อ่านละครนาคี ตอนที่ 15/2 วันที่ 19 ต.ค.59

อ่านละครนาคี ตอนที่ 15/2 วันที่ 19 ต.ค.59

“โอ๊ยยย ดึกดื่นป่านนี้ เขาปิดบ้านปิดช่องนอนกันหมดแล้ว ไม่มีใครเขาซื้อหรอก ยาย ! กลับไปซะเถอะ ไป๊ ! คนยิ่งร้อนๆ อยู่” ลำเจียกโวยวาย
“แม่หนู... ช่วยยายซื้อดอกไม้หน่อยเถอะ ตั้งแต่เช้า ยายยังขายไม่ได้สักกะดอก.... นะจ๊ะ แม่หนูคนสวย.... สวยราวกะนางฟ้านางสวรรค์”
ลำเจียกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ยายพูดจริงเหรอ”
“จริงสิ ตั้งแต่เกิดมายายยังไม่เคยเห็นใครสวยหยาดเยิ้ม สวยไม่เผื่อแผ่ใคร เท่าแม่หนูมาก่อน”
ลำเจียกทำท่าเขินไม่เคยได้ยินใครชมแบบนี้ “แหม.... ยายนี่ตาถึงจริงๆ.... แล้วนี่มีดอกอะไรมาขายบ้างล่ะ”

“คนงามอย่างแม่หนู ต้องดอกนี้…” มือยายแก่จำแลงหยิบ “ว่านดอกทอง” ออกมาจากกระเช้า ยื่นส่งให้
“ดอกอะไร ? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน” ลำเจียกพลิกดอกไม้ดูไปมา


“เค้าเรียกว่าว่านดอกทอง กลิ่นหอมดีนะ ไม่เชื่อก็ลองดมดูสิ แม่ลำเจียก”
(หมายเหตุ : ความเชื่อตามตำราโบราณกล่าวไว้ว่าว่านดอกทอง มีสรรพคุณใช้ทางเสน่ห์มหานิยมแก่ผู้ปลูกผู้ใช้รุนแรงมาก ดอกที่บานเต็มที่ ถ้าใครได้สัมผัสหรือสูดดมกลิ่นจะมีผลทางกามราคะในจิตจะกำเริบกำหนัด มีความต้องการทางเพศรุนแรงยิ่งโดยเฉพาะผู้หญิง)

ลำเจียกเอื้อมมือจะรับไปดม แต่แล้วก็ชักเอะใจ “ยายรู้ได้ยังไงว่าฉันชื่อลำเจียก ?”
พอเลื่อมประภัสรู้ว่าแผนจะแตก เลยรีบเป่าพ้วง ให้ลำเจียกสูดกลิ่นว่านดอกทองเข้าไปเต็มปอด หน้าลำเจียกเคลิบเคลิ้มด้วยความกระสันซ่านเสียวขึ้นมาทันที
“ข้าจะรู้ได้ยังไงไม่สำคัญ รู้แค่ว่าหากหญิงใดสูดกลิ่นว่านดอกทองเข้าไป จะเกิดกำหนัดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ก็พอ เหอะๆๆ” เลื่อมประภัสยิ้มเยาะ
ลำเจียกเคลิบเคลิ้ม ตาหรี่ปรือ ในภวังค์ ลำเจียกนึกถึงเมืองอินทร์ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สมชายชาตรี เซ็กซี่ “พี่เมืองอินทร์.....” ลำเจียกขนลุกซู่ไปทั้งตัว อยากร่วมรักกับเมืองอินทร์จนควบคุมตัวเองไม่ได้ รีบวิ่งไปที่ป่าช้า
ยายแก่จำแลงกลับคืนร่างเป็นเลื่อมประภัส ยิ้มสะใจที่แผนการสำเร็จ

คำแก้วแอบทศพลอยู่ที่หลังตุ่มน้ำ เกล็ดตามตัวขึ้นชัดเรื่อยๆ ลามขึ้นกระทั่งลำคอและใบหน้า ทศพลตามใกล้เข้ามาทุกที คำแก้วลุ้นระทึก กลัวว่าทศพลจะมาเห็นเข้า
“คำแก้ว ! ออกมาเถอะ พี่จะพาไปหาหมอ !” ก่อนที่ทศพลจะเดินเข้ามาถึง คำปองก็เดินออกมาขัดจังหวะไว้พอดี “แม่... !!!”
“คำแก้วมันไม่ได้อยู่แถวนี้หรอก แม่เห็นมันวิ่งไปทางเทวาลัยท้ายหมู่บ้าน”
“ผมจะรีบไปตามคำแก้วกลับมาเดี๋ยวนี้” ทศพลพูดจบก็วิ่งหน้าเริ่ดไปทางท้ายหมู่บ้าน
คำแก้วยังคงซุกตัวอยู่ที่หลังตุ่มน้ำ คำปองเดินมาทางด้านหลัง “ออกมาได้แล้ว !” คำแก้วสะดุ้งตกใจ หันกลับมาเห็นคำปองยืนอยู่ข้างหลัง คำปองตกใจไม่แพ้กัน ตาเบิกโพลงเมื่อเห็นคำแก้วขึ้นเกล็ดกำลังจะกลายร่างเป็นงู “คำแก้ว !!!! นี่เอ็ง..... !!!”
คำแก้วถึงกับปล่อยโฮออกมา ความลับเรื่องที่ตัวเองเป็นงู ผู้เป็นแม่ล่วงรู้แล้ว รีบวิ่งหนีเตลิดไป

ลำเจียกเดินอาดๆ จะเข้าไปหาเมืองอินทร์ในป่าช้า พวกชาวบ้านที่กำนันแย้มสั่งให้ออกตรวจตราขวางลำเจียกเอาไว้
“หลีกไป ! ข้าจะไปหาพ่อหมอเมืองอินทร์ !”
ชาวบ้านเอ่ยห้าม “กำนันแย้มสั่ง ไม่ว่าใครก็เข้าไปไม่ได้ทั้งนั้น”
“แต่ข้ามีเรื่องให้ช่วย ต้องเข้าไปหาหมอเมืองอินทร์ให้ได้” ลำเจียกดื้อดึง
“เอ็งกลับไปซะเถอะ นังลำเจียก ถ้ายังดื้อด้าน อย่าหาว่าพวกข้าไม่เตือน” ชาวบ้านขู่
“ก็เอาสิวะ ผู้ชายอกสามศอกทั้งโขยงจะรุมผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวอย่างข้าก็ให้มันรู้ไป” ลำเจียกไม่สนจะฝ่าด่านเข้าไปหาเมืองอินทร์ให้ได้
“เฮ้ย ! จับมันไว้ !!!!” พวกชาวบ้านกลุ้มรุมกันจับตัวลำเจียกเอาไว้
“กรี๊ดดดดดด !!!!” ลำเจียกแหกปากลั่น ถูกกลุ้มรุมจับ ก็สู้อุตลุด

เพื่อนๆ ของทศพลได้ยินเสียงลำเจียกร้องเอะอะโวยวายก็ตกใจ
วันชนะอึ้ง “นั่นมันแม่ลำเจียกทรงโตนี่หว่า มาทำอะไรวะ”
“หรือว่าจะถูกข่มขืน ?”
วันชนะตบหัวประกิต “แหกตาดูดีๆ สิ แม่ลำเจียกอย่างกะม้าพยศ ถูกปล้ำซะที่ไหน”
ลำเจียกเตะผ่าหมากจนชาวบ้านลงไปนอนจุก ดิ้นพราดๆ วันชนะทำหน้าลุ้นมันส์ยิ่งกว่าเชียร์มวยที่ลุมพินี
สมมาตรสงสาร “ดูๆ แล้วข้าสงสารผู้ชายด้วยกันมากกว่าว่ะ โดนเตะผ่าหมากขนาดนั้น สูญพันธุ์แหงๆ”
“โอกาสนี้แหละ ช่วงชุลมุน พวกชาวบ้านกำลังเผลอ ลุยเลย !” วันชนะพยักหน้าเป็นรหัสให้พรรคพวกรีบอาศัยช่วงชุลมุนเล็ดลอดเข้าไปในป่าช้า

ลำเจียกทั้งตบทั้งถีบจนผ้าผ่อนหลุดลุ่ย แต่ก็สู้แรงชายฉกรรจ์ที่กลุ้มรุมจับไม่ได้ “เจ้าข้าเอ๊ย ใครก็ได้ช่วยที !!! ไอ้พวกนี้มันจะปล้ำฉัน !!!” ลำเจียกร้องโวยวาย
พวกชาวบ้านต่างหน้าเหวอ ที่ลำเจียกใช้วิธีนี้ “เฮ้ย ! เอ็งอย่าพูดพล่อยๆ สิวะ เดี๋ยวกำนันได้ยินเข้า พวกข้าจะเดือดร้อน”
“พวกข้าไม่ได้จะปล้ำ แค่ทำตามหน้าที่โว้ย !”
ลำเจียกไม่ยอมใช้ไม้ตายอีกครั้ง “เจ้าข้าเอ๊ย ช่วยด้วยจ้า พวกมันจะรุมโทรมฉัน”
พวกชาวบ้านเจอแผนนี้จึงยอมปล่อยตัวลำเจียกด้วยความตกใจ พอลำเจียกเป็นอิสระก็รีบวิ่งเข้าไปในป่าช้าทันที
“ฉิบหายละ นังลำเจียกมันเข้าไปแล้ว เอาไงดีวะ”
ชาวบ้านคนนึงตะโกนบอก “รีบไปตามกำนันเร็ว !”
พวกชาวบ้านวิ่งชนกันเอง ก่อนวิ่งหน้าเริ่ดไปบอกกำนันแย้ม

เมืองอินทร์นั่งบริกรรมคาถาระรัวอยู่ เปลวไฟลุกโชนโชติช่วง
ลำเจียกในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยยืนอยู่นอกวงสายสิญจน์ส่งเสียงออดอ้อน ส่งสายตาเย้ายวน “พ่อหมอจ๋า !!!”
เมืองอินทร์ได้ยินเสียงก็ลืมตาขึ้น เห็นสภาพลำเจียกก็ตวาดกลับ “ลำเจียก ! เอ็งมาทำอะไรที่นี่ !”
“ไม่รู้เป็นอะไร ฉันคิดถึงพ่อหมอใจจะขาดอยู่แล้ว”
“ข้ากำลังทำพิธีอยู่ เอ็งกลับไปซะ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง” เมืองอินทร์รีบไล่
“ฉันไม่กลับ ฉันกลัว.... “ ลำเจียกแสร้งมารยา “กลัวพวกมันจะรุมโทรมฉัน”
“อะไรนะ ! ใครทำอะไรเอ็ง”
“พวกกำนันแย้มจ้ะ มันเห็นฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ก็เลยจะข่มเหงยัดเยียดความเป็นผัวให้ฉัน ฉันถึงต้องบากหน้ามาหาพี่เมืองอินทร์ถึงนี่”
เมืองอินทร์ชักสับสน เชื่อหรือไม่เชื่อดี แต่สภาพลำเจียกผ่าผ่อนหลุดลุ่ยก็ชวนให้คิดว่าลำเจียกไม่น่าโกหก ลำเจียกค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างช้าๆ ข้ามสายสิญจน์จนเสื่อม
เมืองอินทร์เหลือบเห็นเข้า รู้ในบัดดล หลงกลเข้าให้แล้ว “เอ็งอย่าเข้ามานะ !”
ลำเจียกไม่ฟังอีร้าค่าอีรม วิ่งข้ามเครื่องเซ่นสังเวย เหยียบล้มระเนระนาด กระจายเกลื่อนปรี่เข้าไปหา
ลำเจียกกระโดดขึ้นคร่อมเมืองอินทร์ กอดจูบ ถลกผ้าถุง ปล้ำเมืองอินทร์ “พี่เมืองอินทร์จ๋า... ขอชื่นใจทีเถอะ ฉันจะเป็นบ้าตายเพราะพี่อยู่แล้ว”
ไฟอาคมที่เผาเทวรูปดับพรึ่บลง เหลือแต่ควัน พิธีล้มเหลวไม่เป็นท่า
“พิธีกูวินาศสันตะโรหมดแล้ว !!! อีลำเจียก ปล่อยกู !!!!” ลำเจียกไม่ฟังเสียง กระชากโสร่งของเมืองอินทร์แล้วปาทิ้งลงกับพื้นด้วยความกระสันถึงขีดสุด

ทั้งสี่ไม่อยากจะมองภาพลำเจียกปล้ำเมืองอินทร์ตรงหน้า
“บัดสีบัดเถลิง ! เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็นผู้หญิงปล้ำผู้ชาย” ประกิตมองอย่างสมเพช
“ฟ้าเหลืองแน่ ไอ้เมืองอินทร์เอ๊ย” วันชนะหัวเราะเยาะ
“สตรีเป็นเกาะแก่งกีดกระแสกุศล มีมัจฉริยะมืดมนคือตัวมาร ฉันเพิ่งประจักษ์แจ้งเห็นจริงวันนี้นี่เอง สาธุ” เชษฐ์ไม่อยากเชื่อสายตา
“ไอ้หมอผีกำลังถูกแม่ลำเจียกเผด็จศึกทำประตูชัยอยู่ อย่ามัวแต่ดูให้กุ้งยิงตา จะทำอะไรก็รีบทำเข้าสิวะ” สมมาตรเร่ง
วันชนะนึกขึ้นได้ “รีบเข้าไปเอาเทวรูปกันเถอะ ก่อนที่พวกกำนันแย้มจะแห่กันมาที่นี่”
ทั้งสี่วิ่งปรี่เข้าไปชิงเทวรูปเจ้าแม่นาคีด้วยความรวดเร็วทันที

พวกกำนันแย้มถือปืนลูกซองแฝดมุ่งหน้าไปยังป่าช้า หลังจากได้รับรายงานจากสมุน
“เอ็งเลี้ยงลูกประสาอะไรวะ ไอ้กอ ร้องเรียกหาผัวไม่รู้จักเวล่ำเวลา” กำนันแย้มโวยวาย
“ชาติก่อนมันคงจะเกิดปลากระดี่ ถึงได้ระรี้ระริกนัก” กอระอาใจ
“ถ้าพิธีคืนนี้พัง เอ็งต้องรับผิดชอบ ไอ้กอ”
กอหันขวับ “เอ้า ! ข้าไปเกี่ยวอะไรด้วย โบราณว่าพระจะสึก ฝนจะตก ฟ้าจะร้อง คนจะเอากัน มันห้ามกันได้ซะที่ไหน”
เพื่อนทศพลช่วยกันขนเทวรูปปุเลงๆ หนีมาเจอะกับพวกกำนันแย้มเข้าพอดี
กำนันแย้มตวาด “พวกเอ็ง !”
วันชนะตกใจ “ซวยแล้วกู !”
พอกำนันแย้มเห็นทั้งสี่ยกเทวรูปออกมาก็ตกใจ “เฮ้ย ! พวกเอ็งจะเอาเทวรูปนั่นไปไหน !”
“โบราณวัตถุทุกชิ้นถือเป็นสมบัติของแผ่นดิน พวกผมยอมไม่ได้ที่จะเห็นมันถูกเผาทำลายลงต่อหน้าต่อตา” เชษฐ์เอ่ยบอก
“บรรลัยแล้ว ! เขากำลังทำพิธีกองกูณฐ์อัคคี พวกเอ็งรู้มั้ยว่าทำอะไรลงไป” กอโวยวาย
“พวกผมเป็นนักศึกษาโบราณคดี ไม่เชื่อเรื่องงมงาย พิสูจน์ไม่ได้ตามหลักวิทยาศาสตร์” สมมาตรทำใจดีสู้เสือ
บุญส่งตะคอก “ส่งเทวรูปนั่นมา เร็วเข้า !”
วันชนะยื้อ “กว่าจะยกมาได้ แทบเป็นไส้เลื่อน เรื่องอะไรจะส่งให้ง่ายๆ”
“ไม่งั้นพวกเอ็งก็เตรียมตัวตาย !” กำนันแย้มยกปืนลูกซองจะยิงทั้งสี่ รวมถึงพวกชาวบ้านยิงกระหน่ำราวห่าฝน

อ่านละครนาคี ตอนที่ 15/2 วันที่ 19 ต.ค.59

ละครเรื่อง นาคี บทประพันธ์โดย ตรี อภิรุม
ละครเรื่อง นาคี บทโทรทัศน์โดย สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์
ละครเรื่อง นาคี กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ผลิตโดย บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละครเรื่อง นาคี ควบคุมการผลิตโดย ธัญญา-พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละครเรื่อง นาคี ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ