อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 3 วันที่ 29 พ.ย.59

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 3 วันที่ 29 พ.ย.59

ดนัยเทพมองหน้าดนุภพอย่างรู้กัน ยิ่งเมื่อเห็นดนุภพหน้าซีดอ่อนเพลียเพราะเสียเลือดมากก็แน่ใจว่าเขาต้องบาดเจ็บมาแน่ๆ กระซิบถามว่าเขาไปไหนมา พอดนุภพกระซิบเล่าให้ฟังบอกว่าตอนนี้ผ้าที่ปิดแผลที่สีข้างชุ่มเลือดไปหมดแล้ว ดนัยเทพจึงออกอุบายบอกตำรวจว่าตนมีงานต้องไปทำให้ปล่อยกลับไปก่อน ตำรวจไม่ยอมปล่อย

จนกระทั่งเอกราชเข้ามา ถามดนุภพว่าแน่ใจหรือว่าตอนเกิดเหตุไม่มีใครออกจากห้องนี้ ดนุภพบอกว่ามีตนคนเดียวที่ออกไปโทรศัพท์เท่านั้น ด้วยความเชื่อใจเพื่อนรัก เอกราชจึงให้แขกในห้องกลับไปถ้ามีอะไรจะเรียกตัวมาให้ข้อมูลภายหลัง

“ขอบใจมากสุดหล่อไปๆไอ้ภพ เดี๋ยวทำงานไม่ทันโดนลูกค้ารายใหญ่ด่าตายเลย” ดนัยเทพรีบพาดนุภพออกไป



แต่ไปเจออิสริยาอ้อนจะให้เขาไปส่ง ต้องหว่านล้อมอยู่นานเธอจึงยอมกลับไปกับอารยะ พออิสริยาผละไป ดนุภพก็ทำท่าจะล้ม ดนัยเทพรีบประคองไว้บอกว่า

“หมดแรงตรงนี้ไม่ได้ เก็บเฮือกสุดท้ายไปให้ถึงบ้าน” แล้วทำเป็นโอบไหล่พาหลานชายผ่านตำรวจไปอย่างไร้พิรุธ

ooooooo

กันยิกากับดาราวรรณตกใจเมื่อดูข่าวภาคดึกที่เสาวนุชกำลังรายงานการถูกฆ่าของมหาราชามาคัสและบอดี้การ์ด

เสาวนุชรายงานว่า ทั้งหมดถูกฆ่าโดยฆาตกรที่ตำรวจเชื่อว่าเป็นฝีมือของจอมโจรกุหลาบขาว โดยเฉพาะมหาราชมาคัสถูกฆาตกรรมในลักษณะที่เหี้ยมโหดด้วยอาวุธมีคมแทงทะลุถึงหัวใจ

กันยิกาฟังแล้วคิดถึงพ่อแม่ที่ถูกฆ่า โพล่งว่าต้องเป็นมันแน่ๆ ไอ้โจรชั่วมันปรากฏตัวมาให้เราเห็นแล้ว มันมาแล้ว!

พิมพ์ชลหวาดกลัวถามว่ามันจะตามมาฆ่าพวกเราไหม กันยิกาบอกว่ามันไม่มีวันหาเราเจอเพราะเราเปลี่ยนชื่อนามสกุลใหม่หมด พิมพ์ชลไม่เชื่อหาว่ากันยิกาทำตัวฉาวโฉ่ ไฮโซเพราะอยากแต่งงานกับผู้ชายรวยๆ มีหน้ามีตาในสังคม กันยิกาบอกว่าตนทำเพื่อ...ถูกดาราวรรณตัดบทบอกให้พอแล้ว กันยิกาประชดพิมพ์ชลว่าอยากคิดอะไรก็เชิญเลย ไม่รู้เป็นบ้าอะไรเพราะเธอไม่เคยมองตนในแง่ดีอยู่แล้ว

“ที่ฉันบ้าก็เพราะต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆปิดๆบังๆ เรื่องในอดีตอยู่กับพวกเธอไง ไม่มีอิสระเหมือนมนุษย์คนอื่นๆ พอที ฉันไม่อยู่แล้ว ฉันไม่อยากตายเหมือนพ่อฉัน!”

พิมพ์ชลวิ่งขึ้นไปที่ห้องทันที ดาราวรรณวิ่งตามไป กันยิกาดูทีวีต่ออย่างแค้นใจ

ดาราวรรณตามพิมพ์ชลไปหว่านล้อมปลอบโยนว่าจะไปอยู่ที่อื่นไม่ได้ สัญญาว่าเธอจะได้อยู่กับคนที่ตัวเองรัก ฆาตกรไม่มีวันหาพวกเราพบเพราะมันฆ่าคนระดับมหาราชามาคัส มันต้องถูกตำรวจตามล่าแน่นอน ให้เธอใช้ชีวิตปกติไปทำงานได้เจอหมอนพดลที่รัก ตนอยากเห็นเธอสวมชุดแต่งงานเคียงคู่หมอนพดล วันนั้นตนจะมีความสุขมาก

พอพูดถึงหมอนพดล พิมพ์ชลก็อ่อนลง บอกดาราวรรณว่าถ้าอยากเห็นตนได้แต่งงานกับหมอนพดล น้าดาก็ต้องย้ายโรงพยาบาลเพื่อตนจะได้ปลอดภัย ดาราวรรณรับปากเพื่อความสบายใจของเธอ

“หมอจะไม่มีวันได้เจอไก่แก่แม่ปลาช่อนอย่างน้าดาอีกแล้ว” พิมพ์ชลสาแก่ใจที่กันดาราวรรณไปพ้นหมอนพดลได้

ooooooo

นพดลติดตามข่าวการฆาตกรรมมหาราชามาคัสอย่างละเอียด แล้วเปิดไฟล์ส่วนตัวที่เก็บข้อมูลที่พ่อแม่ถูกฆ่าไว้อย่างละเอียดแล้วเชื่อว่ามันต้องเป็นฆาตกรคนเดียวกัน บอกตัวเองว่า “ถึงเวลาแล้ว...ถึงเวลาแล้ว!!”

นพดลเปิดดูอีเมลที่คนเก่าๆเคยติดต่อมาและตนไม่เคยรับตามที่น้าดากำชับ เห็นที่ติดต่อมามากที่สุดคือดนุภพ

“ดนุภพมีแกคนเดียวที่เฝ้าแต่ตามหาฉัน...ไอ้น้องรัก!!” แล้วก็เจออีเมลล่าสุดที่เพิ่งส่งมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง นพดลคลิกอ่านทันที

“พี่ปราการครับ หลายปีมานี้ ผมเพียรพยายามส่งเมลติดต่อพี่ ถึงพี่จะไม่เคยตอบกลับผมแต่ผมก็หวังว่าพี่คงได้อ่านข้อความของผม และรับรู้ว่าผมยังคงทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ ผมยังคงพยายามตามหาฆาตกรที่ฆ่าคุณพ่อคุณแม่ของพี่ที่ท่านทั้งสองก็เปรียบเสมือนพ่อแม่ของผม เพื่อเอาตัวมันมาชดใช้กรรมที่ทำให้ครอบครัวของพี่ต้องแตกสลาย ผมหวังว่าพี่คงมีชีวิตที่ดีอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกนี้ และหวังว่าพี่จะตอบกลับผมสักครั้งเมื่อพี่พร้อม....ระถึงถึงพี่เสมอ ดนุภพ”

นพดลคลิกดูภาพเก่าๆที่เขาและดนุภพยังเด็กอายุไล่เลี่ยกัน เป็นนักรักบี้โอบไหล่ถ่ายรูปด้วยกันอย่างรักใคร่ นพดลตัดสินใจตอบกลับดนุภพทันที

“ดนุภพ พี่ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อกับภพเลย แต่หวังว่าภพคงเข้าใจว่าพี่ต้องผ่านอะไรมาเยอะกว่าจะเอาชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้ได้ พี่ต้องอดทนอยู่กับความหวังว่าจะได้พบกับหน้าน้าเล็กและน้องบุษ...น้องสาวคนเดียวที่พลัดพรากกันอีกครั้ง แล้ววันนี้ก็มีปาฏิหาริย์...พี่ก็ได้เจอน้าเล็ก แต่น้าเล็กจำพี่ไม่ได้ น้องบุษต้องอยู่กับน้าเล็กแน่ๆ แล้วในคืนเดียวกันนั้นพี่ก็ได้เห็นข่าวฆาตกรรมที่เหมือนกับการฆาตกรรมพ่อแม่พี่ พี่คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

พี่ต้องการความช่วยเหลือจากดนุภพในการตามตัวทั้งสองคน จำสนามรักบี้ที่เราเคยมีเรื่องฟาดปากกันได้ไหม พรุ่งนี้บ่ายโมง พี่จะไปรอภพอยู่ที่นั่น”
นพดลกดส่งทันทีที่พิมพ์เสร็จ และดนุภพที่นอนรักษาบาดแผลอยู่ที่บ้านก็ได้ยินเสียง SMS เข้ามาทันที

ooooooo

ที่ลานจอดรถตึกสูงที่ไม่พลุกพล่านนัก อานุภาพปลอมตัวในคราบหนุ่มฮิปสเตอร์ติดเครายาวร้อยลูกปัด ถักจอนยาวสองข้าง นัดพบกับกันยิกา ต่างยืนหลบหลังกระถางต้นไม้ไม่ให้เห็นหน้ากันตามกฎผู้ว่าจ้างกับผู้รับงาน

“กุหลาบขาวไม่ได้เป็นคนฆ่ามหาราชามาคัสแน่” อานุภาพเอ่ยขึ้น

“ถ้าวันนั้นภาพจากกล้องจรปิดที่ออกมาแฉในข่าวเมื่อเช้าก็เป็นกุหลาบขาวตัวปลอมน่ะซิ ที่วิ่งหนีตำรวจอยู่ในตึก”

“ฮ่ะๆๆโจรคนเดียวเล่นเอาตำรวจไล่ตามซะหอบแฮ่กเลย ฝีมือระดับสุดยอดจารชนขนาดนั้น นั่นแหละกุหลาบขาวตัวจริง”

“งั้นก็ชัดเจนว่าใครเป็นคนฆ่ามหาราชามาคัสแล้วแย่งเพชรไป!”

ฝ่ายดนัยเทพและดนุภพก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าใครเป็นคนฆ่ามหาราชามาคัส เพราะดนุภพไปเจอมหาราชามาคัสในสภาพบาดเจ็บสาหัสและสิ้นใจในเวลาต่อมา ดนัยเทพเชื่อว่าพวกมันต้องเตรียมการมาอย่างดี รู้ทางหนีทีไล่ภายในตึก แต่งานเลี้ยงเมื่อคืนก็มีไม่กี่คนที่รู้

“แปลว่ามีหนอนบ่อนไส้” ดนัยเทพฟันธง

“แต่ตอนนี้หนอนหนีไปได้แล้ว กุหลาบขาวเป็นนักล่ารางวัลก็จริงแต่ไม่เคยฆ่าใคร มีแต่ปล้นเพชรมาคืนเจ้าของที่แท้จริง” พลางเขาลุกขึ้นคว้าเสื้อมาสะบัดใส่ ดนัยเทพถามว่าจะไปไหน “ไปแถลงข่าวมั้ง ผมไม่ยอมให้โจรกุหลาบขาวเน่าในสายตาทุกคนเด็ดขาด โดยเฉพาะนังแมวตาเพชร ป่านนี้นางอาจจะหัวเราะเยาะผมอยู่”

ooooooo

กันยิกายังคุยกันอย่างไม่เห็นหน้ากับอานุภาพอยู่ที่ลานจอดรถ เธอหัวเราะเบาๆ พูดอย่างสมเพชว่า

“หึๆนึกว่าจะเป็นโจรมีอุดมการณ์สูงส่ง ที่แท้ก็เป็นแค่โจรปล้นฆ่าเขากิน” อานุภาพออกตัวว่าตนไม่ได้เข้าข้างกุหลาบขาว แต่ที่ได้ร่วมงานกันมาพอๆกับแมวตาเพชร จอมโจรทั้งสองมีอุดมการณ์ไม่ต่างกัน กันยิกาสวนทันทีว่าให้เขาพิสูจน์ว่ากุหลาบขาวไม่ได้ทำ ย้ำว่า “ไม่งั้นเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆเพราะฉันจะเป็นคนตามล่าเพชรละอองทะเลกลับมาคืนให้กับครอบครัวของมหาราชามาคัสให้จงได้”

กันยิกาผละออกไป ทันใดมือถือของอานุภาพก็ดังขึ้น พอกดรับสาย เขาตำหนิทันทีว่า

“คุณทำผิดกฎกุหลาบขาว! บอกแล้วว่าเราจะไม่มีการโทร.คุยกันเป็นการส่วนตัวถ้าไม่มีงาน แต่วันนี้ผมยกเว้นให้กรณีพิเศษในฐานะที่คุณตกเป็นผู้ต้องหาฆ่าลูกค้าของผม! หึ...ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ งั้นเรามาเคลียร์กันหน่อย...ได้...งั้นตอนบ่ายคุณไปเจอผมที่...” อานุภาพนัดสถานที่แล้วตัดสาย
กันยิกาแอบฟังอยู่ เธอทวนสถานที่นัดหมาย แล้วพึมพำอย่างหมายมาด

“ขอให้เป็นแกทีเถอะกุหลาบขาว ฉันจะได้ล้างแค้นให้พ่อแม่ฉันเสียที!”

ooooooo

จ่าฉิวนั่งสบายๆอยู่ในสำนักงานตำรวจโดยมีผู้กองวรุฒคุยกันถึงหลักฐานรอยรองเท้าที่ลากจ่าฉิวเข้าไปในห้องน้ำว่าเป็นรอยเดียวกัน เอกราชมาได้ยินพอดี พูดติดตลกอย่างสมเพชว่า

“หึๆมันใส่รองเท้ายี่ห้ออะไรวะ รอยเท้าถึงได้ชัดขนาดนี้ เห็นทีต้องเปลี่ยนจากตามล่าโจร เป็นถือรองเท้าแก้ว ตามหานังซินกันแล้วว่ะ”

แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเสาวนุชพุ่งเข้ามายิงคำถามทันทีว่า กุหลาบขาวไปฆ่ามหาราชามาคัสทำไมในเมื่อกุหลาบขาวเพิ่งจะไปปล้นเพชรละอองทะเลมาคืนให้มหาราชามาคัส???

เอกราชย้อนถามทันทีว่ารู้ได้ไงว่ากุหลาบขาวปล้นเพชรคืนให้มหาราชามาคัส เสาวนุชตอบอย่างมี ข้อมูลแน่นว่า

“ก็รู้ๆกันอยู่ว่ากุหลาบขาวปล้นเพชรที่ถูกขโมยมาไปคืนให้เจ้าของ”

เอกราชแก้เกี้ยวว่าตนลืมไปว่าเธอเป็นติ่งของกุหลาบขาว เตือนให้ระวังไส้ติ่งจะแตก ตัดทิ้งเสียเถอะ เสาวนุชโพล่งไปว่าตนเป็นติ่งของผู้กองต่างหาก ทำเอาเอกราชชะงัก เสาวนุชยอมรับอย่างหน้าชื่นว่าตนเป็นมานานแล้วยิ่งกว่าไส้ติ่งเสียอีก แล้วทำหน้าตายขอเซลฟี่หน่อยแล้วแชะเลย

เอกราชเขินทำเสียงเข้มว่า “ผมไม่มีเวลามาเผาเล่นกับคุณนะ คุณนักข่าว! หลีกครับ หลีก!” เอกราชเดินหลบไป

เสาวนุชดูรูปที่เซลฟี่ที่เอกราชที่ทำหน้าเหว่อมากในมือ ยิ้มโหดอย่างหมายมาด

ooooooo

ในห้องพักฟื้นของจ่าฉิวที่โรงพยาบาล จ่าฉิวถามวรุฒที่นั่งเอกเขนกคุยกันอยู่ว่าจะบอกเอกราชเรื่องไอ้โม่งสามคนไหม วรุฒถามว่าบอกทำไม ปล่อยให้ตำรวจเซ่อซ่าตามจับโจรกุหลาบขาวเสียให้เหนื่อย

จ่าฉิวถามว่าแสดงว่าผู้กองมั่นใจว่าคนที่ฆ่ามหาราชามาคัสกับบอดี้การ์ดคือไอ้โม่งสามคนนั้น?

“ชัวร์! ไอ้กุหลาบขาวเป็นแค่แพะ ฮ่ะๆๆ” จ่าฉิวถามว่ากุหลาบขาวโผล่ไปที่นั่นทำไม “ช่างหัวมันซิ มันจะโผล่ไปเดินเล่นวิ่งเล่นวิ่งหนีตำรวจเล่นก็เรื่องของมัน รอให้ ไอ้เอกราชมันจับได้เสียก่อนเราคอยเปิดผู้ร้ายตัวจริง แล้วคิดดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ผู้กองวรุฒก็ได้ความดีความชอบไปเต็มๆ”

“ถูกต้อง หึๆๆ” วรุฒหัวเราะในลำคอ จ่าฉิวหัวเราะชอบใจ

ขณะนั้นเอกราชโผล่เข้ามากับลูกน้องพอดีทักว่าจ่าฉิวหัวเราะร่วนเชียวหายดีแล้วหรือ จ่าฉิวนอนลงทันทีปรับสีหน้าสำออยว่ายังแน่นหน้าอก ปวดก้านคอ บ่นว่ากุหลาบขาวพยายามจะรัดคอตนให้ตาย เอกราชแย้งว่า

ถ้ามันจะฆ่าจริงๆก็น่าจะใช้ปืน จะรัดคอให้เมื่อยเส้นทำไม

“ไม่คิดบ้างเหรอ บางทีโจรมันก็โง่เป็น มันคงไม่ทำอะไรฉลาดไปหมดทุกอย่างหรอก” วรุฒเย้ย เอกราชเลยถามว่าเขากับจ่าฉิวไปทำอะไรที่ตึกนั่น วรุฒตอบยียวนว่าไปหาข้าวกิน เอกราชซักว่าบังเอิญหรือ?

“เฮ้ย นี่ไปจับไอ้โจรกุหลาบขาวของแกให้ได้เหอะน่า อย่ามาจับผิดฉัน เออ...ลืมบอกไปอีกอย่างนึง เมื่อคืนฉันยิงโดนไอ้กุหลาบขาวไปนัดนึงว่ะ แถวๆสีข้างมัน” เอกราชโวยว่าทำไมไม่บอกตั้งแต่เมื่อคืน “ก็คนกำลังตกใจเห็นลูกน้องสลบ ก็เลยลืมบอกไง”

“โธ่เอ๊ย!” เอกราชสบถผลุนผลันออกจากห้องไปพร้อมลูกน้อง วรุฒกับจ่าฉิวมองหน้ากันหัวเราะสะใจ

ooooooo

วันเดียวกัน หมอนพดลตรวจคนไข้โดยมีพิมพ์ชลเป็นผู้ช่วย ตรวจและสั่งฉีดแล้ว นพดลบอกว่าบ่ายนี้ตนไม่อยู่ ถ้ามีคนไข้ก็ให้หมอวิชัยดูแลแทน
พิมพ์ชลระแวงถามว่าหมอมีนัดกับใครหรือ นพดลบอกว่าคนสำคัญ เธอยิ่งระแวงถามว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย นพดลมองหน้าถามว่าอยากรู้ทำไมหรือ เธอตอบเขินๆ ว่าเป็นห่วง

“ผมรู้ครับว่าคุณพิมพ์เป็นห่วงผมเสมอ แล้วผมก็รู้สึกดีเสมอ”

พิมพ์ชลมองหน้านพดลดีใจ เขายิ้มให้แล้วเดินไป พิมพ์ชลมองตามอย่างมีความสุขคิดเข้าข้างตัวเองว่า

“หมอต้องรู้แน่ๆ ว่าเราแอบชอบอยู่ อายจริงๆเลย”

นพดลไปที่สนามรักบี้ตามที่นัดดนุภพไว้ เขาหยุดมองหาไปรอบๆอย่างตื่นเต้น

เวลาเดียวกัน ดนุภพเดินแต่งตัวเป็นหนุ่มอาร์ติสต์ ไปที่โรงละครหยุดมองหาอานุภาพที่นัดกันไว้ หารู้ไม่ว่าเขาถูกกันยิกาปลอมตัวเดินตามมามองหากุหลาบขาวเช่นกัน

กุหลาบขาวกวาดตามองพลางตะโกนบอก “มังกี้ ผมมาแล้ว” ไม่มีเสียงตอบแต่รู้สึกว่ามีคนมองตนอยู่ หันขวับไปก็ไม่เห็นใคร เลยตะโกนว่าอยากเล่นซ่อนแอบหรือ ตนกำลังซีเรียสนะ เร่งให้ออกมาตนมีเรื่องต้องคุย

ทันใดนั้นไฟบนเวทีส่องมาที่เขา มีการเคลื่อนไหวหลังฉากอย่างรวดเร็ว กุหลาบขาวตะโกนอย่างร้อนใจว่า

“เลิกเล่นได้ไหม ผมจริงจังนะ ผมไม่ได้ฆ่ามาคัส ไม่ได้เอาเพชรละอองทะเลไปตามที่เป็นข่าวในทีวี คุณรู้ไหมว่าเป็นฝีมือใคร”

แทนที่จะเป็นมังกี้หรืออานุภาพ กลับเป็นแมวตาเพชรโผล่ออกมาจากหลังฉากเตะกลางลำตัวกุหลาบขาวอย่างแรง

กุหลาบขาวตกใจมองไปเห็นแมวตาเพชรยืนอยู่หน้าสปอตไลต์เป็นเงาสวยงาม

“แมวตาเพชร!” กุหลาบขาวตกใจ อานุภาพที่อยู่บนสะพานสำหรับทีมงานเห็นก็ตกใจว่าแมวตาเพชรมาได้ยังไง

พริบตานั้นแมวตาเพชรฟาดแส้ใส่กุหลาบขาวด่า

“ไอ้ฆาตกร! เพื่อเพชรพวกนั้น แกฆ่าคนไปกี่คนแล้ว” กุหลาบขาวโต้ว่าตนไม่ได้ฆ่า “กล้าเลว แต่ไม่กล้ารับหึ...ขี้ขลาด!”

กุหลาบขาวบอกว่าตนไม่ได้ทำ แล้วเตะผ่านผ้าม่านจนแมวตาเพชรเซไป หันจ้องกุหลาบขาวอย่างโกรธจัด

ooooooo

เทวัญนั่งดูเพชรละอองทะเลอย่างมีความสุขอยู่ที่บ้าน หัวเราะสะใจว่าป่านนี้กุหลาบขาวคงวุ่นกับการตกเป็นผู้ต้องหา โรมันแทรกว่ามันคงโดนตำรวจไล่บี้จนไม่มีปัญญามายุ่งกับเราอีกพักใหญ่

เทวัญ โรมัน และรสลินเย้ยหยันกุหลาบขาวว่าขอบใจที่มาเป็นแพะให้ เทวัญยังคงชื่นชมเพชรละอองทะเลไม่วางตา พลางก็คิดถึงเหตุการณ์ขณะที่ตนไปแย่งเพชรมาจากมหาราชามาคัส...

เวลานั้นมหาราชามาคัสวิ่งหนีไอ้โม่งสองคนหัวซุกหัวซุนมาที่ลานจอดรถ ชนเข้ากับเทวัญที่ยืนนิ่งอยู่อย่างจัง

“ช่วยด้วย ไอ้พวกนี้แหละที่มันจะฆ่าผม” ไอ้โม่งสองคนหยุดยืนมองมหาราชามาคัสกับเทวัญนิ่ง “เร็ว คุณเทวัญหนีไปเร็ว มันจะฆ่าเรา” มหาราชามาคัสพยายามพาเทวัญหนีไปด้วยกัน พลันก็ชะงักเพราะรู้สึกว่ามีของแหลมแทงที่หน้าอก ก้มลงมองก็เห็นกริชที่เทวัญถืออยู่แทงเข้าที่หัวใจตัวเอง มหาราชามาคัสร้องสุดเสียง เทวัญกระชากกริชออกแล้วกระชากสร้อยละอองทะเลจากคอ มหาราชามาคัสล้มทั้งยืน

“แก!! เทวัญ...แก...ไอ้ฆาตกร ปล้นเพชร...” พูดได้แค่นั้นก็กระอักเลือดออกเป็นลิ่มๆ

รสลินรู้ว่ามีคนมาจึงเร่งเทวัญให้รีบไป ทั้งสามวิ่งไป พอดีกุหลาบขาววิ่งเข้ามาได้ยินเสียงลมหายใจหอบในมุมมืด เขากระชับปืนก้าวไป ก็เหยียบเลือดที่นองพื้นเข้าเต็มๆ ส่องไฟฉายเห็นมหาราชามาคัสนอนจมกองเลือดอยู่ แต่เพชรละอองทะเลหายไปแล้ว มหาราชามาคัสพยายามบอกเขาว่า

“มันปล้น...เพชร...ละอองทะเล...ไปแล้ว...”

กุหลาบขาวถามว่าใคร มหาราชามาคัสจะบอก แต่สิ้นลมเสียงก่อน

ooooooo

ที่โรงละคร กุหลาบขาวกับแมวตาเพชรเผชิญ หน้ากันอย่างตึงเครียด กุหลาบขาวยืนยันว่าตนไม่รู้ว่าใครเอาเพชรละอองทะเลไป แมวตาเพชรไม่เชื่อกระโจนเข้าเล่นงาน แมวตาเพชรชกถูกแผลที่สีข้างกุหลาบขาวพอดี เขากุมสีข้างร้องอย่างเจ็บปวด แมวตาเพชรมองอย่างสะใจจะเข้าซ้ำ

“โอ๊ย นัดมาคุยกันนะ ไม่ใช่มาฆ่า จะบู๊กันทำไมพ่อคุณแม่คุณ พอๆๆหยุด เดี๋ยวก็ตายกันหมด” อานุภาพตะโกน แต่ไม่มีใครฟัง เขาเลยวิ่งไปที่แผงควบคุมไฟได้ผล!! กุหลาบขาวชะงักเมื่อเห็นแชนเดอร์เลียขนาดใหญ่กำลังตกลงมา เขาดึงแมวตาเพชรกลิ้งหลบ

แต่แชนเดอร์เลียที่กำลังตกกลับหยุดก่อนถึงพื้น อานุภาพมองทั้งสองที่นอนกอดกันอยู่ถามว่าหยุดสู้กันได้แล้วใช่ไหม กุหลาบขาวบอกอานุภาพว่าให้ช่วยบอกทีว่าตนไม่ได้ฆ่าใคร

กุหลาบขาวยังกอดแมวตาเพชรไม่ยอมปล่อย แมวตาเพชรจึงใช้อาวุธลับเป็นกรงเล็บคมกริบตะกุยไปที่แผลของกุหลาบขาวจนต้องปล่อย เธอด่าใส่หน้า “ไอ้โกหก ตำรวจเขาบอกว่าเป็นกุหลาบขาว” ถีบกุหลาบขาวกระเด็นแล้วตวัดแส้รัดคอจนหายใจไม่ออก แต่เขายังพยายามโต้ว่า

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 3 วันที่ 29 พ.ย.59

ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทประพันธ์โดย : จันทริกา
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทโทรทัศน์โดย : เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์, ปวิตา ขาวสำอางค์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร กำกับการแสดงโดย : ฉัตรชัย นาคสุริยะ, กีรติ นาคอินทนนท์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ผลิตโดย : บริษัท ชลลัมพี บราเธอร์ จำกัด
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ