์ขับรถมาส่งลดามณีที่โรงแรม เธอชวนเขาลงไปทานอะไร เขาปฏิเสธอย่างสุภาพว่าอิ่มแล้ว เธอเสนอจะสั่งอาหารโรงแรมไปส่งให้ทุกวัน เขาอ้างทำแบบนั้นเงินเดือนตนคงไม่พอจ่ายแน่ ลดามณีขอเป็นคนดูแลเรื่องนี้เอง เขาไม่ขอรับ

“โอเคค่ะ อย่าถือสาลดาเลยนะคะ งั้นลงไปคุยกันข้างในไหมคะ นะคะ ลดายังไม่ง่วงเลย”

“เอาไว้วันหลังนะครับ”

“ทำไมล่ะคะ พี่หัฏฐ์น่ะ ลดาไม่อยากเข้าไปอยู่ในห้องคนเดียว เพื่อนที่นี่ก็ไม่ค่อยมี ลงไปอยู่เป็นเพื่อนลดาก่อนสิคะ”

“ผมว่ามันคงไม่ค่อยเหมาะ ขอตัวดีกว่าครับ”

ลดามณีเริ่มอายที่จะดื้อดึงต่อไป จึงบอกว่าพรุ่งนี้เจอกัน อยากพาปุ๊กกี้ออกไปเที่ยวบ้าง เขาฝืนยิ้มอย่างลำบากใจ...พอเข้ามาในห้อง ลดามณีรู้สึกว่าเคยได้อะไรมาง่ายๆ คราวนี้ลองยากๆบ้าง พลันมาร์คโทร.เข้ามา เธอกดรับสายแล้วเอ็ดไม่ต้องโทร.มาอีก ตนไม่ใช่แฟนเขา ให้เขากลับไปหาก้อย อย่ามายุ่งกับตนอีก ลดามณี วาดหวังจะได้หัฏฐ์มาเป็นแฟนแน่นอน

เสร็จจากทานอาหารบนดอย จิรัชก็เล่านิทาน ประกอบการวาดภาพให้เด็กๆฟังอย่างสนุกสนาน จูนรู้สึกดีกับเขาขึ้นมาก พอนิทานจบลง จูนก็สรุปให้ฟังว่า “เด็กๆจำไว้นะ อย่าหนีไปเที่ยวไกลคนเดียว ใครพูดอะไรก็อย่าเชื่อง่ายๆ ต้องถามพ่อแม่หรือญาติผู้ใหญ่ก่อน”

เด็กๆปรบมือรับคำ จิรัชส่งยิ้มให้จูนท่าทางมีความสุขกันถ้วนหน้า

ooooooo

เช้าวันใหม่หทัยเดินบ่นอุบลงมาจากห้องว่าตั้งใจจะพาปุ๊กกี้ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ แต่มีงานด่วนเข้ามาทั้งที่เป็นวันหยุด หัฏฐ์รีบบอกว่าจะพาไปเองไม่น่ายากกับการเลือกชุดเด็กผู้หญิง

“งั้นออกไปพร้อมกัน พี่อยากพาปุ๊กกี้ไปแนะนำตัวกับคุณน้าชนนีอย่างเป็นทางการ”

หัฏฐ์รับคำรีบเดินออกไปจนหทัยแซวทำเหมือนจะหนีใครพ่อเนื้อหอม เขาถอนใจเซ็งๆ...บัวกวาดบ้านอยู่เห็นลูกหมีแกะของเล่นออกเป็นชิ้นๆก็ตกใจกลัวจะพังหมด ลูกหมีรับรองเดี๋ยวประกอบกลับได้ ชินานางบอกบัว “เขาชอบรื้อ ชอบแกะก็ปล่อยเขา ไม่ชอบอ่านหนังสือ ชอบประกอบอุปกรณ์ก็ยังดี อนาคตยังพอมีความหวังบ้าง โอ๊ย... สอบได้ตั้งที่สิบกว่า...เฮ้อ...”

อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 5 วันที่ 22 ก.ย.59

ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ บทโทรทัศน์โดย พรดี และ โซติกซ์ทีม
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์ และ วรวุฒิ นิยมทรัพย์
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ออกอาการทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ