อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 2 วันที่ 27 พ.ย.59

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 2 วันที่ 27 พ.ย.59

สิบกว่าปีผ่านไป... บุษบากรหรือกันยิกาสาวสวยมากความสามารถในวันนี้ จิตใจแน่วแน่ที่จะแก้แค้นให้พ่อแม่ คิดถึงความแค้นในอดีตที่ฝังใจ พึมพำน้ำตาร่วง

“หนูจะตามล่าไอ้ฆาตกรที่เป็นเจ้าของเพชรเม็ดนั้นมากราบขอโทษวิญญาณพ่อกับแม่ให้ได้” เธอเช็ดน้ำตา เชิดหน้าเข้มแข็งขึ้นอีกครั้ง ดาราวรรณเดินเข้ามาทักว่าคิดถึงวันนั้นอีกแล้วหรือ “ยิกาไม่เคยลืมภาพวันนั้นเหมือนหนังฉายซ้ำให้ยิกาดู ทุกวัน...ทุกวัน!”

ดาราวรรณบอกว่าถ้าเหนื่อยนักก็หยุดล่าเพชรสักพักก็ได้ ตนไม่อยากเห็นหลานเครียดแบบนี้



“ยิกาหยุดไม่ได้ ถ้ารู้ว่าที่ไหนมีเพชรที่ถูกขโมยมา ยิกาต้องไปที่นั่น ยิกาต้องเปิดดูตู้เซฟที่น่าสงสัยทุกใบในโลกนี้เพื่อจะหาเพชรเปื้อนเลือดเม็ดนั้นว่าอยู่ที่ใคร เพราะมันนั่นแหละที่เป็นฆาตกรฆ่าครอบครัวยิกา!”

“หลานก็ต้องไม่ลืมพิมพ์ชลนะยิกา พิมพ์ชลมีชีวิตไม่ต่างกับหลาน พ่อของพิมพ์ชลต้องตายเพราะพยายามช่วยเรา เราต้องตอบแทนบุญคุณของพ่อเขา ด้วยการดูแลพิมพ์ชลให้มีชีวิตที่ดีที่สุดแบบที่เขาชอบ เพื่อว่าสักวันหนึ่ง ไม่มีเราแล้ว พิมพ์ชลจะอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ลำบาก”

กันยิการู้สึกผิดขอโทษที่ใส่อารมณ์กับพิมพ์ชล ดาราวรรณบอกว่าตนเข้าใจไม่โกรธ และจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป เรายังต้องเดินทางอีกยาวไกล ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้ายังมีอะไรรอเราอยู่

“ขอบคุณค่ะน้าดา ถ้าไม่มีนายชาติและน้าดาวันนั้น ยิกาคงตายไปแล้ว คงไม่มีชีวิตรอดมาเป็นแมวตาเพชรรอวันแก้แค้นอย่างทุกวันนี้” สองน้าหลานโผกอดเป็นกำลังใจให้กันและกัน

ooooooo

เช้านี้ ดนัยเทพไปที่ห้องทำงานของดนุภพบอกว่างานเข้าแต่เช้า เพราะสื่อมวลชนทุกแขนง ประโคมข่าวกุหลาบขาวขโมยเพชรกันอย่างครึกโครม พลางเปิดทีวีให้ดูเสาวนุชที่กำลังรายงานข่าวนี้อย่างออกรสอยู่

“ช่วงเจาะคดีร้อนวันนี้ จะเป็นคดีอื่นไปไม่ได้ค่ะ ต้องคดีปล้นเพชรในงานปาร์ตี้วันเกิดเซเลบชารินที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆร้อนๆ โดยฝีมือของจอมโจรเจ้าเดิม...กุหลาบขาว!”

ดนุภพตะโกนว่าแมวตาเพชรต่างหากที่ได้เพชรไปไม่ใช่กุหลาบขาว ดนัยเทพถามว่าตะโกนอยู่ในนี้ ใครจะไปรับรู้ ดนุภพถามว่าแล้วจะให้ทำอย่างไร

“ก็นั่นน่ะสิ จะให้ไปบอกกับตำรวจเหรอว่ากุหลาบขาวถูกนางโจรแมวตาเพชรหักเหลี่ยมเฉือนคมฉกเพชรไปจากมือ” พลางเอาหนังสือพิมพ์ที่พาดหัวให้ดู ‘จอมโจรกุหลาบขาว ปล้นเพชรไฮโซชารินยังลอยนวลพร้อมสร้อยเพชรน้องหมา’

“เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้ใช้ ยังได้อึติดตัวเหม็นฉาวโฉ่อีก นังแมวข้างถนน ฮึ่ม!” ดนุภพแค้น

เวลาเดียวกันนั้น กันยิกาที่อยู่ในห้องลับ มองแผ่นทองคำขาวแมวตาเพชรอันใหม่ในมือ พึมพำอย่างอหังการว่า...

“แมวตาเพชร ไม่ใช่แมวข้างถนน แต่เป็นแมวสายพันธุ์เพชร สายเลือดนักสร้างสรรค์เครื่องประดับจากเพชรมือหนึ่งของพ่อที่ฉันภูมิใจ และสัญลักษณ์แมวตาเพชรอันใหม่พร้อมแล้วสำหรับภารกิจใหญ่ ฉันจะตามหาเพชรเพลิงสุริยาที่หายไป...ให้พบ!”

ooooooo

เพชรละอองทะเล เป็นเป้าหมายที่ทุกคนตามหา เทวัญบอกโรมันกับรสลินว่าเพชรละอองทะเลฮอตไปทุกสื่อแบบนี้โจรกุหลาบขาวไม่เก็บไว้กับตัวแน่ๆตอนนี้อาจเปลี่ยนมือไปแล้ว

โรมันถามว่ากุหลาบขาวจะขายเพชรให้ใครหรือ เทวัญตอบอย่างผู้รู้ว่าไม่ขายแน่เพราะกุหลาบขาวกับแมวตาเพชรล้วนแต่เป็นนักล่ารางวัล และเงินรางวัลนี่แหละจะทำให้โรมันกับรสลินตามหาเพชรได้ง่ายขึ้น เห็นทั้งสองงงเทวัญถามว่า

“งงอะไร ก็ตามจากเจ้าของเพชรไง มหาราชามาคัส!”

เวลาเดียวกัน เอกราชได้รับหลักฐานเป็นรูปถ่ายหลายใบจากทีมสืบสวนเป็นรูปหมาอัลเฟรดสวมสร้อยเพชรชัดเจน เขาจึงเอารูปไปให้ดนุภพกับดนัยเทพดู ถามว่ามันเป็นเพชรอะไร

สองอาหลานสบตาอย่างรู้กัน ดนัยเทพทำเป็นเอาไปส่องกล้องบอกว่าวันนั้นในงานตนไม่ทันสังเกต ดนัยเทพดูนานจนเอกราชทักว่าดูนานจัง ระดับเซียนเพชรอย่างเจ้าของร้านเพชรไวโอลินไม่รู้แล้วใครจะรู้ ดนัยเทพบอกว่ารู้ แต่อยากดูให้แน่ใจ ดนุภพทำหน้ามึนโพล่งไปว่า “เพชรละอองทะเล” ดนัยเทพทำหน้าเซ็งที่ดนุภพบอกความจริงไปจนได้! ซ้ำยังเล่าความเป็นมาอย่างผู้รู้ว่า

“ว่ากันว่า เพชรเม็ดนี้ถูกค้นพบเมื่อร้อยปีก่อน เป็นของอาณาจักรบนเทือกเขาห่างไกลทางตอนเหนือค่อนไปทางทิศตะวันตกของอินเดีย แล้วก็ถูกสืบทอดรุ่นต่อรุ่นมาในตระกูลหนึ่ง จนกระทั่งปัจจุบันมหาราชามาคัสเป็นผู้ครอบครองอยู่” เอกราชถามว่าแล้วมันมาห้อยที่คอหมาได้ยังไง ดนัยเทพบอกว่ามาได้ยังไงไม่รู้ รู้แต่ว่าเพชรเม็ดนี้ถูกโจรกรรมไปจากมหาราชามาคัสเมื่อยี่สิบปีก่อน

เอกราชถามว่างั้นชารินก็รับซื้อของโจรมา แต่ตอนนี้เพชรเม็ดนี้ถูกโจรกุหลาบขาวแต๋วแตกโจรกรรมไปอีกต่อหนึ่งแล้วถามว่ามันจะไปขายให้ใคร ถามดนุภพว่ารู้ไหมว่ากุหลาบขาวเอาไปขายตามใบสั่งใคร ดนุภพบอกว่าตนไม่ได้คบค้ากับพวกอาชญากรจะไปรู้ได้ยังไง ถามอย่างไม่ชอบใจว่าทำไมถึงว่าโจรกุหลาบขาวแต๋วแตก

“ก็ฉันไม่ชอบขี้หน้ามันฉันก็ว่า ทำไมเหรอ อีกอย่างนึง ฉันว่านะไอ้โจรกุหลาบขาวอาจจะเป็นผู้หญิงก็ได้ถึงได้เอาดอกม้งดอกไม้มาเป็นสัญลักษณ์ให้ตัวเอง หวานเว่อร์”

ดนุภพแอบอารมณ์เสีย ดนัยเทพกลั้นขำแทบไม่อยู่

ขณะที่สังคมกำลังตามข่าวและสืบหาเพชรละอองทะเลกันให้ควั่กนั้น อีกด้านหนึ่งอานุภาพก็นั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ริมสระน้ำอย่างอารมณ์ดี ครู่เดียวเสียงไลน์ก็ดังขึ้น เขาหยิบไอแพดเปิดดูเห็นรูปมหาราชามาคัสนั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวยกแก้วแชมเปญชูให้กล้องพร้อมข้อความ

“I’m coming.”

“เวลคัม! มหาราชามาคัส ยินดีต้อนรับ” อานุภาพยกแก้วทำเป็นชนกับจอหัวเราะชอบใจ

เมื่อมาถึง อานุภาพนัดมหาราชามาคัสไปรับเพชรที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแต่อยู่คนละห้องด้วยชั้นเชิงซับซ้อน เจรจาจนมหาราชามาคัสโอนเงินค่าติดตามเพชรให้แล้วจึงวางเพชรละอองทะเลไว้ในห้องโดยไม่เจอกัน

มหาราชามาคัสสุดแสนดีใจ บอกกล่าวบรรพบุรุษว่าตนตามเพชรของตระกูลกลับคืนมาแล้ว

ooooooo

เทวัญเป็นแขกพิเศษที่กันยิกานัดวาดรูปให้ ฝีมือการวาดเพชรของเธอยอดเยี่ยมมาก เทวัญชมว่าราวกับมันส่องประกายออกมาได้จริงๆ กันยิกาบอกว่าตนชอบเพชร ชอบดูและชื่นชมแต่ไม่มีปัญญาจะเป็นเจ้าของ

“ทำไมจะไม่มีปัญญาล่ะครับ ขอเพียงคุณ...จะให้โอกาสผม” เทวัญอ่อย กันยิกาจึงเปลี่ยนเรื่องบอกว่า

รูปของเขาเสร็จแล้วรอให้สีแห้งสนิทแล้วจะรีบส่งไปให้ เทวัญถามว่าทำไมเสร็จเร็วตนไม่อยากให้เสร็จและก็ไม่อยากให้เธอส่งไปให้จะได้มีข้ออ้างแวะมาที่นี่บ่อยๆ

กันยิกาทำเป็นเขิน เมื่อไปนั่งกันที่โต๊ะในสวน กันยิกาชงชาเอิร์ลเกรย์และเอาคุกกี้ฝีมือดาราวรรณมาให้ชิม เทวัญชมทั้งชาและคุกกี้ว่าอร่อยมาก ทันใดอาการเขากำเริบ จู่ๆก็มือสั่นจนกันยิกาตกใจถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

เทวัญพยายามปกปิดอาการบอกว่าไม่เป็นไร แค่ปวดศีรษะนิดหน่อย กันยิกาจึงเชิญเข้าไปนั่งพักในบ้านเปิดแอร์เย็นๆ เทวัญถือโอกาสโอบบ่ากันยิกาจะเข้าไป

รสลินมาเห็นเข้าพอดีพรวดเข้าไปถามว่าเทวัญเป็นอะไร หาว่ากันยิกาวางยาเขา เทวัญดุรสลินว่าเหลวไหลไล่ให้กลับไปรอที่รถตนจะเข้าไปนั่งพักในบ้านเปิดแอร์เย็นๆก็พอ

ขณะนั้นเอง ดนุภพมาหากันยิกาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เขามองตาไม่กะพริบ แอบฟังหูผึ่ง

เทวัญไล่ให้รสลินกลับไป ตนสบายดี ขู่เสียงเข้มว่า

“ถ้าเธอใส่ร้ายสร้างภาพลบพูดว่าฉันไม่สบายอีก เธอต้องถูกลงโทษนะรสลิน”

“รสลินยอมค่ะ รสลินไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนี้” ถามกันยิกาว่าเธอเป็นใครกันแน่ ชื่อนามสกุลก็เหมือนตั้งขึ้นมาใหม่ไม่มีเทือกเถาเหล่ากออะไร ชี้ว่า “อยู่ๆ ก็โผล่มาจากความว่างเปล่า...ร่ำรวย...มีบ้านสวยๆ ร้านอาหารหรูๆ ร้องเพลงเพราะ แล้วก็ทำอะไรเก่งไปหมด”

กันยิกาผงะถามเทวัญว่าเขาให้คนสืบเรื่องของตนหรือ รสลินยังไม่หยุด หาว่ากันยิกานัดเทวัญมาในวันที่ไม่มีใครอยู่ ให้เขาดื่มอะไรแล้วจะพาเข้าบ้าน อยู่กันสองต่อสองในที่ลับตาคน เธอต้องการอะไรแน่

“เพราะเราสองคนจะได้ทำความรู้จักกันลึกซึ้งมากขึ้นไงล่ะรสลิน และเรื่องนี้มันไม่ใช่กงการของลูกจ้าง...ไป!”

“แล้วคุณจะเสียใจ” รสลินเดินกระแทกออกไป กันยิกาอึ้ง แต่เทวัญยื่นมือให้เธอพาเข้าข้างใน

ดนุภพแอบดูอยู่ เขาพึมพำเคืองๆว่ากันยิกาอ่อยทุกคน สงสัยว่า “แล้วความเป็นมาของคุณ??? มันเป็นอย่างที่รสลินว่าจริงๆหรือ??” หลายคำถามประดังขึ้นมา

ooooooo

อิสริยาโทร.หาดนุภพอย่างร้อนใจเพราะจะชวนไปเข้าเฝ้าและร่วมโต๊ะเสวยกับมหาราชามาคัสที่มาพักผ่อนเป็นการส่วนพระองค์และคุณพ่อของเธอมีโอกาสเข้าเฝ้า แต่โทร.เท่าไรดนุภพก็ไม่รับสาย บ่นกับดนัยเทพว่าไม่รู้ว่าดนุภพอยากไปด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้

“ไปซีหนู มีหรือนายภพจะไม่อยากเจอมหาราชามาคัสตัวเป็นๆ” ดนัยเทพตอบแทนอย่างกระตือรือร้นอยากให้ดนุภพไปงานนี้

ดนุภพอยู่ที่บ้านกันยิกา เห็นเธอพาเทวัญเข้าไปในบ้านประคบประหงมถามอาการอย่างเป็นห่วง ซ้ำอ้อนถามเรื่องเพชรว่าเทวัญเป็นกูรูที่ทราบเรื่องเพชรในตำนานทั้งหมดของโลก ตนอยากให้เขาเล่าว่าเพชรใหญ่ที่สุดที่คนไทยครอบครองคือเพชรอะไร อยู่ที่ไหน ปัจจุบันใครเป็นเจ้าของ เพื่อตนจะได้เอามาวาดและถ่ายรูปไว้ทำหนังสือรวมภาพเครื่องพชรที่ดังที่สุดของไทย

เทวัญชมว่าเป็นไอเดียที่เก๋มากและเริ่มเล่าเรื่องเพชรในตำนานว่า

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเพชรที่มีชื่อเสียงที่สุดเม็ดนึง เป็นเพชรที่มีขนาดและน้ำที่ลุกโพลงดุจเปลวไฟ ...คือเพชร...”

ทันใดดนุภพก็เตะเก้าอี้ปังเสียงดังจนทั้งสองตกใจ แล้วทำเป็นถามเทวัญมาทำอะไรที่นี่ อำกันยิกาว่านัดตนมาทานอาหารกลางวันกันสองคนประสาคนที่กำลังคุยกันถูกคอ แกล้งทำตาหวานใส่กันยิกาหมายยั่วให้
ทั้งสองโกรธกัน กันยิกาจิกตามองอย่างรู้ทัน

ด้านเอกราช ฝ่ายข่าวสืบมาได้ว่ามหาราชามาคัสมาเมืองไทยเป็นการส่วนพระองค์เป็นแขกของมหาเศรษฐีเมืองไทยกลุ่มหนึ่ง เอกราชมองออกทันทีว่าพอเพชรละอองทะเลถูกกุหลาบขาวปล้นไปได้ เจ้าของเพชรดั้งเดิมก็โผล่มาใจกลางกรุงเทพฯทันที คาดว่ากุหลาบขาวคงนัดส่งของกันแน่

เมื่อได้ข่าวเช่นนี้ เอกราชเตรียมปฏิบัติการการเคลื่อนไหวของตำรวจถูกนักข่าวโดยเฉพาะเสาวนุชจับตาดูและติดตามไปทำข่าวเป็นพรวน

ดาราวรรณที่ปลีกตัวไปโรงพยาบาลที่พิมพ์ชลเป็นพยาบาลอยู่เพื่อรักษาผิว จุดหมายเพื่อเปิดโอกาสให้กันยิกาอยู่ตามลำพังกับเทวัญ วันนี้เธอแต่งตัวสวยเป็นวัยรุ่น เมื่อเจอพิมพ์ชลก็ถามถึงหมอนพดลอย่างอยากเห็นหน้า พิมพ์ชลระแวงว่าน้าดาจะมาอ่อยหมอนพดลเสียเอง

เมื่อหาหมอเสร็จดาราวรรณจะไปรับยา ผ่านทีวีเห็นเสาวนุชกำลังรายงานข่าวเรื่องเพชรละอองทะเลเกี่ยวพันกับกุหลาบขาวและแมวตาเพชรที่ขโมยไปจึงหยุดฟัง ขณะนั้นหมอนพดลมายืนฟังอยู่ข้างหลังใกล้กันมากโดยไม่รู้ตัว บังเอิญดาราวรรณถอยมาชน เธอขอโทษแล้วเดินไป

หมอนพดลมองตะลึงจำได้ว่าเป็นน้าเล็กรีบเดินตามและร้องเรียก เจอพิมพ์ชล หมอถามว่าเห็นผู้หญิงรูปร่างหน้าตาและแต่งตัวแบบนี้ไหม พิมพ์ชลถามว่าเป็นใคร หมอบอกว่าคนรู้จักไม่ได้เจอกันนาน เขาจำตนไม่ได้แต่ตนจำเขาได้ พิมพ์ชลระแวงขึ้นมาว่าผู้หญิงคนไหนทำให้หมอนพดลอยากตามหาถึงขนาดนี้

พิมพ์ชลเดินไปเจอดาราวรรณเห็นแต่งตัวอย่างที่หมอนพดลบรรยายก็หวงขึ้นมา กลัวหมอจะมาเจอจึงทำเป็นปรารถนาดีอาสาจะรับยาให้และให้ดาราวรรณรีบกลับไปเสีย

หมอนพดลตามหาจนเจอดาราวรรณกำลังขับรถออกไป เขาจึงได้แต่จำทะเบียนรถไว้ พิมพ์ชลเห็นหมอผิดหวังที่ตามดาราวรรณไม่ทันก็คิดเตลิดพึมพำเครียดว่า “ถ้าหมอได้เจอน้าวรรณ น้าวรรณต้องแย่งหมอไปจากพิมพ์แน่ๆ”

หมอนพดลกลับมาที่ห้องทำงาน ครุ่นคิดอย่างร้อนใจเชื่อว่าคนที่พบต้องเป็นน้าเล็กแน่ คิดถึงอดีตเมื่อสิบปีก่อนอย่างสับสน เจ็บปวด...

เวลานั้นเขาอายุ 15 ปี อยู่กับแฟมิลี่ที่อังกฤษ

เวลานั้นเขายังใช้ชื่อปราการ กลับจากเรียนเข้าห้องพัก ทันใดโปรแกรมเว็บแคมเด้งขึ้นมา เขารีบเปิดแล้วชะงักเมื่อเห็นดาราวรรณนั่งอยู่ในร้านเกม มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังหวาดกลัวแล้วกระซิบบอกข่าวร้ายว่า

“คุณพ่อกับคุณแม่หนูเสียชีวิตแล้ว ถูกคนร้ายฆาตกรรมที่บ้าน พวกมันเป็นคนมีอิทธิพลมาก และคาดว่ามันจะเป็นคนกันเองที่รู้จักครอบครัวเราดี มันฆ่าพี่ใหญ่กับพี่แหม่มเพื่อปิดปาก เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับ
เพชรเพลิงสุริยา”

ดาราวรรณเล่าอย่างเร็วว่าเวลานี้มันอาจกำลังตามล่าพวกเรา ตนพาบุษบากรหนีออกจากกรุงเทพฯ ส่วนเขาพรุ่งนี้ให้เบิกเงินในแบงก์ให้หมดและรีบไป

ไม่ต้องบอกใครว่าไปไหน ย้ำให้ดีลีทช่องทางติดต่อของพวกเราทั้งหมด หลังจากนี้หากมีใครติดต่อมาอ้างว่าเป็นญาติ แปลว่าโกหกอย่ารับสาย ดาราวรรณรีบบอกก่อนตัดสายว่า

“แล้วสักวันหากเรารอดเราจะต้องหากันให้เจอ เข้าใจนะปราการ น้าไม่มีเวลาแล้วแค่นี้นะ”

คิดถึงเหตุการณ์วันนั้นแล้วปราการที่เปลี่ยนชื่อเป็นหมอนพดลน้ำตาไหลพราก พึมพำ...

“น้าเล็ก ผมเจอน้าเล็กแล้ว ผมจะตามหาน้าเล็กกับยัยบุษให้เจอ พร้อมหน้ากันให้ได้ แล้วต่อไปนี้เราจะไม่พรากจากกันอีก...”

ooooooo

ดนุภพทำหน้าตายอยู่ร่วมโต๊ะทานอาหารกลางวันกับเทวัญและกันยิกา ระหว่างนั้นก็เหน็บแนมแขวะกันไปมา แต่เทวัญทานได้ไม่นานก็อาการกำเริบมือสั่นกระตุกจนส้อมตกจากมือ แต่เขาก็ยังฝืนบอกว่าตนไม่เป็นอะไร

แต่ฝืนอย่างไรก็ไม่อยู่ เขาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์จะโทร. โทรศัพท์ก็ร่วงจากมือ กันยิการีบเข้าประคอง

ดนุภพเข้ามาช่วยดูแลด้วย แต่เทวัญก็ยังปากแข็งว่าตนไม่เป็นอะไร

ทันใดนั้นโรมันวิ่งเข้ามา เทวัญบอกให้พาตนกลับบ้าน แต่กันยิกาบอกให้พาไปหาหมอ ดนุภพเห็นด้วยจะเรียกรถพยาบาลให้แนะว่าน่าจะให้หมอเช็ก MRI เพราะเหมือนเป็นอาการทางสมอง ถูกโรมันตวาดว่าอย่ายุ่ง เทวัญขอโทษกันยิกาและขอตัวกลับบอกว่าวันนี้เธอทำให้ตนมีความสุขมาก

กันยิกาประคองเขาบอกว่าโอกาสหน้าเราค่อยเที่ยวกันสองคน ย้ำกับโรมันว่าควรพาเทวัญไปหาหมอ พอกลับมาก็คว้าตุ๊กตาเซรามิกจะขว้างใส่ดนุภพให้หายแค้นที่มาขวางการทำงานของตน แต่ดนุภพหายไปแล้ว จู่ๆก็โผล่มาอยู่ข้างหลังพูดยั่วว่า เธอทำอย่างนี้ต้องการให้ตนหึงหรือ เธอต้องการอะไรแน่ เงินทองหรือหลอกให้เทวัญเล่าเรื่องเพชรในตำนาน พูดแทงใจดำว่า

“เห็นชัดๆว่าคุณกำลังหลอกไอ้มหาเศรษฐีขี้โรคคนนี้อยู่” กันยิกาถามว่าเขามาที่นี่ทำไม ต้องการอะไร “ถ้าผมตอบว่า ผมชอบคุณ อยากมาหาคุณด้วยใจเรียกร้องล่ะ คุณจะซึ้งน้ำไหลไหม” กันยิกาไล่ให้เขาออกจากบ้านตนไปเดี๋ยวนี้ “ขอร้องผมสิ พูดเพราะๆ แล้วผมจะกลับ”

กันยิกาทั้งด่าและไล่อย่างสุดทนจะขว้างเซรามิกใส่ กำลังยื้อยุดกันอยู่ ก็พอดีดาราวรรณเข้ามาเห็น ตกใจร้องห้ามเข้าดึงกันยิกาออกมา กันยิกาฮึดฮัดแต่ดนุภพยิ้มระรื่นบอกดาราวรรณว่าไม่มีอะไร เรากำลังแหย่กันเล่น ดาราวรรณถามว่าเทวัญล่ะ

ดนุภพชิงตอบว่าเขาไม่สบายวิ่งหนีกลับบ้านเพราะกลัวหญิงคนรักเห็นว่าตัวเองมีปัญหาสุขภาพ กันยิกาปรามว่าอย่าพูดเยาะหยันเทวัญ ไล่เขาไปให้พ้น ดนุภพจึงยอมกลับ

ดาราวรรณถามกันยิกาว่าตกลงได้เรื่องของเพชรเพลิงสุริยาไหม เวลานี้เพชรเพลิงสุริยาอยู่ที่ไหน

“ก็อีตาบ้านี่สิคะ มาเป็นอุปสรรค...เซ็งเลยค่ะ”

ooooooo

โรมันฉีดยาให้เทวัญทันทีที่กลับถึงบ้านโดยมีรสลินดูอยู่อย่างไม่สบายใจ เทวัญบอกว่ากันยิกากับดนุภพเห็นแล้วว่าตนไม่สบาย รสลินติงว่าตนบอกคุณพ่อแล้วให้รีบกลับบ้าน คุณพ่อก็ไม่ฟัง

“อย่าสอดรสลิน” เทวัญตวาดตาขวางใส่ “แกยังมีความผิดอยู่นะที่พูดจาให้คุณกันยิการู้ว่าแกไปสืบที่มาของเขา”

เทวัญเชื่อว่ากันยิกาชื่นชมตนจริงๆ เธออยากให้ตนถ่ายทอดข้อมูลเรื่องเพชรในตำนานให้ฟัง แต่ตอนนี้เธอเห็นแล้วว่าตนป่วย มีจุดอ่อน แต่แล้วก็พูดให้กำลังใจตัวเองว่า ถ้าได้เพชรละอองทะเลมาเมื่อไร ตนก็จะไม่มีจุดอ่อนอีกแล้ว ตนจะดีพอสำหรับเธอ

“เพชรละอองทะเล อยู่ที่เจ้าของตัวจริงมันแล้วและเวลานี้มันยังไม่เดินทางออกไปจากกรุงเทพฯ” โรมันเอ่ย

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 2 วันที่ 27 พ.ย.59

ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทประพันธ์โดย : จันทริกา
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทโทรทัศน์โดย : เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์, ปวิตา ขาวสำอางค์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร กำกับการแสดงโดย : ฉัตรชัย นาคสุริยะ, กีรติ นาคอินทนนท์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ผลิตโดย : บริษัท ชลลัมพี บราเธอร์ จำกัด
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ