อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 1 วันที่ 28 ธ.ค.59

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 1 วันที่ 28 ธ.ค.59

เขาผงกหัวขึ้นเนือยๆ ลุกจากอ่างเซ็งๆ ครู่หนึ่งเขาแต่งตัวในชุดสุดเซอร์เดินเซื่องๆมานั่งโต๊ะอาหารที่ใหญ่โตอย่างเดียวดาย รายล้อมด้วยข้าวของเครื่องใช้ราคาแพง

ป้าอุ่นกับเด็กรับใช้ยกอาหารเข้ามาบริการ ทุกอย่างเป็นแบบแผนเหมือนโรงแรมหรู

เมื่อทานอาหารเสร็จ เขาเดินไปที่จอดรถ ซึ่งมีรถหรูจอดเรียงรายราวกับงานมอเตอร์โชว์ เขาเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจตรงไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเท่ สวมหมวกกันน็อก แล้วขี่ออกไป...



ถึงโรงแรมหรูของแม่ เขาจอดรถถอดหมวกกันน็อกเดินเข้าไป พนักงานต่างยกมือไหว้ทักทาย เทวาที่เขาเรียกว่าอา ปรี่เข้ามาบอก “เร็วเข้า คุณแม่โมโหใหญ่แล้วคุณมล” แล้วดึงหายเข้าไปในลิฟต์

ooooooo

กมลชนกเข้าไปนั่งหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวที่หน้าโต๊ะทำงานของแม่ที่นั่งหน้าเกรี้ยวกราด พอขยับปากก็บ่นทันที

“แก...มาทำไมเอาป่านนี้ ไม่รู้จักหน้าที่ ไม่รู้จักรับผิดชอบ แล้วไอ้มอเตอร์ไซค์เนี่ย เลิกขี่เสียทีได้ไหม ตกลงแกอยากจะเป็นเอ็มดีหรือแมสเซ็นเจอร์ก็เอาให้แน่ ฉันจะได้จัดการให้ถูก” กมลชนกบอกเบื่อๆว่ายังไงตนก็มาแล้วน่า

“มาแล้วมันมีประโยชน์อะไรนอกจากมานั่งหายใจให้ฉันดู กี่ครั้งแล้วที่เอ็มดีหายหัวไปไม่ยอมมาประชุม ปล่อยให้ฉันคอยตอบคำถามผู้บริหารแทนแก”

“ไม่เห็นต้องซีเรียส เอ็มดีไม่มาท่านประธานก็นั่งประชุมแทน ก็ถูกแล้วนี่ครับ”

กาญจนาส่ายหน้าระอา หาเรื่องใหม่มาบ่นว่าบริหารยังไงทั้งเชฟ ทั้งพนักงานพากันลาออกหลายตำแหน่งรู้บ้างไหม เขาตอบสบายๆว่า

“ใครอยากออกก็ออกไป เดี๋ยวฝ่ายบุคคลก็หาคนใหม่มาแทน เรื่องเชฟเราก็มีลุงเชฟดูแลให้อยู่แล้วคุณแม่จะห่วงอะไร”

“แกก็ดีแต่ยืมจมูกคนอื่นเขาหายใจ คิดอะไรง่ายไปหมด ตกลงจะรอให้มันเสียหายก่อนใช่ไหมถึงจะคิดแก้ปัญหา” กมลชนกย้ำว่าตนจบจากเมืองนอก ตนรู้ว่าจะทำยังไง “แต่แกก็ไม่ทำ...ถ้าฉันรู้ว่าจบเมืองนอกเมืองนามา แต่สติปัญญามีแค่นี้ ฉันคงจะไม่ส่งแกไป ฉันเสียดายตังค์”

“คุณแม่ก็ดีแต่ด่าดีแต่ว่า ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมมีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าก่อน” กมลชนกชักเสียงขุ่น

“แล้วเมื่อไหร่ล่ะ หรือแกจะรอให้ฉันตายก่อนถึงจะคุ้มค่าอภิมหาชีวิตของแก...”

“ไม่รู้...เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น แล้วตอนนี้ผมก็เครียดมากพอแล้ว” พูดแล้วลุกไปเลย

กาญจนาสบตาเทวาที่ยืนฟังอยู่ตลอดเวลา ถามเทวาว่าเห็นหรือยังว่ามันเอาแต่ใจแค่ไหน เทวาบอกว่าคุณมลก็เป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว

“ก็เพราะเป็นมานาน ฉันถึงต้องการให้เขาเปลี่ยน”

“แล้วใครจะเปลี่ยนคุณมลได้นอกจากเขาจะคิดได้เอง” แล้วเทวาก็พูดอย่างเข้าใจกมลชนกและเห็นใจกาญจนาว่า “คุณกาญจน์...เด็กผู้ชายก็ฤทธิ์เยอะอย่างนี้ รออีกหน่อยก็หมดฤทธิ์ไปเอง”

“แต่ฉันรอต่อไปไม่ได้แล้ว ทุกวันนี้ฉันเหนื่อยสายตัวแทบขาด ฉันต้องให้เขามาทำทุกอย่างแทนฉันให้มันจริงจังเสียที ไม่ใช่สักแต่มีตำแหน่ง มีความเป็นเจ้าของแต่ไม่มีความรับผิดชอบอย่างนี้”

เทวาถามว่าแล้วเราจะทำยังไง เพราะทั้งคุณกาญจน์ทั้งแม่อุ่น ทั้งลุงเชฟก็พูดกันจนปากจะฉีกก็ยังเอาคุณมลไม่อยู่

“ฉันผิดเองที่เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาอบรมเลี้ยงดูลูก นอกจากเลี้ยงมันให้สบายด้วยเงิน แล้วฉันก็อยากขอร้องให้คุณเลิกตามใจ เลิกทำอะไรให้มันเสียที แล้วไอ้เรื่องเที่ยวผับเที่ยวบาร์ลดลงบ้าง ระวังจะหัวใจวายเอา” กาญจนาค้อนเทวาอย่างรู้ทัน เทวาได้แต่ยิ้มแหยแหะๆ กาญจนาย้ำตบท้ายว่า “ต่อไปนี้ เราต้องเปลี่ยนเขาให้ได้”

“แต่เราก็ยังไม่เคยทำได้ แล้วใครล่ะ ที่จะมาเปลี่ยนคุณมล...”

“ก็ฉันนี่ไง”

กาญจนาประกาศมั่นใจ แต่เทวาลอบมองอย่างไม่แน่ใจ

ooooooo

กมลชนกถูกแม่เทศน์เสียอ่วม ถึงจะทำเป็นทอง ไม่รู้ร้อน แต่ก็สับสนเครียด เย็นนี้เขาขับรถไปที่ชายทะเล เปิดประตูรถผางออกไปตะโกน...

“เบื่อโว้ย...ชีวิตนี้มันเป็นของฉันหรือของใครกันแน่เนี่ย!” แล้วเดินลุยลงทะเลไปเรื่อยๆ

แต่ที่ชายหาดนางฟ้ากำลังมา...ทองตรา สาวสวย หน้าตาอิ่มเอิบใจบุญ เดินชมทิวทัศน์ในยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะตกทะเล พลันก็เหลือบเห็นรองเท้าคู่หนึ่งวางที่ชายหาด แต่ไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนจากทะเล...

“โอ๊ย...ชีวิตนี้มันทำไมถึงได้มืดมน ถึงได้สับสนอย่างนี้” ทองตรามองไปเห็นชายใส่แว่นดำกำลังลุยลงทะเลจนถึงเอวแล้ว เสียงตะโกนดังมาอีกว่า “คนเราเกิดมาเพื่ออะไร แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปทำไมกันเนี่ย...”

ทองตราชะงัก รู้สึกถึงความไม่ปกติ หันมองรองเท้าคู่นั้นเหลียวหาเจ้าของก็ไม่มีใคร เธอเข้าใจทันทีหันมองไปในทะเลอย่างตระหนก แล้ววิ่งลงไปทันที ตรงไปรวบเขาจากข้างหลังพยายามดึงขึ้นมา คิดว่าเป็นคนตาบอดจะลุยน้ำฆ่าตัวตาย

“เฮ้ย!” กมลชนกตกใจร้องลั่น พอดีคลื่นซัดมา ทั้งสองต่างเกาะกันยักแย่ยักยันต้านคลื่นไม่ให้ล้ม

ทองตราพยายามหว่านล้อมว่าอย่าทำร้ายตัวเองอย่างนี้ มันเป็นบาป กมลชนกหันมองรู้สึกคุ้นหน้าแต่นึกไม่ออกว่าเป็นใคร ทองตรายังพยายามเกลี้ยกล่อมว่า

“ฉันไม่รู้ว่าคุณมีปัญหาอะไรในชีวิต แต่ขอร้องอย่าทำอย่างนี้เลย ถึงคุณจะอยู่ในโลกมืดแต่ฉันก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของคุณนะคะ” กมลชนกชะงักทวนเบาๆ ว่า...โลกมืด? ทองตราชี้แจงว่า “ก็เห็นคุณพิการทางสายตา ฉันก็แอบคิดไปว่า อาจเป็นเพราะเรื่องนี้ที่ทำให้คุณคิดสั้น”

กมลชนกนิ่งฟัง จึงค่อยๆเข้าใจ ทองตราให้ความหวังว่า แต่ในความมืดมันก็มีแสงสว่าง ชวนขึ้นไปชายหาดกับตน กมลชนกตอบรับอย่างรู้สึกดี ปล่อยให้ทองตราประคองเดินขึ้นชายหาดเหมือนลูกแมวเชื่อง...

เมื่อประคองขึ้นนั่งที่ชายหาดแล้ว ทองตราถอดผ้าผูกผมยื่นให้บอกให้เช็ดหน้าเช็ดตาเสีย กมลชนกขอบคุณ รับผ้าไปเช็ดหน้าทั้งที่แว่นตาคาอยู่ เธอถามว่าไม่ถอดแว่นก่อนหรือ

“อ๋อ...ผมถอดไม่ได้ ตาผมโดนลมไม่ได้เลยต้องใส่ตลอดเวลาน่ะครับ” กมลชนกกะล่อน แต่พอทองตราขอตัวกลับเขารีบเอ่ย “เดี๋ยวก่อนสิครับ” เธอชะงักถามว่ามีอะไรหรือ “ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร”

“คุณจะรู้ไปทำไมคะ” กมลชนกบอกว่าเอาไว้ขอบคุณและนึกถึงคนที่มีบุญคุณกับตน “ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ แล้วมันก็ไม่ได้เป็นบุญคุณอะไรเลย ขอแค่คุณคิดได้ว่าชีวิตนี้มีค่า แล้วก็อย่าคิดฆ่าตัวตายอีก แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะค่ะ” ทองตราจับมือเขาอย่างไม่ถือตัวเพราะคิดว่าเป็นคนตาบอดที่คิดสั้น ยิ้มสดใสบอกว่า “ฉันชื่อทองตรา ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แล้วนี่คุณจะไปไหน ฉันจะพาไปส่งดีไหมคะ”

ยิ่งได้คุยกันก็ยิ่งคุ้นหูคุ้นตาหญิงสาวตรงหน้า แต่เขาก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี บอกเธอว่าไม่เป็นไร ตนขอนั่งทำใจสักครู่

“โอเคค่ะ” ทองตราจับมือให้กำลังใจอีก “งั้นต่อไปนี้ฉันขออวยพรให้คุณโชคดี เจอแต่สิ่งดีๆนะคะ” แล้วเดินไป

กมลชนกกำผ้าผูกผม มองตามเธอไปด้วยความรู้สึกดี...แล้วแอบตามไปจนถึงโรงแรม เขายิ้มเจ้าเล่ห์พึมพำ

“เจ๋งเลย...ที่แท้ก็มาพักที่โรงแรมเรา...”

ooooooo

ทองตราเดินเข้าโรงแรมในสภาพเสื้อผ้าเปียกปอน พอทองม้วนผู้เป็นแม่เห็นก็ตกใจถามว่าไปทำอะไรมา ทองตรายิ้มบอกว่าไปช่วยคนจะฆ่าตัวตายมา กมลชนกแอบฟังอยู่ งึมงำว่าสร้างภาพหรือเปล่า

“อุ๊ยตาย...” ทองม้วนยกมือทาบอกถามว่าไปช่วยยังไง ไม่มีคนอื่นเลยหรือ ทองตราบอกว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย ทองม้วนยิ้มปลื้มชม “ลูกแม่ ช่างมีน้ำจิตน้ำใจงดงามเหมือนแม่ไม่มีผิด เดี๋ยวแม่จะรีบแจ้งท่านนายกสมาคมอดีตภริยานายพลให้ทำใบประกาศ และมอบโล่ให้ลูก”

“แม่คะ...การทำความดีไม่เห็นต้องมีข้อแม้อะไร แล้วหนูก็ไม่ได้ทำความดีเพื่อที่จะให้ได้โล่นะคะแม่”

“ลูกบ้านนี้เป็นอะไร ไม่มีใครฉลาดเหมือนแม่ แต่ไปซื่อบื้อเหมือนพ่อทุกคน เออๆไม่เอาก็ไม่เอา ไป...

รีบไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมไปดินเนอร์กับคุณหมอสุดหล่อ กันได้แล้ว”

“ค่ะแม่” ทองตรารับคำเหนื่อยหน่าย แล้วเดินไปกับแม่

กมลชนกมองตามทองตราไปอย่างครุ่นคิด

ooooooo

ที่ห้องอาหารในโรงแรม ทองตรากับคุณแม่นั่งอยู่ที่โต๊ะ เธอเห็นคุณหมอมาดเนี้ยบ หน้านวลเชิดนิดๆกำลังเดินเข้ามา ทองม้วนเห็นก็ชื่นชมออกนอกหน้าสะกิดลูกสาวยิกๆ

“อู๊ย...ผู้ชายอะไร หล่อละเมียดละไม ดูสิ หน้าตาผิวพรรณสวยยิ่งกว่าผู้หญิงอีก”

“เขาอาจจะเป็นผู้หญิงจริงๆก็ได้นะคะแม่” ทองตราพูดอย่างที่เห็น

“จะบ้าเหรอ ไปว่าพี่เขาอย่างนั้นได้ยังไง ปากร้ายนะเราเนี่ย ผู้ชายที่เพียบพร้อมแสนดีขนาดนี้ แกไม่ชอบรึไง หรือชอบแบบสกปรกซกมกอย่างนั้น” พลางพยักพเยิด ไปโต๊ะริมที่กมลชนกนุ่งกางเกงขาสั้นใส่หมวกดูโทรมๆนั่งจิบกาแฟดูไอแพดสบายๆ ทองม้วนเบ้ปาก “ดูสิ แต่งตัวถ่อยสถุลดูไร้สกุล แล้วยังมีหน้ามานั่งชูคอในโรงแรมหรู”

“อย่ามองคนแค่ภายนอกสิคะ บางทีเขาอาจจะเป็นผ้าขี้ริ้วห่อทองก็ได้นะคะแม่”

ทองม้วนมองเหยียด พลันก็ยิ้มเต็มหน้าตื่นเต้นเมื่อหมอกับคุณหญิงเดินมา รีบลุกขึ้นสวัสดี คุณหญิงพรรณประภารับไหว้และแนะนำหมอพุฒิพงศ์ลูกชาย หมอยกมือไหว้หมุนไปเกือบครบสี่ทิศ ทองม้วนแนะนำแก่ทองตราว่า

“ทองตรา นี่คุณหญิงพรรณประภา นายกสมาคมของแม่ไงจ๊ะ แล้วนั่นก็หมอพุฒิพงศ์ลูกชายคนเดียวของท่าน”

ทองตราไหว้นอบน้อม พุฒิพงษ์รับไหว้ฉีกยิ้มนิดๆแล้วนั่งยืดอกแอ๊บแมน

คุณหญิงพรรณประภาถามว่า นี่หรือหนูทองตราที่คุณน้องบอกว่าเพิ่งเรียนจบมา บอกหมอให้ชวนน้องคุยบ้าง หมอมองหน้าแม่ยิ้มฝืนๆถามทองตราฝืดๆว่า เพิ่งกลับจากอเมริกาคงเหนื่อยแย่ มีงานทำหรือยัง พอดีบริกรหนุ่มหล่อยกน้ำเข้ามาเสิร์ฟ หมอยื่นมือไปหยิบ แต่หยิบพลาดน้ำหกรดตัว

“ว้าย...” หมอร้องยกมือปัดดีดดิ้น กมลชนกหันมองกลั้นขำกึกๆในคอ บริกรรีบหยิบทิชชูยื่นให้เอ่ยขอโทษ

“ไม่เป็นไร พุฒิสะเพร่าเอง” หมอบีบเสียงมองบริกรตาหวาน ฉีกยิ้มราวกับนางสาวไทยเดินโบกมือบนเวที

ทองม้วนป้อยอหมอว่าจิตใจดีไม่ถือโทษโกรธใคร เพอร์เฟกต์แมนจริงๆ คุณหญิงอวดว่าลูกชายเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เด็กแล้ว เขาเป็นผู้ชายอบอุ่น ทองม้วนยกแม่โป้งชมว่าต้องอย่างนี้สิถึงจะดีจริง

แม่ทั้งสองป้อยกลูกตัวเองอวดกันไปมา ทองตราฟังอย่างหนักใจ ในขณะที่กมลชนขำจนกลั้นไม่อยู่ปล่อยพรืดออกมา ทองม้วนเหล่มองบ่นว่าขำอะไรของมัน ทองตราบอกว่าช่างเขาเถอะ บางทีเขาอาจจะขำเหมือนตนก็ได้

“แล้วขำอะไรของแก...หา” ทองม้วนถามเสียงขุ่น ทองตราไม่ตอบแต่บุ้ยใบให้แม่ดูหมอพุฒิพงศ์กับบริกรที่กำลังเช็ดเสื้อให้กัน มือไม้ลูบไล้ไปตามตัว แต่มองตากันหวานฉ่ำ

ooooooo

วันนี้กมลชนกนั่งคุยกับเทวา เขาถามว่าถ้าเลือกระหว่างคนดีกับคนสวยอาจะเลือกใคร เทวาบอกว่าคนสวย เขาถามอีกว่าถ้าทั้งสวยทั้งดีล่ะ เทวาตอบทันทีว่าก็ถือว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง ถามว่าของเก่าเพิ่งจะไปได้ของใหม่มาแล้วหรือ

กมลชนกยักไหล่ไม่ตอบ เทวายุว่าวัยอย่างเขาถ้าได้เจอผู้หญิงที่ทั้งสวยและดีก็มีเหตุผลถ้าผู้หญิง

คนนั้นไม่เยินเกินไป กมลชนกบอกว่าตนจะจำคำสอนของอดีตเพลย์บอยอย่างอาไว้ให้ขึ้นใจ เทวาแก้เกี้ยวว่าเพลย์บอยที่ไหนแค่พ่อหม้ายเมียตายเท่านั้น

“งั้นคืนนี้เราไปท่องราตรีด้วยกันไหมครับอา” เทวาติงว่าเมื่อวานเพิ่งโดนคุณกาญจน์ว่ามา แต่พอกมลชนก บอกว่าตกลงไม่ไป เทวายิ้มเจ้าเล่ห์รีบบอกว่า ไม่เหลือครับ คุณมล แล้วยกมือตบกันหัวเราะร่าอย่างเข้ากันกึ๊บของผู้ชายต่างวัยคู่นี้

ไปถึงผับ ทองทิวรออยู่แล้ว เทวาไปถึงก็แหวก เข้าไปนั่งกลางวงสาวๆ ทองทิวบอกกมลชนกว่าก่อนเจอแอลกอฮอล์ห่าใหญ่ ให้เขาช่วยหาแม่ครัวให้ที กมลชนกถามว่าทำไมเปลี่ยนแม่ครัวบ่อยจัง

ทองทิวสาธยายคุณสมบัติพิเศษของแม่ที่ทั้งเค็มทั้งเขี้ยวแถมเหนียวโคตรอีก ดีที่ยังกล้าส่งยายตราไปเรียนเมืองนอก บอกว่าแม่ตนมาตรฐานสูงจ้างใครก็ไม่ถูกใจ กลัวเปลืองเงินทั้งที่ตนเป็นคนจ่ายให้

ทองทิวบอกว่า ตนไม่อยากเห็นแม่ทำงานงกๆ จะให้เบอร์ของแม่ไว้ ถ้าหาได้ก็โทร.คุยกันเลย แต่เงินเดือนต้องไม่เกินสองพัน ถ้ามากกว่านั้นให้มาคุยส่วนตัวกับตนอีกที

กมลชนกคิดๆแล้วปิ๊งไอเดีย รับปากว่าได้ แต่เป็นพ่อครัวได้ไหม

“เห็นทีจะยาก นอกเสียจากเป็นตุ๊ด แม่ฉันไม่มีวันยอมให้ผู้ชายเข้าใกล้ยัยตรา”

“เอาเป็นว่าฉันสัญญาว่าจะหาให้แกเอง” กมลชนกรับปาก แล้วชวนกันดื่มและคลุกสาวกันเมามัน

ooooooo

ขณะที่ทองทิวกำลังมั่วกับสาวๆอยู่นั้นแบมบี้กับเพื่อนสาวก็เดินลั้ลลากันเข้ามา พอเห็นทองทิว

แบมบี้ก็ชิ่งจากเพื่อนร่อนมาทัก เขางงๆถามว่ามาเที่ยวที่นี่เหมือนกันเหรอ? เธอบอกว่าแค่มาแจมแต่ไม่ใช่ทาร์เก็ตของตนต้องบาร์...เกย์

ทองทิวถามว่ารู้หรือยังว่าทองตรากลับมาแล้ว แบมบี้ไม่รู้ บ่นว่ายัยตราใจดำ ตั้งแต่ไปไม่เคยติดต่อใครเลย ทองทิวชี้แจงว่ายัยตราตั้งใจเรียนให้จบไวๆกลัวแม่จะเสียเงินเยอะ แบมบี้จึงฝากบอกให้ทองตราติดต่อมาด้วย พูดกับทองทิวแต่ส่งสายตาให้กมลชนก ทองทิวเลยแนะนำให้รู้จักกัน

แบมบี้ยืนฟินเว่อร์ แต่ไม่ทันจะอ่อยเพื่อนก็มาดึงตัว ไปบอกสองหนุ่มว่า “รบกวนคืนเก้งสู่ป่าก่อนนะคะ”

“ว้าย...มารมาตาม งั้นขอตัวก่อนนะคะ หวังว่าโอกาสหน้าคงได้มาเจอกันอีกนะคะ” ชม้ายตาให้กมลชนก แล้วเดินไป กมลชนกมองแบมบี้ถามทองทิวว่าแน่ใจหรือ ว่านี่เพื่อนของน้องสาวเขา

“ยัยนี่เขาเพื่อนซี้ของยัยตราตอนเรียนมหาวิทยาลัย ทำไมสนใจเหรอ” กมลชนกบอกว่าตนไม่สับสนเฉียบพลันขนาดนั้นหรอก “ฮ่ะๆๆงั้นวันนี้ ฉันขอคำยืนยันว่า เราจะแฮงก์เอาต์กันยันเช้า โอเคไหม?”

กมลชนกพยักหน้ายิ้มขำๆ แล้วต่างก็หันไปหาบรรดาสาวๆ

ooooooo

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น กมลชนกขับรถไปส่งทองทิวที่เมาหลับคออ่อนคอพับอยู่ที่นั่งข้างๆ ส่วนเทวาดวดไม่เจียมสังขาร นอนสลบพาดยาวที่เบาะหลัง กรนราวกับโรงสี กมลชนกมองพึมพำขำแกมสังเวช

“ได้อารมณ์เหมือนขับรถส่งศพยังไงก็ไม่รู้”

พอมาถึงหน้าบ้านทองทิว กมลชนกเห็นทองตราเปิดประตูออกมาจะใส่บาตร เขาสะบัดหัวเพ่งมอง

“ถึงว่าคุ้นๆหน้า” แล้วหันปลุกทองทิว “เฮ้ย...ทิว ตื่นได้แล้วถึงบ้านแล้ว เร็ว”พอทองทิวงัวเงียขึ้นมาก็ถาม “ดูนั่นสิ น้องสาวแกใช่ไหม”

ทองทิวเขม้นมองแล้วรีบเปิดประตูรถไปเรียก “ยัยตรา...” ทองตราหันมาเห็นอุทาน “พี่ทิว...” ต่างวิ่งเข้ากอดกันด้วยความดีใจ กมลชนกดูอยู่ในรถ ยิ้มกริ่มพึมพำเพ้อ “ใช่เธอจริงๆด้วย”

ทองตราถามว่านั่นรถใคร ทองทิวบอกว่าเพื่อนแล้วชวนน้องเข้าบ้าน เธอถามว่าไม่ชวนเขาเข้าบ้านก่อนหรือ

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปสนใจ มันมาได้มันก็กลับเองได้ ไป...”

กมลชนกมองทองตราตกอยู่ในภวังค์จนเธอเดินเข้าบ้านจนลับตาไป...

พอเข้าบ้านเจอแม่ ทองทิวถูกทองม้วนประชดว่ามาพร้อมพระเลยนะ ทองทิวอ้อนแม่ว่าวันศุกร์ก็ต้องจัดหนักกลับบ้านจะได้หลับสนิทไม่ต้องฟังแม่บ่น

ทองม้วนถามว่าเมื่อไหร่จะกลับมาอยู่บ้านเสียทีไปเช่าคอนโดฯอยู่ให้เปลืองเงินทำไม ทองตราก็ชวนพี่ชายกลับมาอยู่บ้าน เขาบอกว่ามาแค่วันหยุดก็ดีแล้ว ห่วงสุขภาพหูของตัวเอง

“ก็เอาอย่างพ่อสิ ให้มันตึงเข้าไว้ หรือไม่ก็ใกล้จะหนวกไปเลย สบายใจดี” รณยุทธ์ผู้เป็นพ่อบอกลูกแต่เหน็บแม่ เลยโดนถลึงตาใส่ปรามว่าตอนนี้แค่ตึงแต่จะหนวกแน่ถ้าไม่เลิกกระแนะกระแหนตน รณยุทธ์หุบปากทันที

ทองทิวบอกว่าตนขออยู่ข้างนอกดีกว่า แล้วขอตัวไปนอน นึกได้บอกแม่ว่าจะหาแม่ครัวคนใหม่มาให้แล้วจะให้เขาโทร.มาหาแม่เอง ทองม้วนบ่นว่าจะจ้างให้เสียเงินทำไม ทองทิวขอได้มีโอกาสตอบแทนแม่บ้างเพราะตนทำงานมีเงินเดือนแล้ว

“ฟังดูดี แต่ไม่ต้อง ฉันว่าแกเก็บเงินไว้ไปขอเมียเถอะ เผื่อจะเป็นผู้เป็นคนกับเขาขึ้นมาบ้าง”

ทั้งทองตราและรณยุทธ์บอกทองม้วนว่าอย่าปฏิเสธเลย เหนื่อยมามากแล้วจะได้พักบ้าง ทองม้วนแอบปลื้มแต่ไม่วายบ่นกระปอดกระแปดว่าจ้างมาทีไรก็ไม่ได้ดั่งใจสักคน ทำเองสบายใจกว่า

“แม่ม้วนก็อย่าเยอะนักสิ” รณยุทธิ์แอบจิก เลยถูกถลึงตาใส่ ประชดว่าถ้าอยากเสียเงินกันนักก็ให้มันโทร.มาได้เลยบอกทองตราให้ไปกินข้าวเสีย แล้วพาแม่ไปประชุมที่โรงแรม

ooooooo

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 1 วันที่ 28 ธ.ค.59

ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทประพันธ์โดย กนกเรขา
ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทโทรทัศน์โดย เพ็ชรรุ่ง เกีรยติกมเลศ
กำกับการแสดงโดย : ทวีวัฒน์ วันทา
ผลิตโดย : บริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด
ควบคุมการผลิตโดย : ณฤทธิ์ ยุวบูรณ์
ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละคร พ่อครัวหัวป่าก์ เริ่มออกอากาศตอนแรกวันอาทิตย์ที่ 1 มกราคม 2560
ที่มา ไทยรัฐ