อ่านละครนาคี ตอนที่ 12/2 วันที่ 14 ต.ค.59

อ่านละครนาคี ตอนที่ 12/2 วันที่ 14 ต.ค.59

“ข้าจะให้โอกาสเอ็งได้สั่งลาแม่เอ็งเป็นครั้งสุดท้าย นังคำแก้ว” กำนันแย้มปล่อยคำแก้วเข้าไปหาคำปอง
คำแก้วเข้าไปหาคำปองที่ถูกมัดอยู่ กราบลา น้ำตาไหล “แม่จ๋า... ชาตินี้ลูกบุญน้อย เกิดมายังไม่ทันได้ทดแทนพระคุณของแม่ ไว้ชาติหน้าลูกจะขอกลับมาทดแทนคุณแม่นะจ๊ะ”
คำปองน้ำตาไหลพราก “คำแก้ว... ไม่นะลูก.... กำนัน! หมออ่วม! อย่าทำอะไรลูกฉันเลย ฉันเป็นแม่ตั้งท้องมันมา มันจะเป็นงูเป็นเงี้ยวไปได้ยังไง ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉันเถอะ”
“อย่าร้องขอความปรานีจากพวกมันเลยจ้ะ ถ้าพวกมันอยากได้ชีวิตของฉันนักก็เอาไปเถอะ ฉันยอม...”
“คำแก้ว...”

“มัวแต่พิรี้พิไรอยู่นั่น รีบๆ ลงมือเข้าเถอะหมออ่วม” บุญส่งเร่ง
ชาวบ้านพากันตะโกนร้อง “ฆ่ามันเลย ! ฆ่ามัน !”



หมออ่วมยกดาบขึ้นมาร่ายคาถาขมุบขมิบ จนดาบเหล็กไหลเรืองแสง คำแก้วลุกขึ้นยืนเชิดหน้าไม่หวั่นเกรงความตายที่รออยู่ตรงหน้า
หมออ่วมฟันดาบเหล็กไหลใส่ร่างคำแก้วสะพายแล่งเต็มแรง “ไปลงนรกซะเถอะมึง”
“ลูกแม่ !!!!” คำปองหวีดร้องสุดเสียงก่อนเป็นลมพับไป
พวกของกำนันแย้มหัวเราะลั่นอย่างผู้มีชัย พิมพ์พรยิ้มสะใจ ร่างโชกเลือดคำแก้วกระเสือกกระสนหนีออกไปในความมืด
คำแก้วกระเสือกกระสนหนีออกมากลางทุ่งโล่งแจ้ง เวิ้งว้าง บรรยากาศน่าหดหู่ คำแก้วฟุบหน้าลงกับพื้นหญ้า หายใจรวยระริน น้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวด เลือดออกไม่หยุด คำแก้วค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ ร่างแน่นิ่งไป

เช้าวันใหม่ ทศพลหลับอยู่ กวาดมือไปที่ที่นอนข้างๆ จะกอดคำแก้ว เจอแต่ความว่างเปล่าก็แปลกใจ พอลืมตาขึ้นมามอง ไม่เห็นคำแก้วก็นิ่วหน้าสงสัย “ไปไหนแต่เช้านะ” ทศพลแปลกใจ

ทศพลออกมาเรียกหาคำแก้วนอกบ้าน “คำแก้ว! คำแก้ว!” ทศพลตามหาคำแก้วจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ ทศพลคิดถึงคำพูดของคำแก้วเมื่อวาน
“ชีวิตนี้นอกจากแม่แล้ว ก็มีแต่พี่เท่านั้นที่รักคำแก้วจากใจจริง”
“เมียพี่ทั้งคนจะไม่รักได้ยังไง”
“ถ้าวันนึงไม่มีคำแก้วแล้ว พี่กลับไปเรียนต่อที่กรุงเทพเถอะนะ”
ทศพลครุ่นคิด สังหรณ์ใจ วิ่งพรวดพราดออกไปทันที

คำปองนั่งชันเข่า หมดอาลัยตายอยากอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน
ทศพลเดินเข้ามาอย่างร้อนใจ “แม่จ๊ะ แม่เห็นคำแก้วหรือเปล่าจ๊ะ ?” ทศพลชะงักเมื่อเห็นคำปองตาแดงก่ำ ร้องไห้อย่างหนัก “แม่ร้องไห้ทำไม ? แล้วคำแก้วล่ะ? คำแก้วมาหาแม่หรือเปล่า?”
“นังคำแก้วมัน.. “ไป” แล้ว” คำปองปล่อยโฮออกมา
“ไปแล้ว ? คำแก้วไปไหนจ๊ะ แม่ ?” ทศพลงุนงง
“มันไปแล้ว ! ไม่กลับมาแล้ว ได้ยินมั้ย!” คำปองปาดน้ำตา ก่อนจะลุกขึ้นเดินหันหลังกลับเข้าบ้านไป ยังทำใจไม่ได้
ทศพลมึนไปหมด ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับคำแก้วกันแน่

ทศพลอารมณ์ขุ่นมาที่เถียงนา “พวกแกเห็นคำแก้วมั้ยวะ ฉันตามหาจนทั่วแล้ว ที่ตลาดก็ไม่มี ไม่รู้หายไปไหน คำแก้วนะคำแก้ว จะไปไหน น่าจะบอกพี่สักคำ”
ทั้ง 4 คนยังคงนิ่ง ท่าทางอึกๆ อักๆ วันชนะตัดสินใจบอก “แกเลิกตามหาคำแก้วซะเถอะ”
“ทำไมวะ คำแก้วหายไปทั้งคน พวกแกไม่ห่วงมั่งเลยหรือไง!!”
“บางทีคำแก้วอาจจะไปที่ชอบๆ แล้วก็ได้” ประกิตพูดเป็นปริศนา
เชษฐ์เทศนาตาม “อัฑฒา เจวะ ทฬิททาจะ สัพเพ มัจจุปรายะนา... จะยากดีมีจนไม่พ้นความตายเป็นเบื้องหน้า”
“พูดแบบนี้ หมายความว่าไงวะ ไอ้กิตไอ้หลวงปู่” ทศพลชักมีโมโห
สมมาตรรีบเข้ามาขวาง “ทำใจดีๆ ไว้นะไอ้พล... คือว่า....คำแก้ว...เอ่อ...อ่า...”
“คำแก้วตายแล้ว !” วันชนะทนไม่ไหวสวนขึ้นมา
ทศพลโมโหสุดขีด “ไอ้นะ ! ถ้ากูไม่เห็นมึงเป็นเพื่อนกูต่อยมึงปากแตกไปแล้ว”
“ไอ้พล ! มีสติหน่อยสิวะ คำแก้วตายแล้วจริงๆ คนเขารู้กันทั่วดอนไม้ป่า ถ้าไม่เชื่อแกลองถามใครดูก็ได้” สมมาตรเข้าปลอบ
ทศพลเห็นท่าทีจริงจังของเพื่อนๆ ก็ถึงกับช็อค “ใคร ? ใครทำเมียฉัน ? ฉันถามว่าใคร !”
เพื่อนทั้งสี่เห็นแววตาเต็มไปด้วยไฟแค้นของทศพลก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าบอก

กำนันแย้มกับพวกร่ำสุราฉลองชัยชนะที่บ้านหมออ่วม
“ข้าให้คนเอาศพนังคำแก้วโยนทิ้งลงหน้าผาไปแล้ว ป่านนี้ร่างมันคงแหลกเหลวป่นปี้ เป็นเหยื่อแร้งกาอยู่ก้นเหว” กำนันแย้มสะใจ
“จบสิ้นกันเสียที ! ในที่สุดข้าก็ปราบนังงูผีได้สำเร็จ” หมออ่วมยืดอกอย่างผู้มีชัย
กอโล่งอก “คราวนี้ชาวดอนไม้ป่าจะได้เลิกหวาดผวาว่าใครจะต้องตกเป็นเหยื่อนังงูอัปรีย์นั่นเสียที”
กำนันแย้มเห็นด้วย “ล้างแค้นนังงูผีได้ ไอ้เลื่องลูกชายข้ามันคงตายตาหลับ”
“เสียดาย ! มันน่าจะกลายร่างเป็นงูยักษ์ ข้าจะได้จับมันถลกหนังมาทำรองเท้าให้สาสมกับที่มันทำให้ข้าต้องกลายเป็นคนพิการขาเป๋แบบนี้” บุญส่งอาฆาต
“ป่านนี้นังคำแก้วมันคงชดใช้กรรมอยู่ในนรกขุมไหนสักขุม” หมออ่วมหัวเราะสะใจ คนอื่นๆ พากันหัวเราะไปด้วย
ทันใดนั้น ทศพลก็โผล่พรวดเข้ามาอาละวาด เตะหิ้งพิธีของหมออ่วมป่นปี้
“เฮ้ย ! นี่มันอะไรกันวะ” หมออ่วมสะดุ้งโวยวาย
“พวกแกมันไอ้ฆาตกร ! รวมหัวกันฆ่าคำแก้ว !” ทศพลด่าทอ
“อุวะ! ชาวบ้านเค้ารู้กันทั่วทั้งดอนไม้ป่าว่าเมียมึงเป็นนางพญางู มึงยังโง่เง่าดักดานอยู่อีก” กำนันแย้มยัวะ
“ไม่จริง ! พวกแกใส่ร้ายคำแก้ว ฉันอยากจะรู้นักว่าจิตใจพวกแกทำด้วยอะไร พวกแกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า”
บุญส่งอธิบาย“ทศพล ! ฟังอาให้ดี! แกน่ะหลงเสน่ห์นังงูเผือกจนไม่ลืมหูลืมตา นังคำแก้วมันตายก็ดีแล้ว แกจะได้หลุดพ้นจากอาถรรพณ์ที่ครอบงำแกเสียที”
“ผมไม่นึกเลยว่าอาบุญส่งจะเห็นดีเห็นงามกับไอ้เดนคนพวกนี้”
“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน !” กำนันแย้มเอาไม้ตะพดฟาดไปที่หัวทศพลอย่างแรงจนหัวแตก ตาพร่า เลือดอุ่นๆไหลโชก “วันนี้กูจะเอาเลือดหัวมึงออกล้างอาถรรพณ์นังงูผี มึงจะได้หายบ้า”
กำนันแย้มเงื้อไม้ตะพดจะหวดทศพลอีกรอบ พิมพ์พรรีบปรี่เข้ามาขวางเอาไว้ “อย่า ! ลุงกำนัน ! ฉันขอเถอะ!”
กำนันแย้มเห็นแก่พิมพ์พรเป็นลูกสาวบุญส่งจึงยอมหยุด
กระต๊อบทศพล พิมพ์พรทำแผลให้ทศพลที่นั่งนิ่งหมดอาลัยตายอยาก
“กลับกรุงเทพกับพิมพ์เถอะนะ”
“ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่ที่นี่คำแก้วอาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้”
“นังคำแก้วมันตายไปแล้ว พิมพ์เห็นกับตาตอนที่หมออ่วมเอาดาบเหล็กไหลฟันมันฟุบลงกับพื้น”
“ไม่จริง! ถ้าคำแก้วตาย ไหนล่ะศพของคำแก้ว”
“เมื่อไหร่พลจะยอมรับความจริงสักที!! นังนั่นมันเป็นปีศาจ พลไม่มีวันรักกับมันได้ !!”
“เลิกพูดเรื่องนี้สักที ผมไม่อยากฟัง! ถ้าพิมพ์อยากกลับกรุงเทพก็กลับไปเลย ไม่ต้องมายุ่งกับผม” ทศพลเบือนหน้าหนี
พิมพ์พรโกรธลุกออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

ทศพลนั่งเหม่อลอยอยู่ที่นอกชาน ไม่ยอมกินข้าวกินปลา นั่งคิดถึงแต่คำแก้ว และภาพความชื่นมื่นระหว่างทศพลกับคำแก้วตอนเป็นผัวเมียกัน วันชนะ ประกิต สมมาตร และเชษฐ์เดินเข้ามานั่งข้างๆ ให้กำลังใจ
ประกิตตบไหล่ “หักอกหักใจซะบ้างเถอะวะไอ้พล ต่อให้คำแก้วไม่ตาย แกสองคนก็รักกันไม่ได้อยู่ดี”
“ทำไมฉันจะรักกับคำแก้วไม่ได้”
วันชนะ ประกิต สมมาตร และเชษฐ์หันมองหน้ากัน วันชนะตัดสินใจบอกไปตรงๆ “ก็คำแก้วเป็นงูน่ะสิวะ พวกฉันเห็นมากับตา”
ทศพลโมโหจัด ทนไม่ไหว ต่อยปากวันชนะทันทีจนกองกับพื้น ประกิตรีบเข้าไปพยุงวันชนะ สมมาตรกับเชษฐ์ก็ช่วยดันทศพลออกห่าง
“ไม่นึกเลยว่าแกจะพลอยบ้าไปกับเค้าด้วยฉันผิดหวังในตัวแกจริงๆ”
สมมาตรพยายามปลอบ “ฉันรู้ว่ามันเชื่อยาก แต่ไอ้นะมันเตือนแกด้วยความหวังดีนะเว้ย”
“หวังดีกับผีน่ะสิ ไอ้นะมันคงร่วมมือกับพิมพ์พรหาทางใส่ร้ายคำแก้ว”
“ไม่มีใครใส่ร้ายเมียแกหรอกนะไอ้พล คำแก้วเป็นงูจริงๆ” เชษฐ์พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
“หลวงปู่ ! นี่แกก็อีกคนเหรอ”
วันชนะชักโมโหที่ทศพลไม่ยอมฟังใคร “ไอ้พล ! เชื่อพวกกูมั่งสิวะ! เมียมึงเป็นงูจริงๆ”
ทศพลชี้หน้า “ถ้ามึงยังไม่หุบปากกูจะเอากำปั้นยัดปากมึงเดี๋ยวนี้ !!!”
วันชนะสวน “กูเตือนมึงแล้วนะ มึงจะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของมึง จะโง่เง่าดักดานไปจนตายก็เรื่องของมึง คนอื่นตาสว่างกันหมดแล้ว เหลือแต่มึงนั่นแหละ”
ประกิตปรามวันชนะให้เพลาๆ ลง “ใจเย็นๆ หน่อยสิวะ เพื่อนกันทั้งนั้น”
“ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว กูจะพูดให้มันจบๆ ไปเลย ถ้ามันอยากจะปิดหูปิดตาต่อไปก็เรื่องของมัน” วันชนะหัวเสีย
“ไอ้นะ !” ทศพลทำท่าจะถลาไปต่อยวันชนะอีก แต่ประกิต สมมาตร และเชษฐ์ช่วยกันห้ามไว้
เมืองอินทร์นั่งทำสมาธิอยู่ รู้สึกได้ว่ามีคนมา เมืองอินทร์ลืมตาขึ้นแล้วหันไปมองเห็นหมออ่วมยืนกระหยี่มยิ้มย่อง แววตาเยาะเย้ยดูถูก
“มีอะไร”
“เปล๊า...ข้าแค่แวะมาบอกว่านังงูผีบริวารเจ้าแม่นาคีถูกข้ากำจัดเรียบร้อยแล้วโว้ย”
เมืองอินทร์หัวเราะในลำคอ “ไหนล่ะวะหลักฐาน ราคาคุยมากกว่าซะล่ะมั้ง”
หมออ่วมคิดว่าเมืองอินทร์ไม่เชื่อก็รีบยืนยัน “ข้าปราบนังงูปีศาจนั่นได้แล้วจริงๆ ถ้าไม่เชื่อเอ็งก็ไปถามกำนันแย้มดูสิวะ”
“ไหนบอกข้ามาซิว่าเอ็งกำจัดมันยังไง”

อ่านละครนาคี ตอนที่ 12/2 วันที่ 14 ต.ค.59

ละครเรื่อง นาคี บทประพันธ์โดย ตรี อภิรุม
ละครเรื่อง นาคี บทโทรทัศน์โดย สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์
ละครเรื่อง นาคี กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ผลิตโดย บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละครเรื่อง นาคี ควบคุมการผลิตโดย ธัญญา-พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ