อ่านละครนาคี ตอนที่ 10/4 วันที่ 11 ต.ค.59

อ่านละครนาคี ตอนที่ 10/4 วันที่ 11 ต.ค.59

กอเห็นหมออ่วมคุยโวก็แขวะ “แล้วทำไมงูบริวารเจ้าแม่นาคี เอ็งปราบไม่ได้สักทีวะหมออ่วม”
“พุทโธ่ ! นังเจ้าแม่นาคีมันจำศีลมาเป็นพันปี บริวารมันฤทธิ์เดชน้อยซะที่ไหน ตอนนี้ เราได้เหล็กไหลมาแล้ว นังงูปีศาจเสร็จข้าแน่”
บุญส่งตัดบท “อย่ามัวแต่โม้อยู่เลย หมออ่วมจะทำพิธีตีดาบเมื่อไหร่”
“วันเสาร์ ขึ้นสิบห้าค่ำนี้ !” หมออ่วมมองก้อนเหล็กไหลในมือมั่นอกมั่นใจ

กอเปิดประตูห้องลำเจียกเข้ามา ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เห็นทศพลกอดก่ายลำเจียกสภาพเปลือยเปล่าทั้งคู่ “นังลำเจียก !!!”
ลำเจียกสะดุ้ง ลืมตาโพลง รีบคว้าผ้าห่มมาปกปิดของสงวน “พ่อ !!!”


กอเห็นทศพลเข้าก็โมโห หันรีหันขวาง คว้าไม้หน้าสามจะเพ่นหัวทศพล “มึง ! มึงปล้ำลูกสาวกูเร๊อะ!”
“ผมเปล่า !” ทศพลหลบพัลวัน
“วันนี้ถ้ากูไม่เอาเลือดหัวมึงออก อย่าเรียกกูว่าไอ้กอ ! มึงตาย !” กอเงื้อไม้หน้าสามก่อนหวดใส่ทศพลไม่ยั้ง ลำเจียกแย่งไม้หน้าสามจากกอ “พ่อ ! อย่า !!!”
ลำเจียกจะแย่งไม้หน้าสามจากกอ แต่ไม่ทัน กอหวดใส่กบาลทศพลเต็มรัก !

ทศพลมีผ้าพันแผลพันอยู่ที่หัว ลำเจียกคล้องแขนทศพลแสดงความเป็นเจ้าของ
กอจ้องหน้าทศพลอย่างไม่ค่อยพอใจ “เอ็งเป็นผัวนังคำแก้วมันไม่ใช่เร๊อะ ?”
“แต่ก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วพ่อ คุณทศพลเป็นผัวฉันรักฉันคนเดียว” ลำเจียกลอยหน้าลอยตาตอบแทน
“ข้าไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่วัน ไปได้กันอีท่าไหนวะ” กอหัวเสีย
“โอ๊ยยย... มันก็หลายท่าอยู่นะ พ่อจะให้ฉันเล่าจริงๆ เหรอ” ลำเจียกหัวเราะไร้ยางอาย
กอร้องห้าม “พอๆ เอ็งไม่ต้องมาจาระไน ข้าฟังแล้วขนลุก”
“ลำเจียกเป็นเมียผมแล้ว ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง พ่อจะเรียกเงินค่าผิดผีเท่าไหร่ ผมก็จะหามาให้” ทศพลเอ่ยเพราะโดนฤทธิ์ยาเสน่ห์
“เรื่องเงินเรื่องทองไม่ต้องพูดถึงหรอก ได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้ว ข้าจะไปขัดอะไรได้” กอได้แต่ถอนใจ
“พ่อไม่ขัดก็ดี คุณทศพลจ๋า เก็บข้าวเก็บของย้ายมาอยู่ที่นี่กับฉันเลยนะจ๊ะ”
“จ้ะ ทูนหัวของผม” ทศพลหอมที่หน้าผากของลำเจียก แล้วลุกออกไป
“ไปแย่งผัวมันมา ไม่กลัวนังคำแก้วมันฉีกอกเอารึไง” กอรู้สึกหวั่นๆ
“ต่อให้มันเป็นปีศาจงูหรือผีห่าจากนรกขุมไหน ฉันก็ไม่กลัวทั้งนั้น”
กอนึกได้คว้ามือลำเจียกมาดู ไม่เห็นแหวนพิรอด “แหวนพิรอดเอ็งล่ะ ลำเจียก เอ็งถอดเอาไว้ไหน”
“เอ่อ...ฉันทำหายไปแล้วน่ะพ่อ”
“ฉิบหายแล้ว !” กอเริ่มวิตกเมื่อรู้ว่าไม่มีแหวนพิรอดไว้ป้องกันตัวจากเจ้าแม่นาคี
คำแก้วถูเรือน แต่ใจเลื่อนลอย คิดเป็นห่วงแต่ทศพล จู่ๆ ทศพลก็มายืนอยู่ตรงหน้า “พี่พล ! พี่กลับมาหาคำแก้วแล้วเหรอจ๊ะ” ทศพลไม่สนใจ เดินผ่านคำแก้วไปเก็บเสื้อผ้าเสื้อผ่อน และของใช้ส่วนตัวกวาดใส่กระเป๋า “พี่! พี่จะเก็บเสื้อผ้าไปไหน ?”
คำแก้วรั้งไว้ ทศพลหันมาตอบกลับ “จะไปไหนมันก็เรื่องของกู”
“พี่โดนลำเจียกทำเสน่ห์ อย่ากลับไปอีกเลยนะพี่ คำแก้วขอร้อง ตั้งสติ อย่าปล่อยให้อำนาจของมันครอบงำพี่ได้” ทศพลมองคำแก้วที่น้ำตารื้น เหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นชั่วขณะ “คำแก้ว...”
เสียงคาถาของเมืองอินทร์ลอยมาตามลม ทำให้ทศพลตกอยู่ใต้อำนาจมนต์ดำอีก “นังงูผี ! หลีกไป!” ทศพลผลักคำแก้วกระเด็น แล้วรีบโจนลงกระต๊อบไปอย่างเร่งร้อน

ทางด้านพิมพ์พรกับเจิดนภาเดินคุยกันในตลาด
“พวกชาวบ้านเขาลือกันทั่วว่านังคำแก้วถูกผัวทิ้ง” เจิดนภากระซิบกระซาบ
“นังลำเจียกมันมีอะไรดี ทศพลถึงได้ทิ้งนังคำแก้วไปหามัน” พิมพ์พรสงสัย
“สังเกตมั้ย ทศพลกลับมาคราวนี้ หน้าตาก็หมองคล้ำ แถมยังดูเลื่อนลอย เบ๋อๆ ไบ๋ๆ จิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” พิมพ์พรเห็นด้วย “สภาพเหมือนคนโดนของไม่มีผิด หรือว่านังลำเจียกมันจะทำของใส่พล !”
เจิดนภาตาโต “ทศพลต้องโดนทำเสน่ห์แน่ๆ ถึงได้หลงนังลำเจียกไม่ลืมหูลืมตา” พิมพ์พรกำมือแน่น โกรธจนตัวสั่น แต่กลั้นระงับไว้ ก้าวเท้าฉับๆ เจิดนภาร้องรียก “นั่นเธอจะไปไหนน่ะยัยพิมพ์”
“ฉันจะไปดูให้เห็นกับตา” พิมพ์พรมุ่งหน้าไปยังบ้านลำเจียกทันที เจิดนภารีบตามไป

ทศพลหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามาไว้ที่บ้านกอ “ผมเก็บเสื้อผ้ามาหมดแล้ว ลำเจียก”
ลำเจียกยิ้มร่า “ดี ! ป่านนี้นังคำแก้วมันคงตีอกชกหัว อกแตกตายไปแล้วสะใจกูนัก”
“ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรคุณเหรอคุณถึงได้จงเกลียดจงชังนัก” ทศพลสงสัย
“ใครก็ตามที่มันจะแย่งคุณทศพลไปจากฉันฉันถือว่าเป็นศัตรูทั้งนั้น” ลำเจียกประกาศกร้าว
“หัวใจผมมีแต่คุณคนเดียว จะรักใครได้อีกล่ะ” ทศพลส่งตาหวาน
“เขาว่ากันว่าคนกรุงเทพฯ ปากหวาน ฉันไม่เชื่อหรอก” ลำเจียกเอามือจุ๊ปากทศพล
“ต้องทำยังไงนะ คุณถึงจะเชื่อผม” ทศพลสวมกอดรัดลำเจียกแน่น ยื่นหน้าซุกที่ซอกคอ
แต่ลำเจียกผลักออก “เนื้อตัวเหนียวเหนอะหนะไปหมด อาบน้ำอาบท่าให้ชื่นใจก่อน ไป ! เดี๋ยวลำเจียกถูหลังให้”
ลำเจียกจูงมือทศพลเดินไป
พิมพ์พรกับเจิดนภาที่แอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ พอเห็นว่าลำเจียกกับทศพลไปแล้วก็รีบวิ่งจู๊ดออกมา เจิดนภาคว้าแขนพิมพ์พรเอาไว้ “จะเอาจริงเหรอ ยัยพิมพ์”
“ถ้ามันทำเสน่ห์ใส่ทศพลจริง ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่”
“แต่ทำแบบนี้ มันเข้าข่ายบุกรุกเลยนะ” เจิดนภากลัว
“แล้วไง ไม่บุกเข้าถ้ำเสือ แล้วจะได้ลูกเสือเหรอ”
“แต่ลุงกอพ่อของลำเจียกเป็นพวกเดียวกับกำนันแย้ม ไม่กลัวรึไง”
“ตอนนี้ฉันไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งนั้น ถ้าเธอไม่กล้า ก็คอยดูต้นทางให้ฉันอยู่ที่นี่” พิมพ์พรพูดจบก็ย่องขึ้นบ้านกอไป
เจิดนภาตบปากตัวเองแรงๆ “ปากหนอปาก ไม่น่าไปยุส่งยัยพิมพ์แบบนั้นเลย” เจิดนภาดูต้นทางอย่างหวาดๆ

พิมพ์พรย่องเข้าไปในบ้านกอ เห็นกอนอนขวางอยู่ กรนสนั่นเพราะความเพลีย พิมพ์พรค่อยๆ ย่องจะเข้าไปในห้องนอนลำเจียก
กอละเมอลั่น “เฮ้ย !!! นั่น !!” พิมพ์พรหัวใจหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม ค่อยๆ หันมา “เหล็กไหล ! เหล็กไหลออกมาแล้ว คร่อกกกก....”
พิมพ์พรถอนใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่ากอแค่ละเมอ พิมพ์พรค่อยๆ ย่องเข้าไปภายในห้องนอนของลำเจียก

ผ้านุ่งลำเจียกหล่นกองอยู่ที่พื้นท่าน้ำ ข้างๆ กับเสื้อผ้าของทศพล ลำเจียกกับทศพลเล่นน้ำ หัวร่อต่อกระซิกกันสนุกสนาน ทศพลดำน้ำแล้วโผล่พรวดเข้ารวบตัวลำเจียกไว้ ลำเจียกร้องวี้ดว้ายตามจริตจก้านมารยา

พิมพ์พรเข้ามารื้อค้นห้องลำเจียกกระจุยกระจาย พยายามหาหลักฐานว่าลำเจียกทำเสน่ห์ “อยู่ไหนนะ” พิมพ์พรหงุดหงิดหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ พิมพ์พรเห็นบางอย่างแลบออกมาจากใต้หมอน จึงเปิดหมอนออกดู พิมพ์พรตกตะลึงเมื่อเห็นหุ่นตุ๊กตาฝังรูปฝังรอยซุกซ่อนอยู่

พิมพ์พรยื่นตุ๊กตาฝังรูปฝังรอยให้เจิดนภา
เจิดนภารับมาดู “อย่างนี้นี่เองทศพลถึงได้หลงใหลนังลำเจียกไม่ลืมหูลืมตา”
พิมพ์พรโมโห “มันกล้าเล่นคุณไสยสกปรกใส่ทศพล เจ้ายาแฝดแปดยาช้างนักนะ”
“แล้วไอ้หุ่นคุณไสยเจ้าปัญหานี่ล่ะ จะทำยังไงกับมันดี” เจิดนภาเอ่ยถาม
“เอามานี่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” พิมพ์พรหักหุ่นเป็นสองท่อน ก่อนกระทืบแหลกลาญพร้อมสาปแช่ง “เจ้าประคู๊ณ.... ขอให้ของเหล่านี้ย้อนกลับไปเข้าตัวนังลำเจียกทีเถ๊อะ” พิมพ์พรยิ้มสะใจ
ทศพลขึ้นมาที่ท่า เล่นน้ำเสร็จ อยู่ๆ ก็หมดสติไป เพราะหุ่นฝังรูปฝังรอยถูกทำลาย
“พี่พล ! เป็นอะไรพี่ ! ทำไมถึงได้....” ลำเจียกพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีควันสีดำก็พุ่งวูบเข้าใส่ร่างลำเจียกทันที “กรี๊ดดดดดดด !!!!” ลำเจียกดิ้นพราดๆ ทุรนทุราย ที่แขนลำเจียกคล้ายๆ กับมีอะไรบางอย่างวิ่งไปมาอยู่ใต้ผิวหนัง
ซ่อนกลิ่นกับชบาถือตะกร้าจะมาซักผ้าที่ท่าน้ำพอดีทั้งสองร้องลั่น “ลำเจียก !!!!”
ซ่อนกลิ่น ชบา ตาเหลือกค้าง ขวัญกระเจิง เมื่อเห็นว่ามีบางสิ่งกำลังเล่นงานลำเจียก

ซ่อนกลิ่นกับชบาหิ้วปีกลำเจียกมาหาเมืองอินทร์
ลำเจียกดิ้นพราดๆ ทุรนทุรายผ้าผ่อนหลุดลุ่ย “พ่อหมอเมืองอินทร์ ช่วยนังลำเจียกด้วย!!!”
เมืองอินทร์ลืมตาขึ้นมา เห็นอาการลำเจียกก็รู้ทันที “จับมันกดไว้ ! อย่าให้ดิ้น !ต้องรีบเอาของออก!”
ซ่อนกลิ่นกับชบาช่วยกันกดลำเจียกเอาไว้ไม่ให้ดิ้น เมืองอินทร์ทำพิธีเรียกคุณไสยออกจากตัวลำเจียก เสกน้ำมนต์แล้วเอากรอกปาก ลำเจียกอาเจียนออกมาเป็นน้ำเลือดน้ำเหลืองข้นคลั่ก มีเส้นผม และหนอนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ซ่อนกลิ่นกับชบาต่างสะอิดสะเอียน
“ฤทธิ์คุณไสยที่มันย้อนเข้าตัว ถ้าข้าทำพิธีถอนไม่ทัน เอ็งตายไปแล้ว”
ลำเจียกอ่อนเปลี้ยเพลียแรง สลบเหมือดทันที

พวกเพื่อนพาร่างทศพลที่สลบไสลไม่ได้สติ วางบนแคร่
“คุณหนู !!!” ป้าอิ่มเข้ามาจับเนื้อจับตัวด้วยความเป็นห่วง
“มีคนเจอไอ้พลนอนสลบเหมือดอยู่ที่ท่าน้ำ ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น”
คำแก้วเห็นสภาพทศพลที่อิดโรย ตาลึกโหล ใบหน้าหมองคล้ำไม่ต่างจากซากศพ ก็น้ำตาร่วง “พี่พล ! ทำไมพี่พลถึงได้เป็นแบบนี้ล่ะแม่”
“นังลำเจียกมันคงเล่นของสกปรกต่ำช้า ทำเสน่ห์เล่ห์กลใส่ แต่คงเกิดอะไรผิดพลาดสักอย่างพ่อทศพลเลยโดนอาถรรพ์ย้อนเข้าตัวอย่างที่เห็น” คำปองเอ่ยบอก
“โธ่... คุณหนู ไม่น่าเลย... ไม่น่าเลยจริงๆ” ป้าอิ่มน้ำตาคลอ
“เราจะช่วยมันยังไงดีถึงจะล้างอาถรรพ์ออกไปได้” สมมาตรร้อนรน
“น้ำมนต์ไง น้ำมนต์ที่วัดต้องช่วยไอ้พลได้แน่ๆ”
วันชนะตบหัวประกิตดังผัวะ “แหกตาดูสภาพไอ้พลตอนนี้สิ กว่าแกจะถ่อแพไปวัดที่หนองไทร กลับมาไอ้พลคงขึ้นอืดไปแล้ว”
“แกจะให้ฉันนั่งกระดิกเท้าแคะขี้ฟันรอไอ้พลมันเน่าแล้วเอาไปฝังหรือไงวะ” ประกิตชักโมโห

อ่านละครนาคี ตอนที่ 10/4 วันที่ 11 ต.ค.59

ละครเรื่อง นาคี บทประพันธ์โดย ตรี อภิรุม
ละครเรื่อง นาคี บทโทรทัศน์โดย สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์
ละครเรื่อง นาคี กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ผลิตโดย บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละครเรื่อง นาคี ควบคุมการผลิตโดย ธัญญา-พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ