อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 11 วันที่ 19 ม.ค.60

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 11 วันที่ 19 ม.ค.60

ทองตรากังวลเรื่องนายมล โทร.ก็ไม่ติด ไลน์ก็ไม่อ่าน พอกลับถึงบ้านก็เดินตามหา เจอกำไลก็ถามว่าเจอนายมลหรือยัง เขาไปไหน ให้ตามมาหาตนเดี๋ยวนี้

กำไลบอกว่าตั้งแต่เช้ายังไม่เห็นเจ๊เลย เมื่อกี๊ไปดูที่ห้องก็ไม่เจอ แต่ของยังอยู่ครบ บอกว่าไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวก็กลับมา อาจออกไปหาผู้ชาย จะเอาอะไรกับตุ๊ด

ทองตราจึงไปที่ห้องรับแขกที่ทุกคนในครอบครัวนั่งเล่นกันอยู่ ทองม้วนตาไวเห็นแหวนเพชรเม็ดเขื่องน้ำงามที่นิ้วนางถามว่าไปเอามาจากไหน หรือใครให้ ทองตราแกล้งหยอกแม่ว่าแหวนหมั้นมังคะ ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว รณยุทธตึงเครียดกว่าเพื่อนถามว่าทำไมเกิดเรื่องอย่างนี้ได้ ทองทิวมโนเลยเถิดไปว่าหรือไอ้มลมันทำท้อง



ทองตราหัวเราะบอกว่าตนมีสติดี มีการศึกษาไม่มีวันทำอย่างนั้นให้เสียชื่อหรอก แล้วเล่าให้ฟังว่า

ตนทำตามหน้าที่เท่านั้น แต่รณยุทธก็ไม่พอใจบ่นว่า

“หน็อยแน่ะ สร้างเรื่องโกหกเพื่อจะเอาตัวรอดจากผู้หญิง มันใช้ได้ที่ไหนไอ้คนอย่างนี้มันเห็นแก่ตัวชัดๆ”

ทองม้วนโต้ว่าเขาจริงใจต่างหาก เป็นตนก็ทำอย่างนี้ใครที่เป็นเสี้ยนหนามก็ต้องจัดการให้หมด พูดอย่างอิ่มเอมใจว่าอีกไม่นานเรื่องหลอกๆก็จะเป็นเรื่องจริง ไม่เชื่อก็คอยดู ทองตราเพลียใจติงว่า

“แม่คะ ท่องไว้ค่ะว่านี่มันแค่เรื่องหลอกๆ ไม่มีวัน เป็นจริง”

ooooooo

เบสกับแขไขไฉไลขับรถตามกมลชนกมา แปลกใจ ที่เขาขับรถเข้าไปในบ้านอาม่า แขไขไฉไลจึงลองไปกดกริ่งหน้าบ้าน โอ๊คโผล่หน้ามาดู เบสตะโกนว่ารบกวนขอสอบถามอะไรหน่อยได้ไหม โอ๊คจึงวิ่งออกมา

แขไขไฉไลบอกว่ามาขอพบกมลชนก โอ๊คบอกว่าไม่มีคนชื่อนี้ มีแต่มิสเตอร์ริชาร์ดเจ้าของบ้าน

“หรือว่าพี่มลกับนายมล คนหน้าเหมือนจะเป็นคนคนเดียวกัน” เบสสงสัย

เบสไปกดกริ่งบ้านทองตรา กำไลชะเง้อมอง ร้องดีใจว่าคุณเบสมา พลางวิ่งไปเปิดประตู

กมลชนกเห็นกำไลวิ่งดี๊ด๊าออกไปเปิดประตูก็โดดหลบแอบฟัง

“นายมลอยู่ไหมกำไล” เบสถาม

“อยู่ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน”

กมลชนกเห็นทั้งสองตามราวีไม่เลิก ทำใจดีสู้เสือ ถามออกไปว่า “มีอะไรเหรอคะคุณเบส ถามถึงมลทำไม หรือว่าคิดถึง” แล้วตุ้งติ้งถลาไปนัวเนีย เบสผลักออกอย่างรังเกียจ บอกว่าแค่ถามถึงเฉยๆ เพราะไม่เห็นมานานแล้ว

แขไขไฉไลจับตาดูพูดอย่างรู้ทันว่า “มลคะ นี่มลกล้าทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ”

เธอบอกว่าเราคบกันมานาน ต่อให้เขาทำมากกว่านี้ ตนก็จำได้ กำไลแทรกว่าอย่าไปตื๊อเลย ยังไงนี่ก็คือนายมล คนครัวไม่ใช่กมลชนก มีแต่คนเข้าใจผิดจนเสียความเป็นส่วนตัวไปหมด ยืนยันว่าเขาคือเจ๊มลของตน

กมลชนกทำกระแดะผายมือเชิญทั้งสองเข้าไปข้างใน พอไปเจอทองม้วน ทั้งสองก็ช่วยกันเผากมลชนกว่า กำลังหลอกทองตรา แขไขไฉไลคือแฟนเก่าที่กำลังกลับมารักกันใหม่ ใครๆก็รู้ โดยเฉพาะทองทิว แขไลไฉไลบอกว่าตนกล้ามาวันนี้เพราะอยากให้ทองตราเห็นใจหัวอกผู้หญิงด้วยกัน ถอนหมั้นเสียเถอะ

“แต่ฉันว่าเรื่องอย่างนี้มันอยู่ที่ผู้ชาย คุณควรจะไปคุยกันแล้วรีบให้เขาบอกกับฉัน ถ้าจะต้องถอนหมั้น ฉันก็โอเค แต่ให้เขาสมัครใจมาก็แล้วกัน มันแฟร์ดี”

“ได้ค่ะ งั้นแขจะรีบกลับไปคุยกับเขา ขอตัวนะคะ” เธอจำต้องไหว้ลา

เบสแยกไปคุยกับทองตรา เขาพยายามบอกว่าเธอถูกกมลชนกหลอกชวนเธอลาออกจากที่นี่แล้วไปทำงาน กับตน ทองตราบอกว่า รู้ว่าเขาหวังดี แต่เรื่องของชีวิตตนจะเป็นคนคิดเอง เบสพูดผิดหวังว่า “งั้นตราก็ต้องทำใจ...ที่จะต้องเสียใจเพราะผู้ชายคนนั้น” แล้วเดินหน้าเศร้าไป

เมื่อมาเจอกันในรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน ทั้งแขไขไฉไล และเบสต่างไม่พอใจ แขไขไฉไลแค้นลึกอาฆาตว่า ในเมื่อกมลชนกกล้าทำกับตนขนาดนี้ ต่อไปตนจะไม่สนใจอะไร ไม่สนใจใครทั้งนั้น เบสตกใจถามว่าพี่จะทำอะไร

“อะไรก็ได้ที่จะทำให้สองคนนั้นแยกจากกัน ที่สำคัญเราต้องหาความจริงให้ได้ว่ามลหลอกผู้หญิงคนนั้นจริง

ดูซิถ้ารู้ว่าถูกหลอกหล่อนจะทำหน้ายังไง” เบสติงว่า

ทองตรากำลังถูกหลอก พี่จะโกรธเธอไม่ได้ “เรื่องนี้ไม่มีปัญหา มันอยู่ที่ว่าเขาถูกหลอกจริงหรือจงใจให้เขาหลอกกันแน่”

แขไขไฉไลตาวาวแค้น ส่วนเบสถอนใจหน้าเครียด

ooooooo

คืนนี้...ทองตรานั่งเครียดอยู่ที่เก้าอี้สนาม นายมลเอาน้ำส้มมาให้ถามว่าเธอหมั้นกับกมลชนกจริงหรือ เธอบอกว่าแค่เขาอุปโลกน์ขึ้นมา และตนทำไปก็เพราะหน้าที่เท่านั้น

นายมลบอกว่าตนจะดีใจมากถ้ามันเป็นเรื่องจริง ตนเชื่อว่าเขารักเธอจริง อยากให้เธอใส่แหวนนี้ไว้ตลอดไป เพราะมันเหมาะสมกับเธอที่สุด

ทองตราเปลี่ยนเรื่องถามว่าเมื่อกลางวันเขาไปไหนมา เขาบอกว่าไปหาสมัครงานเพราะเธอเคยบอกว่าคนเราต้องมุ่งมั่นหาโอกาสตนเลยอยากหาโอกาสนั้นให้กับตัวเองบ้าง เธอถามว่าเขาจะไปไหน

“ยังไม่รู้เลยครับผมทั้งจนและความรู้น้อยก็คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบุญวาสนาพาไปพร้อมกับใจ และความสามารถ”

ทองตราน้ำตาเอ่อพูดอย่างน้อยใจว่า ถ้าเขาจะไปตนก็ยินดี น้ำตาร่วงเผาะแล้วจะวิ่งไป นายมลคว้ามือไว้ถามว่าเธอร้องไห้ทำไม เธอส่ายหน้าวิ่งไป นายมลวิ่งตามด้วยความเป็นห่วงเผลอวิ่งตามเธอเข้าไปในห้อง

นายมลถามว่าเธอร้องไห้ทำไม หรือไม่อยากให้ตนไป เธอตอบไม่สบตาว่าเปล่า เขาพูดอย่างน้อยใจว่า

“งั้นผมก็คงเข้าใจผิด คิดเองมาตลอดว่าคุณตรารักผมแต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่” ทองตราพูดไม่ออกโผเข้ากอด นายมลยืนอึ้งกอดปลอบ “ผมเข้าใจแล้วและผมจะไม่ไปไหน อย่าร้องไห้นะ ผมสัญญาว่าจะอยู่ที่นี่กับคุณ”

กมลชนกในคราบนายมล ประคองหน้าเธอเช็ดน้ำตาให้ ทองตรายิ้มกอดเขาไว้

แต่แล้วเรื่องก็กลับตาลปัตรกลายเป็นเรื่องร้ายแรงใหญ่โต เมื่อกมลชนกออกจากห้องทองตราเจอทองม้วนออกจากห้องพอดี ทองม้วนเหมือนถูกฟ้าผ่าตรงหน้า ร้องกรี๊ดแล้วปรี่เข้าตบทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่งจนทองตราต้องเข้าไปห้าม นายมลถูกไล่ออกจากบ้านคืนนั้นเลย

ทองม้วนคาดคั้นทองตราว่ามีอะไรกับนายมลแล้วใช่ไหม เธอปฏิเสธก็ไม่เชื่อ ถามว่าคิดยังไงถึงไปชอบมันทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีค่ามีราคาอะไรเลย

“หนูวัดคนที่ความดีความมีคุณค่า ไม่เคยคิดเป็นมูลค่าค่ะแม่...ถึงเขาจะเป็นอะไรจนแค่ไหน แต่เขาก็มีหัวใจ เป็นคนดี เป็นคนคนเดียวที่ทำให้หนูสบายใจได้ค่ะแม่” ทองม้วนประชดว่าที่แล้วมาตนทำให้ทุกข์ใจมากเลยใช่ไหม “หนูก็แค่อึดอัด ในเมื่อเรารักกันด้วยใจ ไม่เคย ทำอะไรเสียหาย ทำไมเราจะรักกันไม่ได้ล่ะคะ”

ทองม้วนหาว่านายมลเสี้ยมสอนให้เธอเถียงและขึ้นเสียงกับแม่ ทองตราบอกว่าตนไม่ได้เถียง แต่มันคือเหตุและผลที่ตนอยากให้แม่รู้ว่าตนคิดยังไง ทองม้วนรับไม่ได้ตึงตังออกไป ทองตราจึงวิ่งตามไป

นายมลหิ้วกระเป๋าเดินไปที่ประตู ทองม้วนตามไปตบตีชี้หน้าด่าอีก ทองทิวออกมาบอกแม่ว่าเดี๋ยวตนจัดการเองแล้วส่งสัญญาณให้กมลชนกเล่นละครคิวบู๊กับตน

ทองตราสงสารนายมลที่ถูกทำร้ายเข้าไปห้าม

พี่ชาย ถูกทองทิวไล่และสั่งกำไลให้ไล่นายมลออกจากบ้านอย่าให้มาที่นี่อีก กำไลดึงนายมลออกไปเพราะไม่อยากให้ถูกทำร้าย บอกว่า เจ๊ไปก่อนวันหลังค่อยมาใหม่

นายมลถูกลากออกไป ทองตราตามไปจับประตูรั้วร้องไห้ เขาบอกเสียงเครือว่า

“ใจเย็นๆ แล้วฟังผมนะ คุณรอผมอยู่ที่นี่ อีกไม่นาน ผมจะติดต่อกลับมา”

ทองตราพยักหน้า มองนายมลเดินจากไปน้ำตาไหล

ooooooo

ทองม้วนร้องไห้ดุด่าตัดพ้อทองตราว่าทำให้เสียใจที่ไปรักกับคนใช้ในบ้าน รำพันความรักความหวังที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้ดี เพื่อที่วันข้างหน้าไม่มีพ่อแม่แล้วลูกจะได้มีใครสักคนที่พร้อมจะดูแลแทน พ่อกับแม่ก็หมดห่วง

ทองตราร้องไห้โฮอย่างอัดอั้น ทองทิวกอดปลอบน้อง รณยุทธยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก

เมื่อไล่นายมลออกไป ชีวิตคนในบ้านก็กระเทือนไปหมด กาแฟที่กำไลชงให้ก็กลืนกันไม่ลง ทองม้วนก็ต้อง เข้าครัวทำอาหารเองอย่างทุลักทุเล แต่ถึงจะลำบากยังไงก็ไม่เอาคนใช้อีกแล้ว ที่ผ่านมาไม่มีคนใช้แต่ช่วยกันทำเราก็อยู่ได้เหมือนเดิม ไม่ต้องเสียเงินและสบายใจด้วย

ฝ่ายกมลชนกเมื่อถูกไล่ออกจากคนใช้ก็กลับไปทำงานอย่างเป็นทางการ พอไปถึงโรงแรมเทวากล่าวต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เขาถามว่าคุณแม่โทร.มาบอกแต่เช้าหรือ เทวาบอกว่าตนรู้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

“มันชักจะยังไงอยู่นะ คุณแม่กับคุณอาเนี่ย” กมลชนก สงสัย เทวาชวนคืนนี้ไปฉลองกันดีไหม “ไม่ดีกว่าเดี๋ยวนี้ผมรู้สึกเบื่อ ไม่อยากเที่ยวกลางคืน ผมต้องทำตัวให้ดีเพราะต่อไปนี้ผมต้องทำให้ทองตราเขารักผมไม่ใช่รักนายมลคนที่ไม่มีตัวตนคนนั้น”

“ช่างมุ่งมั่นจริงๆ เจ้านาย ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้จริง”

“ความรักมักทำให้คนเปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนไป และต่อไปนี้ผมก็จะทุ่มเทเวลาให้กับการทำงานและเดินหน้าตามหาความรักจากทองตราให้ได้”

“งั้นผมขอเชียร์สุดใจเลยแล้วกัน” เทวาไม่เจียม สังขารเต้นท่าเชียร์ลีดเดอร์จนกมลชนกขำ

ooooooo

ทองตราเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคิดมากจนลืมทำงานที่กมลชนกสั่ง เขาถามว่าเธอเป็นอะไรจนเบลอได้ขนาดนี้

ทองตราส่ายหน้า บอกว่าไม่น่าเชื่อว่าการหมั้นกันหลอกๆจะทำให้หลายคนต้องเดือดร้อนทุกข์ใจ แล้วถอดแหวนหมั้นคืน ขอเลิกเล่นบทนี้ กมลชนกรับแหวน ไปบอกว่า ถ้ามันทำให้เธอสบายใจตนก็ยินดี

ฝ่ายเบสยังพยายามบอกทองตราว่ากมลชนกกับนายมลเป็นคนคนเดียวกันเพื่อให้เธอรู้ว่ากำลังถูก

กมลชนกหลอก เพราะวันก่อนตนเห็นเขาขับรถเข้าไปบ้าน ข้างบ้านเธอ ทองตราไม่เชื่อ เบสบอกว่าไม่เป็นไรแต่ถ้าวันหน้ามันใช่อย่างที่ตนพูดหวังว่าเธอคงไม่เสียใจนะ

เมื่อกลับไปบอกแขไขไฉไลว่าทองตราไม่เชื่อที่ตนบอก เธอหัวเราะเยาะว่า

“สาวโลกสวยมีไอคิวแต่อาจจะบกพร่องทางอีคิวก็ได้ใครจะไปรู้” เบสขออย่าว่าแฟนตนอย่างนั้น “นี่พี่ชมนะ เอาน่าเบสใจเย็นๆ เรื่องมันเพิ่งเริ่ม อย่าเพิ่งท้อ

สิจ๊ะ” พอดีเห็นกมลชนกเดินผ่านไป เธอบอกเบสว่า ยังมีอะไรให้เล่นอีกเยอะแล้วแกล้งตะโกน “นายมล...”

กมลชนกเผลอหยุดกึกหันขวับ แขไขไฉไลโบกมือ ทักทายเขาจึงรู้ว่าหลงกลเธอแล้ว รีบทำท่าปกติโบกมือตอบแล้วเดินไป แขไขไฉไลบอกเบสอย่างมีแผนว่า

“ทองตรายังไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้เราเชื่อและมั่นใจแล้วจับให้มั่นคั้นให้ตายก็พอ แล้วค่อยมาต่อที่ทองตรา”

แขไขไฉไลยิ้มเจ้าเล่ห์กับเบส ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังไปที่ห้องทำงานของกมลชนกถามทีเล่นทีจริงว่า

“ว่าไงนายมล วันนี้มีเมนูอะไรให้กินบ้าง” กมลชนก ทำไขสือ ถามว่าพูดอะไรตนไม่รู้เรื่อง เธอเล่าจับเท็จเขาว่า ตนกับเบสเห็นเขาขับรถเข้าไปในบ้านติดกับบ้านทองตรา เขาทำเสียงรำคาญว่าไร้สาระ ประชดว่า ถ้าตนทำจริงก็คงทำเพื่อพิสูจน์รักแท้จะได้ไม่ถูกใครหลอกอีกเพราะตนเจ็บแล้วจำ ถามว่าเธอทำอย่างนี้เพื่ออะไร

“เพื่อความสะใจไงคะ ถ้าใครทำให้ฉันไม่มีความสุขก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขเหมือนกัน” พูดแล้วจ้องหน้ายิ้มเยาะอย่างเป็นต่อ

“เธอมันบ้าไปแล้วจริงๆ”

แม้จะปากแข็ง แต่ฟังแขไขไฉไลอาฆาตแล้ว กมลชนก ก็แอบเครียด

ooooooo

นับแต่รับบทคู่หมั้นอุปโลกน์ให้กมลชนก ชีวิตของทองตราก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เครียดจนนายมลปลอบและเกิดปัญหาร้ายแรงถึงขั้นทองม้วนทำร้ายและไล่นายมลออกจากบ้าน ที่กดดันกว่านั้นคือถูกแม่โกรธจนไม่พูดด้วย

ทองตรามืดแปดด้าน โทร.เรียกแบมบี้กับมินนี่เพื่อนรักมาปรับทุกข์ที่บ้าน พอเล่าเรื่องเบสกับแขไขไฉไล จับเท็จเรื่องกมลชนกกับนายมลเป็นคนเดียวกันให้ฟัง

มินนี่บอกว่ามันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเบสก็หึงยัยแขก็หวง เลยใช้วิชามารหาเหตุมาใส่ร้ายคุณกมลชนก กับคนหน้าเหมือนทำให้เธอต้องไขว้เขว

แบมบี้ฟังแล้วเห็นว่าน่าคิด เพราะที่ผ่านมาตนเห็นเจ๊มลไม่เหมือนกะเทย ดูมันเฟค แอ๊บยังไงไม่รู้ ที่สำคัญคือ...

“ไม่ว่ามองมุมไหนก็คล้ายกันเดี๊ยะ ฉันก็พยายามทำใจให้เชื่อแต่พอได้ยินเรื่องนี้ฉันว่ามันก็น่าคิดเหมือนกันนะแก” มินนี่แย้งว่าแต่มันไม่น่าเป็นไปได้ ฐานะทางสังคมคนละระดับ คนอย่างกมลชนกจะลดตัวมาเป็นพ่อครัวได้ไง แบมบี้เสนอว่า “งั้นก็ไปตามเจ๊มลมาแล้วพาไปหาเขาด้วยกัน ทีนี้ก็จบชัวร์”

แต่ทองตราบอกว่าแม่ไล่นายมลแล้ว ทั้งสองก็ไม่รู้ จะทำอย่างไร ยิ่งรู้ว่าทำไมทองม้วนจึงไล่นายมลออกก็ยิ่งตกใจจนแบมบี้บอกว่าฟังแล้วรู้สึกเหมือนฟ้าผ่ากลางใจยังไงไม่รู้ มินนี่ถามว่าแล้วเธอแอบชอบนายมลตั้งแต่เมื่อไหร่

ทองตราตัดบทว่าตนไม่มีเวลาเล่า ตอนนี้เอาเรื่องที่ตนคาใจสงสัยก่อนว่า ถ้าเขาเป็นคนคนเดียวกันจริง เขาทำเพื่ออะไร เพื่อนรักทั้งสองมองหน้ากัน แล้วหันมองทองตรา เธอส่ายหน้าเนือยๆ

ตั้งแต่นายมลไป ทองตราก็เฝ้ารอข่าวและจดหมายจากเขา จนเย็นวันนี้มีจดหมายในตู้ พอเห็นว่าเป็นของนายมลก็รีบเม้มไปอ่านในห้องนอน

“ถึง...คุณทองตราที่คิดถึง ขอโทษที่ผมไม่ได้ติดต่อกลับมาเลยเพราะหลังจากถูกไล่ออกไป ผมต้องขายสมบัติที่มี แม้แต่โทรศัพท์เพื่อเป็นทุนออกหางานทำก็เลยติดต่อใครไม่ได้ ต้องใช้จดหมายแทน วันเสาร์นี้สิบโมงเช้าออกมา เจอผมที่สวนสาธารณะได้ไหม ผมจะรอคุณที่เก้าอี้ใต้ร่มจามจุรีริมสระน้ำ แล้วเจอกันนะครับ...คิดถึงคุณตรา ที่สุดในโลกเลย” แล้ววาดการ์ตูนน่ารักไว้ตอนท้าย ก่อนลงชื่อ “จาก...นายมล คนครัว”

ทองตราอ่านจดหมายแล้วยิ้ม รอวันเสาร์ใจจดจ่อ

พอถึงวันเสาร์สิบโมงเช้า ทองตราหน้าตาสดใสไปยืนมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาแถวต้นจามจุรี เธอไปนั่งรอที่เก้าอี้จนถึงเวลานัดก็ไม่เห็นวี่แววของนายมล เธอหน้าเศร้า ก่อนลุกเดินไป ทันใดนั้นก็เห็นนายมลวิ่งจ๊อกกิ้งแซงขึ้นไปรีบร้องเรียก แต่พอเข้าไปจับมือและหันมากลายเป็นกมลชนก เธอหน้าเสียน้ำตาไหล กมลชนกจับไหล่เธอมองตาถาม

“บอกผมได้ไหมว่าใครทำอะไรคุณ หรือว่านายมล” ทองตราเสียใจโผกอดเขาร้องไห้โฮอย่างผิดหวัง กมลชนกกอดเธอไว้ปลอบว่า “อยากร้องก็ร้องออกมาให้เต็มที่จะได้สบายใจ ผมจะคอยดูแลคุณ อยู่ใกล้ๆคุณไม่ไปไหน”
ooooooo

เมื่อพาทองตราไปนั่งที่ริมสระน้ำ กมลชนกถามว่าใครทำให้เธอต้องเสียน้ำตาอย่างนี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ตนเห็นว่าเขาเป็นคนที่แย่มาก

“มันเป็นความผิดของฉันเองที่ไปหลงรักเขา ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเขาไม่ได้แคร์ฉันเลย ฉันคิดไปเองทั้งนั้น พอกันทีจบกันเท่านี้”

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 11 วันที่ 19 ม.ค.60

ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทประพันธ์โดย กนกเรขา
ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทโทรทัศน์โดย เพ็ชรรุ่ง เกีรยติกมเลศ
กำกับการแสดงโดย : ทวีวัฒน์ วันทา
ผลิตโดย : บริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด
ควบคุมการผลิตโดย : ณฤทธิ์ ยุวบูรณ์
ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ