อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 6 วันที่ 11 ธ.ค.59

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 6 วันที่ 11 ธ.ค.59

“ว้าย...จับฉันทำไมเนี่ย ปล่อยฉันนะ...” เธอโวยวายดิ้นขลุกขลัก

ในห้อง กันยิกาในคราบแมวตาเพชรเตะต่อยดนุภพอุตลุต เขาเพียงแต่พลิ้วตัวนิดเดียวก็หลบได้หมด ทำยักย้ายหลอกล่อยั่วว่า ฝีมือแมวตาเพชรมีแค่นี้หรือ เธอเลยฟาดแส้ใส่ แส้ตวัดมัดแขนเขาเลยดึงกันไปดึงกันมา ดนุภพใช้มีดที่รองเท้าตัดแส้ทำให้แมวตาเพชรที่โถมตัวดึงสุดแรง เสียหลักไปอัดกำแพงล้มแน่นิ่งไป

ดนุภพวิ่งเข้าไปชันเข่าเขย่าเรียก ทันใดเธอลืมตาฟึ่บ กระชากหน้ากากกุหลาบขาวทันที ดนุภพทะลึ่งพรวดขึ้นมือหนึ่งกุมหน้าไว้ กันยิกาถือหน้ากากกุหลาบขาวพูดอย่างผู้ชนะว่า



“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าโฉมหน้าที่แท้จริงของนายจะหล่อสักแค่ไหน” พลางโยนหน้ากากกุหลาบขาวทิ้ง

“ผมก็หล่อไม่น้อยไปกว่าความสวยของคุณหรอกแมวตาเพชร” ดนุภพหัวเราะหึๆ กันยิกาช็อกเมื่อเห็นว่าหน้ากากของตัวเองอยู่ในมือเขา เธอยกมือขึ้นจะปิดหน้า ถูกเขาปราดเข้ามาจับมือทั้งสองไว้ “จะปิดหน้าซ่อนตัวเองไว้ใต้หน้ากากทำไมยิกา ผมรู้หมดแล้วว่าแมวตาเพชรคือคุณ”

“ห่ะ! ที่แท้กุหลาบขาวก็คือคุณ ดนุภพ!! เลวที่สุด คุณจงใจปล่อยข่าวเรื่องเพชรสีรุ้งบ้าบออะไรนี่ เพื่อล่อฉันมาติดกับใช่ไหม” ดนุภพยียวนว่าช่วงนี้ไม่มีเพชรหายให้ตามล่ารางวัล คิดเสียว่าเรามาฝึกวิชาแก้เหงากัน “ถ้าเหงามากไประบายกับยัยริย่าม้าคึกของนายโน่น อย่ามาระบายกับฉัน”

“ริย่าอะไรอีก ผมเลิกกับเขาแล้ว ก็เพราะคุณเป็นต้นเหตุจำไม่ได้เหรอครับ เพราะฉะนั้นต่อไปนี้คุณต้องรับผิดชอบชีวิตผม”

ดนุภพโมเมยัดเยียดตัวเองให้กันยิการับผิดชอบ เธอไล่ไปให้พ้นสั่งเปิดประตูเดี๋ยวนี้ พลางหยิบลูกอะไรกลมๆออกมา ดนุภพถามว่าเล่นระเบิดเลยหรือ กันยิกาขึงขัง เขาจึงดีดนิ้วเปาะ ประตูเปิดทันที!

กันยิกาวิ่งไปที่ประตูก็ต้องผงะ เมื่อดนัยเทพกับดาราวรรณที่จับล็อกกันอยู่กลิ้งหลุนๆเข้ามา ดาราวรรณเห็นกันยิกาก็ตกใจถามว่าถอดหน้ากากทำไม เห็นดนุภพก็อุทาน “กุหลาบขาว!!”

“เขาคือกุหลาบขาวค่ะ เขาวางแผนล่อเรามาเปิดโปง” กันยิกาเจ็บใจ ดาราวรรณมองขวับไปที่ดนัยเทพ เขายิ้มระรื่นบอกว่า ใช่ครับ ผมเอง ดาราวรรณทั้งงง ทั้งตกใจถามว่า “นี่มันอะไรกันเนี่ย?!”

“อย่ามัวถามอยู่เลยน้า รีบไปกันเถอะ ขืนอยู่ที่นี่ต่อ ฉันต้องฆ่าใครแน่” กันยิกาดึงดาราวรรณลุกขึ้นวิ่งไป

ดนุภพกับดนัยเทพ อาหลานเจ้าเล่ห์จอมแสบ มองตามน้าหลานแสนสวยไปยิ้มกรุ้มกริ่ม

ooooooo

สองอาหลานกลับถึงบ้านอย่างเบิกบานใจ มือหิ้วถุงเสื้อผ้าที่ใช้ปลอมตัวลงจากรถ ดนัยเทพเดาขำๆว่าป่านนี้น้าหลานคงกอดคอกันร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว ดนุภพก็คาดว่าคงกำลังวางแผนมาเอาคืนพวกเราอยู่

“เราอาหลานก็ควรอยู่เฉยๆ ทำหล่อ แล้วรอสองสาวมาเอาคืน อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ แค่คิดก็ขนลุกซู่ แม่ทวิตตี้น้อยต้อยตีวิดของฉันกับแม่แมวตา...”

“อย่าเอ่ยชื่อออกมานะอา มีคนกำลังซุ่มดูเราอยู่!”

ดนัยเทพโอบไหล่หลานชายหัวเราะถามว่ามันซุ่มอยู่ใต้รถหรือถึงได้ยินเราคุยกัน ดนุภพบอกว่าไม่รู้ซุ่มที่ไหนแต่มีแน่ แล้วรีบพากันเข้าบ้าน

ที่นอกรั้วบ้านนั่นเอง เอกราชกับหมวดเอจอดรถซุ่มดูอยู่อย่างตื่นเต้น ส่วนสองอาหลานทำเป็นไม่รู้ พอเข้าบ้านก็รีบตรงไปเอากล้องส่องทางไกลมาส่องหาคนซุ่ม ดนัยเทพส่องในบ้านและดนุภพส่องนอกบ้าน ครู่เดียวดนุภพก็เห็นเป้าหมายซุ่มอยู่นอกรั้วใต้ต้นประดู่ แต่รถไม่คุ้น คาดว่า

“อาจจะไม่ใช่คนกันเอง แต่ถึงเป็นคนที่เรารู้จัก มันคงไม่ขับรถตัวเองมาซุ่มดูเราแน่” ดนัยเทพติงว่าใครมันจะอุตริเชื่อมโยงว่าดนุภพเจ้าของร้านเพชรเป็นคนเดียวกับกุหลาบขาว ดนุภพถามว่าอามั่นใจ? ดนัยเทพว่าชัวร์! ไม่มีทาง!

“งั้นผมก็ต้องบอกว่า มีสิ! เพราะคติของผมคือ อะไรที่คนอื่นคิดว่าเป็นไปไม่ได้ กุหลาบขาวต้องมั่นใจว่าเป็นไปได้เสมอ”

ดนัยเทพเซ็ง มองไปที่นอกรั้วเห็นไฟท้ายรถแดงแล้วเปิดไฟหน้า “เฮ้ยๆเหมือนมันกำลังจะไปแล้ว...”

เอกราชกำลังขับรถออกไป หมวดเอเดาว่าถ้าเพื่อนผู้กองเป็นกุหลาบขาวจริง ถุงผ้านั่นอาจเป็นเพชรที่เพิ่งปล้นมาก็ได้

“ถ้ามีการปล้นก็ต้องมีการแจ้งเหตุมาแล้วสิ นี่เงียบฉี่” แล้วตัดบทความขี้สงสัยของหมวด หมายมาดว่า “หึ...วันนี้จับไม่ได้วันหน้าฉันต้องจับแกให้ได้คาหนังคาเขา ไอ้เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด”

ฝ่ายดนุภพ ส่องกล้องดูรถที่ขับออกไปอย่างสงสัยว่าเป็นใคร ระแวงว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าติดตามของใครบางคน

ooooooo

เช้านี้ กันยิกาเดินอารมณ์ไม่ดีลงมาจะไปที่โต๊ะอาหาร พลันก็ชะงัก ได้ยินเสียงพิมพ์ชลบอกดาราวรรณที่นั่งกันอยู่ก่อนแล้วว่า อยากออกไปอยู่ข้างนอก อาจไปอยู่คอนโด แฟลต อพาร์ตเมนต์หรือบ้านเช่าก็ได้

“หนูคิดอะไรของหนูเนี่ย บ้านช่องออกจะใหญ่โตกว้างขวาง แต่อยากออกไปอยู่ห้องเล็กๆ แคบๆ” พิมพ์ชลบอกว่าคับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก กันยิกาถามแทรกขึ้นว่าคับใจอะไรถึงอยู่ไม่ได้ ดาราวรรณรีบห้ามกันยิกาชวนมากินกาแฟกันดีกว่า

“ยิกาอดกลั้นไม่พูดมานานแล้วค่ะน้าดา วันนี้ต้องพูดให้รู้เรื่องกันไปเลย เราทำผิดอะไรนักหนาถึงได้ทำท่าราวกับเราเป็นฆาตกรฆ่าพ่อตัวเองงั้นแหละ”

พิมพ์ชลพูดใส่หน้าว่ารู้ตัวก็ดี ถ้าพ่อตนไม่มาเป็นการ์ดให้พ่อแม่กันยิกาก็คงไม่ตาย ตนก็ไม่ต้องกำพร้าหนีตายหัวซุกหัวซุนมาอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆอย่างนี้

“เนรคุณ!” กันยิกาฉุนขาด พิมพ์ชลคว้าแก้วกาแฟจะสาดหน้ากันยิกา แต่ถูกจับมือไว้ กาแฟร้อนๆหกลวกมือพิมพ์ชล ดาราวรรณขอร้องกันยิกาอย่าทะเลาะกันเลย พอกันยิกาปล่อยมือ พิมพ์ชลก็คว้ากระเป๋าวิ่งออกไป ดาราวรรณวิ่งตามตะโกนเรียกแต่พิมพ์ชลขับรถออกไปแล้ว

“น้าได้ยินชัดหรือยัง เขาไม่เคยซาบซึ้งอะไรเลยที่ช่วยพาเขาหนีมาด้วย...เขาเห็นเราเป็นตัวทำลายชีวิตเขา”

พิมพ์ชลขับรถไปโรงพยาบาลหน้าตาบอกบุญไม่รับ นพดลเดินคุยกับเพื่อนหมอมาเห็น เขาขอตัวจากเพื่อนเดินมาหาถามว่ามีเรื่องไม่สบายใจหรือ? พิมพ์ชลดีใจรีบพยักหน้า นพดลถามว่าเรื่องไม่สบายใจมีตนเป็นต้นเหตุหรือเปล่า

“ใช่ค่ะ เพราะเรื่องวันนั้น” พิมพ์ชลตีขลุม

นพดลขอโทษที่ทำให้เธอโกรธ พิมพ์ชลบอกว่าตนไม่ได้โกรธหมอเลย กลับดีใจที่หมอบอกความรู้สึกดีๆ แต่คนที่บ้านเห็นและโกรธมากลากตนกลับบ้าน ตนเลยไม่ทันได้ลาหมอ นพดลถามว่าแล้วเขาว่าอะไรเธอหรือเปล่า พิมพ์ชลฉวยโอกาสตีหน้าเศร้าบอกว่าตนถูกว่าทุกวันเมื่อเช้าก็ยังว่า

นพดลเห็นรอยแดงๆที่มือถามว่าโดนอะไรมา เธอทำตาแดงๆบอกว่าถูกสาดกาแฟใส่ นพดลจึงพาไปทำแผล ปลอบว่าอย่าร้องไห้ เธอยิ่งร้องไห้คร่ำครวญว่าทำไม

คนบ้านนั้นไม่ดีกับตนเหมือนหมอเลย นพดลถามว่าพวกเขาเป็นใครหรือ?

“ก็มีน้ากับหลานสาวที่เอาพิมพ์ชลมาอยู่ด้วยหลังจากที่พ่อตาย เขาไม่ได้รักและหวังดีกับพิมพ์ชล บีบคั้นใจทุกอย่าง พิมพ์ชลไม่อยากอยู่บ้านหลังนั้นแล้ว อยากหนีออกมาให้พ้นๆ”

เธอบีบน้ำตาจนนพดลถามว่าแล้วจะไปอยู่ไหน พิมพ์ชลได้ทีคร่ำครวญว่าตนไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน เพื่อนฝูงที่สนิทก็ไว้ใจไม่ได้สักคน คนเดียวที่ตนมีคือหมอเท่านั้นที่จะช่วยให้ตนหลุดพ้นออกมาจากบ้านนั้นได้

นพดลลำบากใจ อยากจะช่วยเธอแต่ตัวเองก็มีภาระตามหาฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ เลยบอกว่านัดคนไข้ไว้ขอตัวไปก่อนวันหลังค่อยคุยกัน พิมพ์ชลหน้าเสีย ผิดหวังมาก แต่ก็หมายมาดว่าตนจะไม่มีวันปล่อยหมอหลุดมือไปเป็นอันขาด

ฝ่ายนพดลพอออกมาแล้วพึมพำขอโทษที่เวลานี้ตนยังไม่สามารถรับผิดชอบชีวิตใครได้เพราะยังต้องตามล่าฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ ตามหาน้องสาวและน้าสาวให้ได้เสียก่อน

ooooooo

เสาวนุชปีนรั้วยืนหลังกล้องวงจรปิด ซูมกล้องเข้าไปในคฤหาสน์เทวัญ แต่ภายในทั้งเงียบและไม่มีการเคลื่อนไหวบ่นงึมงำว่าบ้านใหญ่เสียเปล่า คนหายไปไหนหมดเนี่ย บอกกับตัวเองว่า เมื่อมาแล้วต้องได้อะไรกลับไปบ้าง

พลันก็ชะงักเมื่อเห็นรถคันหนึ่งแล่นผ่านประตูรั้วเข้าไป เขม้นมองก็ร้อง “อ๋อ...หวานใจผู้กองนี่เอง!”

เสาวนุชแปลกใจว่ากันยิกามาที่นี่ทำไม รีบยกกล้องขึ้นถ่ายรูปไว้ตามสัญชาตญาณ

กันยิกาถือกระเป๋าหรูเดินเข้าไปในบ้าน ถูก

รสลินกันไว้ข้างนอก แล้วรีบไปรายงานเทวัญบอกว่าจู่ๆ กันยิกาก็มาไม่น่าไว้ใจ ตนเลยให้ยืนรออยู่หน้าบ้าน นึกว่าจะได้รับคำชมเชยที่รอบคอบ กลับถูกเทวัญที่นั่งวีลแชร์ไฟฟ้าฉุนขาดตวาด...

“แกจะบ้าหรือไง ผู้หญิงอย่างยิกา ไม่มีทางจะไปบ้านผู้ชายคนไหนง่ายๆหรอก แล้วแกให้เขายืนรออยู่หน้าบ้าน!” รสลินติงว่าเขายังไม่หายดี “ฉันหายแล้ว! ฉันอยากเจอยิกา แกอย่ามาทำตัวเป็นแม่ฉัน!” พลางลุกจากวีลแชร์

“พ่อ! นั่นพ่อจะทำอะไร” รสลินตกใจจะเข้าพยุง

“แกอย่ามายุ่ง! ไปซี ไปเชิญยิกาเข้ามา ฉันจะแต่งตัว ขอเวลาไม่นาน ไป!”

รสลินรับคำรีบเดินไป เทวัญพยายามฝืนร่างกายยืนขึ้นแล้วเดินไป

เมื่อรสลินเปิดประตู กันยิกายืนยิ้มทั้งที่ใจเดือดปุด ถามว่าเปิดประตูแล้วหรือตนกำลังจะกลับพลางหันเดินไป รสลินบอกว่าเธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น กันยิกา

มองหน้าถามว่า “คุณสั่งฉัน??”

“เธอไม่มีสิทธิ์มาทำให้คุณเทวัญผิดหวัง เชิญ...อย่ามาแกล้งทำเป็นลีลาหน่อยเลย อยากปั่นราคาค่าตัวหรือไง” ทั้งปรามทั้งด่า เห็นลูกน้องเทวัญมารอเหมือนมีเรื่องด่วน จึงสั่งคนใช้ “พาคุณเขาไปรอที่ห้องเพชรเหลี่ยมเกสร” ผายมือให้กันยิกาแล้วเดินไปหาลูกน้องเทวัญ

ลูกน้องเทวัญยื่นไอแพดให้ดู เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดไว้รอบรั้วจับภาพเสาวนุชปีนบันไดส่องกล้องเข้ามาดูในบ้าน รสลินมองขวับไปทางที่เสาวนุชปีนรั้วทันที! เสาวนุชเห็นรสลินมองมาเลยรีบลดกล้องก้มตัวหลบ รสลินดูต่อเห็นเสาวนุชวิ่งไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดซุ่มไว้หนีไป

“นังนักข่าวเสาวนุช!!” รสลินจิกตาเหี้ยม

ooooooo

กันยิกานั่งจิบชาท่าหรูอยู่กับเทวัญที่ห้องรับแขก เทวัญทำเสียงหล่อมาดเท่บอกว่าดีใจมากที่วันนี้เธอให้เกียรติมาดื่มชากับตนถึงบ้าน

“ยิกาอยากจะมาดื่มชากับคุณบ่อยๆ แต่เกรงใจว่าคุณจะไม่มีเวลาและเบื่อหน่ายที่จะให้ความรู้เป็นวิทยาทานกับเด็กอยากรู้อยากเห็นคนนี้” กันยิกาตอบอ่อนหวานช้อนตามองเย้ายวน

“แค่เพราะอยากรู้อยากเห็นเองเหรอ ผมอยากได้ยินเหตุผลว่า คุณอยากมาพบผมบ่อยๆเพราะคุณหลงรักผมเข้าแล้วมากกว่า” ปากพูด ตาเยิ้ม และมือก็เอื้อมไปจับมืออีกข้างของกันยิกาที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอหัวเราะยั่วยวนพูดหวาน อ้อน...

“ยิกาหลงรักประสบการณ์เรื่องแปลกใหม่ที่ได้รับเวลาที่ได้คุยกับคุณค่ะ โดยเฉพาะเรื่องเพชรมันน่าอัศจรรย์ใจทุกครั้งที่ได้ฟังคุณเล่า คิดว่าอีกไม่นานความประทับใจจากเรื่องเล่าของคุณคงทำให้ยิกาตกหลุมรักคุณอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแน่ค่ะ”

“งั้นผมจะเล่าเรื่องเพชรให้คุณฟังทุกวัน คุณจะได้ตกหลุมรักผมเร็วๆ” เทวัญประคองมือกันยิกาขึ้นจูบอย่างหลงใหล เธอทำสะเทิ้นเขิน

“งั้นเรามาเริ่มเล่ากันใหม่ จากอะไรดีนะ...อ้อ...จากเพชรเพลิงสุริยาที่หายไป ไม่รู้ว่าเจ้าของคนสุดท้ายของเพชรเพลิงสุริยาเป็นใครหรือคะ” เทวัญบอกว่าใครก็ตามที่เป็นเจ้าของเพชรเพลิงสุริยาจะปิดบังสถานะของตัวเองไม่ให้ใครรู้ เธอถามว่าทำไม หรือเพราะมันเป็นของโจร เป็นเพชรโจรกรรมมาใช่ไหม

เทวัญชมว่าเธอฉลาดจัง กันยิกาคุยอย่างใสซื่ออ่อนหวานว่า ตั้งแต่ตนโตมายังไม่เคยได้ยินข่าวเพชรเพลิงสุริยาอีกเลย แสดงว่าคนที่ปล้นเพชรเพลิงสุริยาไปเก็บไว้ ป่านนี้คงแก่หงำเหงอะใกล้ตายแล้ว

“ใครบอกคุณ” เทวัญร้อนตัวเผลอโพล่งออกไป กันยิกาจับสังเกต บอกว่าตนคำนวณเอา คนขโมยอาจแก่ตายไปแล้วหรือยกเพชรนี้ให้ลูกหลานไปแล้ว

เทวัญอ้ำอึ้งที่เผลอหลุดไป ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะที่ประตู รสลินกำลังกันอิสริยาที่จะเข้าไปหาเทวัญในห้อง บอกว่าเทวัญกำลังมีแขกสำคัญ เทวัญถามอิสริยาว่าอะไรกัน เธอฉอเลาะว่าตนจะเอาอาหารเสริมมาให้เขาแต่รสลินไม่ให้เข้า เทวัญบอกรสลินให้เธอเข้ามา

พอเข้ามาเห็นกันยิกา อิสริยากระแนะกระแหนว่านึกว่าใครที่แท้ก็นักร้องประจำร้านอาหารนี่เอง ถามว่าวันนี้ดนุภพ เอกราชและผู้ชายคนอื่นไม่ว่างหรือถึงมาหาเทวัญถึงที่นี่!

มีหรือที่คนอย่างกันยิกาจะยอมให้ถูกเชือดเฉือนฝ่ายเดียว เธอหัวเราะย้อนไปอย่างเจ็บแสบว่าถ้าเธอมาหาเทวัญแก้ขัด ตนกลับไปก่อนดีกว่า

“ไม่เอานะ...ผมไม่ยอมให้ยิกากลับนะ ดื่มชากันซีครับคุณริย่า คุยกันหลายๆคน ขำๆดี”

“ขำมากเลยล่ะค่ะ” อิสริยาประชด จำต้องนั่งลงฉีกยิ้ม แต่จ้องหน้ากันยิกาอย่างเอาเรื่อง

ooooooo

ดนุภพเอาเงิน 10 ล้านให้อานุภาพตามสัญญาแล้วถามว่าแมวตาเพชรติดต่อมาบ้างหรือเปล่า อานุภาพบอกว่าเงียบผิดปกติคงเตรียมการถล่มคืนใครบางคนอยู่ แล้วเดินออกจากโรงแรมเพื่อย้ายที่อยู่

พอถึงหน้าโรงแรมก็ถูกชายสองคนลงจากรถตู้สีดำดักอุ้ม แต่เขาไหวตัวทันสะบัดหนีไปขึ้นรถแท็กซี่ที่มาจอดพอดี อานุภาพหัวเราะเยาะชายสองคนนั้นว่าไม่มีวันจับตนได้หรอก ทำแบบนี้มากี่หนแล้วไม่รู้จักจำ ไอ้พวกกระจอก

แต่หารู้ไม่ว่าคนขับแท็กซี่คือโรมันปลอมตัวมา เขายิงลูกดอกใส่อานุภาพทั้งที่หน้าอกและคอจนสลบ พูดสมเพชว่า

“หึๆ ใครบอกว่าไม่รู้จักจำ...ไอ้หน้าลิง” แล้วออกรถพุ่งไปทันที

ที่สำนักงานตำรวจ วรุฒกำลังเดินพูดโทรศัพท์กับรสลินมีจ่าฉิวลิ่วล้อเดินตาม วรุฒเห็นเสาวนุชเดิน

รีบร้อนมาก็บอกไปในโทรศัพท์ว่า “นักข่าวตัวดีมาพอดีเดี๋ยวจะจัดการให้ รอฟังข่าวนะจ๊ะที่รัก” แล้วเดินไปทักเสาวนุชว่าวันนี้มาสายเพราะหน่วยของเอกราชออกไปปฏิบัติการหมดแล้ว เสาวนุชถามว่าที่ไหน วรุฒบอกว่าผับวีโว่แถวสุขุมวิท

เสาวนุชวิ่งกลับออกไปทันที จ่าฉิวถามว่าเมื่อกี้ยังเห็นผู้กองเอกราชเดินอยู่แถวนี้ วรุฒหัวเราะเยาะ ถามว่าอำนักข่าวเล่นไม่ได้รึไง แล้วกดโทรศัพท์ใหม่ รสลินพูดมาตามสายว่า

“ทำดีมากผู้กอง เดี๋ยวคืนนี้จะสมนาคุณให้นะหึๆ” พอรสลินวางสายจากวรุฒก็มีสายเข้ามาทันที พอเห็นเป็นสายจากโรมันเธอรีบรับ “ฮัลโหล...เป็นไงพี่โรมันได้ตัวไอ้มังกี้หรือยัง? พ่อหงุดหงิดมากนะ พี่ทำงานไม่สำเร็จสักที...ห่ะ! ว่าไงนะ...มันต้องยังงี้ซี่พี่โรมัน เย้

โอเค ฉันจะรีบรายงานพ่อเดี๋ยวนี้” รสลินวางสายแล้วรีบกลับไปที่ห้อง

ที่ห้องรับแขก อิสริยากำลังถูพิสูจน์เพชรแท้เพชรปลอมกับแหวนเพชรที่นิ้วเทวัญ พูดเหน็บกันยิกาว่าเพชรแท้จะกระเจิงแสงออกมา ไม่เหมือนเพชรปลอมที่ส่องประกายสีสดบาดตาเรียกร้องความสนใจเว่อร์ ถูกกันยิกาเหน็บคืนว่านั่นเป็นการทดสอบความแท้ของเพชรแบบโง่ๆ ถูกอิสริยาชักสีหน้ามองขวับ กันยิกาจึงหยิบกระเป๋าจะไปเข้าห้องน้ำ อิสริยาลุกไปด้วย จึงเหลือแต่เทวัญอยู่ในห้อง รสลินรีบเข้ามาบอกว่า มีเรื่องสำคัญจะรายงาน
ที่ทางไปห้องน้ำ อิสริยาเดินตามกันยิกาไปอย่างเอาเรื่อง พอตามทันก็พูดกระแทกแดกดันกันไปมา

อิสริยาจะเข้าไปตบ พอเงื้อมือก็ถูกกันยิกาจับไว้อย่างง่ายดาย อิสริกาชะงักที่ไม่ง่ายเหมือนตีกันที่ร้านอาหารวันนั้น

“หึ คิดว่าจะตบฉันได้ง่ายๆเหมือนกับที่พาเพื่อนไปหมาหมู่กับฉันที่ร้านวันนั้นล่ะสิ” พูดแล้วบีบมืออิสริยาจนฝ่ายนั้นร้องลั่น “อย่าเพิ่งเจ็บซี ฉันยังไม่ทันตบคืนเลย วันนั้นตบฉันไปกี่ทีฉันนับไว้หมด วันนี้ฉันจะเอาคืนแบบหยวนๆแล้วกัน เอาคืนแค่ครึ่งเดียวที่คุณตบฉันก็พอ”

กันยิกานับ 1 แล้วชกหน้าทันที ตามด้วยตบนับ 2-3-4 จนถึง 5 อิสริยาสู้ไปร้องโวยวายว่าเจ็บ กลัวจะเสียโฉม

ooooooo

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 6 วันที่ 11 ธ.ค.59

ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทประพันธ์โดย : จันทริกา
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทโทรทัศน์โดย : เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์, ปวิตา ขาวสำอางค์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร กำกับการแสดงโดย : ฉัตรชัย นาคสุริยะ, กีรติ นาคอินทนนท์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ผลิตโดย : บริษัท ชลลัมพี บราเธอร์ จำกัด
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ