อ่านละครเรื่อง คนละขอบฟ้า ตอนที่ 2 วันที่ 29 พ.ย.59

อ่านละครเรื่อง คนละขอบฟ้า ตอนที่ 2 วันที่ 29 พ.ย.59

ท่าทางนิ่งเฉยและไม่ยอมลงโทษชนิกาของชินภัทรทำให้วาดไม่พอใจมาก นับวันลูกจ้างสาวคนใหม่ก็ทวีความสำคัญและทำท่าจะมีอิทธิพลต่อใจของชินภัทรขึ้นเรื่อยๆ ปาหนันก็สัมผัสความรู้สึกนั้นได้ เห็นใจเจ้านายหนุ่มที่แอบพึงใจในตัวชนิกาแต่อีกฝ่ายกลับมองไม่เห็น แถมมองเขาในแง่ร้ายอีกต่างหาก

ปาหนันสงสารชินภัทรเลยตัดสินใจไปช่วยพูดกับชนิกา พร้อมกับบอกความจริงที่ว่าเธอยิงเฉี่ยวแขนเขา

“ตายแล้ว! ฉันไม่ได้ตั้งใจนะปาหนัน”

“แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่ามีปืนอยู่ในลิ้นชัก”



ชนิกาหน้าเจื่อน เล่าเสียงอ่อยว่าเจอปืนตอนทำความสะอาดห้องทำงานเขาเมื่อวันก่อน ปาหนันอยากจะเป็นบ้าตาย แต่ที่ทำได้ก็แค่เตือนสติว่าชนิกาตอบโต้เกินกว่าเหตุ ถึงขั้นชินภัทรเลือดตกยางออก

“ฉันรู้...ฉันเองก็รู้สึกผิด”

“เล่นคุณชินภัทรไปสองดอกแล้วนะคะ ดอกแรกตบ ดอกสองนี่หนักกว่ายิงเลย”

“ปืนมันลั่น ฉันไม่คิดจะยิงเจ้านายปาหนันจริงๆ หรอก กะแค่ใช้ปืนขู่”

“ถึงยังไงคุณชนิกาก็ทำคุณชินภัทรเจ็บตัว ไปขอโทษคุณชินภัทรนะคะ”

ระหว่างที่ชนิกาคิดหนัก ลังเลว่าควรขอโทษชินภัทรหรือไม่ ปานธงก็ฝันหวาน ชอบใจเหลือเกินที่ได้ใช้เวลากับชนิกาตอนทำปะการังเทียม และครึ้มอกครึ้มใจจนต้องเอากีตาร์มาเล่น

ปาริฉัตรไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นพี่ชายจับกีตาร์อีกครั้ง เพราะนับตั้งแต่ศิริกัญญาตาย พี่ชายแสนดีของเธอก็ไม่เคยหยิบเครื่องดนตรีชิ้นโปรดมาเล่นอีกเลย และเพียงไม่นานเธอก็ได้คำตอบว่าคงเป็นเพราะชนิกา

“มนุษย์ทุกคนต้องเจอความทุกข์ แต่ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะสามารถก้าวข้ามความทุกข์ได้ พี่ปล่อยให้ชีวิตโดนเงามืดครอบงำมานาน พี่ว่าคงถึงเวลาที่พี่จะก้าวออกมาหาแสงสว่างสักที”

“แสงสว่างแสนสวยที่อยู่สวนยางติดกันใช่ไหมคะ”

“รู้แล้วนี่เรา ยังถามพี่อีก”

“เวลาปาเห็นพี่ธงแอบเศร้า จมอยู่กับความรู้สึกผิด ปาสงสารพี่มาก ปาอยากได้พี่ธงคนเดิมกลับมา คนที่ไม่มีปมในใจ ผู้หญิงคนไหนที่ทำให้พี่มีความสุข มีรอยยิ้มเหมือนเดิมได้ ปายินดีรับเขาเป็นพี่สะใภ้ค่ะ”

ooooooo

ปานธงปล่อยตัวปล่อยใจจมดิ่งกับความรักครั้งใหม่ด้วยความเต็มใจ ในขณะที่ชนิกาไม่ได้รับรู้เพราะมัวรู้สึกผิดที่ยิงเฉี่ยวแขนเจ้านายหนุ่ม ส่วนชินภัทรก็ฟุ้งซ่าน น้อยใจที่ชนิกาไม่เคยมองเขาในแง่ดี

ศันสนีย์ไม่ได้คิดว่าการส่งชนิกาไปทำงานกับชินภัทรจะทำให้เกิดสภาวะรักสามเส้า คิดแค่จะทำลายศัตรูหัวใจอย่างชนิกาเท่านั้น เพื่อตัวเองจะได้แทนที่เป็นคนรักของพัธนินทร์อย่างสมบูรณ์และความฝันของศันสนีย์ก็ใกล้ความจริง เมื่อพัธนินทร์คลุกคลีกับเธอมากกว่าเก่าด้วยข้ออ้างเรื่องช่วยทำวิทยานิพนธ์โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะตกหลุมพรางของเธอ

พัธนินทร์ไม่ใช่คนมีพื้นฐานร่ำรวย ครอบครัวแทบสิ้นเนื้อประดาตัวเพื่อส่งเขาเรียนเมืองนอกตามความฝัน ชายหนุ่มเลยตั้งใจเรียนและทำงานพิเศษอย่างหนักด้วยความหวังจะสร้างเนื้อสร้างตัวและยกระดับตัวเอง

ความฝันของเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างเมื่อไม่นานมานี้ ด้วยเงินทุนของตัวเอง ของชนิกาและเพื่อนร่วมทุน แต่กระนั้นสภาพคล่องและผลการดำเนินการก็ไม่ค่อยดีนักจนเขาเริ่มท้อใจ

“ไม่รู้ความฝันจะเป็นจริงเมื่อไหร่ พัธอยากมีเงินซื้อบ้าน พาพ่อแม่มาอยู่อเมริกา”

“ฝันให้ไกล ไปให้ถึง ใช้ความฝันเป็นแรงบันดาลใจ อีกไม่ไกลพัธก็ไปถึงค่ะ”

ศันสนีย์พยายามให้กำลังใจ เธอคิดว่าตัวเองรักเขาจริงๆและอยากช่วยทุกทางเท่าที่ทำได้ แต่พัธนินทร์ก็ยังสัมผัสไม่ได้ถึงความรู้สึกนั้น นอกจากความปรารถนาดีในฐานะเพื่อนสนิท และเขาก็คิดว่าไม่แปลกเลยจะถามถึงเรื่องครอบครัวของเธอบ้าง หลังจากที่รู้จักกันมานาน

เรื่องครอบครัวถือเป็นจุดบอดของศันสนีย์ สีหน้าของเธอเศร้าลงเมื่อพูดถึงพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด

“พ่อแม่หย่ากันตั้งแต่ศันสองขวบ พ่อมีครอบครัวใหม่ย้ายไปอยู่ลำปาง นานๆศันโทร.หาพ่อที พอพ่อแต่งงาน ใหม่ แม่ก็มีใหม่ พ่อเลี้ยงศันเป็นฝรั่งออสซี่พาแม่ย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย แม่โทร.หาศันเฉพาะเทศกาลสำคัญๆ พ่อกับแม่มีลูกใหม่ ลูกเก่าเลยกลายเป็นของเล่นเก่าๆ ที่เบื่อแล้วโยนทิ้ง”

“ไม่มีพ่อแม่คนไหนทิ้งลูกหรอก เขาคิดถึงศันแต่ด้วยระยะทางกับเวลาเลยไม่ค่อยเจอ ตอนเด็กศันอยู่กับใคร”

“ยาย...ยายเลี้ยงศันมา ศันเอาแต่ใจ ไม่ยอมทำอะไรเอง ยายเลยส่งศันมาเมืองนอก อยากให้ศันหัดพึ่งตัวเอง”

“ยายศันคิดถูก ศันทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบตรี เก่งมาก”

“ศันเสียใจ ยายไม่อยู่เห็นความสำเร็จศัน ตอนอยู่ปีสาม ป้าโทร.มาบอกว่ายายป่วยหนักให้กลับเมืองไทยด่วน”

พัธนินทร์สงสาร ยิ่งรู้ว่าเธอไม่มีญาติมิตรที่ไหนยิ่งเห็นใจ แต่ก็ทำได้แค่อวยพรให้เธอเจอผู้ชายดีๆเท่านั้น ศันสนีย์ลอบถอนใจเหนื่อยหน่าย พยายามส่งสายตาบอกความในใจสุดฤทธิ์แต่ชายหนุ่มก็ซื่อบื้อเหลือเกิน...

ooooooo

จนแล้วจนรอด ชินภัทรกับชนิกาก็ไม่ได้เจอกันอีกหลังจากเหตุการณ์ปืนลั่น ต่างคนต่างว้าวุ่นเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไร บรรยากาศในเช้าวันต่อมาเลยเต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะต่างฝ่ายไม่ยอมเปิดฉากถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

ปานธงไม่รู้เรื่อง เดินหน้าจีบชนิกาและชวนไปทานมื้อเย็นแต่ก็ถูกเธอปฏิเสธเพราะไม่อยากถูกชินภัทรจับผิด ชนิกาไม่มีแก่ใจจะไปเที่ยวไหน มัวกังวลเรื่องชินภัทร เธอพยายามทำงานและพูดดีด้วยเพื่อไถ่โทษแต่เพราะความไม่รู้เลยทำให้เธอทำพลาด ทำลายเอกสารสำคัญไปหลายฉบับ

ชินภัทรโมโหมาก บ่นอย่างหัวเสียจนชนิกาหน้าเสีย รู้สึกผิดจนต้องโพล่งออกมา

“ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ชนิกาหมายรวมถึงเหตุการณ์ปืนลั่นเมื่อวันก่อนด้วย และเขาก็รู้ดีแต่ยังตอกเสียงหยัน

“พูดคำว่าขอโทษออกมาได้แล้วเหรอ มาพูดเอาตอนเนี้ย ผมไม่อยากฟัง ก่อเรื่องให้ผมไม่เว้นแต่ละวัน”

“แขนคุณเจ็บมากไหมคะ”

“ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง”

“ค่ะๆ เอ่อ...ต่อไปฉันจะถามคุณก่อนทำลายเอกสารนะคะ”

“ห้ามแตะเอกสารของผมอีก ผมจะหางานใหม่ให้คุณทำ งานที่คุณสร้างปัญหาไม่ได้!”

งานใหม่ของชนิกาเริ่มต้นในเช้ามืดวันต่อมา ชินภัทรไปเคาะประตูปลุกเธอตั้งแต่ตีสองและลากไปกรีดยาง อดีตขาปาร์ตี้และคุณหนูตกยากไม่เคยทำเลยเก้ๆ กังๆทำอะไรไม่ค่อยถูก เสียเวลาไปอีกหลายชั่วโมงก็ยังกรีดไม่ได้แม้แต่ต้นเดียว ชินภัทรเดินมาตรวจงานแล้วหัวเสียมากและอดไม่ได้จะค่อนแคะ

“ทำอะไรได้ดีมั่งเนี่ย งานบ้านก็ไม่เอาไหน ให้ทำงานในสำนักงานก็ทำเอกสารผมเสียหาย กรีดยางก็ไม่ได้เรื่อง”

“ฉันเพิ่งกรีดวันแรก จะให้เก่งทันทีได้ยังไงล่ะคะ”

“คนเราน่ะไม่ต้องเก่งมากหรอกชนิกา แต่ควรทำให้คนอื่นเห็นว่ามีความตั้งใจ มีความพยายาม ผมมองคุณปราดเดียวก็รู้ คุณเป็นผู้หญิงหยิบหย่ง เหลาะแหละเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ!”

ชนิกากดดันมาก เดินหนีซ่อนน้ำตาที่ไหลมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็หนีสายตาของชินภัทรไม่พ้น

“เพิ่มข้อเสียอีกอย่าง...เจ้าน้ำตา”

“ใช่สิ! ฉันไม่มีอะไรดี ไม่เอาไหน ทำอะไรหยิบหย่ง เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ คนอย่างฉันไม่มีทางประสบความสำเร็จ”

“ก็รู้ตัวนี่ แล้วทำไมไม่พัฒนาตัวเอง คนพิการแขนขาเขายังเอาปากคาบพู่กัน เขียนรูปขายเลี้ยงตัวเอง คนตาบอดยังตั้งวงดนตรีขายเสียงเลี้ยงชีพ แล้วคุณ...อวัยวะครบสามสิบสอง ไม่อายมั่งรึไง แบมือขอเงินพ่อตลอดชีวิต”

“ด่าเอาๆ ถามหน่อยเถอะ คุณเคยดิ้นรนอะไร บ้านคุณรวย มีสวนยาง มีบ้าน...อย่างกับชีวิตลำบากตาย”

ชินภัทรส่ายหน้าเบาๆ ถอนใจยาวแล้วพูดถึงวัยเด็กของตัวเอง “พ่อให้ผมหัดกรีดยางตั้งแต่เด็ก ผมตื่นตีหนึ่ง ตีสองมากรีดยาง เด็กนะคุณ...มันก็อยากนอนอยากเล่นตามประสา พอผมดื้อ พ่อก็ตี พ่อยังให้ผมรีดยาง ตากแผ่นยาง ทำทุกอย่างที่คนงานทำ ลูกเจ้าของสวนยางคนอื่นๆไม่ต้องทำแบบผม โตขึ้นผมถึงเห็นว่าสิ่งที่พ่อทำมันบ่มเพาะให้ผมเป็นคนมีมานะอดทน สู้งานหนัก ผมทำได้ คนอื่นทำได้ คุณก็ต้องทำได้เหมือนกัน”

อ่านละครเรื่อง คนละขอบฟ้า ตอนที่ 2 วันที่ 29 พ.ย.59

ละครเรื่อง คนละขอบฟ้า บทประพันธ์โดย ตุณย์
ละครเรื่อง คนละขอบฟ้า บทโทรทัศน์โดย กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง คนละขอบฟ้า กำกับการแสดงโดย อดุลย์ ประยันโต
ละครเรื่อง คนละขอบฟ้า ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครเรื่อง คนละขอบฟ้า ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง คนละขอบฟ้า ได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ