อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 2 วันที่ 31 ธ.ค.59

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 2 วันที่ 31 ธ.ค.59

“นกไปไม่ได้แล้วฮ่ะ ตอนนี้นกได้ผัวเป็นตัวเป็นตนกำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ นกจะโกอินเตอร์แล้วฮ่ะ” แล้วขอบคุณที่คุณนายยังคิดถึงตน ขอให้คุณนายหาคนใช้ได้ในเร็ววันเจอคนดีก็รีบรับไว้เพราะเดี๋ยวนี้คนใช้หายากมาก

ทองม้วนมองโทรศัพท์เซ็งๆ ทองตราถามว่าตกลงนกไม่มาอย่างนี้นายมลก็เข้าวินใช่ไหม

“ไม่ แม่รู้สึกไม่ไว้ใจ ไม่อยากเอาผู้ชายมาไว้ในบ้าน แม่ห่วงแก”

ทองตราขอแม่ว่าถ้าไม่ลำบากใจจนเกินไปช่วยรับเขาไว้เถอะเขาตกงานเพราะตน รณยุทธิ์ก็ขอให้นึกว่าช่วยลูกนกลูกกาก็แล้วกัน ทองม้วนไม่ไว้ใจเพราะเรามีลูกสาว เอาผู้ชายมาวุ่นวายในบ้านมันไม่งาม รณยุทธิ์บอกว่าเจ้าตัวเขายังสับสนเลือกไม่ถูกว่าจะเป็นอะไร จะซีเรียสไปทำไม ทองตราหัวเราะขำๆ บอกแม่ว่าไม่ต้องห่วง ตนไม่มีวันคิดกับนายมลเป็นอย่างอื่นแน่



ทองม้วนท่าทีอ่อนลง ถามว่าค่าจ้างเท่าไหร่ถ้าแพงก็ไม่เอา ทองตราบอกว่านายมลไม่เรียกร้องแล้วแต่เราจะให้

“งั้นให้มันไปสองพัน ถ้าได้ก็ลองดู” ทองม้วนจำใจ

ooooooo

กมลชนกถอนใจโล่งอกกดชักโครกแล้วเปิดประตู แต่พอออกมาเจอกำไลก็สะดุ้งโหยง กำไลมองทึ่งถามว่าเจ๊หน้ารกยังริจะเป็นกะเทยแถมมีผัวได้อีก

กมลชนกรีบแก้ว่าตนเป็นเกย์ไม่ได้เป็นกะเทย ถามอย่างระแวงว่าเธอเป็นใคร มาแอบฟังตนทำไม ได้ยินอะไรบ้าง

“ก็ได้ยินแค่ว่าเจ๊มีผัวก็แค่นั้น” กมลชนกโล่งอกทำตุ้งติ้งขอร้องว่าเราคนใช้ด้วยกันได้ยินอะไรก็เฉยไว้ กำไลมองสำรวจถามว่าแล้วนี่เจ๊มาทำอะไร พอบอกว่ามาสมัครเป็นพ่อครัว กำไลโวยว่าแล้วจะมาทำอะไรได้ คนที่นี่เขากินแต่ผัก...ผัก...แล้วก็ผัก

“ถ้าฉันได้มาทำงานที่นี่ ฉันสัญญาว่าจะหาอะไรที่ไม่ใช่ผักมาให้เธอกิน แต่เธอช่วยเก็บเรื่องทุกอย่างที่ได้ยินไว้เป็นความลับแล้วกัน”

กำไลบอกว่าเรื่องนั้นไม่มีปัญหา เจ๊ผ่านด่านคุณนายให้ได้ก่อนเถอะ ถึงได้อยู่แต่จะอยู่ได้สักกี่วัน ที่ผ่านมามีแต่คนหนีตลอด ไม่มีใครทนความเค็มของคุณนายได้นอกจากตน กมลชนกหัวเราะชมว่าเก่ง แต่คอยดูตนต่อไปแล้วกัน

กมลชนกเดินกลับไปที่ห้องรับแขก ทองตราถามว่าดีขึ้นหรือยัง ถ้ายังจะให้กำไลไปเอายาให้ เขามองซาบซึ้งบอกว่าดีขึ้นแล้วครับ นึกได้รีบเปลี่ยนเป็นจ้ะ ทองตราบอกว่าไม่ต้องแอ๊บแมนก็ได้ ตนรับได้ในสิ่งที่เขาเป็น บอกว่าเราคุยกันแล้วจะรับเขาไว้ทำงานที่นี่ กมลชนกดีใจมาก รณยุทธิ์ก็ดีใจที่ตนก็จะได้มีเพื่อนใหม่กับเขาเสียที ทองม้วนถลึงตาใส่ทันทีปรามว่า

“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรับไว้ตลอดไป แค่ให้ลองงาน ถ้าไม่ผ่านโปรก็โกเอาต์แล้วถ้าแกทำอะไรไม่ดีไม่งามทำรุ่มร่ามกับลูกสาวฉัน...แกตาย!!”

ทองม้วนบอกว่าจะให้เงินเดือนสองพันถ้าคิดว่าทำไม่ได้ก็เชิญ กมลชนกรีบบอกว่าตนรับได้ สองพันก็สองพัน ทองม้วนจึงสั่งให้ตามตนไปที่ห้องครัว

ทองม้วนย้ำว่ามาใหม่ต้องเข้าใจกฎเหล็กของตนก่อนไม่งั้นตนก็พร้อมจะไล่ออก กำไลสอดว่าปีหนึ่งมีสามร้อยหกสิบห้าวันตนถูกไล่ออกสามร้อยวัน ถูกทองม้วนถลึงตาปรามว่าอย่าสอด แล้วเริ่มเป็นการเป็นงานว่าทุกวันตนจะวางเงินค่ากับข้าวไว้ให้สามร้อย กำไลตาโตอุทานว่าตนฝันไปหรือเปล่า เมื่อก่อนให้มื้อละร้อยเพิ่มเป็นสามร้อย ทองม้วนบอกว่าที่ให้สามร้อยหมายถึงสามมื้อ มื้อละร้อยเหมือนเดิม

กำไลทักท้วงว่าตอนนี้คุณทิวกับเจ๊เพิ่มมาสองคนค่ากับข้าวไม่เพิ่มจะกินอะไรได้นอกจากหญ้า ถูกทองม้วนถลึงตาปรามอย่าจุ้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่คนครัวเขาว่าจะทำได้ไหมหรือจะถอดใจก็ว่ามา

“เพื่อคุณนาย มลทำได้อยู่แล้วค่ะ”

“แล้วค่าน้ำค่าไฟ ฉันมีมิเตอร์แยกให้ อย่าใช้เกิน ไม่งั้นจะถูกตัดน้ำตัดไฟไปพร้อมๆกับตัดเงินเดือนของแกเข้าใจไหม แล้วห้องครัวก็กรุณาเช็ดปัดกวาดให้มันสะอาดเอี่ยมอย่าสกปรกซกมกเหมือนนังกำไล”

กมลชนกรับคำ ทองม้วนกระหนาบว่าจำไว้แล้วก็ไปได้แล้ว พอออกจากห้องครัวกำไลถามว่าเห็นฤทธิ์คุณนายทองม้วนหรือยัง กมลชนกส่ายหน้าบอกว่า “แกเยอะจริงๆ”

กำไลบอกว่าแกยังมีอีกเยอะ แต่ก็ชมว่า แกเค็มแกเขี้ยวอย่างนี้แต่แกก็มีน้ำใจ ให้ตนกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ได้ปีละครั้งตั้งอาทิตย์นึง แถมยังให้เงินด้วย เพราะคุณลุงเคยบอกว่าคุณนายชอบคนกตัญญูและแกก็เคยจนมาก่อนถึงได้รู้คุณค่าของเงิน แกกลัวจะกลับไปลำบากเหมือนเดิม

“เออ แล้วคุณทิวกับคุณตราล่ะเป็นยังไง” กมลชนกเลียบเคียงถาม

“คุณทิวจะเฮฮาชอบด่ากับแม่ คุณตราก็ตรงไปตรงมาเถียงแม่บ้างเป็นบางครั้งแต่สุดท้ายก็ตามใจแม่อยู่ดีแต่ทุกคนรักพ่อมาก” กำไลเล่าเกินที่ถาม แล้วถามว่า “เจ๊ถามทำไม เห็นชอบถามเรื่องเจ้านายอยู่เรื่อย”

“ฉันก็แค่อยากรู้ไว้ จะได้ไม่ถูกไล่ออกรายวันเหมือนกำไลไง”

กำไลพากมลชนกไปดูห้องนอนที่มีเสื่อผืนหมอนใบกับพัดลมอีกตัววางที่ปลายเท้า เขานั่งที่เสื่อมองสำรวจไปรอบห้อง ครู่หนึ่งทองตราก็ถือเสื้อผ้าเก่าที่จะเอาไปบริจาคมาให้

กมลชนกตื่นเต้นที่ได้พูดคุยกับทองตราอย่างใกล้ชิด เผลอตอบรับครับแล้วรีบเปลี่ยนเป็นค่ะ ทองตราบอกว่าอยู่ต่อหน้าตนไม่ต้องแอ๊บแมนไม่ต้องเกร็งเดี๋ยวค่ะเดี๋ยวครับก็ได้ ตนรับได้ พูดสบายๆแล้วเดินไป

กมลชนกเอาเสื้อผ้าที่เธอเอามาให้ขึ้นกอด...มองตามจนเธอเดินลับตาไป

ooooooo

รุ่งขึ้นกมลชนกใส่เสื้อผ้าที่ทองตราเอามาให้สีหวานแหวว กลายเป็นนายมลที่หญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิง จนกำไลร้องว้าวหวานโคตร แนะนำให้ไปดัดผมโกนหนวดเคราก็จะสวยหวานประมาณ...แซ่บ!

รุ่งขึ้นออกจากห้องเจอกำไล กมลชนกก็เลียบเคียงถามว่าทองตรามีแฟนหรือยัง กำไลบอกว่าเคยมีแต่ต้องหนีตายไปเพราะแม่ แต่แม่กำลังหาใหม่ให้ แล้วถามว่าเจ๊จะถามทำไม เขาบอกว่าแค่อยากรู้ว่าทำไมคุณตราต้องให้แม่หาให้

“ก็แกชอบจุ้นไง เจ๊นี่ดูจะสาระแนไม่เบานะเนี่ย รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วตามมาเร็ว เดี๋ยวคุณนายตื่นมาได้โดนด่าก่อนอาหารแน่”

ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ทองตรากับรณยุทธิ์นั่งดื่มกาแฟกันสองพ่อลูก กำไลพานายมลเดินเข้าไป ทองตรากับรณยุทธิ์เห็นก็ยิ้มขำๆ นายมลเอ่ยอรุณสวัสดิ์ท่านกับคุณตรา รณยุทธิ์บอกว่าเรียกลุงก็พอ อย่าถึงกับเรียกท่านเลย

ทองตราถามพ่อว่าวันนี้อยากทานอะไรจะให้นายมลทำให้ กมลชนกกลืนน้ำลายเอื๊อกนึกในใจ

ตายละวา...รณยุทธิ์ชวนไปดูของในครัวก่อนดีกว่าว่ามีอะไรให้ทำบ้าง

พอเข้าไปในครัว ทองตราบ่นว่าของที่จะทำกับข้าวไม่ค่อยมี บอกนายมลว่าลองใช้ความคิดพ่อครัวดูซิว่ามีอะไรจะทำเป็นอาหารเช้าได้บ้าง

กมลชนกรับคำแล้วหยิบโน่นนี่นั่นดูอย่างคล่องแคล่วแล้วทิ้งไปเสียส่วนใหญ่ ทองตราถามว่ามันยังใช้ได้ทิ้งทำไม

“โทษทีค่ะมลหยิบเพลินไปหน่อย” แล้วรีบหยิบกลับมาวางที่เดิม ทองตราบอกให้ดูว่าจะทำอะไรได้บ้างเดี๋ยวตนจะมาดู พอทองตราเดินออกไป กมลชนกก็เครียดจนท้องไส้ปั่นป่วน คราง “อูย...เอาไงดีวะ...” พลางคิดหาทางออก

ooooooo

พอไปดูที่ตู้กับข้าวเห็นน้ำพริกกะปิเหลือติดก้นถ้วย มีข้าวเย็นเหลืออยู่ในหม้อก็ปิ๊งไอเดียไปหาผักที่สวนครัวจึงเด็ดๆมาแล้วรีบกลับมาที่ครัว เริ่มผัดข้าว พอเห็นทองตราเดินเข้ามาก็ทำท่าทะมัดทะแมงเคาะกระทะช้งเช้งอย่างมืออาชีพ

ผัดเสร็จให้กำไลเอาไปเสิร์ฟ กำไลถือจานร่อนไปจนรณยุทธิ์ต้องบอกให้น้อยๆหน่อยเดี๋ยวหกหมด พอทองม้วนตักเข้าปากช้อนเดียวก็ตาโตชมว่าอร่อยมาก ชมว่าเก่งสมเป็นพ่อครัวจริงๆ ยิ่งเมื่อรู้ว่าทำจากของเหลือเมื่อวานก็ยิ่งถูกใจบอกกำไลว่าให้ดูเป็นตัวอย่างของการประหยัดไว้

กมลชนกโล่งใจที่รอดตายไปได้คราวหนึ่ง

วันนี้ทองม้วนเอาเงินปึกใหญ่ออกมานับไปนับมาอยู่นาน แล้วดึงยื่นให้นายมลที่นั่งอยู่กับพื้น รณยุทธิ์เห็นเงินแล้วอดเหน็บไม่ได้ว่านับเสียนานเชียว แต่ให้แค่นี้เอง เดี๋ยวนี้ข้าวของแพงจดไม่ลง เลยถูกทองม้วนอบรมเสียยาวว่าอะไรแพงก็ไม่ต้องซื้อ ถ้ามันไม่ถูกลงก็ไม่ต้องกินเราต้องรู้จักเขียม

เมื่อได้เงินแล้วทองตราพากมลชนกไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า เขาเดินมองซ้ายมองขวาหลุกหลิกกลัวเจอแม่เพราะรู้ว่าแม่ชอบมาซื้อของที่นี่ ทองตราหามุมของเซลแล้วชวนไป แต่พอเดินไปไม่กี่ก้าวกมลชนกก็ผงะเมื่อเห็นกาญจนาแต่ก็ยังนึกเบาใจว่าแม่ไม่มาเดินแถวของเซล

ผิดคาด! กาญจนาเดินดิ่งมาที่ของเซล กมลชนกรีบหลบ ทองตราเอาสินค้าขึ้นมาดูวันหมดอายุ ครู่เดียว

กาญจนาก็เดินเข้ามาให้ทองตราช่วยดูวันหมดอายุเพราะตนไม่ได้เอาแว่นมา กมลชนกหายใจไม่ทั่วท้อง มองไปมองมาเห็นหน้ากากการ์ตูนวางขายอยู่เลยหยิบมาใส่ ทองตราหันไปเห็นถามว่าทำบ้าอะไรคนมองกันใหญ่แล้ว ให้ถอดออกเดี๋ยวนี้

“เห็นใจเถอะนะคะ นี่คือความฝันอันสูงสุดของคนจนที่เป็นปมในใจมลมาตั้งแต่เด็ก” ทองตราถามว่าปมอะไร “ก็มลอยากใส่หน้ากากแต่แม่ไม่มีเงินซื้อให้ วันนี้ไหนๆก็ได้เจอขอให้มลได้ใส่ให้สมใจสักวันนะคะคุณตรา”

กมลชนกออดอ้อนจนทองตรายอมให้ใส่ กาญจนามาเห็นถามว่าคนนั้นเป็นอะไรท่าทางเหมือนไม่เต็ม พอทองตราเล่าปมในชีวิตของเขาให้ฟัง กาญจนาก็สงสารจะซื้อให้ ทองตราไม่รบกวน ถ้าเขาอยากได้จริงๆ ตนก็จะซื้อให้เอง

ทองตรากับกาญจนาเดินซื้อของไปด้วยกันกมลชนกใส่หน้ากากยืนมองอยู่ห่างๆ

ทองตราแยกเดินไปที่โซนอาหารสด ซื้อกุ้งลดราคาบอกว่าเอาไว้ทำอาหารพรุ่งนี้เช้า กมลชนกถามว่าแล้วมื้อเย็นวันนี้ล่ะ เธอบอกว่าซื้อผัดไทยไปก็ได้เพราะพ่อกับแม่ชอบผัดไทย กมลชนกแอบถอนใจโล่งอกที่รอดตัวไปได้อีกมื้อ เข็นรถตามทองตราไปหาซื้อของอื่น

ขากลับ พอขึ้นรถกมลชนกถามว่าทำไมทองตราถึงไม่ค่อยยิ้ม เธอถามว่าอยู่เฉยๆจะให้ยิ้มยังไง ใครๆได้หาว่าบ้า ประชดว่า “ใครจะเหมือนนายล่ะยิ้มไว้ทั้งวัน”

กมลชนกถือโอกาสบอกเป็นนัยว่าคนอารมณ์ดีมีความสุขก็อย่างนี้แหละ อยู่ใกล้อะไรที่ชอบก็ยิ้มได้ทั้งวัน แล้วยิ้มโชว์ทองตราถามว่าอารมณ์ดีกับสติดีมันต่างกันไหม ถามว่าอะไรที่เขาชอบ

“คุณตรามั้ง” กมลชนกโพล่งออกไป เลยถูกด่าว่านายนี่ท่าจะบ้า แต่กมลชนกยังบ้าต่อท้าว่าไม่เชื่อก็ให้เธอลองชอบตนดู หรือถ้ามีอะไรในใจเล่าให้ตนฟังก็ได้ ทองตราถามว่านายเกี่ยวอะไรด้วย “ถ้าเล่าแล้วทำให้เราสบายใจก็เล่าเถอะค่ะ มลอยากเห็นคุณตรามีความสุข จริงๆนะคะเวลาคุณตรายิ้มแล้วทำให้โลกสดใส มลก็พลอยสดใสไปด้วย”

“นี่นาย เอาเวลาไปทำอะไรที่มันมีประโยชน์ไม่ต้องมายุ่งกับหน้าฉันเข้าใจไหม”

“ต่อไปมลจะทำให้คุณตรามีความสุข คุณตราจะได้ยิ้มทุกวัน” กมลชนกยังคงตีมึน ทองตราระอาเลยเหยียบคันเร่งออกไปจนกมลชนกหน้าหงาย แต่ก็ยังยิ้มระรื่น

ooooooo

พอกลับถึงบ้าน ทองม้วนดูนาฬิกาถามว่าไปซื้อของแค่นี้ใช้เวลาสี่ชั่วโมงยี่สิบนาทีกับอีกห้าสิบวินาที ต้องหักเงินนายมลห้าสิบบาทค่าเสียเวลางาน ทองตราบอกว่ารถติดก็ไม่สนใจ

“แม่คะ หนูเป็นคนชวนเขาไปจะไปหักเงินเขาได้ยังไงกันคะ” ทองตราเหนื่อยใจ รณยุทธิ์ช่วยพูดว่าให้มีมิตรจิตรมิตรใจบ้าง ชาติหน้าจะได้ร่ำรวยเพียบพร้อมด้วยข้าทาสบริวาร ทองม้วนถามว่าจะให้หักเงินหรือไล่ออก รณยุทธิ์เงียบกริบแต่กมลชนกรีบบอกว่า เอาอย่างแรก

“โอเค” ทองม้วนยิ้มถูกใจ แต่พอจัดผัดไทยให้กินก็มีปัญหาอีก ถามว่าราคาเท่าไหร่พอรู้ว่าห่อละห้าสิบบาทก็โวยว่าน่าจะแค่ยี่สิบแจกเครื่องแต่ละอย่างบอกว่าก็แค่ไม่กี่สตางค์ วันหลังให้นายมลผัดให้กินดีกว่าประหยัดกว่ากันเยอะ

เช้าวันใหม่ ทองตราบอกนายมลว่าเช้านี้ทำข้าวต้มกุ้งนะ กมลชนกรับคำยิ้มเจื่อนไม่รู้จะทำอย่างไร ทองม้วนสั่งอย่าให้เค็มตนกลัวเป็นโรคไต กำไลจอมแสบบ่นงึมงำว่าตัวเองก็เค็มอย่างกับอะไรแล้วจะห่วงอะไรกับไตป่านนี้มิพังหมดแล้วรึ ทองม้วนได้ยินแว่วๆจะเอาเรื่อง รณยุทธิ์เลยไล่ให้กำไลไปรดน้ำสวนครัวช่วยให้รอดไปได้

กมลชนกคิดหนักว่าจะทำข้าวต้มกุ้งอย่างไร เอากุ้งมาแกะก็เนื้อเละเพราะไม่สด แล้วยังข้าวต้มอีก คิดหนักจะทำยังไงนึกถึงตอนอายุ 18 พ่อเคยสอนให้ทำ บอกว่าเผื่อตกระกำลำบากหรือไม่ก็ทำให้คนที่เรารักกิน

“เราคนรวยไม่มีวันลำบาก แล้วถ้าใครรักเราก็ต้องทำให้ผมกินสิครับคุณพ่อ เรื่องอะไรผมต้องไปทำให้เขากินด้วย”

“ยังไม่เคยรักใครก็พูดได้สิ เมื่อก่อนพ่อก็เคยพูดอย่างนี้แต่พอพ่อเจอแม่แล้วก็มีลูกพ่อถึงได้รู้ว่า การได้ทำอะไรให้คนที่เรารักกิน มันมีความสุขจริงๆนะลูก แล้วพ่อก็จะมีความสุขมากถ้าจะได้กินอาหารจากฝีมือลูกสักครั้งก่อนตาย”

จำได้ว่าเวลานั้นเขาบอกพ่อว่า ตนรักพ่อไม่ยอมให้พ่อตายถึงทำไม่เป็นก็จะไปหาซื้อเจ้าอร่อยมาให้พ่อกิน พ่อบอกว่างั้นวันนี้ดูพ่อทำไปก่อนก็ได้ วันนั้นเขาจึงฝืนใจหัดทำข้าวต้มกุ้งกับพ่อแต่ไม่ได้จำว่าทำอย่างไร

แต่วันนี้กมลชนกก็พยายามทำ มองกุ้งเละๆแดงๆในหม้อข้าวต้มก็ปลื้มว่าดูดี วันก่อนข้าวผัดทำมั่วๆยังชมว่าอร่อยวันนี้ก็คงชม แล้วระดมใส่เครื่องปรุง ปิดฝาอย่างมั่นใจ

แต่แล้วเมื่อได้เวลาเสิร์ฟ เขากลับตื่นเต้นจนมือไม้สั่น โทร.หาอาเทวาตัวช่วยบอกว่าตนทำข้าวต้มกุ้งแต่กินไม่ได้ขอให้อาช่วยทำแล้วส่งมาที่บ้านทองทิวด่วน เทวาถามว่าเขาไปทำอะไรที่นั่น พอดีกำไลวิ่งเข้ามา เขาจึงรีบเอาโทรศัพท์ซ่อน กำไลจะช่วยชิมก็รีบห้ามบอกว่าตนไม่อยากให้กินก่อนเจ้านาย แล้วพยายามหาทางกันกำไลออกไป เพื่อตนจะได้ไปรับข้าวต้มกุ้งที่เทวาจะส่งมาให้

เมื่อเทวาเอาข้าวต้มกุ้งมาส่ง ถามว่าทำไมเขาแต่งตัวแบบนี้ กมลชนกไม่ตอบขอบคุณที่มาทันเวลาไม่อย่างนั้นตนแย่แน่ เทวาบอกว่าที่โรงแรมแย่ยิ่งกว่าป่วนกันไปทั้งโรงแรม โดยเฉพาะตนกับลุงเชฟ ถามว่า

“นี่มันอะไรกันนักหนานะ ทำไมคุณมลถึงต้องลงทุนทำขนาดนี้ กะอีแค่ผู้หญิงคนเดียว”

“ก็ไหนอาเคยบอกว่า ผู้หญิงดีหาไม่ได้ง่ายๆแล้วคนนี้ทั้งสวยทั้งดีเลยนะอา” เทวาถามว่ามั่นใจได้ไงว่าดีจริง “จากความรู้สึกข้างในและสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นี่ไง ผมจะพิสูจน์ใจเธอ” หว่านล้อมว่าถ้าไม่ใช่ตนก็จะรีบกลับ ไปเอง เทวาถามว่าจะทำยังไงในเมื่อคุณแม่ถามหาทุกวัน “อาก็บอกคุณแม่ไปว่าผมไปเดินป่าที่ไหนก็ได้ยังไม่กลับมา”

เทวาบ่นว่าให้โกหกว่าเดินป่า จนจะทั่วประเทศแล้ว กมลชนกบอกว่าคิดอะไรได้ก็พูดไปเถอะให้คุณแม่เชื่อก็พอ แล้วถือถุงรีบวิ่งกลับเข้าบ้านเพราะได้เวลาอาหารเช้าแล้ว

ข้าวต้มกุ้งถูกนำไปเสิร์ฟอย่างสวยงาม กุ้งแดงตัวโตเนื้อแน่นน่ากินจนทองม้วนถามว่าซื้อมาได้ไงตัวโตขนาดนี้ต้องแพงแน่ๆ กมลชนกอึกอัก ทองตราบอกว่าตนเป็นคนซื้อเองซื้อของลดราคามันถูกมากเลย ทองม้วนจึงเลิกบ่นชมว่าของถูกและดีมีอยู่จริง รณยุทธิ์ตักเข้าปากก็ชมเปาะ

“อือ...อร่อย นายมลนี่ฝีมือดีจริงๆ”

ทองม้วนชิมบ้าง ชมว่าฝีมือดีจริงๆชมว่าทำงานมาหลายที่ฝีมือก็ดีอย่างนี้แหละ กมลชนกหน้าบ้านคุยโวว่า

“ค่ะ...มลผ่านงานด้านอาหารมาเยอะ ประสบ-การณ์แยะ เรื่องทำอาหารนี่ไม่มีใครเก่งเกินมลได้หรอกค่ะคุณนาย”

ทองตราฟังแล้วค้อนหมั่นไส้

ooooooo

กมลชนกดีใจมากที่ผ่านด่านทองม้วนมาได้ รีบโทร.บอกทองทิวว่าตนหาคนใช้ให้เขาได้แล้วและแม่เขาก็รับไว้แล้วด้วย ทองทิวขอบใจชมว่าเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ ถามว่าหาได้จากไหนล่ะ

“ก็ฉันนี่ไง”

“หา! แกว่าไงนะ!!” กมลชนกคุยว่าตนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพ่อครัวบ้านเขาเรียบร้อยแล้ว “ไม่ได้นะแกมาทางไหนไสหัวไปทางนั้นเลยก่อนที่ฉันจะกลับไปเตะแก”

กมลชนกขอให้เห็นใจกว่าตนจะผ่านด่านเข้าไปได้ก็แทบแย่ ทองทิวยืนกรานยังไงก็ไม่ได้ ยังไงตนก็ไม่ยอมให้เขาใช้แผนซ้อนแผนกับตน กมลชนกบอกว่าตนตั้งใจต่างหาก ทองทิวด่าว่าเจ้าเล่ห์หลอกตน

“ก็บอกแล้วไงว่าตั้งใจ ไม่ได้หลอก นี่ถามจริงแกจะมากั๊กมากันฉันทำไม หัดเห็นใจกันบ้างสิวะ”

“ไม่! แกรีบออกมาพบฉันที่โรงแรมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมีเรื่อง!!”

กมลชนกหน้าเหวอ ไม่คิดว่าเพื่อนจะโกรธถึงขนาดนี้ เขารีบกลับบ้านทั้งที่อยู่ในชุดนายมล กาญจนาเห็นถามอุ่นว่าไหนเทวาบอกว่าไปเดินป่า อุ่นบอกว่าคงกลับมาแล้วกระมัง

“แล้วนั่นมันเป็นอะไร ดูจะเพี้ยนๆใหญ่แล้วนะแม่อุ่น” อุ่นบอกว่าตนก็ดูแปลกๆ กาญจนาส่ายหน้าบ่นระอาว่า “เยอะจริงๆไอ้ลูกคนนี้”

ooooooo

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 2 วันที่ 31 ธ.ค.59

ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทประพันธ์โดย กนกเรขา
ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทโทรทัศน์โดย เพ็ชรรุ่ง เกีรยติกมเลศ
กำกับการแสดงโดย : ทวีวัฒน์ วันทา
ผลิตโดย : บริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด
ควบคุมการผลิตโดย : ณฤทธิ์ ยุวบูรณ์
ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละคร พ่อครัวหัวป่าก์ เริ่มออกอากาศตอนแรกวันอาทิตย์ที่ 1 มกราคม 2560
ที่มา ไทยรัฐ