อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 1 วันที่ 24 พ.ย.59

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 1 วันที่ 24 พ.ย.59

ดาราวรรณขับรถสปอร์ตหรูไปเก็บที่โรงเก็บรถปิดประตูมิดชิดแล้วขับรถญี่ปุ่นกลับไปอย่างเบิกบานใจที่งานสำเร็จได้เพชรละอองทะเล สร้อยประดับโคตรราชินีหนัก 8 กะรัต น้ำเพชรใสกระจ่างไม่มีที่ติ

กันยิกาถามว่าน้าชื่นชมเพชรหรือเงินรางวัล

ดาราวรรณตอบทันทีว่าเงินรางวัลเพราะเราเป็นสาวนักล่าเงินรางวัลดาราวรรณถามว่าทำไมการปฏิบัติการวันนี้จึงช้าไปถึงห้านาทีเกิดอะไรขึ้น

กันยิกาเล่าว่าที่จริงมันน่าจะเร็วกว่าเวลาที่กำหนดเพราะตนไปถึงก็เจอ รปภ.สลบกองกับพื้นแล้ว ดาราวรรณตกใจถามว่ามีคนมาปล้นเพชรเหมือนกันหรือ



“ไอ้กุหลาบขาว...นี่คือครั้งแรกที่หนูได้ปะทะกับมันตัวเป็นๆ”

“มันอีกแล้ว...ไอ้นี่มันตัวซวยของเราจริงๆ”

“แต่คราวนี้หนูคือตัวซวยของมัน มันได้เพชรไปแล้ว แต่มันกำลังต่อสู้กับใครไม่รู้สองคน แล้วมันก็แกล้งปล่อยถุงเพชรที่น่าจะเป็นของปลอมที่มันเตรียมมาให้ไอ้พวกนั้นไป”

“แล้วของจริง”

“หนูก็เอามาจากมันได้นี่ไงคะ” กันยิกานึกถึงตอนที่ถูกกุหลาบขาวตะปบหน้าอก ด่าว่าไอ้โจรกระจอกลามก บอกว่า “ต่อไปนี้น้าไม่ต้องกลัวมันอีกแล้ว ไอ้กุหลาบขาว โจรนักล่าเงินรางวัล คู่แข่งของเราคนนี้ มันก็ไม่ได้แน่ไปกว่าแมวตาเพชรหลานน้าคนนี้หรอกค่ะ”

กันยิกาปรามาสกุหลาบขาวว่าเป็นโจรกระจอก!

ooooooo

ดาราวรรณกับกันยิกาหัวเราะชื่นมื่นกับเพชรละอองทะเลที่ปล้นมาได้ เสียงดังจนพิมพ์ชลลูกสาวของบอดี้การ์ดที่ถูกเทวัญฆ่าตายและดาราวรรณไปพาหนีออกมาเลี้ยงดู เปิดประตูผลัวะมาต่อว่าอย่างไม่พอใจที่เอะอะกันจนตนตื่น

“นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วคะน้าดา พรุ่งนี้ชลต้องทำงานเวรเช้าด้วย ไม่ได้มีเวลาออกไปปาร์ตี้กับใคร เกรงใจกันบ้างสิคะ” กันยิกาปรามว่าเธอนั่นแหละพูดอะไรหัดเกรงใจน้าดามั่ง ดาราวรรณรีบแก้สถานการณ์บอกให้กันยิกาไปอาบน้ำนอนเสีย พิมพ์ชลไม่พอใจบ่น “เสียงดังปลุกเค้าตื่นไม่ขอโทษ แล้วยังมาย้อนอีก”

ดาราวรรณจับไหล่พิมพ์ชลขอโทษ บอกให้ไปนอนต่อเสีย พิมพ์ชลตะบึงตะบอนเข้าห้องไป ดาราวรรณได้แต่มองตามแล้วถอนใจ เพราะบุญคุณค้ำคอทำให้เธอต้องเลี้ยงดูเด็กคนนี้อย่างดีที่สุด

ฝ่ายกันยิกา เมื่อกลับเข้าห้องนอนก็เปิดเข้าห้องลับที่เก็บของทุกอย่างสำหรับปฏิบัติการของแมวตาเพชรไว้อย่างดี เธอหยิบสร้อยละอองทะเลมาใส่ส่องดูเพื่อความแน่ใจว่าเป็นของจริง ยิ้มอย่างพอใจ สะใจที่ชายหญิงสองคนที่ปลอมตัวมาแย่งเพชรจากกุหลาบขาวได้เพชรปลอมไป

“แปลก...ไอ้สองคนนั่นได้เพชรปลอมไปก็ดูไม่ออก มีฝีมือ แต่ไม่รู้เรื่องเพชร มีคนชี้เป้าให้ลงมือมาปล้นแทนแน่ๆ คู่แข่งแมวตาเพชร นอกจากโจรกุหลาบขาวแล้วยังมีพวกไหนอีก??” กันยิกาครุ่นคิด

ooooooo

ฝ่ายโรมันและรสลินดีใจที่ปล้นเพชรมาได้

รสลินเอาเพชรให้เทวัญ พูดอย่างภูมิใจว่าในที่สุดลูกก็เอามันมาให้พ่อสำเร็จจนได้ โรมันเสริมว่าเพชรละอองทะเลจะรักษาโรคร้ายให้พ่อได้ ตามตำนานของมัน

“หยุด...หยุดเรียกฉันว่าพ่อ ฉันยังหนุ่มขนาดนี้ จะเป็นพ่อของพวกแกได้ยังไง” เทวัญเสียงเข้มจนทั้งสองอึ้ง เสียใจ เทวัญมองเพชรในมือสายตาเย็นเยือก กระชากเสียงว่า “และที่สำคัญ นี่มันไม่ใช่เพชรละอองทะเลโว้ย มันคือเพชรปลอม!”

สิ้นเสียงเทวัญปาเพชรใส่หน้ารสลินถูกจมูกแตกเลือดออก โรมันเป็นห่วงถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง รสลินบอกว่าไม่เป็นไรทั้งที่เจ็บจนต้องเอามือกุม

ทันใดนั้นเสียงนาฬิกาตีสองที เทวัญสะดุ้ง รสลินกับโรมันชะงัก

“ตีสองแล้ว หมดเวลาคร่ำครวญแล้ว” เทวัญเสียงเข้ม “พวกแก...ทำให้ฉันเสียเวลา กี่ปีมาแล้วที่เราตามหา จนเจอเพชรละอองทะเลคืนนี้ที่บ้านไอ้ชาริน และที่ฉันมองเห็นกับตา ที่คอไอ้หมาตัวนั้นมันคือของจริง แต่...แต่พวกแกกลับโง่ ไปขโมยเอาเพชรปลอมมา พวกแกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!”

โรมันคาดว่าชารินอาจเอาเพชรปลอมมาใส่ให้หมาหลังจากแขกกลับไปแล้ว แต่รสลินเชื่อว่ากุหลาบขาวจงใจทิ้งถุงเพชรปลอมนี่ไว้

“ไอ้กุหลาบขาวอีกแล้วหรือ ไอ้กุหลาบขาว...แกเป็นใคร? โอ...ไม่มีเวลาแล้ว หมดเวลาแล้ว” เทวัญเสียงอ่อนล้าและเข่าอ่อนทรุดลง

โรมันกับรสลินรีบเข้าประคองคนละข้าง ร่างเทวัญที่หล่อเท่สง่าผึ่งผายเมื่อครู่ กลายเป็นร่างที่ซูบซีดเหี่ยวย่นลีบเล็กจนแหวนเพชรที่ใส่ร่วงจากนิ้ว

โรมันกับรสลินประคองร่างเทวัญที่เหมือนซากหน้าตาอัปลักษณ์เข้าสู่ห้องด้านในซึ่งเป็นห้องรักษาของเทวัญ ถอดเสื้อคลุมออก พาลงนอนบนแท่นฉายแสง เทวัญพูดเสียงแหบสั่นเครืออย่างคนแก่ว่า...

“สังขารไม่เที่ยงงั้นเหรอ กฎของธรรมชาติ...เกิด แก่ เจ็บ ตายงั้นเหรอ หึๆ ถ้าจักรวาลนี้ยังคงอยู่ โลกยังไม่ดับสูญเทวัญจะไม่มีวันตาย เงินอาจจะซื้อความตายไม่ได้ แต่เพชร...เพชรพิฆาตความตายให้ฉันได้ ถึงยังไม่ได้เพชรละอองทะเล แต่ฉันก็มีเพชรเพลิงสุริยา แก...แกไปเอามา”

โรมันเปิดช่องลับเอาเพชรเพลิงสุริยาออกมา มองเพชรในมือพึมพำ

“เพชรเพลิงสุริยาคืนความหนุ่มให้พ่อของเรา”

โรมันติดเพชรเพลิงสุริยาที่มีเครื่องห้อยลงมาจากเพดาน ปรับจนได้ที่แล้วทั้งโรมันและรสลินก็รีบวิ่งออกจากห้องปิดประตูสนิท ทันใดแสงจากประกายเพชรสว่างจ้าขึ้นกระจายรัศมีใส่ตัวเทวัญ ห้องสว่างจ้าร้อนระอุจนเทวัญร้องลั่นราวกับถูกพระอาทิตย์เผา

ไม่นานแสงจากเพชรค่อยๆลดลง...ลดลง...แล้วรังสีที่ฉายก็ดับวูบลง โรมันกับรสลินที่แทบร้องไห้เมื่อได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเทวัญ ต่างโล่งใจที่ทุกอย่างจบแล้ว โรมันจับแผลที่จมูกรสลินปลอบว่าอย่าโกรธพ่อเลยนะ ที่ท่านเป็นแบบนี้เพราะท่านไม่สบาย เดี๋ยวจะทำแผลให้

“แต่น้องเสียใจที่เรารักษาท่านพ่อไม่ได้ ถ้าเราไม่ได้เพชรละอองทะเล เพชรเพลิงสุริยาก็แค่เพชรที่มีฤทธิ์เป็นธาตุไฟ ที่จะอาบร่างกายภายนอกของท่านพ่อให้คงสภาพหนุ่มไว้ได้เท่านั้น แต่เพชรมีฤทธิ์เป็นธาตุน้ำ ที่จะรักษาโรคร้ายภายในสมองของท่าน”

“เพชรละอองทะเลมันอยู่ที่ไอ้กุหลาบขาวไม่ใช่หรือ”

เสียงเทวัญถามขึ้น ทั้งสองหันมอง เห็นเทวัญในรูปลักษณ์ที่สง่างาม ผิวเป็นสีชมพูใส หนุ่ม หล่อ สมาร์ท เทวัญพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมีเมตตาพลางเข้าประคองใบหน้าของรสลินอย่างทะนุถนอมมากว่า

“พ่อขอโทษด้วยนะรสลิน พ่อควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ” แล้วหันไปโอบโรมันไว้อีกข้าง “โรมัน รสลิน อย่าถือสาพ่อแก่ๆที่ป่วยไข้คนนี้เลย เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า เราต้องมาช่วยกันหาคำตอบให้ได้ว่า ใครคือกุหลาบขาว แล้วก็ลองไปเยี่ยมเยียนมันดูสักครั้ง”

โรมันกับรสลินมองหน้ากันอย่างมีความหวัง ต่างกอดเทวัญไว้อย่างตื้นตัน

ooooooo

ร้อยตำรวจเอกเอกราช เป็นนายตำรวจหนุ่มที่มุ่งมั่นในการทำงาน เอกราชเป็นเจ้าของคดีปล้นเพชรที่ซับซ้อน เขาปวดหัวมากเมื่อการปล้นเพชรเมื่อคืนมีหลักฐานแค่ดอกกุหลาบขาวเหี่ยวๆทิ้งไว้เป็นหลักฐานเพียงชิ้นเดียว

แต่เอกราชเชื่อว่าต่อให้โจรเก่งกาจและเตรียมการดีขนาดไหนก็ต้องมีหลักฐานทิ้งร่องรอยไว้บ้าง สั่งลูกน้องที่มารายงานว่า พบรอยรองเท้าตรงดินโคลนทั้งผู้หญิงและผู้ชายเหยียบย่ำกันไปมายุ่งเหยิงคล้ายคนต่อสู้กันว่า

“เก็บรอยรองเท้าทุกรอยบนสนามและของแปลกปลอมทุกอย่างที่เจออยู่กับรอยรองเท้า เส้นผม เส้นขน เส้นใย”

พอตำรวจรับคำผละไป เซเลบชารินในชุดนอนมีเสื้อแพรคลุมกรุยกรายก็อุ้มหมาที่ไม่มีสร้อยเพชรแล้วออกมา เอกราชถามว่ากุหลาบขาวทำงานคนเดียวหรือ ชารินชม้าย กะพริบตาปริ๊บๆบอกว่าตนไม่รู้เพราะหลับ บ่นสงสารอัลเฟรดที่ไม่มีสร้อยเพชรใส่

เอกราชถามว่าบอดี้การ์ดของเขามีใครเห็นหน้ามันชัดๆไหม เมื่อบอดี้การ์ดให้การแล้ว เขาสรุปบันทึกเสียงไว้ว่า

“ชายหนุ่มไม่เกิน 30 รูปร่างปราดเปรียว สูงประมาณ 175 แล้วก็มีฝีมือในการต่อสู้แบบประชิดตัวอย่างมืออาชีพ”

บันทึกเสียงเสร็จ ผู้ช่วยเข้ามาเชิญไปที่ห้องคอมพิวเตอร์ดูกล้องวงจรปิดทุกตัว แต่ดูแล้วทุกกล้องเหมือนกันหมดคือมีภาพดอกกุหลาบขาวกำลังคลี่กลีบจากตูมจนบานเต็มที่ เอกราชดูแล้วสรุปว่า

“เหมือนทุกครั้ง ช่วงที่มันปฏิบัติการ ส่งภาพกุหลาบขาวบานไปในหน้าจอ cctv ของทุกที่ที่มันไปขโมยของ”

“ยังไม่มี cctv ที่ไหนบันทึกภาพมันไว้ได้เลย” ผู้ช่วยเสริม

ทันใดนั้นเอกราชชะงักเมื่อแสงแฟลชสาดเข้าเต็มหน้า มองขวับไปเห็นเสาวนุช นักข่าวสาวไฟแรงที่ทำงานถึงลูกถึงคนจนบางครั้งก็เกือบล้ำเส้นตำรวจกำลังถ่ายคลิป เอกราชตรงเข้ากระชากมือถือถามว่าเข้ามาได้ยังไง โวยวายว่าใครปล่อยให้เข้ามา สั่งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้เธอเข้ามายุ่ง

“เจ้าเดิม โจรคนเดิมปล้นเพชรอย่างเดิม และตำรวจก็ยังจับตัวไม่ได้เหมือนเดิม” เสาวนุชพูดไม่สนใจอารมณ์เขา

“ตำรวจก็พยายามจับอยู่นะครับ จับโจรมันไม่ง่ายเหมือนจับกล้องในมือถือถ่ายคลิปคนอื่นไปทำข่าวใส่สีตีไข่ ใส่ร้ายป้ายสีเจ้าหน้าที่ตำรวจหรอกคุณเสาวนุช” เอกราชตอบเอือมๆฉุนๆ

พอดีชารินอุ้มหมาเข้ามา เสาวนุชหันไปทักและถามทันทีว่า

“ไม่ทราบว่าเพชรที่คนร้ายปล้นไปเป็นสร้อยของหมาใช่ไหมคะ แล้วคุณเอาเพชรเนี่ยนะคะทำสร้อยให้หมา เพชรใหญ่มากไหมคะ น้ำหนัก รูปพรรณสัณฐาน ราคาเท่าไหร่ มีรูปถ่ายให้ตำรวจเขาใช้เป็นหลักฐานไหมคะ”

เธอถามเป็นชุด ชารินฟังแล้วอึกอักตอบเลี่ยงไปหลวมๆเป็นนามธรรมว่า เป็นเพชรธรรมดาๆ เพชรเล็กๆ น้อยๆ เป็นเพชรเก่าที่เก็บมานานมีคุณค่าทางจิตใจที่ตนตั้งใจทำเป็นของขวัญพิเศษให้อัลเฟรดเท่านั้นเอง

เสาวนุชถ่ายคลิปอย่างตั้งใจ ในขณะที่เอกราชฟังแล้วขมวดคิ้วอย่างยุ่งยากใจ

สัมภาษณ์และถ่ายคลิปชารินแล้ว เสาวนุชหันมาทางเอกราชถามเย้ยในทีว่าจะปิดคดีนี้ยังไงไม่ทราบในเมื่อบรรดาเจ้าทุกข์ไม่มีใครยอมแจงรูปพรรณของเพชรที่โดนกุหลาบขาวหรือแมวตาเพชรขโมยไปสักราย

เอกราชตอบอย่างมั่นใจว่า จะต้องปิดได้ทุกคดีอยู่แล้ว เธอนี่มันสู่รู้นัก

“มันอาชีพฉันนี่คะ ฉันทำอาชีพของฉันได้ดีเสมอ ผู้หมวดก็ทำอาชีพผู้หมวดให้ดีเถอะ ไม่อย่างนั้น...ก็ทำป้ายติดไว้หน้าโรงพักเสียเลยว่าไม่รับแจ้งคดีขโมยเพชร ที่มีสัญลักษณ์กุหลาบขาวหรือแมวตาเพชรทิ้งไว้ เพราะไม่มีความสามารถพอ”

เสาวนุชหัวเราะอย่างขบขันแล้วขี่บิ๊กไบค์ไปอย่างเท่ เอกราชพูดไม่ออกมองตามไปอย่างแค้นใจ

ooooooo

ที่สนามซ้อมมวย... เอกราชและดนุภพต่างไปซ้อมมวยกันด้วยอารมณ์ขุ่นมัว คนหนึ่งเครียดเรื่องคดี อีกคนเครียดที่ขโมยเพชรละอองทะเลมาได้แล้วกลับถูกแมวตาเพชรปล้นไป เอกราชฟุตเวิร์กพลางบ่น

“เจ้าของเพชรทุกรายที่โจรแมวตาเพชรปล้นไป ไม่ยอมบอกข้อมูลเรื่องเพชรเลยว่าเป็นเพชรอะไร รูปพรรณสัณฐานยังไง แล้วแบบนี้ตำรวจจะทำงานกันได้ยังไงวะ” ดนุภพถามแย็บว่าคิดว่าเพราะอะไรเจ้าทุกข์ถึงไม่ยอมบอก เอกราชโพล่งว่า “ง่ายๆเลย มันต้องเป็นเพชรที่ได้มาอย่างไม่ถูกกฎหมายไง”

ดนุภพตกใจแต่แกล้งโง่ถามว่าหมายถึงพวกนี้ซื้อของโจรมาหรือ พวกเขาเป็นคนดีมีฐานะมีเกียรติในวงสังคมทั้งนั้น

“ก็นั่นสิวะ เออ แล้วตอนหัวค่ำแกก็ไปงานบ้านคุณชารินด้วยไม่ใช่เหรอ แกเห็นใครที่ดูแล้วมีวี่แววจะเป็นไอ้กุหลาบขาวมั่งไหม”

“เอกราช แกแน่ใจได้ไงว่าคนที่เอาเพชรไปคือคุณกุหลาบขาว”

เอกราชฉุนถามว่าไปเรียกมันว่าคุณได้ไงในเมื่อมันเป็นอาชญากรเป็นอันตรายต่อสังคม โดยเฉพาะสำหรับเขาที่เป็นเจ้าของร้านเพชร ดนุภพบอกว่าตนขายเพชรถูกกฎหมาย เป็นพลเมืองดี จอมโจรสุภาพบุรุษอย่างกุหลาบขาวไม่มาแตะต้องหรอก ดนุภพแก้ต่างให้กุหลาบขาวจนเอกราชประชดว่า เขามีความคิดโลกสวยตลอด ตัดบทถามว่า

“นั่นแหละๆแกจะเรียกมันว่าไงก็ช่างเหอะ แต่ที่พวกเราแน่ใจว่าเป็นมันเพราะมันทิ้งสัญลักษณ์ดอกกุหลาบขาวไว้หน้าห้องนอนคุณชาริน แล้วมันก็...” เอกราชทำท่าจะเล่าต่อแต่แล้วกลับบอกว่าตนไม่ควรเล่าทุกอย่างเพราะมันเป็นความลับของทางราชการ ดนุภพถามว่ากลัวเสียรูปคดีหรือ

“ฉันคิดว่า มันต้องมาในปาร์ตี้เมื่อคืนแล้วเห็นเพชรที่คอหมา มันถึงย้อนมาขโมยทีหลัง แกเห็นใครที่ดูแปลกปลอมผิดสังเกต หรือสนใจเพชรเม็ดนั้นจนออกนอกหน้าไหม”

“ไอ้เอกราช แกมันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ขออนุญาตสอนเพื่อนหน่อยนะ อย่าคิดเด็ดขาดว่าโจรคือคนที่ดูแปลกปลอมผิดสังเกต และอย่าคิดว่าโจรคือคนที่จ้องเพชรให้ทุกคนจับได้ แต่โจรมันอาจเป็นคนคุ้นเคย และมันก็ควรจะเป็นคนที่ทำท่าเหมือนไม่สนใจเพชรนั่นเท่าไหร่ก็ได้นะ เอ่อ...อีกอย่าง แม้แกจะเห็นสัญลักษณ์ของกุหลาบขาวทิ้งไว้เต็มไปหมด แต่คนที่ได้เพชรไป อาจจะไม่ใช่กุหลาบขาวก็ได้ว่ะ ฮึ่ย...พูดแล้วเศร้า...”

ดนุภพเผลอสบถออกมา เอกราชถามว่าเศร้าอะไร เขาเฉไฉว่าสงสารและเข้าใจว่า การเป็นตำรวจนั้นเหนื่อย แล้วกอดเอกราชตบหลังแรงๆ

ooooooo

พอแยกกัน ดนุภพไปเปิดประตูล็อกเกอร์มือถือของเขาก็มีเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้า เขาคว้ามือถือมาเปิดไลน์เห็นข้อความจากอานุภาพที่ใช้ชื่อว่ามังกี้ถามเป็นรหัสมาว่า “มีเป็ดมั้ย” ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าหมายถึงได้เพชรละอองทะเลมาไหม

ดนุภพนึกระแวงว่าบางทีอานุภาพอาจได้เจอโฉมหน้าแมวตาเพชรที่แย่งเพชรละอองทะเลไปจากตนแล้วก็เป็นได้ จึงส่งข้อความกลับไปในนามโรสเป็นรหัสว่า “สดพร้อมส่ง”

เวลาเดียวกันอานุภาพก็ส่งข้อความไปถามกันยิกาที่ใช้ชื่อว่า “แคทแคท” ซึ่งกำลังวาดรูปอยู่ที่ห้องแกลเลอรี่ในร้านอาหารดาริกา เธอกระหยิ่มที่จะได้ส่งเพชรละอองทะเลคืนเจ้าของและรับเงินรางวัลมหาศาลเพื่อทำงานของตนต่อไป เมื่อได้รับไลน์จากมังกี้ถามว่า “มีเป็ดไหม” เธอตอบไปทันทีว่า “สดพร้อมส่ง”

ในห้างสรรพสินค้าหรู อานุภาพแต่งตัวแนวฮิพฮอพ มือถือสองเครื่องตอบพร้อมกันจากโรสและแคทแคทว่า “สดพร้อมส่ง” เขามองมือถือสองเครื่องในมือพึมพำงงๆ

“What? What? What? เพชรละอองทะเลอยู่ในมือของสุดยอดนักโจรกรรมทั้งคู่! เพชรอันนึงจริง อันนึงเก๊ หรือเก๊ทั้งคู่?” อานุภาพคิดหนักว่าจะเอาอย่างไรดี “ไม่มีเวลาเล่นหมากเก็บแล้ว มหาราชามาคัสต้องการเพชรคืนโดยเร็วที่สุด”

อานุภาพผิวปากฟิ้ว...ตัดสินใจ ให้เอาของมาวัดกันทั้งคู่ ใครดีใครได้!

ดนุภพยังไม่ทันออกจากล็อกเกอร์รูม เอกราชเข้ามาถามแซวว่าแอบส่งรักส่งไลน์ถึงใครอยู่ ดนุภพรีบเอาโทรศัพท์หลบบอกว่าไม่ได้ส่งรักแต่กำลังจะส่งเพชร เอกราชหัวเราะบอกว่าไม่เชื่ออย่าเอาเรื่องงานมาอ้าง แล้วเล่าเรื่องสาวของตนที่หมายจะได้ลอดซุ้มกระบี่คู่กันให้ฟังอย่างหลงใหล จนดนุภพถามว่าเธอเป็นใคร

“เธอเป็นจิตรกร” แล้วพรรณนาความสามารถของเธออย่างเลอเลิศ ชวนว่า “เย็นนี้ฉันมีนัดทานข้าวเย็นกับเขา อยากให้แกไปด้วย”

“แต่ช่วงกลางวันฉันมีนัดสำคัญ ไม่รู้จะเสร็จกี่โมง ตอนเย็นแกโทร.มาอีกทีแล้วกัน”

ooooooo

ถึงเวลานัด ดนุภพในชุดลำลองสวมแว่นตาดำและหมวกอำพรางใบหน้าเดินเข้าร้านอาหารอย่างหนุ่มเจ้าสำราญ แต่ดวงตาหลังแว่นดำกวาดมองหาเป้าหมายอย่างเร็ว

ดนุภพโทร.ถามดนัยเทพที่นั่งวางมาดเล่นไอแพดอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านอาหารว่าเห็นวี่แววมังกี้กับนังแมวเข้ามาหรือยัง ดนัยเทพบอกว่าคนเดินเข้าออกเป็นร้อยจับไม่ได้เลยว่าไหนเป็นลิงไหนเป็นแมว แต่ไม่ต้องห่วงจะรีบหาให้พบว่าลิงกับแมวนั่งอยู่ที่ไหน

กันยิกาปลอมตัวเป็นชายติดหนวดเก๋ไก๋สะพายกระเป๋าเอกสารเข้ามาในร้านพอนั่งลงก็วางกระเป๋าเอกสารไว้ที่พื้น ข้างหลังเธอคืออานุภาพที่ปลอมเป็นช่างฟิตสวมชุดฟอร์มใส่หมวกแก๊ปกำลังสวาปามแฮมเบอร์เกอร์ พูดทั้งที่หันหลังให้กันว่า

“แฮมเบอร์เกอร์อร่อยเว่อร์”

“มาร้านนี้ต้องสั่งพิซซ่า”

กันยิกาตอบรหัสถูกต้อง อานุภาพยิ้มพอใจ เห็นชื่อโรสโทร.มาเขารับสายถาม

“คุณจะกินอะไรกุหลาบขาว ผมกำลังจะสั่งอยู่พอดี”

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 1 วันที่ 24 พ.ย.59

ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทประพันธ์โดย : จันทริกา
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทโทรทัศน์โดย : เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์, ปวิตา ขาวสำอางค์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร กำกับการแสดงโดย : ฉัตรชัย นาคสุริยะ, กีรติ นาคอินทนนท์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ผลิตโดย : บริษัท ชลลัมพี บราเธอร์ จำกัด
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ