อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 6 วันที่ 24 ก.ย.59

อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 6 วันที่ 24 ก.ย.59

ชินานางเคืองดึงลูกหมีให้กลับ แต่หัฏฐ์เรียกไว้ ถามฝีมือลูกหมีจริงหรือเปล่า หนูน้อยรับว่าใช่ เขาถามอีกว่าปุ๊กกี้ให้ทำไหม ลูกหมีส่ายหน้า เขาถาม “งั้นลูกหมีรื้อออกมาทำไม”

ลูกหมีเงียบ ชินานางจึงบอกว่าตนยินดีชดใช้ หัฏฐ์ยื้อให้ลูกหมีตอบ ลูกหมีเสียงอ่อย “มันร้องเพลงได้ ลูกหมีอยากรู้ว่าทำไมมันถึงร้องเพลงได้”

“ฟังนะลูกหมี น้าอยากให้ลูกหมีจำให้แม่นๆ สองข้อ คือหนึ่ง อย่าเที่ยวแกะรื้อของที่ไม่ใช่ของเราเอง คนอื่นจะว่าเอาได้ว่าลูกหมีเป็นเด็กไม่ดี สอง ของบางอย่างมันยากเกินวัยของลูกหมี ต้องมีผู้ใหญ่คอยช่วย คราวหน้าถ้าจะรื้อต้องมีผู้ใหญ่ช่วยอย่าทำแบบนี้คนเดียวเข้าใจไหมครับ”



ลูกหมีคอตกกล่าวขอโทษ ชินานางไม่พอใจบอกว่าจะชดใช้ให้ หัฏฐ์มองเธอนิ่งๆก่อนจะบอกว่าขอคุยส่วนตัวสักครู่ ชินานางจึงเดินนำออกไป หัฏฐ์บอกลดามณีว่าเดี๋ยวตนมา...ออกมาข้างนอก ชินานางก็ถามเสียงเข้มจะเอาอย่างไร ทำไมต้องดุลูกหมีแรงขนาดนั้น

“ผมก็แค่สั่งสอนหลานคุณ ในสิ่งที่คุณไม่สอน”

“นี่...แล้วคุณล่ะ คุณรู้ไหมว่าคำพูดของคุณน่ะมันทำลายความมั่นใจของเด็กที่กำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากพัฒนา ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันยินดีชดใช้ค่าเสียหายให้ โอเคฉันยอมรับว่านายลูกหมีเป็นฝ่ายผิด แต่คุณก็

ไม่ควรตำหนิแกจนขาดความมั่นใจ ทำไมคุณไม่ลองปล่อยให้แกแก้ไขประกอบตุ๊กตาคืน แกรื้อออกมาแกก็ใส่คืนได้ทุกครั้งแหละ”

หัฏฐ์ติงว่ามันจะเหมือนเดิมไหม และควรอบรมเด็กไม่ให้เที่ยวรื้อของคนอื่น ชินานางโกรธสะบัดเสียงว่าจะอบรมไม่ให้ทำแบบนี้อีก หัฏฐ์ย้ำ “อบรมอย่างเดียวไม่พอ ต้องคอยดูแลเวลาแกเที่ยวแกะเที่ยวรื้อด้วย นี่ยังดีที่มันเป็นตุ๊กตาพลาสติก แต่ถ้าวันนึงที่แกไปแกะของที่เป็นโลหะคมๆ สารกรดหรือระเบิดโดยไม่รู้ตัว คุณจะเอาปัญญาที่ไหนไปชดใช้นิ้วที่ขาดหรือตาที่บอดไปตลอดชีวิตของแก...คิดดูดีๆว่าผมทำลายความมั่นใจของเด็ก หรือคุณให้ความมั่นใจแกมากเกินไปกันแน่” หัฏฐ์เห็นในมือชินานางมีถุงขนมจึงถามว่านั่นอะไร

ชินานางเสียงขุ่นว่าแม่ให้เอาขนมมาให้ ว่าแล้วก็วางลงบนโต๊ะแถวนั้นอย่างงอนๆ...หัฏฐ์ถือถุงขนมเดินกลับเข้ามาในบ้าน ชินานางตามมา ลดามณีถามตกลงจะชดใช้ค่าเสียหายไหม หัฏฐ์ตอบว่าไม่ต้อง เธอโวยทำแบบนี้เด็กก็เคยตัวเที่ยวไปทำของคนอื่นอีก ชินานางโกรธบอกจะไปเอาเงินมาใช้ให้ ลดามณีบอกราคาหนึ่งหมื่นสองพันบาท ลูกหมีเดินคอตกตามชินานางกลับไป...ลดามณีหันมาอ้อนหัฏฐ์ให้ออกไปทานกลางวันข้างนอก แต่เขากลับบอกว่าซื้อมาแล้วและเดินไปจัดใส่จานเอง หญิงสาวฮึดฮัดขัดใจ...กลับมาโรงแรมเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าอย่างหงุดหงิด

“ซื่อบื้อจริงๆนะพี่หัฏฐ์ ตามมาถึงนี่แล้วยังไม่เข้าใจอีก” คิดแล้วให้เจ็บใจชินานาง

ooooooo

ต่างกับจูนที่ได้รับการเลี้ยงดูให้ประหยัดช่วย เหลือผู้ที่ด้อยกว่า เธอกลับถึงบ้านทุกวันจะหยอดเงินที่เหลือทั้งเศษสตางค์และแบงก์ย่อยลงกระปุกแต่ละใบที่วางแยกประเภทไว้...ส่วนจิรัชกลับบ้านเห็นกล้วยดำๆสองลูกวางอยู่จะเก็บทิ้งก็ชะงักนึกถึงเด็กบนดอยที่ไม่มีกิน แล้วกินเสีย

บ่ายนั้นจิรัชเอาของฝากมาให้ชินานาง เห็นเธอหน้ามุ่ยก็ถามเป็นอะไร เธอบ่นอยู่ดีๆก็เสียเงินเป็นหมื่นเพราะความซนของลูกหมี แล้วเธอก็หันมากำชับลูกหมีห้ามไปเล่นบ้านหัฏฐ์อีก ลูกหมีหน้าเศร้าบอกให้ชินานางเอาของเล่นตนไปขายก็ได้ตนขอโทษ จิรัชยกนิ้วชมสุดยอด

ชินานางเอ็ดเพื่อนให้หุบปากแล้วอธิบายลูกหมี “ฟังอานะ ต่อไปนี้ถ้าลูกหมีจะทำอะไรต้องขออนุญาตผู้ใหญ่ก่อนทุกครั้ง ตกลงไหม...และห้ามไปรื้อของของคนอื่นอีกนะ”

ลูกหมีรับคำเศร้าๆ...หัฏฐ์ประกอบตุ๊กตาคืนสภาพเดิม หทัยกลับมาติงหัฏฐ์ว่าลูกหมีกับปุ๊กกี้เข้ากันได้ดี

ปุ๊กกี้ก็ยอมคุยกับลูกหมี หัฏฐ์กลัวจะเอานิสัยซนๆมาติดปุ๊กกี้ หทัยกลับชอบอยากเห็นปุ๊กกี้ซุกซน พลันเห็นหนังสือลูกหมีวางอยู่ก็ยิ่งชื่นชม

“โถ อุตส่าห์มาอ่านหนังสือกับปุ๊กกี้ หัฏฐ์ช่วยเอาไปคืนให้หน่อยสิ” หัฏฐ์ขยาดให้หทัยไปเอง “พี่จะขึ้นไปดูปุ๊กกี้ หัฏฐ์ไปน่ะดีแล้ว ลูกหมีแกจะได้รู้ว่าซ่อมตุ๊กตาได้แล้ว ไม่งั้นอาจจะกลุ้มใจจนกินข้าวไม่ลง”

หัฏฐ์รับคำหยิบหนังสือและซองเงินของชินานางไปด้วย...ชินานางออกมาเจอหัฏฐ์ถามมีอะไรอีก ยังต่อว่าไม่สาแก่ใจหรือ เขาบอกเอาหนังสือและเงินมาคืน เธอประชดจะให้ผ่อนวันละสิบบาทหรือ เขาเริ่มไม่พอใจ

บอกตุ๊กตาซ่อมได้จึงเอาเงินมาคืน เธอสวนไม่รับกลัวแฟนเขามาด่าหลานตนอีก เขาเสียงขุ่นบอกไม่ใช่แฟน อย่ากล่าวหาลอยๆ

“นี่คุณว่าฉันขี้นินทาเหรอ”

“ผมบอกว่าคุณอย่ามากล่าวหา ไม่ได้ว่าคุณชอบนินทา” เธอยันว่าความหมายเดียวกัน “มันจะเหมือนกันได้ยังไง นินทากับกล่าวหา น่าส่งกลับไปเรียนภาษาไทยใหม่นะคุณเนี่ย”

“อีตาอาจารย์เห็บปากร้าย”

“คุณเรียกผมว่าอะไรนะ” ชินานางว่าเขาปากร้ายแล้วยังหูตึงอีก หัฏฐ์ขำ “ไม่น่ามาเลย...”

ชนนีได้ยินเสียงชินานางเถียงกับหัฏฐ์ก็บ่นกับบัวว่าช่างไม่เป็นกุลสตรีเอาเสียเลย เพื่อนบ้านกันแท้ๆ เตือนจนไม่รู้จะเตือนอย่างไร บัวบอกเมื่อกี้ส้มมาเล่าว่าชินานางมีเรื่องกับแฟนหัฏฐ์ ชนนีตกใจ บัวว่าลดามณีก็ร้ายใช่ย่อย ชนนีปรามอย่าพูดถึงใครแบบนั้น

ตกเย็น หัฏฐ์พาปุ๊กกี้ออกไปว่ายน้ำที่สระของหมู่บ้าน ส่งตัวให้ครูสอนแล้วมานั่งอ่านหนังสือรอที่เก้าอี้ริมสระ ชินานางจูงลูกหมีมาถึงลูกหมีก็วิ่งไปหาครู เธอจึงถอยมานั่งเก้าอี้ต่อจากหัฏฐ์แต่ไม่ทันเห็นเขา...ลูกหมีเจอกับปุ๊กกี้ก็ดีใจ พอชินานางเห็นปุ๊กกี้ก็ตกใจเหลียวมองหาเขาลดหนังสือลงมอง เธอสะดุ้งหาว่าเขาตามมา เขาย้อนว่าตนมาถึงก่อนใครกันแน่ที่ตามมา เธอพาล

“ฉันพูดผิดใช่ไหม ก็ได้ เซ็งจริงๆต้องมาเจอกับคุณ”

ระหว่างที่เด็กๆกำลังเรียน ชินานางก็ผล็อยหลับ มีโทรศัพท์เข้ามา หัฏฐ์จึงเดินออกไปคุย เด็กๆเรียนเสร็จ ครูฝึกพาทุกคนขึ้นจากสระ ชมพูนุชก็พาลูกๆมาเรียนไม่ทันเห็นชินานาง เพราะมัวแต่จะให้ครูติวเข้มให้ลูกตัวเอง ลูกหมีเห็นชินานางหลับจึงชวนปุ๊กกี้ไปว่ายน้ำเล่นต่อ ลูกหมีจะกระโดดลงสระ ปุ๊กกี้ท้วงว่าตรงนี้น้ำลึก ลูกหมีกลับบอกว่าไม่เป็นไรเพราะมีแผ่นโฟม แล้วลูกหมีก็ทำท่าซุปเปอร์แมนวิ่งเหาะลงน้ำ ทันใดแผ่นโฟมหลุดมือ ลูกหมีจมน้ำตะเกียกตะกาย ปุ๊กกี้ตกใจยืนตัวสั่น พยายามจะส่งเสียงร้องให้คนช่วย แต่กลับได้ยินเสียงชลีกรก้องหูว่า...แกมันตัวซวย จึงยืนช็อกคิดว่าเป็นความผิดตัวเอง

หัฏฐ์เดินกลับมาเห็นปุ๊กกี้ยืนตัวแข็งทื่อก็มองหาลูกหมีจนเห็นจมอยู่ในสระ เขาไม่รอช้ากระโดดตูมลงไปช่วย ชินานางสะดุ้งตื่นเห็นภาพหลานชายตะเกียกตะกายก็ตกใจร้องลั่น หัฏฐ์อุ้มลูกหมีขึ้นมาจากสระ ทำการผายปอดช่วยชีวิต ชมพูนุชเห็นรีบถ่ายคลิปเอาไว้เม้าท์ตามนิสัย

ลูกหมีสำลักน้ำรู้สึกตัวขึ้นมา ชินานางโผกอดหลานชายด้วยความดีใจ หัฏฐ์แตะไหล่ทั้งสองคน

บอกไม่เป็นอะไรแล้ว ชินานางขอบคุณหัฏฐ์อย่างจริงใจ ปุ๊กกี้ยืนพึมพำ

“ปุ๊กกี้เป็นตัวซวย ปุ๊กกี้ทำให้ลูกหมีจมน้ำ...”

ทั้งหัฏฐ์และชินานางแปลกใจทำไมปุ๊กกี้พูดอย่างนั้น ลูกหมีบอกว่าไม่ใช่ ตนโดดลงไปเอง แต่หนูน้อยก็พูดซ้ำๆ

อยู่อย่างนั้น ชินานางจึงดึงปุ๊กกี้มากอดอีกคน บอกตนผิดเองที่ไม่ดูแลลูกหมีให้ดี หัฏฐ์โอบปลอบทุกคน “ไม่เป็นไรแล้ว ลูกหมีปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องเสียใจนะครับ”

ชมพูนุชบันทึกภาพเด็ดไว้อย่างเมามัน...พอทุกอย่างคลี่คลายลง ชินานางชวนลูกหมีกลับ แต่หัฏฐ์เปลี่ยนชุดว่ายน้ำออกมาชวนลูกหมีกับปุ๊กกี้ให้ลงไปว่ายน้ำด้วยกัน ลูกหมียังหวาดกลัว ชินานางว่าเขาจะบ้าหรือ เด็กเพิ่งจมน้ำยังเสียขวัญ หัฏฐ์บอก “คุณอยากให้หลานกลัวน้ำฝังใจไปจนโตเหรอ ให้เขาจบวันนี้ด้วยความสุขดีกว่าเก็บไปฝันร้ายตลอดชีวิต”

ชินานางเห็นจริงพยายามปลอบลูกหมีให้หายกลัวและยอมลงสระ...

ooooooo

เมื่อชินานางเข้าใจความต้องการของหัฏฐ์ว่า อยากให้เด็กทั้งสองคนมีความทรงจำที่ดีต่อการว่ายน้ำ จึงช่วยคะยั้นคะยอให้ลูกหมีและปุ๊กกี้ลงสระอีกครั้ง หัฏฐ์ลงไปว่ายกับเด็กๆและสอนให้ลงด้านน้ำตื้น ให้ลูกหมีว่ายโชว์ปุ๊กกี้ ชื่นชมและให้ความมั่นใจแก่ลูกหมี

จากที่ชลีกรขึ้นราคาค่าเช่าตึก มีบางร้านที่ไม่ยอม จึงถูกเธอให้ลูกน้องโยนข้าวของในร้านออกเพื่อเป็นตัวอย่างแก่ร้านอื่น...ไม่เพียงแค่นั้น ชลีกรยังก้าวก่ายเข้าไปในโรงแรม โทร.ถามสาวิตร “ลีอยู่โรงแรมนะคะ มาตรวจตราซะหน่อยว่าพนักงานโรงแรมทำงานกันเรียบร้อยดีไหม แล้วก็เทสต์รสชาติอาหารอยู่ในคอฟฟีช็อป คุณอยากทานอะไรพิเศษคะ ลีจะสั่งเพิ่มกลับไปให้”

“งานผมยังยุ่งอยู่ กินอะไรก็ได้ ตอนเย็นเจอกันที่บ้านเลยก็แล้วกัน”

ชลีกรเคืองที่เขาเอาแต่ทำงาน พนักงานเอาบิลมาเก็บเงิน เธอโวย “แกไม่รู้หรือว่าฉันเป็นเจ้าของโรงแรมที่นี่ อยากตกงานรึไง”

“คุณลดามณีเป็นเจ้าของที่นี่และเป็นลูกสาวคนเดียว คุณอย่ามาหาเรื่องกินฟรีเลยครับ แต่งตัวก็ดี มุกนี้ไม่ได้ผลหรอกครับ” พนักงานมองอย่างไม่รู้จัก

ชลีกรโกรธมากตะโกนเรียกผู้จัดการลั่น พอเขาออกมา เธอก็ตบหน้าพนักงานที่มาเก็บเงินแล้วบอกผู้จัดการว่าให้ไล่คนนี้ออก จากนั้นก็หันมาพูดใส่หน้าพนักงานว่า รู้แล้วใช่ไหมว่าตนเป็นใคร ใหญ่กว่าลดามณีแค่ไหน

พอลดามณีกลับเข้าโรงแรม พนักงานหญิงคนหนึ่งรายงานเรื่องชลีกรให้ฟัง บอกไม่น่าไล่เด็กคนนั้นออก น่าจะแค่สั่งสอน ลดามณีฟังแล้วไม่สนใจบอกไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้วเดินไป พนักงานอีกคนเดินมาบอกเพื่อนว่า ลดามณีไม่เคยสนใจอะไรนอกจากเรื่องผู้ชาย

ตำรวจจับเสี่ยชัยซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างให้ไปฆ่าวิริยะและทำให้ดูเป็นอุบัติเหตุได้...สาวิตรได้รับโทรศัพท์ดีใจมาก ชลีกรหัวเราะเยาะ “เห็นรึยังคะลีบอกแล้วว่าลีไม่ได้ทำ นี่ถ้าตำรวจจับมันไม่ได้คุณก็คงไม่หายระแวงลีใช่ไหมคะ”

สาวิตรบอกไม่เคยคิดอย่างนั้นแต่ชลีกรไม่เชื่อเพราะรู้สึกว่าเขามึนตึงมาหลายวัน ชลีกรเข่นเขี้ยวถ้าตนทำไม่ทำให้ตายง่ายแบบนั้นแน่....

ค่ำนั้น หัฏฐ์เดินออกมายืดเส้นยืดสายหลังบ้าน เจอชินานางยืนอยู่ก่อน จึงเอ่ยถามนอนไม่หลับหรือ เธอยอมรับว่ายังตกใจเรื่องลูกหมีจมน้ำ ถ้าเขาช่วยไม่ทัน ตนไม่รู้จะบอกแม่และพี่ชายว่าอย่างไรที่ฝากให้ดูแลหลานแล้วทำไม่ได้ หัฏฐ์ปลอบมันเป็นอุบัติเหตุ แต่เธอก็โทษตัวเองที่สะเพร่าและขอบคุณเขาอีกครั้ง เขาบอกไม่เป็นไรใครเห็นก็ต้องช่วยแล้วถามชนนีว่าอย่างไรบ้าง

“แม่ตกใจค่ะแต่ไม่ว่าอะไรสักคำ ถ้าแม่โกรธหรือโมโห ฉันยังจะสบายใจกว่า ฉันคงทำให้แม่ผิดหวังมาก” ชินานางเช็ดน้ำตาป้อยๆ
หัฏฐ์เห็นเธอร้องไห้ก็ยิ้มๆเพราะไม่ชินภาพแบบนี้ ชินานางถามยิ้มอะไร เขาบอกปกติจะได้ยินแต่เสียงโวยวายเสียงดังดุลูกหมีของเธอ ดังจนนอนไม่หลับ

“เสียงฉันดังรบกวนคุณมากเลยเหรอ”

“ถ้าเมื่อก่อนก็มาก แต่ตอนนี้ผมเริ่มชินแล้วล่ะ พอฟังไปเรื่อยๆก็ไม่ค่อยเท่าไหร่”

“ขอโทษด้วยละกัน ต่อไปฉันจะไม่ทำเสียงดังอีก” ชินานางมีน้ำเสียงประชดเล็กน้อย

“เป็นตัวของตัวเองเถอะ ผมไม่ห้ามคุณหรอก” หัฏฐ์มองชินานางอย่างสงสาร

ชินานางสบตารู้สึกเขิน เก้ๆกังๆก่อนจะขอตัวเข้าบ้านไปดื้อๆ หัฏฐ์มองตามยิ้มๆ...

อ่านละครดวงใจพิสุทธิ์ ตอนที่ 6 วันที่ 24 ก.ย.59

ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ บทโทรทัศน์โดย พรดี และ โซติกซ์ทีม
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ กำกับการแสดงโดย ชุดาภา จันทเขตต์ และ วรวุฒิ นิยมทรัพย์
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ผลิตโดย บริษัท โซนิกซ์ บูม 2013 จำกัด
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละคร ดวงใจพิสุทธิ์ ออกอาการทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ