อ่านละครเรื่อง นางอาย ตอนที่ 8 วันที่ 4 ต.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางอาย ตอนที่ 8 วันที่ 4 ต.ค.59

ทุกคนในโบสถ์ยังยืนคุยกันอย่างชื่นชม อิ่มใจ สายสุดาบอกธนาธิปว่าตนจะกลับโรงเรียนเลย ธนาธิปนัดเจอกันพรุ่งนี้ที่บ้านก่อนไปขึ้นเครื่อง พอสายสุดาเดินไป สินีนาฎที่คอยจังหวะอยู่ก็เข้าไปมอบของขวัญวันคริสต์มาสให้ธนาธิป

“ขอบใจมากสุขสันต์วันคริสต์มาส ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาในชีวิตของหนูจากนี้ไปนะ”

“ขอบคุณค่ะ” สินีนาฎยกมือไหว้

ที่หน้าโบสถ์ ซิสเตอร์ออเดรย์กับเทเรซ่ายืนคุยกันอยู่ ออเดรย์ถามว่าทำไมถึงไม่อยากไปตันหยงบุหงา เทเรซ่าบอกว่ามีงานค้าง ต้องทำให้เสร็จก่อนเปิดเทอม



“มันไม่ใช่เรื่องงานใช่ไหม” ออเดรย์ถามอย่างรู้กัน เทเรซ่าเงียบ “คนเรา วิ่งหนีไปไม่ได้ตลอดชีวิตหรอกนะจ๊ะ พระเจ้าไม่เคยสอนให้เราวิ่งหนี มีแต่สอนให้เราเผชิญหน้ากับทุกอย่างด้วยความกล้าหาญ”

เทเรซ่าได้แต่นิ่ง...เศร้า...

เช้ามืดวันนี้สินีนาฎปลุกนางตั้งแต่ตีห้า บอกว่ามีภารกิจต้องทำ ตื๊อจนนางงัวเงียลุก แล้วพามาเข้าแถวถือเทียนเล่มหนึ่ง

“เป็นธรรมเนียมคริสต์มาสของพวกเด็กประจำ เห็นไหมพวกซิสเตอร์ก็มาร่วมด้วย ก่อนเพระอาทิตย์ของเช้าวันที่ 25 ธันวาคมขึ้น ทุกคนจะถือเทียนคนละเล่มแล้วร้องเพลงคริสต์มาสจนถึงแสงแรกของวันส่องสว่าง” สินีนาฎบอก

นางถามว่าร้องเพลงจนพระอาทิตย์ขึ้นเนี่ยนะแล้วทำท่าง่วง สายสุดาแขวะว่าแค่นี้ก็ทำไม่ได้ ทั้งสองทำท่าจะเถียงกัน แต่ซิสเตอร์ออเดรย์เดินมาปรามว่า “อย่าเพิ่งตีกัน เห็นไหมพวกเพื่อนๆเริ่มร้องเพลงกันแล้ว” ทั้งสองเลยเงียบแต่ยังทะเลาะกันด้วยสายตา โดยมีสินีนาฎคอยห้ามนาง

ซิสเตอร์ออเดรย์ถามว่า “พวกเธอเคยได้ยินเสียงปาฏิหาริย์คืนเงียบสงัดไหม” นางกับสายสุดาตอบพร้อมกันว่าไม่เคยได้ยิน ซิสเตอร์ออเดรย์จึงเล่าเหมือนเล่านิทานให้เด็กฟังว่า...

“ในสมรภูมิแห่งหนึ่ง แม้ตลอดสงครามทุกคนจะสู้รบกันอย่างดุเดือด แต่ในคืนคริสต์มาสอีฟของปีนั้น ท้องฟ้าเหนือสมรภูมิมืดสนิท อากาศก็หนาวจัด ทหารของทั้งสองฝ่ายต่างพร้อมใจกันหยุดยิง และในความเงียบสงัดนั้นเอง เสียงเพลงจากฝ่ายหนึ่งก็ดังขึ้น...” ออเดรย์กอดนางกับสายสุดาไว้คนข้าง ทุกคนเป่าเทียนให้ดับ ข้างหน้าพระอาทิตย์กำลังขึ้นอย่างสวยงาม นางกับสายสุดายิ้มให้ซิสเตอร์ออเดรย์แล้วมองหน้ากัน

“Merry Christmas นะเด็กๆ” ซิสเตอร์ออเดรย์เอ่ยขึ้น

“Merry Christmas, Madam.” นางกับสายสุดายิ้มให้กัน หันไปเมอรี่คริสต์มาสกับเพื่อนๆ แล้วกอดกันบรรยากาศชื่นมื่น...

ooooooo

เช้านี้ ธนาธิปเข้ามาในห้องทำงานที่บ้าน เขามองกลองของขวัญที่จะมอบให้สายสุดาพลางก็นึกถึงนางที่แนะนำว่าให้เขาง้อสายสุดา ซื้อของขวัญให้ในวันคริสต์มาสรับรองดีใจไปสามโลกแปดโลกเลย

เมื่อสายสุดามาตามนัดและพากันไปกินอาหารเช้าที่บันลือจัดให้แล้ว ธนาธิปมอบของขวัญวันคริสต์มาสให้ เธอดีใจจนน้ำตาคลอ ธนาธิปถามว่าไม่แกะดูก่อนหรืออาจไม่ถูกใจก็ได้ สายสุดาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดเกือบฟังไม่รู้เรื่องว่า

“ชอบสิคะ สายไม่คิดว่าพี่ธิปจะนึกถึงสายด้วย แค่นี้สายก็ดีใจมากแล้วค่ะไม่สำคัญว่าเป็นอะไร มันมีค่าทางจิตใจมากค่ะพี่ธิป...”

ธนาธิปมองอย่างคิดไม่ถึงว่าการกระทำของตนจะมีค่าต่อสายสุดามากถึงเพียงนี้ เขาลูบหัวน้องสาวต่างแม่อย่างอ่อนโยน สายสุดายิ่งร้องไห้ ซึ้งใจกับสัมผัสนี้ของพี่ชาย

พวกนักเรียนต่างเตรียมไปเที่ยวตันหยงบุหงากันอย่างตื่นเต้น ขณะเดียวกันเด่นชาติกับเอมอรก็เตรียมไปเยี่ยมนางที่ตันหยงบุหงาเช่นกัน แต่พอเอ่ยถึงตันหยงบุหงา เด่นชาติก็เงียบไปจนเอมอรแซวว่ามีความหลังอะไรที่นั่นหรือเปล่า เด่นชาติบอกว่าก็มีบ้างแต่คู่ชีวิตของตนมีแค่เธอคนเดียว

คุณแม่อธิการกับซิสเตอร์ออเดรย์รู้อดีตของเทเรซ่าดี เมื่อจะไปตันหยงบุหงาที่ที่เทเรซ่ามีความหลังที่เจ็บ ปวด คุณแม่อธิการถามออเดรย์ว่าเทเรซ่าเป็นอย่างไรบ้าง ออเดรย์บอกว่าตั้งแต่อภิรดีมาอยู่ในคอนแวนต์เทเรซ่าก็สะเทือนใจมากแล้ว ตอนแรกเทเรซ่าก็จะไม่ไปตันหยงบุหงา ถามคุณแม่อธิการว่าหรือตนจะอนุญาตให้เธออยู่เฝ้าโรงเรียนดี

“อะไรกัน นี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ซิสเตอร์เทเรซ่าต้องฝึกตัวเองให้กล้าหาญ แทนที่จะหนีหน้าเด็กคนนี้ ซิสเตอร์ เทเรซ่าจะต้องกล้าเผชิญหน้า แม้กระทั่งกับพ่อของอภิรดีเวลาที่เขามาขอเยี่ยมลูก” ออเดรย์ถามว่าจะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือ “เราสละโลกีวิสัยมายึดทางนี้แล้ว เราต้องต่อสู้กับทุกอย่างได้ดีกว่าคนที่ยังตัดกิเลสไม่ได้ การให้ยาขมไม่ได้แปลว่าร้ายเสมอไปหรอกนะคะซิสเตอร์ออเดรย์”

ทั้งคุณแม่อธิการและซิสเตอร์ออเดรย์มองซิสเตอร์เทเรซ่าอย่างเห็นใจและเข้าใจ...

ooooooo

การไปเที่ยวตันหยงบุหงา 10 วันครั้งนี้ ทางคอนแวนต์จัดให้ซิสเตอร์ริต้าไปช่วยดูแลเด็กๆด้วย ซิสเตอร์ออเดรย์บอกพวกเด็กๆว่าอย่าไปซนใส่แกมากเพราะแกขี้น้อยใจ

ระหว่างที่ทางคอนแวนต์จัดไปเที่ยวที่ตันหยงบุหงา คัมพล คริส มนตรีและมามุที่หัวใจอยู่กับสาวคอนแวนต์ก็ตามหัวใจตนไปด้วย

ฝ่ายธนาธิปก็มีงานต้องไปกัวลาลัมเปอร์ บอกบันลือว่าตนจะไปสามวันมีปัญหาอะไรให้แจ้งได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง บันลือบอกว่าทางนี้ไม่น่ามีอะไรแต่ทางตันหยงบุหงาไม่แน่ เพราะรัฐมนตรีเด่นชาติกับเอมอรแจ้งมาว่าจะไปเยี่ยมอภิรดีที่นั่นอาทิตย์หน้า ถามธนาธิปว่าเขาไม่ไปด้วยหรือเพราะมีเด็กในปกครองอยู่ที่นั่นด้วย ไปเยี่ยมหน่อยก็ดี

พอคณะของคอนแวนต์ไปถึงตันหยงบุหงา นางก็เป็นหัวโจกชวนเพื่อนๆลงเล่นน้ำกัน ซิสเตอร์ออเดรย์ให้จรรยาดูแลน้องๆด้วย

เมื่อมาเห็นตันหยงบุหงา เทเรซ่าก็นึกถึงและเจ็บปวดกับอดีต เพราะที่นี่เธอได้เจอกับเด่นชาติที่เวลานั้นต่างก็อยู่ในวัยหนุ่มสาว และก็มีใจต่อกัน ต่อมาเด่นชาติต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษ เทเรซ่าร้องไห้เขาดึงเธอเข้าไปกอดปลอบว่าไปไม่กี่ปีก็กลับแล้ว

แต่เด่นชาติไม่เพียงไม่กลับ เทเรซ่ายังเห็นภาพข่าวการแต่งงานของเขากับเอมอรลูกสาวเจ้าสัวอย่างเอิกเกริกด้วย เทเรซ่าเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าทั้งน้ำตา เธอเดินเข้าโบสถ์สู่อ้อมแขนของพระเจ้า แม่ชีออเดรย์กอดปลอบโยนว่า

“ไม่เป็นไรแล้ว พระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งหนู พระเจ้าจะประทานความเข้มแข็งเพ่ือให้หนูข้ามผ่านความทุกข์ไป”

ซิสเตอร์ออเดรย์เห็นซิสเตอร์เทเรซ่ายืนมองทะเลคิดถึงความหลังอยู่ เดินเข้าไปถามว่า

“ยังคิดถึงอดีตอีกเหรอ...” เทเรซ่าไม่ตอบ “ทุกครั้งที่คลื่นซัดมา ทรายก็จะเปลี่ยนไปไม่เคยเหมือนเดิม ใจคนก็เหมือนกัน แปรเปลี่ยนไปได้ตลอด นี่แหละคือสิ่งที่ธรรมชาติกำลังสอนไม่ให้เรายึดติดกับอะไร โดยเฉพาะอดีต”

“แต่วันนี้ อดีตมันกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเราเลยนะคะซิสเตอร์ ดิฉันเห็นหน้าอภิรดีทีไร...มัน...” เทเรซ่าไม่ทันพูดจบเสียงนางก็ร้องทักขึ้น บอกว่าตนเห็นซิสเตอร์ เทเรซ่าเดินหน้าเศร้ามาทางนี้เลยเป็นห่วง นางมองหน้าเทเรซ่าแล้วจู่ๆก็ร้องไห้บอกว่า “นางคิดถึงบ้าน คิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่ ทุกทีเวลามาทะเลนางก็มากับที่บ้าน ไม่เคยมาแบบไม่มีคุณพ่อคุณแม่มาด้วยนางคิดถึงบ้านค่ะมาดาม”

ซิสเตอร์ออเดรย์กอดปลอบนาง เทเรซ่าก็กอดปลอบนางทั้งที่หัวใจตัวเองยิ่งแตกสลาย

ooooooo

นางกับจอยคามที่เป็นนักว่ายน้ำท้าแข่งกันว่ายน้ำไปที่ประภาคารซึ่งกะด้วยสายตาห่างไปประมาณ 200 เมตรแต่พอว่ายไปไม่ทันถึงประภาคาร จอยคามก็เป็นตะคริวจมน้ำผลุบๆ โผล่ๆ มีนาดูอยู่ที่ชายหาดร้องกรี๊ดว่ามีคนจมน้ำ

ซิสเตอร์ออเดรย์บอกให้รีบโทร.ตามหน่วยกู้ภัย จรรยาโทร.แล้วบอกว่าหน่วยกู้ภัยจะมาถึงภายในสิบนาที

แต่ที่ทะเล สถานการณ์คับขัน จอยคามตะโกนบอกนางว่าตนเป็นตะคริว นางโผเข้าไปถามว่าเธอเคยช่วยคนตกน้ำไหม ให้ทำตัวเบาๆเฉยๆแล้วนางก็เอาแขนโอบรอบไหล่จอยคามพยุงไว้ แล้วพาว่ายเข้าฝั่ง เมื่อปลอดภัยแล้วจอยคามขอบใจนาง

อ่านละครเรื่อง นางอาย ตอนที่ 8 วันที่ 4 ต.ค.59

ละครเรื่อง นางอาย บทประพันธ์โดย นราวดี
ละครเรื่อง นางอาย บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกษ
ละครเรื่อง นางอาย กำกับการแสดงโดย ปวันรัตน์ นาคสุริยะ
ละครเรื่อง นางอาย ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง นางอาย ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง นางอาย ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ