อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 10 วันที่ 21 ธ.ค.59

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 10 วันที่ 21 ธ.ค.59

ฝ่ายจ่าฉิวตามเสาวนุชเข้าไปในห้องน้ำกระหยิ่มว่าห้องแค่นี้นึกว่าจะหาไม่เจอหรือ ที่แท้เสาวนุชเข้าห้องน้ำหญิงและจ่าฉิววิ่งเข้าห้องน้ำชาย พอเสาวนุชจะวิ่งออกจากห้องน้ำก็เจอจ่าฉิวมาดักคว้ามือจะดึงฮู้ดจะดูหน้า

ทันใดนั้น จ่าฉิวก็ถูกเตะเข้าที่สีข้างอย่างจัง จนกระเด็น

เอกราชนั่นเอง! เขามาช่วยเสาวนุช แต่ก่อนจะออกไป เสาวนุชขอแจมเตะจ่าฉิวบ้างถูกจ่าคว้าเท้าไว้ เห็นรองเท้าเธอมีลายดาว



“หาเรื่อง” เอกราชดุ แล้วเตะจ่าฉิวชิงตัวเสาวนุชมาได้ แต่จ่าฉิวก็ยังกระย่องกระแย่งไล่ตามไป

เอกราชผลักประตูข้างสำนักงานตำรวจออกไปทั้งที่สองคนยังใส่ฮู้ดมีหน้ากากสีดำปิดหน้า จ่าฉิวตามไป พลันก็ชะงักเมื่อเห็นตรงหน้ามีกลุ่มคนซึ่งล้วนใส่เสื้อฮู้ดสีดำมีหน้ากากเหมือนกันหมด ดูไม่รู้ว่าใครเป็นใคร จ่าฉิวถูกคนกลุ่มนั้นชูป้ายประท้วงข้อความว่า

“กุหลาบขาวไม่ผิด...กุหลาบขาวสู้ๆ...กุหลาบขาวบริสุทธิ์...”

จ่าฉิวอยู่ในวงล้อมถูกไล่ต้อนก็ยิ่งงงไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่ถอยร่นไปตามการกดดันพร้อมกับเสียงตะโกน

“ปล่อยตัวกุหลาบขาว...ปล่อยกุหลาบขาว...”

เอกราชกับเสาวนุชในชุดฮู้ดสีดำปะปนอยู่ในคนกลุ่มนั้นอย่างกลมกลืน ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วค่อยๆ ถอยออกไป

ooooooo

กันยิกาให้ดนุภพกอดซ้อนหลังหนีมา ช่วยกันปีนขึ้นกำแพงแล้วทิ้งตัวลงมากลิ้งไปทั้งคู่ ดนุภพกุมแผลหัวไหล่ที่ถูกยิง พลันก็ได้ยินเสียงไซเรนรถตำรวจแต่ไกล เธอรีบนอนทับกอดเขาไว้กลิ้งไปหลบหลังต้นไม้

ทั้งสองกอดกันนิ่งจนรถตำรวจผ่านไปแล้วดนุภพก็ยังไม่ยอมลุกบอกว่าตนชอบท่านี้มาก ถูกปรามว่าเลือดออกจะหมดตัวอยู่แล้วยังมาล้อเล่นแผลขนาดนี้ไปโรงพยาบาลไม่ได้แน่ กลับบ้านก็ไม่ได้จะทำอย่างไร

“ผมมีที่นึงแนะนำ...แต่มัน...ค่อนข้างไกล...”

พูดได้แค่นั้นก็หมดสติไป กันยิกาไม่รู้จะทำยังไงได้ แต่ร้อนใจ

เมื่อรถตำรวจผ่านไปแล้ว กันยิกาพาดนุภพไปที่ซ่อนมอเตอร์ไซค์มีผ้าใบคลุมอยู่ จับเขาขึ้นคล่อมรถแล้วเอาผ้าใบที่คลุมรถมัดเขาไว้กับตัวเองจับมือเขาให้กอดเอวตนใส่หมวกกันน็อกทั้งสองคนแล้วพุ่งรถออกไป

ที่มุมหนึ่งในสำนักงานตำรวจ ตำรวจกำลังช่วยแก้มัด ปลดล็อกกุญแจมือให้วรุฒและตำรวจสองคนที่ถูกมัดไว้ด้วยกันออก วรุฒคลำรอยแส้ที่แก้มที่ถูกแมวตาเพชรฟาดใสบ่นอย่างหัวเสียที่ตำรวจหลายคนแต่จับโจรสองคนไม่ได้ หันมองถามว่าจ่าฉิวหายไปไหน

พอดีจ่าฉิววิ่งกลับมาจะเล่าเรื่องเจอนักข่าวเสาวนุช แต่ไม่มีโอกาสเล่าเพราะวรุฒด่าไม่หยุดสั่งให้ปิดถนนทุกสายจับมันมาให้ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น ดนัยเทพดูทีวีอยู่กับดาราวรรณที่รู้สึกแล้ว ทีวีกำลังรายงานข่าวเหตุการณ์ที่สำนักงานตำรวจเมื่อคืนนี้...

“กลางดึกคืนวานเกิดเหตุอุกอาจที่สำนักงานตำรวจ เมื่อจอมโจรแมวตาเพชรบุกชิงตัวกุหลาบขาวไปจากห้องขังพิเศษ ก่อนจะหลบหายไปกับกลุ่มคนที่เรียก

ตัวเองว่าเป็นแฟนคลับกุหลาบขาว นับเป็นการกระทำที่ไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย นักโทษที่หลบหนีถือเป็นบุคคลอันตราย จึงขอความร่วมมือจากประชาชน หากพบเห็นบุคคลในภาพ โปรดแจ้งเจ้าหน้าที่โดยทันที” หน้าจอมีรูปของดนุภพรูปใหญ่ใบหน้าจัดเจน ส่วนแมวตาเพชรเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดเห็นหน้าไม่ชัดนัก

ดนัยเทพบอกดาราวรรณว่าหลานเราสองคนหนีไปได้ แต่ยังติดต่อกันไม่ได้ ดาราวรรณกังวลว่าจะไปซ่อนตัวที่ไหนถึงจะพ้น ดนัยเทพนิ่งไปนิดหนึ่งแล้วบอกเป็นนัยว่า

“ดอกกุหลาบ มันต้องกลับไปที่สวนของมัน”

จริงอย่างที่ดนัยเทพบอก เพราะทั้งสองไปที่บ้านสวนกุหลาบ มีลุงแป้นคนเก่าแก่ดูแลอยู่ ลุงแป้นทำแผลให้อย่างคล่องแคล่วบ่นว่าคุณหนูไม่เคยโดนหนักขนาดนี้ ทั้งโดนยิง โดนซ้อมแล้วก็รอยเหมือนเข็มอีกไม่รู้ใครฉีดอะไรให้

ลุงแป้นบอกว่า ต้องฉีดยากันบาดทะยักแต่ตนไม่ชอบเข็มเท่าไหร่ กันยิกาติงว่าเมื่อกี๊ลุงเย็บแผลอย่างมืออาชีพเลย

“ลุงชอบเย็บปักถักร้อยแต่ไม่ชอบเข็มฉีดยา”

ขณะที่กันยิกาฉีดยากันบาดทะยักให้ ดนุภพรู้สึกตัวขึ้นมาบอกลุงแป้นให้ช่วยโทร.บอกอาด้วยว่าตนปลอดภัยและน้องบุษก็อยู่กับตนที่นี่

ดนุภพบอกกันยิกาจริงจังว่า “เทวัญอยู่เบื้องหลังไอ้วรุฒ...มันคิดว่าผมมีเนตรปฐพี”

กันยิกาชะงักมองหน้าเขาอย่างอยากรู้รายละเอียด

ooooooo

ดนัยเทพโทร.เช็กกับลุงแป้นแล้วบอกดาราวรรณว่าทั้งสองปลอดภัยแต่ไม่ขอบอกว่าพักอยู่ที่ไหน ซึ่งทั้งดาราวรรณและนพดลต่างเข้าใจและโล่งใจ

ครู่หนึ่งมีเสียงเคาะประตูแล้วเอกราชก็พาเสาวนุชที่ปลอมเป็นหญิงแก่เข้ามา เอกราชถามน้าดาทันทีว่าแมวตาเพชรช่วยกุหลาบขาวไปได้ น้าดารู้ไหมว่าแมวตาเพชรคือใคร

ต่อหน้าทุกคนที่มองหน้าอยากรู้คำตอบ ดาราวรรณจึงตัดสินใจบอกความจริงท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนว่า

“น้องบุษคือแมวตาเพชร...น้องบุษรับจ้างขโมยเพชรที่โจรทั้งหลายมันปล้นมา เพื่อจะได้เอาไปคืนเจ้าของ ด้วยเหตุผลว่าสักวันอาจมีคนมาจ้างไปขโมยเพชรเพลิงสุริยา เราจะได้สาวไปได้ว่าใครคือคนฆ่าครอบครัวเรา”

“น้องบุษคือแมวตาเพชร น้องบุษกับน้าดาต้องทำอะไรเสี่ยงชีวิตมากเกินไป ขณะที่ผมอยู่อย่างปลอดภัย สุขสบายทุกอย่างและไม่รู้อะไรเลย” นพดลเอ่ยอย่างรู้สึกผิด ดาราวรรณจับมือปลอบว่าต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกัน มีอะไรเราก็จะช่วยกัน

เอกราชติงว่า รู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่อง

เลวร้ายแต่ก็อยากให้เจ้าหน้าที่จัดการไม่ใช่ตั้งศาลเตี้ยตามหาฆาตกรกันเอง ย้ำเตือนทุกคนว่า “บ้านเมืองมีกฎหมายนะครับ”

ดาราวรรณถามว่าเขายังเชื่อเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ ดนัยเทพชี้ว่าที่เขาโดนเด้งเพราะอะไร กฎหมายอาจถูกต้องแต่คนที่ใช้มันต่างหากที่ไม่น่าไว้ใจ

“ยิ่งคนที่กระหายอำนาจ ยศ ตำแหน่งเท่าไหร่ก็ยิ่งน่ากลัว ตัวอันตรายทั้งนั้น” เสาวนุชเสริม

เอกราชอึ้งเถียงไม่ออก เลยเปลี่ยนเรื่องถามว่า ถ้ารู้ว่าใครเป็นฆาตกรแล้วจะทำยังไงต่อไป ต้องฆ่าล้างแค้นกันงั้นหรือ

ทุกคนเงียบ มีเสียงเคาะประตูแล้วนางพยาบาลก็ผลักประตูเข้ามาตามด้วยคนส่งพิซซ่าซึ่งที่แท้คือเจ้าหน้าที่ที่ช่วยตรวจลายนิ้วมือ เขารายงานทันทีว่า

“ผลตรวจลายนิ้วมือออกแล้วครับผู้กอง” เอกราชรับซองสีน้ำตาลเอ่ยขอบใจ เจ้าหน้าที่เตือนก่อนออกไปว่า “เป็นใหญ่เป็นโตแล้วอย่าลืมผมตามสัญญานะครับ”

“รู้แล้วน่า...” เอกราชเปิดซองสีน้ำตาลท่ามกลางสายตาที่มองลุ้นของทุกคน

ooooooo

อิสริยาพาพิมพ์ชลไปหาเทวัญจะให้เล่าเรื่องกันยิกาให้ฟัง เทวัญไม่อยากฟังเพราะคนไม่ชอบหน้ากันก็มีแต่อคติจะเชื่อได้ยังไง อิสริยาตามตื๊อว่าพิมพ์ชลอยู่บ้านเดียวและโตมาด้วยกันกับกันยิกาเขาแค่ฟังแต่จะเชื่อหรือไม่ก็ได้

พิมพ์ชลบอกว่าตนไม่ได้มาเพื่อใส่ร้ายกันยิกกาแต่พวกนั้นทั้งมั่วทั้งชั่ว เล่าทั้งที่เทวัญไม่อยากฟังว่า

“ฉันแค่อยากให้คนอื่นเห็นอย่างที่ฉันเห็น กันยิกามีทั้งดนุภพและเอกราช ส่วนน้าดาก็ยังมามั่วกับหมอนพดลของฉัน” เทวัญสะดุดชื่อนพดล พิมพ์ชลบอกว่า “ก็หมอที่เป็นเพื่อนคุณดนุภพ ฉันรู้จักเขาก่อน แต่นังดาราวรรณก็มาแย่งไป”

เทวัญฟังแล้วคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา...เขาทำเป็นเห็นใจพิมพ์ชลและชวนมาอยู่ที่บ้าน อิสริยาผิดคาดหัวเสียที่จะพาพิมพ์ชลมาเล่นงานกันยิกาแต่เทวัญกลับโอบอุ้มแทน

รสลินกับโรมันสงสัยถามว่าพ่อมีแผนอะไรถึงได้รับอุปการะพิมพ์ชลให้มาอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้

“พิมพ์ชลบาดเจ็บทางใจก็แค่เราทำเหมือนมียาที่มันต้องการ เดี๋ยวมันก็ต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อการรักษา ก็เหมือนไอ้ดนุภพนั่นแหละ” เทวัญยิ้มร้ายกาจ

รสลินเล่าว่า วรุฒบอกว่าดนุภพถูกยิงที่ไหล่แต่หาหมอไม่ได้ต้องให้หมอที่ไว้ใจได้ไปรักษาถึงที่

“แล้วหมอที่มันสนิทคือใครล่ะ” เทวัญตาเจ้าเล่ห์ “เห็นสายตานังเด็กนั่นไหมมีแต่ความเกลียดชัง เราต้องใช้ความแค้นของมันให้เป็นประโยชน์”

ooooooo

นพดลดูเอกสารพิสูจน์ลายนิ้วมือที่ยืนยันว่าลายนิ้วมือของเทวัญตรงกับที่พบบนกล่องเครื่องเพชรจริงๆ เอกราชติงว่าเวลาผ่านไปสิบกว่าปีตอนนั้นมันแก่ขนาดนั้นตอนนี้ก็ควรแก่หง่อมแล้ว แต่ทำไมมันกลับกลายเป็นหนุ่ม เสาวนุชบอกว่าศัลยกรรมยังไงก็ย้อนอายุกลับไม่ได้

“แต่เพชรทำได้” ดนัยเทพแทรกขึ้น

นพดลโกรธแค้นมากผลุนผลันจะออกไปเพราะเรามีหลักฐานแล้ว เราเล่นงานมันได้ทันที ดาราวรรณบอกว่าอย่าใจร้อน เราอดทนมาตั้งนานแล้วถ้าทำอะไรวู่วามพลาดพลั้งไป เทวัญรู้ตัวแผนของเราจะพังหมด

“คุณหมอนพดลครับ ความเป็นหมอของคุณ อาจจะมีประโยชน์กับแผนของเราได้นะ ตราบใดที่มันยังไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร” ดนัยเทพเตือนสติ

“ใช่...ปราการ ในเมื่อเรารู้แล้วว่ามันคือใครแต่มันไม่รู้ว่าเราคือใคร มันหนีเราไม่พ้นหรอกแค่ขอให้เรารอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น” ดาราวรรณย้ำ นพดลฟังแล้วสงบลง

กันยิกากับดนุภพกบดานรักษาตัวอยู่ที่บ้านสวนกุหลาบ ทั้งที่ทำแผลและเย็บแผลให้แล้ว แล้วอาการเขายังไม่ดีขึ้นซ้ำไข้สูงตัวร้อนมาก กันยิกาตัดสินใจโทร.บอกนพดล นพดลตกใจพอวางสายก็ผลุนผลันออกไปทันที

เสาวนุชกับเอกราชออกจากห้องพักของดาราวรรณ เธอไม่เชื่อที่ดนัยเทพบอกว่าเพชรทำให้คนย้อนวัยได้ แต่ก็แย้งตัวเองว่าถ้ามันไม่ทรงพลังจริง เทวัญคงไม่ฆ่าคนเพื่อจะเอาเพชรพวกนั้นมาให้ได้

ขณะเดินคุยกันมาพลันก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงวรุฒพูดกับจ่าฉิวว่า “ยังไงอามันก็ต้องรู้ว่าหลานอยู่ที่ไหน” ทั้งสองตกใจกลัววรุฒเห็น ทางแยกก็ไม่มีให้หนี ครู่หนึ่งก็มีหญิงแก่นั่งรถเข็นปิดหน้าปิดตามีหมอใส่เสื้อกาวน์เข็นสวนมา จ่าฉิวตาไวเห็นรองเท้าหญิงแก่มีลายดาวก็จำได้จะบอกวรุฒ แต่วรุฒรำคาญบอกว่าอย่าวอกแวกให้เสียงานใหญ่ แล้วลากจ่าฉิวไป

เสาวนุชใจหายใจคว่ำที่เกือบถูกจ่าฉิวจำได้ เอกราชเครียดสั่งให้กลับบ้านเลยเพื่อความปลอดภัย

ooooooo

ดนุภพตัวร้อนจัดจนเพ้อมือป่ายปะจนกันยิกาต้องหลบ ชนโต๊ะถูกกล่องไม้เล็กๆร่วงลงมาฝาเปิดออก เธอหยิบดู ในกล่องเป็นรูปที่เธอถ่ายกับนายหัวตั้งสมัยเด็ก ทุกรูปยิ้มร่าเริงแจ่มใสกันอย่างสนิทสนม

จนใบสุดท้ายเป็นรูปวาดนายหัวตั้งลงชื่อบุษบากร เธออึ้งที่เขายังเก็บรูปที่ตนวาดให้อย่างดี เธอมองเขาที่ดิ้นกระวนกระวายเพราะไข้สูง บอกกับตัวเองว่า

“ถ้านายยังเก็บทุกอย่างไว้ นายก็ยิ่งห้ามเป็นอะไร ...ชีวิตฉันสูญเสียมาเยอะเกินพอแล้วนะ อย่าทำให้ฉันต้องเสียนายไปอีกคนเลย...”

เวลาเดียวกันนั้น วรุฒไปเค้นจับผิดดนัยเทพว่าเมื่อคืนไปไหนมา ดนัยเทพยืนยันว่าตนเฝ้าอยู่ในห้องนี้ทั้งคืนไม่ได้ไปไหน เมื่อเค้นไม่ได้อะไรก็บ่นกับจ่าฉิวขณะเดินกลับว่า พวกนี้ปากแข็งกันทั้งตระกูล เอะใจว่าแล้วดนุภพไปมุดหัวอยู่ไหน

“อีแมวคาบไปกกละมั้ง กุหลาบขาวมันมีแผลถูกยิง อีแมวมันคงเลียแผลให้” จ่าฉิวพูดขำๆ

ที่บ้านสวนกุหลาบ...กันยิการอนพดลอย่างร้อนใจ เมื่อเขามาถึงเธอรีบพาเข้าไปดูดนุภพทันที

ที่หน้าบ้านสวนกุหลาบ นอกจากรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของนพดลแล้ว ห่างออกไปในมุมมืดรถของพิมพ์ชลตามมาจอด เธอจิกตามองเข้าไปในบ้านพึมพำ “พิมพ์ไม่ได้ใจร้ายนะ แต่หมอกับอีแก่แฟนหมอทำให้พิมพ์เจ็บ” แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์รสลินพูดด้วยเสียงร้ายกาจสะใจ

“ฉันรู้แล้วว่า หมอนพดลมาที่ไหน”

ooooooo

เทวัญคุยโทรศัพท์กับพิมพ์ชล ป้อยอว่าเก่งมาก งานที่เธอกำลังทำเป็นการช่วยสังคม สมควรได้รับ การเชิดชูให้เป็นวีรสตรี พลางเหลือบมองโรมันกับรสลินที่ยืนรอคำสั่งอยู่

พิมพ์ชลได้รับคำชมก็ตัวลอยจะส่งโลเกชั่นบ้านสวนกุหลาบให้เดี๋ยวนี้ แต่ขอร้องว่าอย่าทำอะไรนพดล เทวัญบอกว่าหมออาจถูกล่อลวงด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงเขาจะได้รับโอกาสกลับตัวกลับใจเป็นคนดี

พิมพ์ชลสะใจที่จะได้เล่นงานกันยิกาและเอาหมอนพดลกลับมาเป็นของตน กดแชร์โลเกชั่นให้เทวัญทันที

เทวัญให้โรมันกับรสลินที่ฮึกเหิมนำสมุนไป “ปิดบัญชีศัตรู” รถสามคันพุ่งจากบ้านเทวัญไปทันที

อาการของดนุภพทรุดอย่างไม่รู้สาเหตุ นพดลตรวจทั่วตัวพบรอยเหมือนเข็มฉีดยาพิษ แต่ไม่รู้ว่ายาอะไร เขาจึงฉีดยาที่ครอบคลุมอาการที่ร่างกายได้รับพิษให้ซึ่งอาจจะได้ผลหรือไม่ก็ได้

กันยิกาเป็นห่วงดนุภพจนร้องไห้ นพดลปลอบน้องสาวนึกรู้ว่าน้องมีใจให้ดนุภพ สองพี่น้องบอกกันว่าจะต้องเอาตัวฆาตกรมาลงโทษให้สาสมกับที่มันทำไว้กับคนอื่น

พิมพ์ชลซุ่มอยู่หาโอกาสที่จะเข้าไปในบ้าน เห็นลุงแป้นถือปืนออกมาสำรวจสภาพนอกบ้านไม่เห็นอะไรผิดปกติจึงนอนกินถั่วเฝ้าอยู่หน้าบ้าน พิมพ์ชลรอจนรุ่งสางลุงแป้นหลับแล้วจึงแอบเข้าไปในบ้าน

นพดลฉีดยาเข็มสุดท้ายให้ดนุภพ พอรุ่งสาง

ดนุภพก็รู้สึกตัว นพดลบอกดนุภพว่าตนกับกันยิกาลุ้นกันทั้งคืนถามว่าตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง

“ตอนนี้น่ะเหรอรู้สึกอบอุ่นมาก มีน้องสาวของพี่ดูแลหัวใจแบบใกล้ชิด” ดนุภพมองหน้ากันยิกาตาเชื่อม เลยถูกเธอกระทุ้งสีข้างถูกแผลจนร้อง

พิมพ์ชลแอบเข้ามาได้ยินเสียงร้องจึงย่องตามเสียงไป ได้ยินดนุภพคุยกับนพดลกับกันยิกาว่า

“เราโง่อยู่ตั้งนาน ไอ้ฆาตกรมันป้วนเปี้ยนลอยนวลอยู่ร่วมในสังคมกับเราตลอดเวลาแต่เราดันไม่รู้”

นพดลเตือนกันยิกากับดนุภพว่าตอนนี้ทั้งตำรวจและฆาตกรตามหาทั้งสองคนกันทั่วเมือง ให้ดนุภพรีบหายและกบดานไว้ก่อนอย่าเพิ่งเคลื่อนไหวอะไรจนกว่าจะพร้อม

ดนุภพบอกว่าตนได้ทั้งหมอเทวดาและนางฟ้าคอยดูแลพรุ่งนี้ก็หายแล้ว นพดลบอกว่างั้นตนขอออกไปล้างมือก่อน

“ออกไปเลี้ยวซ้ายห้องน้ำอยู่สุดซอยครับ” ดนุภพบอก

พิมพ์ได้ยินรีบหลบแทบไม่ทัน เมื่อนพดลเดินผ่านไปจึงรีบตาม

ooooooo

นพดลตกใจเมื่อเห็นพิมพ์ชลถามว่าเธอมาได้ยังไง พิมพ์ชลบอกว่าตามหมอมา แล้วตัดพ้อต่อว่าว่าหมอทรยศต่อความรักของตน หลงเสน่ห์ของ

ดาราวรรณร่วมมือกับพวกอาชญากร ด่าทั้งดาราวรรณและกันยิกาว่าเป็นพวกอาชญากร

นพดลพยายามชี้แจงแต่พิมพ์ชลไม่ฟังบอกว่าถ้าหมออยากเป็นพวกมันตนก็ช่วยไม่ได้ แล้วจะวิ่งออกจากห้องน้ำ

“พิมพ์ชล” นพดลตะโกนเรียก

กันยิกากับดนุภพได้ยินเสียงนพดลรู้ว่าพิมพ์ชลมาที่นี่ กันยิกาจะวิ่งออกไป ดนุภพรั้งไว้ถามว่าพิมพ์ชลรู้หรือเปล่าว่าเธอคือแมวตาเพชร กันยิกาบอกว่าไม่รู้ มองหน้าดนุภพนึกรู้ จึงใจเย็นลง

ที่นอกบ้านสวนกุหลาบ โรมัน รสลินกับสมุนมาถึงแล้ว รสลินสั่งเหี้ยม “เจอใคร เก็บให้เรียบ!”

“เว้นไอ้กุหลาบขาวไว้ จับเป็นมันกลับไปให้เจ้านาย!” โรมันกำชับ

นพดลวิ่งตามพิมพ์ชลจะบอกว่าเธอเข้าใจน้าดาและกันยิกาผิด ถูกพิมพ์ชลดักกอดเขาไว้ข้างหลังบอกให้เขาไปกับตนแล้วเราจะปลอดภัย เพราะคนที่เป็นพวกโจรคบอาชญากรจะต้องได้รับโทษ ตนรู้ว่าน้าดากับกันยิกาคบกุหลาบขาวที่เป็นโจรส่งหมอมารักษาโจร พลเมืองดีเขารู้กันหมด

“หยุดนะพิมพ์ชล คุณหลงทางไปไกลมากแล้ว...คุณต้องรู้ความจริงเสียที” นพดลกำลังจะบอกความจริงก็พอดีโรมันกับรสลินนำสมุนบุกเข้ามาเล่นงานลุงแป้นที่ยังหลับสบายอยู่ ลุงแป้นคว้าปืนได้ก็ยิงสู้

นพดลได้ยินเสียงปืนจะวิ่งไปดู ถูกพิมพ์ชลกอดไว้แน่นไม่ยอมให้ไป

ลุงแป้นยิงสู้ไปก็ตะโกนบอกไปว่า “มันบุกแล้ว 4 คน ที่โถงประตู!”

ดนุภพได้ยินก็ยกที่นอนขึ้นหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ใต้ที่นอนเตรียมสู้ กันยิกามองอึ้งในความพร้อมของเขาเข้ายืนเคียงข้างเขาสู้เต็มที่ เธอยิงรสลินที่บุกเข้ามาถูกที่ไหล่และแขนสองนัด โรมันหันไปยิงใส่แมวตาเพชร แต่ไม่ถูกซ้ำถูกกุหลาบขาวยิงสวนถูกที่ต้นขาจนต้องหลบเข้าซอก

ในสภาพที่บาดเจ็บทั้งคู่โรมันประคองรสลินถามว่าไหวไหมหรือจะถอย

“ไม่ถอย...วันนี้ฉันจะฆ่ามันอีแมวตาเพชรให้ได้” รสลินคำราม พากันวิ่งออกมาแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นลูกน้องทั้งหกคนที่มาด้วยถูกยิงตายเกลื่อน และแมวตาเพชรกับกุหลาบขาวก็หายไปแล้ว

“ไม่จริง...ทำไม...ถึงเป็นแบบนี้ ทำไม!” รสลินตะโกนคุ้มคลั่งยิงปืนกราดไปทั่ว

พิมพ์ชลกอดนพดลไว้แน่น เขาดิ้นหลุดวิ่งไปตามเสียงปืน เจอรสลินกับโรมันพอดี

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 10 วันที่ 21 ธ.ค.59

ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทประพันธ์โดย : จันทริกา
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทโทรทัศน์โดย : เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์, ปวิตา ขาวสำอางค์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร กำกับการแสดงโดย : ฉัตรชัย นาคสุริยะ, กีรติ นาคอินทนนท์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ผลิตโดย : บริษัท ชลลัมพี บราเธอร์ จำกัด
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ