อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 7 วันที่ 13 ธ.ค.59

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 7 วันที่ 13 ธ.ค.59

เย็นวันนี้ ที่สนามหน้าบ้านกันยิกา เจ้าตัวในชุดออกกำลังกายกำลังฝึกวิชาเอาเป็นเอาตายระบายความอันอั้นจนเหงื่อชุ่มหน้า เตะต่อยไปตะโกนไป “กุหลาบขาว! มังกี้!” แล้วทิ้งตัวนอนกับพื้นอย่างหมดแรง

“หายเครียดหรือยัง...ที่รัก” ดาราวรรณเดินเข้ามาถาม กันยิกาดีดตัวขึ้นมาทันที

“ไม่หายค่ะ อุปสรรคของเราทำไมมันเยอะจัง ไหนจะเรื่องที่เราต้องเสียลับให้ไอ้กุหลาบขาวอีก”



“อย่าลืมสิว่ากุหลาบขาวก็เสียลับให้เราเหมือนกัน ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ ให้มันรู้ไปว่าสองคนนั้นกับเรา ใครจะเป็นเจ้าอาณาจักรของการเป็นโจรล่าของโจรเพื่อส่งคืนเจ้าของที่แท้จริง”

“แต่มังกี้อยู่ข้างมัน แล้วหนูก็ยังไม่ได้ข้อมูลเรื่องเจ้าของเพชรเพลิงสุริยาเสียทีว่ามันเป็นใคร”

ฟังกันยิกาแล้ว ดาราวรรณเหมือนนึกอะไรได้... เธอเข้าเว็บเช็กภารกิจโจรกรรมเพชรในตลาดมืดออนไลน์ พอเจอหน้าเว็บโจรกรรม ดาราวรรณกรอกรหัสทันทีที่หน้าจอปรากฏภาพเพชรละอองทะเล สถานะยังไม่พบ ยังไม่มีการประมูล

“เฮ้อ...โล่งอก ในตลาดมืดยังไม่มีใครเอาเพชร–ละอองทะเลเข้ามาประมูล” ดาราวรรณโล่งใจ กันยิกาเชื่อว่าคนที่ได้เพชรละอองทะเลไปมันเอาเก็บเงียบ “น้ามั่นใจว่ามันคือคนที่เอาเพชรไปใช้เอง ไม่ได้เอาไปขาย มันคือคนที่มีทั้งเพชรเพลิงสุริยา และเพชรละอองทะเลไว้ครอบครอง”

“กุหลาบขาวอยู่ในเหตุการณ์สังหารมาคัส แล้วยังตามหาเพชรในตำนานทั้งสามเม็ดเหมือนกับเราอีก” กันยิกาพยายามเชื่อมโยง

“นอกจากการทำงานเพื่อหวังเงินค่าจ้างจากการขโมยเพชรจากโจรไปคืนเจ้าของเหมือนเราแล้ว เขามีเป้าหมายอะไร”

ดาราวรรณมองหน้ากันยิกานิ่ง สองน้าหลานสบตากันปิ๊ง! อย่างเข้าใจกัน

ตกเย็น กันยิกาในชุดสุดเท่ขี่มอเตอร์ไซค์สีดำขลับมุ่งหน้าไปอย่างเร็ว แววตาใต้หมวกกันน็อกเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เย็นวันเดียวกัน อานุภาพถูกมัดยัดกระสอบไปถ่วงทะเล พอทิ้งทะเลแล้ว สมุนทั้งสองของเทวัญก็ติดเครื่องเรือหนีไปที่ใต้น้ำ กระสอบที่ใส่ร่างอานุภาพจมดิ่งลงทะเล ราวกับถึงกาลอวสานของมังกี้แล้ว

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป สาวชาวเลคนหนึ่ง ดำน้ำลงไปกอดกระสอบไว้ ตัดเชือกที่มัดกระสอบ ตัดเชือกที่มัดอานุภาพ แล้วประคองร่างไร้สติของอานุภาพขึ้นสู่ผิวน้ำทันที...

ooooooo

เอกราชขับรถไปราวกับเหาะจนหมวดเอนั่งเกร็งเหงื่อแตก พยายามเตือนสติว่าการไปช่วยคนไม่ต้องเร็วท้านรกขนาดนี้ก็ได้เพราะเราอาจจะตายก่อนไปช่วยเขาทัน

“แต่ถ้าช้าวินาทีเดียว เขาอาจจะตายก่อนเราไปทัน” เอกราชตอบ ในสมองยังแว่วเสียงร้องไห้ขอความช่วยเหลือของเสาวนุชตลอดเวลา ตาก็มองหาที่ซ่อนตัวของเสาวนุชที่บอกจุดสังเกตว่ามีรองเท้าผ้าใบแขวนอยู่ บอกหมวดเอว่าถ้าเห็นรองเท้าผ้าใบแขวนที่ไหนให้บอก

หมวดเอสงสัยว่ารองเท้าผ้าใบมาเกี่ยวอะไรด้วย พลันก็ร้องอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นรองเท้าผ้าใบแขวนอยู่ที่เพิงขายไก่ย่าง แต่รถเลยไปแล้ว เอกราชดริฟท์รถกลับทันที เล่นเอาหมวดร้องลั่นถูกรถเหวี่ยงจนเกือบกลิ้ง

พอจอดรถที่เพิงขายไก่ย่าง เอกราชโดดลงไปมองหาพลางตะโกนเรียก “คุณอยู่ไหนเสาวนุช”

“อยู่นี่...” เสาวนุชแหวกกอหญ้าออกมาอย่างอ่อนระโหย เอกราชวิ่งเข้าหา แต่เธอเดินไม่ทันพ้นกอหญ้าก็ทรุดหมดแรง เอกราชถลาเข้าประคอง

“ไอ้เลวพวกนั้น มันทำกับคุณถึงขนาดนี้เลยหรือ... ไม่ต้องกลัวนะ คุณปลอดภัยแล้ว เรารีบไปกันเถอะเดินไหวไหม”

เสาวนุชพยักหน้าแต่ก้าวก็จะล้ม เอกราชตัดสินใจอุ้มเธอไป เสาวนุชกอดคอเขาร้องไห้อย่างซาบซึ้งใจ

หมวดเอมองอึ้ง...

เมื่อมาถึงรถ เอกราชเอาน้ำให้เสาวนุช เธอดื่มอย่างกระหายจนสำลัก เอกราชลูบหลังให้ บอกหมวดเอให้รีบขับรถไปโรงพยาบาล

“ไม่นะ อย่าส่งฉันไปตายที่โรงพยาบาล พวกนั้นคิดว่าฉันตกหน้าผาตายไปแล้ว ถ้าฉันไปอยู่โรงพยาบาล ข่าวต้องไปถึงหูพวกมันแน่ แล้วมันจะต้องมาเก็บฉัน” หมวดเอถามว่าพวกมันเป็นใคร เธอบอกว่าตนไม่แน่ใจ

เอกราชบอกว่าถ้าอย่างนั้น สำหรับกรณีนี้เราต้องเอามาตรการพิทักษ์พยานมาใช้ หมวดเอพึมพำทวนมาตรการที่ว่านี้เชิงถาม เอกราชไม่ตอบแต่ใจคิดถึงปราการหรือหมอนพดลที่เพิ่งพบกัน

ooooooo

ดาราวรรณนัดพบกับดนัยเทพที่สวนสวยริมแม่น้ำเจ้าพระยา เธอแต่งตัวโฉบเฉี่ยวใส่แว่นดำเดินเข้ามาที่จุดนัด เห็นร่างหนึ่งใส่หมวกนั่งหันหลังให้ฟังเพลงสบายอารมณ์ เธอหมั่นไส้เดินเข้าไปทุบต้นคอดังพลั่ก!

“ชิลล์ไปไหมตาเฒ่าเลี้ยงแกะ”

ชายคนนั้นคลำต้นคอหันกลับมา กลายเป็นหนุ่มหล่อบาดใจ ดาราวรรณตกใจแต่ก็ตะลึงในความหล่อพยายามอธิบายว่าตนไม่ได้ตั้งใจทุบเขาแต่จะทุบอีกคน หนุ่มหล่อไม่เชื่อถามว่าโรคจิตหรือเปล่าเนี่ย?

“ใช่ครับ เมียผมมีปัญหาทางจิต!” ดนัยเทพแทรกเข้ามา ดาราวรรณหันขวับขยับจะด่าก็ถูกดนัยเทพคว้าไปกอด “โธ่...ที่รักจ๋า ผมบอกแล้วไงว่าอย่าลืมกินยา แล้วอย่าเที่ยวออกมาเดินเพ่นพ่านอาละวาดคนอื่น ทำไมไม่ฟังกันจ๊ะ” ดาราวรรณด่าว่าเขาสิโรคจิต เป็นพวกไอ้แอบ “ด่าผมแบบนี้ต้องลงโทษกันซะหน่อยแล้วที่รัก... นี่แน่ะ” สิ้นเสียงก็หอมแก้มฟอดใหญ่ ถูกเธอด่า ไอ้ทุเรศ...มาหอมแก้มทำไม

“ท่าจะบ้าทั้งคู่ หึ...”

หนุ่มหล่อถอนใจมองอย่างสมเพชแล้วผละไป ในขณะที่ดาราวรรณก็ดิ้นไปด่าไปทุบไป แต่ถูกดนัยเทพจับแขนตรึงไว้ เตือนว่าอายุมากแล้วอย่าอารมณ์เสียเดี๋ยวไม่ได้ลงจากคานนะ เธอโต้ว่าคานของตนฝังเพชรไม่อดอยากหรอก

ดนัยเทพกระซิบว่าต่อให้ฝังเพชร แต่แน่ใจหรือว่าจะน่าอยู่กว่าในหัวใจตน ถูกแหวะใส่บอกว่าไม่สน

“เอาน่าคุณน้า เราสองคนควรจะหันหน้ามาคุยกันดีๆ คุณคงไม่อยากเห็นกุหลาบขาวกับแมวตาเพชรหลานรักของเราทั้งสองคนต้องผิดใจกันจนกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันไปตลอดชีวิตหรอกใช่ไหม?”

เจอคำถามนี้ ดาราวรรณเงียบไปอย่างยอมรับโดยปริยาย

ooooooo

กันยิกาขี่มอเตอร์ไซค์ตะบึงไปที่ร้านเพชรไวโอลิน พอจอดรถถอดหมวกกันน็อกก็สะบัดผมสยาย มองไปในร้านด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายแล้วตรงเข้าไปทันที

ดนุภพกำลังขายเพชรอยู่ เห็นกันยิกาเดินอาดๆ เข้ามาก็นึกในใจว่ามาแบบเปิดหน้าชนกันเลยหรือ กันยิกาถูกการ์ดเรียกตรวจค้นอาวุธ เธอยอมให้ตรวจโดยดี แต่พูดท้าทายอย่างมีเลศนัยว่า ตรวจให้ละเอียด ระวังอย่าให้มีอะไรหลุดรอดสายตาไปได้

ดนุภพปล่อยให้การ์ดตรวจ เมื่อเครื่องตรวจไม่ส่งสัญญาณอะไรจึงปล่อยให้เข้าไป

ลูกค้าคนหนึ่งกำลังดูกำไลเพชร ถามดนุภพว่า อันนี้ราคาเท่าไหร่ พริบตานั้นกำไลถูกฉกไปอยู่ในมือกันยิกาแล้ว เธออ้างว่ากำไลอันนี้ตนซื้อแล้ว

“อะไรเนี่ย...อยู่ๆก็มาแย่งไปจากมือ” ลูกค้าไอโซโวย

“ไม่ได้ยินเหรอคะ ฉันบอกว่าซื้อแล้ว วันนี้ฉันเหมาหมดทั้งร้าน! รวมทั้งเจ้าของร้านด้วย”

ดนุภพเห็นท่าแม่เสือสาวเอาเรื่องแน่ จึงขอโทษลูกค้าวันนี้ขอปิดร้านก่อนเวลา พูดเอาใจว่าเชิญโอกาสหน้าแล้วจะลดราคาให้พิเศษเป็นการชดเชยที่ทำให้ทุกท่านเสียเวลาในวันนี้ ลูกค้าจึงทยอยกันออกจากร้าน ดนุภพเดินไปส่งที่ประตู

อ่านละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 7 วันที่ 13 ธ.ค.59

ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทประพันธ์โดย : จันทริกา
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร บทโทรทัศน์โดย : เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์, ปวิตา ขาวสำอางค์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร กำกับการแสดงโดย : ฉัตรชัย นาคสุริยะ, กีรติ นาคอินทนนท์
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ผลิตโดย : บริษัท ชลลัมพี บราเธอร์ จำกัด
ละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง กุหลาบตัดเพชร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ