อ่านละครนาคี ตอนที่ 13/4 วันที่ 15 ต.ค.59

อ่านละครนาคี ตอนที่ 13/4 วันที่ 15 ต.ค.59

ทางด้านทศพลปรับทุกข์กับเพื่อนๆ “ฉันเป็นห่วงคำแก้วว่ะ ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้”
วันชนะเปรย “คำแก้วเป็นงูบริวารเจ้าแม่นาคี ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก”
สมมาตรเห็นวันชนะปากหมา เลยหยิกหัวนมจนวันชนะหน้าเบี้ยว “นั่นปากหรือฟาร์มเพาะพันธุ์สุนัขห๊ะ ! “
เชษฐ์เล่า “เจิดนภาบอกว่าคนของกำนันแย้มถูกงูฉกตายซะก่อน เลยเลิกล้มการหาตัวคำแก้ว”
ทศพลยังไม่วางใจ “ถึงวันนี้คำแก้วจะปลอดภัย แล้ววันต่อๆไปล่ะวะ”
วันชนะหลุดปาก “คงถูกดาบเหล็กไหลไอ้หมออ่วมฟันเข้าสักวัน”

สมมาตรเห็นวันชนะปากหมาอีกรอบ เลยหยิกหัวนมแรงกว่าคราวก่อน จนวันชนะร้องลั่น“ถ้าแกยังไม่เลิกปากหมา ฉันจะบิดหัวนมแกให้กระจุยเลย”


ทศพลครุ่นคิดตอนที่หมออ่วมถือดาบเหล็กไหลชูหราในมือ
“ไหน! นังคำแก้วมันอยู่ไหน ข้าจะเอาดาบเหล็กไหลฟันนังงูผีให้ตายห่าตายโหงเดี๋ยวนี้”
ทศพลลูบคางอย่างใช้ความคิด “พวกมันเชื่อกันว่าดาบเหล็กไหลมีอำนาจวิเศษ สามารถฆ่าใครก็ได้ที่ถูกหาว่าเป็นปีศาจ”
สมมาตรหวาดหวั่น “ดาบคมกริบขนาดนั้น อย่าว่าแต่ฟันผีเลยฟันคนก็ไม่รอด ขนาดฉันยังกลัว”
ทศพลดีดนิ้วเป๊าะ คิดแผนการบางอย่างออก “ฉันพอมีวิธีจะช่วยคำแก้วแล้วว่ะ”
เพื่อนทั้งสี่ตะแคงหูฟัง

ประกิตได้ฟังแล้วรีบปฏิเสธพัลวัน “ไม่มีทาง หัวเด็ดตีนขาดฉันก็ไม่เอากับแกแน่ “
ทศพลขอความเห็นใจจากเพื่อนๆ “ถ้าไม่ขโมย พวกมันก็ต้องเอาดาบนั่นมาฆ่าคำแก้ว ฉันทนไม่ได้ว่ะ “
สมมาตรไม่มั่นใจว่าจะทำได้ตามแผน “แต่มันเสี่ยงนะเว้ย ของสำคัญขนาดนี้ พวกกำนันแย้มคงรักษาไว้อย่างดี”
ทศพลขอร้อง “เพราะอย่างนั้นไง ฉันถึงอยากให้พวกแกสี่คนช่วย”
เชษฐ์ปฏิเสธ “การลักทรัพย์ผิดศีลข้อ 2 เรื่องนี้ ฉันขอไม่ยุ่งด้วย มันบาป”
“พวกแกอยากให้คำแก้วถูกฆ่าตายหรือไง นี่เมียฉันนะเว้ย“
วันชนะออกความเห็น “เรื่องบางเรื่อง แกก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอก ปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรมจะดีกว่า”
ทศพลมุ่งมั่น “ก็ได้ ถ้าพวกแกไม่ช่วย ฉันทำของฉันคนเดียวก็ได้”
ทศพลกลับเข้ากระต๊อบไป พวกเพื่อนๆ ได้แต่มอง อยากจะช่วยก็ไม่กล้า

วันชนะ / สมมาตร / ประกิต / เชษฐ์ สี่สหายปรึกษาหารือกัน
วันชนะถามเพื่อนๆ “เราจะไม่ช่วยไอ้พลจริงๆเหรอวะ”
สมมาตรย้อน “คำแก้วเป็นงูน่ะเว้ย แกก็เห็น”
ประกิตแก้แทน “จะว่าไปฉันก็ยังไม่เคยเห็นคำแก้วทำความเดือดร้อนให้ใครเลย มีแต่ไอ้พวกกำนันโหดที่คอยแต่จะหาเรื่องคำแก้วกับน้าคำปองไม่หยุดหย่อน”
เชษฐ์ยังเข้าข้างชาวบ้าน “ใครๆก็รักชีวิตตัวเองกันทั้งนั้น พวกชาวบ้านก็คงหาวิธีป้องกันตัวจากงูผีถึงได้ตีดาบเหล็กไหลนั่นขึ้นมา”
วันชนะสวน “แล้วคำแก้วล่ะวะ คำแก้วเป็นงู แต่ไม่มีอะไรป้องกันตัวเลยนะเว้ย”
สมมาตรกลุ้ม “ไอ้พลมันรักเมียจนแทบตายแทนได้ พวกเราเตือนเท่าไหร่มันก็ไม่ฟัง”
ประกิตเริ่มใจอ่อน “ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ช่วยให้มันสมหวังเถอะว่ะ ก็แค่คนรักกับงู” เพื่อนอีกสามคนหันไปมองประกิตเป็นตาเดียวกัน..... เหรออออ ? ประกิตแย้ง “งูก็มีหัวใจนะเว้ย ฉันว่าคนบางคน ยังร้ายยิ่งกว่าอสรพิษเสียอีก”
เชษฐ์ยอมตาม “เอาไงก็เอากัน”
ทั้งสี่ร่วมมือกันหาทางช่วยเพื่อน

ทศพลจดๆจ้องๆอยู่ที่พุ่มไม้หน้าบ้านหมออ่วม เห็นหมออ่วมกำลังนั่งก๊งเหล้ากับพวกกำนันแย้ม ดาบเหล็กไหลวางอยู่ข้างๆตัว “ไอ้หมออ่วมเอาดาบเหล็กไหลติดตัวแจ เราจะขโมยมาได้ยังไง”
ประกิตทำลับๆล่อๆ แกล้งขโมยขนุนหลังบ้านหมออ่วมทางหลังบ้าน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
หมออ่วมเห็นเข้า “เฮ้ย !!! ใครลักขนุนข้าวะ “
ประกิตเผ่นแผล็วหายไป ทุกคนหันเหความสนใจไปที่หลังบ้าน ทศพลหันไปมอง เห็นวันชนะส่งสัญญาณมือว่าให้รีบขโมยดาบเร็วๆ ทศพลเห็นว่าเพื่อนมาช่วยก็มีแรงใจ รีบวิ่งเข้าไปชิงดาบ
หมออ่วมโวยวาย “อย่าให้รู้นะว่าใครที่มาแอบลักขนุนกู กำลังงอมได้ที่เชียว”
กอตัดบท “ขนุนแค่ลูก-สองลูก ถือว่าทำทานให้หมามันกินก็แล้วกัน”
หมออ่วม หันมา ตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าดาบเหล็กไหลหายไป “ดาบเหล็กไหล !!! หายไปไหนวะ“
กำนันแย้มตาไว หันมาเห็นทศพลซึ่งกำลังจะปีนรั้วหนีออกไปพอดี “เฮ้ย! ไอ้หัวขโมยมันอยู่นั่น!“
ไวเท่าความคิด กำนันแย้มประทับปืนยิงเปรี้ยงออกไปทันที ทศพลถูกสะเก็ดลูกปืนถากๆที่หัวไหล่ฉิวเฉียด
วันชนะซึ่งแอบดูอยู่ ตาเบิกโพลง “ฉิบหายแล้ว ไอ้พล!”
กำนันแย้มตวาดลั่น “ตามมันไป มันหนีไปได้ไม่ไกลนักหรอก”
หมออ่วม กอ บุญส่ง รีบตามทศพลไปทันที

ทศพลหนีการไล่ล่าของพวกกำนันแย้ม เลือดที่บ่าไหลไม่หยุด กำนันแย้มไล่ตามมาติดๆ
บุญส่งเห็นหลังไวๆ ก็จำได้ทันที “ไอ้ทศพล !!!”
กำนันแย้มตะโกน “มึงนั่นเอง ! คิดจะขโมยดาบช่วยนังงูผีเมียมึงเหรอ!” ทศพลใกล้จะจวนตัว ทันใดนั้น พวกเพื่อนๆก็เข้ามาขัดขวางพวกกำนันแย้มไว้ ไม่ให้ตามไป ประกิตกอดแข้งกอดขากำนันแย้ม ไม่ยอมให้ตามไป กำนันแย้มโมโห “มึงจะปล่อยหรือไม่ปล่อย ไอ้ลูกหมา !!”
“ปล่อยก็โง่สิ”
“ไม่ปล่อย งั้นกูถีบ” กำนันแย้มถีบประกิตจนกลิ้งหลุนๆ
เชษฐ์กับวันชนะเข้ามาช่วยขวางบุญส่งกับหมออ่วมอย่างไม่กลัวตาย
“หลีกไป ! ไอ้เด็กเวร!“ วันชนะยุดโสร่งของหมออ่วมไว้ ยื้อกันยื้อกันมา ชุลมุนชุลเก “ไอ้ห่า! อย่าดึง! เดี๋ยวโสร่งกูหลุด!”
กอประทับปืนจะยิงอีกนัด แต่สมมาตรเข้ามาชาร์ตไว้ ทำให้ทศพลถูกยิงที่ขาแบบเฉี่ยวๆล้มลง
สมมาตรตะโกน “ไอ้พล! หนีไป!“
ทศพลยันกายลุกขึ้นหนีต่อไป พวกกำนันแย้มยังคงตามไล่ล่าไม่ลดละ

ทศพลหนีมาจนกระทั่งสุดทางที่ริมแม่น้ำโขง ร่างกายอ่อนล้าเต็มทน
พวกกำนันแย้มตามมาทันพอดี “มึงหนีไม่รอดแล้ว! ส่งดาบเหล็กไหลมาให้กู เร็ว!”
“อยากได้ก็ลงไปงมเองสิ” ทศพลเขวี้ยงดาบเหล็กไหล ทิ้งลงแม่น้ำโขงไป
หมออ่วมร้องห้าม “เฮ้ย อย่า!“
ดาบเหล็กไหลพุ่งหายลงไปกับกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก

ดาบเหล็กไหลถูกพุ่งลงมาในน้ำ ดำดิ่งลึกลงไปก้นแม่น้ำ ดาบเหล็กไหลปักกับหินที่ก้นแม่น้ำ เหล็กไหลที่หลอมอยู่ในดาบ วิ่งออกจากดาบ ไหลกลับคืนสู่หินทันที เสื่อมสิ้นอิทธิฤทธิ์ทั้งมวล

หมออ่วมตาค้าง เอามือขยุ้มหัว โวยวายเหมือนคนบ้า “ดาบกู!!! แล้วกูจะเอาอะไรปราบนังงูผี!”
กำนันแย้มแค้นทศพล ทำลายแผนทุกอย่างพังพินาศ “เพราะมึงคนเดียว!!! กูจะกระทืบมึงให้แหลกคาตีน”
กอโมโหหนัก “พวกกูเสี่ยงชีวิตเกือบตาย กว่าจะได้เหล็กไหลมา มึงๆๆๆ “
กำนันแย้ม กอ ช่วยกันกระทืบทศพลไม่ยั้ง
เพื่อนทั้งสี่พากันร้องห้าม “กำนันอย่า !!!”
พวกเพื่อนๆช่วยกันห้ามเอาไว้ บุญส่งยืนมองทศพลด้วยความสมเพชแกมเวทนา ทศพลถูกกระทืบแต่ยิ้มที่ทำสำเร็จ ก่อนที่จะฟุบหน้าลงกับพื้น หมดสติลง

กระต๊อบทศพลกลางคืน เพื่อนๆทั้งสี่เอาร่างทศพลกลับมาที่กระต๊อบ ทศพลยังคงไม่ได้สติ ทั้งบาดแผลที่ถูกกระทืบจนช้ำไปทั้งตัว และแผลที่ถูกยิง
ประกิตเป็นห่วงเพื่อน “ไอ้พลยังไม่ฟื้นเลยว่ะ ทำไงดีวะ”
สมมาตรสงสาร “แกดูสภาพมันสิ ทั้งถูกยิง ทั้งถูกกระทืบ ไม่รู้จะช้ำในตายหรือเปล่า”
วันชนะถอนใจ “บุญแค่ไหนแล้วที่อาบุญส่งช่วยห้ามกำนันแย้มไม่ให้จับมันมัดหินถ่วงน้ำไม่งั้นไอ้พลมันคงเหลือแต่ชื่อ”
เชษฐ์เปรย “อย่างน้อยไอ้พลก็ทำอย่างที่มันตั้งใจไว้สำเร็จ คำแก้วรู้ คงจะดีใจ”
วันชนะซึ้ง “ความรักที่ไอ้พลมีต่อคำแก้วมันยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะ”
เพื่อนทั้งสี่คนเห็นใจในความรักระหว่างทศพลกับคำแก้ว จากที่เคยกลัวก็เปลี่ยนไป ทันใดนั้น เสียงชาวบ้านก็เซ็งแซ่ดังไม่ได้สรรรพมาจากข้างนอก
สมมาตรเอ่ยขึ้น “พวกชาวบ้านเค้ามาทำอะไรกันข้างนอกวะ เสียงดังหนวกหูชะมัด”
ทุกคนมองออกไปทางต้นเสียง ด้วยความสงสัย

เพื่อนทั้งสี่ของทศพลวิ่งออกมาดูหน้าหน้ากระต๊อบเห็นชาวบ้านถือไต้จุดไฟเต็มไปหมด
ประกิตโพล่งขึ้น “ลุงป้าน้าอามาเยี่ยมไอ้ทศพลกันเหรอครับ ?”
วันชนะตบหัวประกิต “เยี่ยมบ้านป้าแกสิ ! ดูหน้าตาแต่ละคนอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ”
กำนันแย้ม กับกอ เดินฝ่าฝูงชนออกมา
กำนันแย้มประกาศ “ไอ้ทศพล! มึงพาอีคำแก้วเมียมึงโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้“
กอเสริม “เมียมันเป็นนังงูผี ! กาลีกาลีเมือง ปล่อยไว้พวกเราจะฉิบหายกันหมด”
ชาวบ้านเซ็งแซ่ “นังงูผี! ออกมาเดี๋ยวนี้! ออกมา!”
วันชนะปราม “ค่อยๆพูดค่อยๆจากันก็ได้ คำแก้วไม่ได้กลับมาที่นี่ ส่วนไอ้ทศพลก็ถูกกำนันกระทืบจนป่านนี้ยังสลบเหมือดไม่รู้สึกตัว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ละกัน”

อ่านละครนาคี ตอนที่ 13/4 วันที่ 15 ต.ค.59

ละครเรื่อง นาคี บทประพันธ์โดย ตรี อภิรุม
ละครเรื่อง นาคี บทโทรทัศน์โดย สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์
ละครเรื่อง นาคี กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ผลิตโดย บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละครเรื่อง นาคี ควบคุมการผลิตโดย ธัญญา-พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ