อ่านละคร ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน ตอนที่ 6 วันที่ 13 ธ.ค.59

อ่านละคร ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน ตอนที่ 6 วันที่ 13 ธ.ค.59

“โธ่เอ๊ย แล้วจะรู้...” แววตาอรินสดใส ลืมความเจ็บป่วยที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง กำชับให้เธอระวังตัว ถ้ามีคนร้ายมาอีกอย่าสู้เด็ดขาด ให้หนีแล้วโทร.หาตนทันที

จัสมินรับคำด้วยความแปลกใจกับท่าทีห่วงใยของเขา นาธานกับเอ็มม่าเดินเข้ามา มองความสนิทสนมของสองคนอย่างไม่พอใจ อรินหันมาเห็นจึงสั่งทั้งสองให้อยู่เป็นเพื่อนมะลิ ถ้ามีคนร้ายมาให้นาธานสู้ถ่วงเวลา และให้เอ็มม่าพาจัสมินหนี จัสมินท้วงแบบนั้นนาธานก็ตายพอดี

“ชีวิตนี้ก็ควรจะช่วยเพื่อนนะ” อรินหันไปถามนาธาน



นาธานตอบหนักแน่นว่าชีวิตตนสละให้มะลิได้อยู่แล้ว อรินชอบใจ เอ็มม่ารู้สึกว่าวันนี้เขาดูอารมณ์ดีแถมยิ้มหวานให้ก่อนจะออกไปทำงาน เอ็มม่าปลื้มปริ่มเข้าใจว่าเขายิ้มให้ตน แต่พอเห็นนาธานมองก็หุบยิ้มทำกลบเกลื่อน นาธานหันมาถามไถ่เรื่องโจรเมื่อคืน

จัสมินบอกว่าเขาคือชายชาวจีนคนที่สลับกระเป๋ากับพวกเรา มาถึงก็ถามหากระเป๋า เอ็มม่าเปรย จำได้ว่าชายคนนั้นหน้าตาเย็นชาไร้ความรู้สึก นาธานข้องใจว่ากระเป๋ามีอะไรถึงต้องมาเอาคืน จัสมินเองก็อยากรู้ เพราะกระเป๋าที่มันได้ของตนไปมีเงินทองในนั้นมากมายกว่า

“แต่เท่าที่ผู้กองอรินเล่าเมื่อคืน โจรคนนี้น่ากลัวนะเพคะ”

“น่ากลัวมาก โหดเหี้ยมผิดมนุษย์” จัสมินเห็นด้วย

นาธานจึงชวนกลับซามาร์...อัมราภาชินีเฝ้ามองอยู่หน้าจอจากกล้องวงจรปิด ยิ้มอย่างมีความหวังว่าลูกจะกลับ แต่พอได้ยินเธอตอบว่า ยังกลับไม่ได้ พระองค์หน้าเสียทันที

เสียงนาธานถามทำไมยังไม่กลับ จัสมินให้เหตุผลว่า “เพราะถ้าไปตอนนี้ พวกเราก็ไม่รู้สิว่าความจริงคืออะไร”

“ช่างเถอะท่าน บางเรื่องไม่ต้องรู้ก็ได้”

“ไม่ต้องรู้ก็ได้ แต่ก็ไม่ควรทิ้งปัญหาไว้ให้คนอื่น”

เอ็มม่ากับนาธานงงปัญหาอะไร จัสมินจารนัยว่า ถ้าพวกเราหนีกลับ ปัญหานี้ยังไม่จบ โจรก็ยังต้องมาบ้านนี้ อรินก็ต้องเดือดร้อนเพราะพวกเรา แต่นาธานเห็นว่าอรินเป็นตำรวจเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว จัสมินพูดอย่างจริงจัง

“ตลอดชีวิตเราถูกสอนให้ต้องรับผิดชอบ อย่าหนีปัญหา อย่าสร้างภาระให้คนอื่นต้องเดือดร้อน แล้ววันนี้นาธานจะให้เราเอาตัวรอดกลับซามาร์ แล้วให้คนบ้านนี้ต้องเจอกับพวกโจรต่อไปงั้นเหรอ”

นาธานเชื่อว่าถ้าพวกเราไป โจรพวกนั้นก็จะเลิกตอแย หรือไม่ ตนก็จะขอให้พ่อส่งคนของซามาร์มาช่วยคุ้มครอง ไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอีก จัสมินค้าน เราไม่เสี่ยงแต่ให้คนอื่นรับเคราะห์แทน ตนทำไม่ได้ เสด็จพ่อ เสด็จแม่สอนเสมอว่า เกิดเป็นคนต้องมีความรับผิดชอบ มีความนับถือตัวเอง อย่าให้ตนทำเรื่องที่ต้องอับอายไปตลอดชีวิต ตนจะไม่หนีปัญหา...นาธานหนักใจที่ไม่สามารถเปลี่ยนใจเธอได้

อัมราภาชินีฟังลูกสาวพูดแบบนั้นแล้ว สั่งกงสุลยกเลิกคำสั่งเอาตัวเจ้าหญิงมา เพราะรู้ว่าเธอไม่ยอมกลับซามาร์แน่

ooooooo

ตกเย็น อรินมีอาการป่วย ระหว่างนั่งทานข้าวก็สอนมัดหมี่อีกครั้งว่า ถ้ามีเรื่องอย่าวิ่งมากอดตน ให้ตั้งสติ สู้ไม่ได้ก็วิ่งหนีให้เร็วที่สุด จัสมินลูบผมหนูน้อยเน้นย้ำว่าคุณอาสอนให้ป้องกันตัว มัดหมี่รับคำ จัสมินสังเกตเห็นอรินไม่ค่อยทานข้าว จึงถามว่าไม่อร่อยหรือ

“เปล่า แค่มึนๆ มันครั่นเนื้อครั่นตัว”

จัสมินเห็นเขาหน้าแดงๆ น่าจะเริ่มไม่สบายจะเอายาให้ทาน เขาปฏิเสธอ้างเป็นตำรวจ เข้มแข็งกว่าคนทั่วไป แล้วหันมาห่วงข้อมือเธอหายเจ็บหรือยัง เธอตอบว่าไม่เป็นอะไร พลันช้อนในมือเขาหล่นด้วยอ่อนแรง เขาหัวเราะกลบเกลื่อนว่านอนน้อยไปหน่อย จัสมินเป็นห่วงเอายามาบังคับให้เขากิน ก็พอดีศลิษาโทร.เข้ามา อรินจึงลุกเดินออกไปคุย จัสมินมองตามเศร้าๆ

ศลิษาโทร.มาเพื่อบอกว่าจะนอนค้างที่โรงแรม เสียงเขาตอบว่าแล้วแต่เธอ ทำให้หญิงสาวอารมณ์ขึ้น หาว่าไม่ได้อยากให้ตนไปอยู่ที่บ้านด้วย เขาอ่อนใจ “ผมบอกแล้วว่ามันไม่เหมาะ”

“แล้วทียัยครูมะลิ รินไม่เห็นว่า ลืมไปรึเปล่าว่าษาเป็นแฟนคุณไม่ใช่คนอื่น”

“ไว้ค่อยคุยกันดีกว่า ตอนนี้ผมปวดหัว” อรินตัดสายไปดื้อๆ

ศลิษาแทบกรี๊ดแต่ต้องเก็บอารมณ์ หันไปถามลูกน้องว่า ราชิดกลับเข้ามาหรือยัง ถ้ามาให้คนไปบอกตนด้วยตนมีธุระ แล้วยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

ค่ำนั้นอรินนอนกระสับกระส่ายด้วยพิษไข้ จึงพยายามควานหายาในห้องแต่ก็ไม่เจอ เสียงรื้อค้นกุกกักๆ ทำให้จัสมินตื่นเดินมาเคาะถามทำอะไรเสียงดัง เขาตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่าหายาไม่เจอ เธอจึงเปิดประตูเข้ามาเห็นสีหน้าเขาแดงก่ำ แตะที่แขนเขาก็ร้อนจัด เธอพาเขาลงนอนแล้วบอกว่าจะลงไปเอายามาให้...

สักพักจัสมินกลับขึ้นมาพร้อมถาดยาและน้ำ เธอประคองเขาให้กินยาแล้วถอยออกห่างอย่างพองาม ตำหนิเล็กๆว่าเตือนแล้วให้กินยาตั้งแต่ตอนเย็น

“ก็ไม่ชอบกินยา”

“แปลกคน ไม่กินแล้วจะหายได้ยังไง”

“อย่าบ่นสิ ยิ่งปวดหัว” อรินกุมหัวซุกตัวนอน

จัสมินรู้ทันว่าเขามีลูกเล่น เอื้อมไปหยิบแผ่นลดไข้มาแปะหน้าผากให้เขา อรินยิ้มปลื้มบอกให้เธอกลับไปนอน ทั้งสองสบตากันอย่างเริ่มมีใจให้กัน แต่แล้วจัสมินกลับมานอนก็นอนไม่หลับ นับแกะเป็นพันตัวแล้วก็ยังไม่หลับ ด้วยความเป็นห่วงจึงลุกออกมาค่อยๆเปิดประตูเข้าไปดูอรินอีกครั้ง

อรินลืมตาขึ้นเรียกเธอ หญิงสาวจึงขอโทษที่ทำให้ตื่นแล้วถามว่าดีขึ้นหรือยัง ชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ เธอลังเลที่จะแตะหน้าผากเขาดูว่ายังร้อนอยู่ไหม เขาจึงดึงมือเธอมาวางเองจนเธอรู้สึกว่าไข้ลดแล้ว ได้ยินเขาบ่นหิวน้ำจึงหยิบแก้วส่งให้ ชายหนุ่มทำสำออยลุกไม่ขึ้นให้เธอช่วยประคอง

อรินถามทำไมยังไม่นอน เธอยอมรับว่านอนไม่หลับนับแกะไปเจ็ดร้อยตัวก็ยังไม่หลับ เขากระเซ้าว่าเป็นห่วงตนใช่ไหม เธอนิ่งหลบตา ชายหนุ่มกระหยิ่มใจถามซ้ำ

“ว่าไง ห่วงหรือเปล่า”

“ก็...นิดหน่อยมั้ง”

“ว้า...นิดหน่อยเองเหรอ มีมั้งด้วย” เห็นหญิงสาวหน้าแดงก็หัวใจพองโต “โอเค นิดหน่อยก็ยังดีกว่าไม่ห่วงเลย”

“คุณนอนเถอะ พักเยอะๆไม่สบายแล้วยังพูดเล่นอีก” จัสมินห่มผ้าให้เขาแล้วแกะแผ่นเจลลดไข้วางบนหน้าผากให้ใหม่ เขากุมมือเธอเผยความในใจว่าไม่ได้พูดเล่น ดีใจจริงๆ เธอเขินอายตัดบทขอตัวไปนอน เขายังกุมมือเธอไม่ปล่อย เว้าวอนให้เธออยู่เป็นเพื่อนอีกสักพัก

“แป๊บเดียวก็ได้”

จัสมินใจอ่อนลงนั่งขอบเตียง มองมือที่เขากุมมือตัวอย่างเขินๆ ไม่นานเห็นว่าเขาหลับก็ค่อยๆดึงมือออกแล้วกำมือแน่น แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ooooooo

เช้าวันใหม่ ศลิษาแต่งตัวสวยดักรอราชิดที่ล็อบบี้ เชิญชวนเขาไปทานอาหารเช้าที่เตรียมไว้ให้พิเศษ เขาชวนเธอทานด้วยกัน หญิงสาวทำตาชม้อยอ้างว่านั่งทานด้วยไม่ได้ ถ้าอยากทานด้วยกัน ตนขอนัดเขาออกไปเลี้ยงขอบคุณที่อื่นในฐานะแขกพิเศษ ว่าแล้วก็แยกไปรับแขกอื่น

ราชิดยิ้มมุมปากที่หญิงสาวติดกับ ซีนอนแอบเข้ามากระซิบว่าเธอสนใจเขาแล้ว แต่ตัวเขากลับบอกว่า “ใจข้ามีแต่แผ่นดินจีโบ ผู้หญิงคนนี้เป็นแค่หมากตัวนึงที่จะเชื่อมไปถึงเจ้าหญิงจัสมินเท่านั้น”

ด้านอรินลงมาในชุดวอร์ม ชวนจัสมินให้ไปออกกำลังด้วยกัน เธอท้วงว่าเขายังไม่หายดี แต่เขายืนยันว่าดีขึ้นแล้ว อยากไปเดินให้เหงื่อออก ไม่ได้เล่นอะไรหนัก จากนั้นตอนเย็นก็ไปรับมัดหมี่ที่โรงเรียน

จัสมินลังเล เขาอ้างว่าเป็นห่วงถ้าทิ้งเธออยู่บ้านคนเดียว และอยากให้เธอไปทดสอบออกกำลังกายดูบ้าง

“นะๆเผื่อฉันไข้ขึ้นเป็นลม จะได้มีเธอปฐมพยาบาลไง”

อรินฉุดมือเธอให้ไปแต่งตัว เธอสบตาเขานึกถึงเมื่อคืนแล้วดึงมือออกอย่างเขินๆเดินไป พอทั้งสองออกมาจะขึ้นรถ ก็เจอนาธานกับเอ็มม่ายืนรอเตรียมพร้อมจะไปด้วย สองพี่น้องยืนกรานว่าถ้าพวกตนไม่ได้ไปก็จะไม่ให้มะลิไป

อรินหมั่นไส้ทำเป็นตัวติดกัน นาธานสบตาจัสมินทำให้เธอลำบากใจ อรินกลัวจะเสียแผนจำต้องยอม จัสมินสบตาเชิงขอบคุณ เธอถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบที่เหวยกังอยากได้ไปด้วย อ้างว่าใส่ของจำเป็นเผื่อเขาป่วยอีก

เอ็มม่ากระซิบถามจะเอาไปจริงหรือ ได้รับคำตอบว่าเกรงคนร้ายย้อนกลับมา เอาไปก่อนจะรู้ว่าในนั้นมีความลับอะไร นาธานเห็นดีด้วย

เสียงอรินเรียกให้ขึ้นรถ จัสมินเดินมาเปิดประตูหน้า นาธานแทรกตัวจะนั่งแทน อรินแกล้งเลื่อนรถทำให้เขาเซเกือบล้ม หญิงสาวไม่อยากมีปัญหาบอกนาธานว่าตนจะนั่งหน้า เขาจำต้องถือกระเป๋าไปนั่งเบาะหลังอย่างไม่ค่อยพอใจ จัสมินรู้ว่าอรินแกล้งจึงตำหนิเขาเบาๆ

อ่านละคร ดาวหลงฟ้า ภูผาสีเงิน ตอนที่ 6 วันที่ 13 ธ.ค.59

ละครดาวหลงฟ้าภูผาสีเงิน บทประพันธ์โดย : เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ
ละครดาวหลงฟ้าภูผาสีเงิน บทโทรทัศน์โดย : เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ, เทอดโชค เกียรติสุขเกษม
ละครดาวหลงฟ้าภูผาสีเงิน กำกับการแสดงโดย : อินทนนท์ รัตนกาญจน์
ละครดาวหลงฟ้าภูผาสีเงิน ผลิตโดย : บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น
ละครดาวหลงฟ้าภูผาสีเงิน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครดาวหลงฟ้าภูผาสีเงิน ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ