อ่านละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ตอนที่ 2 วันที่ 22 ม.ค.60

อ่านละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ตอนที่ 2 วันที่ 22 ม.ค.60

พอจันเห็นอนลก็หลบตาทำเป็นไม่รู้จักเกรง ท่านหญิงตำหนิ อนลมองตามหลังอุรวศีตาละห้อยไม่รู้อีกนานแค่ไหนจะได้เจออีก

อุรวศีเดินนำจันอ้อมมาเข้าหลังเรือนเพราะไม่อยากผ่านตำหนักให้มีปัญหากับหม่อมต่วนอีก ไม่ทันไรได้ยินเสียงทะเลาะกันเอ็ดอึงก็รีบมาที่ส่วนครัว เห็นผินกำลังต่อว่า แปลกข่มเหงกันเกินไป แปลกตวาดแว้ดๆหาว่าผินขโมยของจากครัวตำหนัก จันวิ่งเข้ามาช่วยแม่ทันทีเกิดการผลักกัน อุรวศีห้ามไม่มีใครฟัง ผินถีบแปลกล้มคว่ำ แปลกโมโห หันไปยกหม้อน้ำที่ตั้งบนเตาร้อนๆสาดใส่ จันดึงผินหลบแต่ก็ยังโดนน้ำร้อนกระเซ็นใส่

อุรวศีตกใจเข้ามาผลักแปลกและสั่งเสียงเฉียบให้หยุด แปลกยังยำเกรงอยู่บ้างเพราะยังไงเธอก็เป็นหม่อมราชวงศ์ ผินร้องปวดแสบปวดร้อนที่แขน



เรื่องมาถึงหม่อมต่วน อุรวศีต้องการความเป็นธรรมที่คนของหม่อมทำร้ายผิน แต่หม่อมต่วนกลับหาว่าคนในครัวรู้เห็นเป็นพยานหมดว่าผินขโมยของสดในครัวตำหนัก อุรวศีหน่ายใจเพราะแต่ไหนแต่ไรผินก็เอาของสดของแห้งที่ครัวตำหนักมาทำอาหารที่เรือนปั้นหยาเองตลอด

แปลกแทรกขึ้นว่าตนไปทวงของ กลับโดนทำร้ายจึงต้องป้องกันตัว อุรวศีเอ็ดหน้านิ่ง ว่าตนพูดกับหม่อมใหญ่ ไม่มีใครสอนหรือว่าไม่ควรทะลุกลางปล้อง แปลกหุบปาก หม่อมต่วนหน้าตึงที่โดนว่ากระทบ ติโลตตมาจึงเถียงแทน

“นังแปลกมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถ้าอย่างนั้นฉันพูดกับเธอเองจะได้คู่ควรเสมอกัน ว่าอย่างไรล่ะหญิงหลง เธอจะรับผิดชอบเรื่องที่บ่าวเธอขโมยของอย่างไร”

“พี่หญิงกลางวกเข้าเรื่องนี้อีกจนได้ เอาเถอะค่ะหญิงมาที่นี่ก็ไม่ได้มุ่งหวังความเป็นธรรมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พี่หญิงกลางอยากให้รับผิดชอบอย่างไรล่ะคะ”

อทริกาแทรกให้ชดใช้เงินทองไม่น่าถาม อุรวศีเห็นว่าแค่เอากับข้าวในครัวจะมากมายอะไร หม่อมต่วนสาธยายว่าตั้งแต่เสด็จสิ้นพระชนม์ ของทุกอย่างตนต้องหาซื้อมาเอง จะมาเอาไปเหมือนแต่ก่อนได้อย่างไร อุรวศีคิดหาทางเอาตัวรอดจึงรับว่างั้นตนจะรับผิดชอบตั้งแต่ที่เสด็จพ่อสิ้น อทริกายิ้มเยาะดีนะที่เสด็จพ่อสิ้นไปไม่กี่เดือน ไม่อย่างนั้นคงสิ้นเนื้อประดาตัว

อุรวศีนึกถึงหนังสือนิทานคติธรรมจีนที่เสด็จพ่อเคยให้อ่าน ไม่ว่าจะเป็นตำราหรือนิทาน นิยายก็ให้อ่านหมด เพราะเราสามารถหยิบความรู้จากเรื่องเหล่านั้นมาใช้ได้ “ตกลงค่ะ หญิงจะชดใช้ค่ากับข้าวที่ผินเอาไปทั้งหมด แต่ ต้องชดใช้ในจำนวนที่แน่นอนนะคะ จะมาตีขลุมเอาตามใจคงไม่ได้”

หม่อมต่วนยิ้มเยาะตนไม่เอาเปรียบเด็กอยู่แล้ว อุรวศีให้แปลกคิดคำนวณมาว่าผินเอากับข้าวมาทั้งหมดเป็นน้ำหนักเท่าไหร่ แปลกนับนิ้วสีหน้าจริงจัง อุรวศีแย็บว่าประมาณน้ำหนักแขนข้างหนึ่งของแปลกได้ไหม แปลกรีบบอกว่าต้องมากกว่านั้น เธอจึงคิดให้ว่า

“งั้นแขนสองข้างกับขาอีกข้างหนึ่งล่ะ”

แปลกสบตาหม่อมต่วนเห็นยิ้มพอใจก็รับลูกตอบทันทีว่าหนักเท่านั้นได้ อุรวศีจึงหันมาพูดกับหม่อมต่วน “เช่นนั้นรบกวนหม่อมตัดแขนสองข้างและขาอีกข้างของแปลกมาชั่งด้วยค่ะ หญิงจะได้ชดใช้ตามนั้น”

ทุกคนตกใจไม่คิดว่าท่านหญิงองค์เล็กจะมาไม้นี้ อทริกาโวยว่าขาคนไม่ใช่กิ่งไม้ที่ตัดแล้วงอกใหม่ได้ อุรวศีโต้ว่าหม่อมต่วนตกลงเองว่าให้ตนชดใช้ในจำนวนที่แน่นอน ถ้าไม่ตัดมาชั่งจะได้น้ำหนักที่แน่นอนได้อย่างไร แปลกยกมือไหว้ขอร้องอย่าตัดแขนขาตน ติโลตตมาโมโหหาว่าเถียงข้างๆคูๆเป็นศรีธนญชัย อุรวศียิ้มๆหันไปพูดกับหม่อมต่วน

“หม่อมใหญ่เป็นผู้ดีทั้งชาติกำเนิด กาย วาจา ย่อมไม่ตระบัดสัตย์เอาเปรียบเด็กใช่ไหมคะ”

“แม่โฉมเอกเจ้าคารีสีคารมอย่างนี้นี่เล่า เสด็จถึงได้หลงลูกสาวคนนี้นัก เอาเถอะถือว่าฉันเสียรู้หล่อนก็แล้วกัน” หม่อมต่วนสะบัดหน้าพรืดไปด้วยความเจ็บแค้นใจ

อรุณวาสีเดินตามมาส่งอุรวศีหัวเราะชอบใจกับความเฉลียวฉลาดของน้อง เธอบอกว่าตนไม่ได้ฉลาดแต่เอามาจากนิทานที่เสด็จพ่อเคยให้อ่าน ถ้าคนอื่นๆเคยอ่าน แผนนี้ก็คงไม่สำเร็จ

อุรวศีเห็นว่าเย็นมากแล้วทำไมพวกพี่ๆยังไม่กลับเข้าวัง อรุณวาสีบอกว่าต้องอยู่อีกสองสามวันเพราะหม่อมแม่จะให้ออกงานอีก อุรวศีถอนใจรู้ว่าหม่อมต่วนบังคับให้พี่ๆไปดูตัว

ขณะนั้นเองรถม้าของสุรคมวิ่งมาจอดหน้าตำหนัก สองท่านหญิงยกมือไหว้ อรุณวาสีดีใจคิดว่าเขามาหาตน แต่พออุรวศีเชิญให้เขาขึ้นไปบนตำหนักกับอรุณวาสีแล้วตัวเองจะเดินไป

“อ้าว แล้วหญิงหลงไม่เข้าไปด้วยกันหรือคะ”

“หญิงคงเข้าตำหนักไม่ได้อีกพักใหญ่เลยค่ะ เชิญเจ้าพี่เถิดค่ะ”

สุรคมงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น มองตามหลังอุรวศีไปอย่างเสียดายที่อุตส่าห์มาหา อรุณวาสีเห็นสายตาเขาก็ชักเอะใจ

ooooooo

อุรวศีเข้ามาในห้องเห็นจันกำลังใส่ยาแผลที่โดนน้ำร้อนลวกให้ผิน จึงหอบเครื่องนอนออกมาวางให้ทั้งสองนอนด้วยกันในห้องตน เพื่อช่วยกันดูแลเผื่อว่าแผลจะอักเสบขึ้นมา สองบ่าวซาบซึ้งในความกรุณาของท่านหญิงจันปูเสื่อไม่ระวังชนโต๊ะทำให้หนังสือหล่นลงพื้น จดหมายของอนลที่ใช้คั่นหน้าหลุดออกมา อุรวศีหยิบหนังสือและจดหมายขึ้นมอง หน้าบึ้งลงเมื่อนึกถึงเจ้าของจดหมาย

ด้านอนลกลับจากเรียนดนตรีเหนื่อยๆเข้าไปไหว้นวมและอ้อนหิวเหมือนที่เคยทำประจำ ระหว่างนั้นดวงแขเรียนปักผ้าอยู่กับแม่ของเขา ดวงแขได้ทียกของว่างที่หัดทำวันนี้ยื่นให้ เขารับจานขนมมือสัมผัสมือเธออย่างไม่ตั้งใจ หญิงสาวเขินอายโดยที่ชายหนุ่มไม่รู้เรื่องจิ้มขนมกินหน้าตาเฉยแล้วเปรยว่าไม่ใช่ฝีมือแม่ นวมเฉลยว่าเป็นฝีมือดวงแข เธอเอียงอายถามเขาชอบรสไหนเพื่อทำให้ถูกใจ อนลไม่ได้ตอบแต่ชมว่าเก่งเป็นแม่บ้านแม่เรือนไม่ขาดตกบกพร่อง

คืนนั้น นวมเล่าให้พระยารัชปาลีฟังว่าดวงแขมีท่าทีชอบอนลแน่ แต่พอท่านเจ้าคุณถามถึงท่าทีของ

ลูกชาย เธอกลับถอนใจลูกคงไม่ได้คิดอะไรเกินเลย พระยารัชปาลีหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจ นวมคิดบางอย่างปลอบให้ใจเย็น อีกไม่นานท่านเจ้าคุณต้องไปรับราชการหัวเมืองและอนลก็ต้องตามไปด้วย จงพาไปพักบ้านพระยาไกร แล้วน้ำตาลใกล้มดจะกลัวอะไร

“จริงของคุณหญิง ฉันไม่อยากข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า ถ้าชอบพอกันเองได้ก็คงดีที่สุด”

นวมมั่นใจว่าอนลต้องชอบดวงแขเพราะเธอเพียบพร้อมทุกด้าน ลูกยังไม่มีใครแล้วจะมีเหตุผลอะไรมาบอกปัด ท่านเจ้าคุณเริ่มวาดฝันตามแผนการของภรรยา

ในขณะที่ท่านเจ้าคุณกับคุณหญิงวาดฝันอยู่นั้น อนลกลับนั่งเขียนกลอนระบายความรู้สึกถึงหญิงผู้เป็นที่รักลงในสมุดบันทึกอย่างหวานฉ่ำ รำพึงกับตัวเองอย่างมีความสุขว่า

“แต่งกลอนไว้อ่านเองคงไม่ถือว่ากระหม่อมไม่เจียมตัวนะขอรับ”

ขณะเดียวกันที่เรือนปั้นหยา อุรวศีนั่งเล่นซอสามสายเพลงสีนวลเพลงเดียวกับที่อนลเล่นจะเข้ให้ฟังเมื่อกลางวัน พอจบเพลงก็พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัวว่าช่วงนี้มักจะคิดคำนึงถึงเขา

“ฉันเล่นไพเราะกว่าเธอเสียอีก ท้าวแสนเปื้อน”

ooooooo

บรรยากาศยามเช้าในวัดที่นครสวรรค์ ชาวบ้านช่วยกันเตรียมของถวายเพลและของทำบุญก่อนถึงพิธีเผาศพแม่ของบุญทันตอนเย็น สมัยนั้นยังไม่มีการแต่งชุดดำ ประเพณีการใส่ชุดดำในงานศพเริ่มขึ้นปลายรัชกาลที่ 6

จางวางสมและหม่อมสลวยช่วยชาวบ้านจัดดอกไม้ แทงหยวกกล้วยเพื่อประดับโลงศพบุญทันเกรงใจ ชวนทั้งสองพักทานข้าวเช้า พอดีมีเสียงเอะอะขึ้น ชาวบ้านที่กำลังทำครัวแตกฮือไล่ตีคนบ้าออกมาล้มลงกลางลาน จางวางสมเข้าไปห้ามเตือนว่าที่นี่เป็นเขตอภัยทาน ชาวบ้าน ฟ้องว่าคนบ้าเข้ามาขโมยของกินที่เตรียมไว้ถวายพระ พวกเขาจึงโมโห หม่อมสลวยเข้าไปนั่งยองๆดูอาการอย่างสงสาร คนบ้าค่อยๆเงยหน้า พอเห็นหน้าเธอก็ตกใจสติแตกร้องลั่น

“หม่อมพิณ หม่อมพิณ อย่าๆฉันกลัวแล้ว อย่า...”

หม่อมสลวยถูกคนบ้าผลักล้มลง ท่ามกลางความตกใจของทุกคน บุญทันถลันเข้าประคองเธอลุกขึ้นพาไปหาที่นั่ง จางวางสมประคบรอยฟกช้ำให้ลูก หม่อมสลวยถามว่าจำได้ไหมคนนี้เป็นใครทำไมเรียกตนว่าหม่อมพิณ บุญทันได้ยินสงสัยว่าหม่อมพิณเป็นใคร

“หม่อมพิณเป็นหม่อมที่เสด็จท่านรักมากที่สุด แต่จู่ๆก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย คนลือกันว่าหนีตามผู้ชายไป เท็จจริงยังไงข้าก็ไม่รู้...แต่หม่อมพิณกับแม่สลวยหน้าตาละม้ายคล้ายกันมาก เสด็จถึงได้รับแม่สลวยไปเป็นหม่อมอีกคนยังไงล่ะ”

หม่อมสลวยกับบุญทันสบตากันทำนองนี่แหละคือที่มาทำให้เราต้องถูกพรากจากกัน แต่บุญทันยังแปลกใจทำไมคนบ้านั่นต้องกลัวหม่อมพิณ จางวางสมข้องใจ

เช่นกันทั้งที่หม่อมพิณเป็นคนใจดีมีเมตตากับบ่าวไพร่ทุกคน พอดีชาวบ้านมาตามว่าหยวกกล้วยแทงเสร็จแล้วจะทำอย่างไรอีก จางวางสมบอกตนไปดูให้เอง บุญทันหยิบ

ลูกประคบจะช่วยประคบรอยช้ำต่อให้ หม่อมสลวยเบี่ยงตัวออกขอทำเอง เขาน้อยใจคิดว่าเธอรังเกียจกล่าวขอประทานโทษ

หม่อมสลวยหน้าเสียหยิบกำไลเงินออกจากชายพก ดวงตาเขาวาวขึ้นด้วยความดีใจเธอยังไม่ทิ้งของไร้ค่านี้ หม่อมสลวยดักคอไว้ก่อนที่จะเก็บกำไลอย่างเดิม

“มันสายไปแล้วจ้ะพี่บุญทัน ถึงเสด็จจะสิ้นพระชนม์ไปแล้ว แต่ฉันก็มีลูกเป็นหม่อมเจ้าถึงสององค์ ฉันไม่อาจให้เกียรติยศของลูกๆต้องมัวหมองได้”

“แค่รู้ว่าหม่อมยังจำได้เหมือนที่ผมไม่เคยลืม ผมก็สุขใจมากแล้วครับ” บุญทันกล่าวอย่างเจียมตัว

ทางด้านอุรวศีนั่งอ่านหนังสือเพลินๆอยู่ในเรือนปั้นหยา มีคนงานที่มาก่อกำแพงเดินเทิ่งๆขึ้นมาบนเรือน ทำให้เธอตกใจมาก ผินกับจันช่วยกันไล่กลับออกไป พอแสงรู้เรื่องเป็นห่วงหลานสาวมากให้ย้ายมาอยู่ที่เรือนตน แต่ท่านหญิงเป็นห่วงทรัพย์สมบัติ แสงจึงให้แบ่งคนที่เรือนนี้ไปอยู่เป็นเพื่อนแทน ดีกว่าอยู่กันตามลำพังผู้หญิงสามคน

หม่อมต่วนกับลูกๆหัวเราะชอบใจที่ทำให้อุรวศีกลัวถึงขนาดวิ่งแจ้นไปฟ้องยาย ต้องทำให้กลัวมากกว่านี้จะได้หนีไปพ้นๆ เมื่อถึงเวลานั้นอทริกาขอให้ยกเรือนปั้นหยาให้ตน อรุณวาสีไม่เห็นด้วย ติโลตตมาและอทริกาเห็นสีหน้าน้องก็ดักคอว่าคงไม่เข้าข้างพวกพี่ตามเคย

“ก็...หญิงหลงเป็นลูกเสด็จพ่อเหมือนกันนะคะ”

หม่อมต่วนขัดใจเสียงเขียวใส่ “เป็นลูกน่ะใช่ แต่เลือดแม่มันต่ำ แค่ลูกบ่าวในวังจะมาเทียบกับเชื้อสายพระน้ำพระยาของแม่ได้ยังไง แล้วแม่ก็เคยเตือนหญิงแล้วนะว่าไม่ให้นับพี่นับน้องกับมัน ตกลงหญิงจะขัดคำสั่งแม่ให้ได้อย่างนั้นรึ”

อรุณวาสีหน้าเสียเกรงกลัว ท่านหญิงพี่ทั้งสองยิ้มสะใจที่น้องโดนดุ ขณะนั้นเองแปลกเข้ามารายงานอย่างกลัวๆกล้าๆว่าอ้ายดำมา หม่อมต่วนหน้าเครียดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อนี้

ด้วยความที่จนตรอกจริงๆดำจึงกล้ามาขอเงิน หม่อมต่วนโกรธมากขู่อยากเป็นเหมือนเพื่อนหรืออย่างไร ดำไม่มีทางเลือกขู่กลับว่าถ้าตนตายก็อย่าหวังว่าความชั่วของหม่อมจะถูกปิดเป็นความลับอีกต่อไป แปลกตกใจไม่คิดว่าดำกล้าขู่ขนาดนี้ ดำประกาศกร้าวว่าหมาจนตรอกแล้วยิ่งกว่านี้ก็กล้า หม่อมต่วนจ้องหน้าดำด้วยสายตาโหดเหี้ยม

ooooooo

ที่กระทรวงมหาดไทย ดวงแขเอาอาหารมาให้อนลแล้วรีรอจนเลิกงานหวังได้กลับบ้านพร้อมเขา แต่อนลกลับอ้างว่ามีธุระกับท่านชายสุรคมกว่าจะกลับถึงบ้านคงค่ำมาก ดวงแขผิดหวังกลับไป อนลหันมาเจอสุรคมยืนจ้องที่เอาชื่อไปอ้าง

“ขอประทานอภัยกระหม่อม คือ...เอ่อ...” อนลไม่รู้ จะพูดอย่างไรว่าตนรำคาญดวงแข

“ฉันเย้าเล่น ต้องทำหน้าอย่างนั้นเลยเหรอ” สุรคมตบบ่าเบาๆ

อนลโล่งใจแต่สุรคมยังกระเซ้ามีลูกสาวเจ้าคุณมาชอบพอ กลับไม่รับไมตรี อนลไม่รู้จะอธิบายอย่างไรอ้างว่าเธอแค่จากบ้านมานานเลยอยากหาเพื่อนคุยเท่านั้น สุรคมไม่เชื่อ แต่ในเมื่อเอาชื่อตนไปอ้างก็ต้องทำให้เป็นจริง เขาต้องทำบางอย่างให้กับตน

อนลถือกล่องขนมเค้กเดินตามหลังสุรคมเข้ามาในตำหนักหม่อมต่วน ติโลตตมา อทริกาและอรุณวาสีออกมาต้อนรับชวนให้อยู่เสวยด้วยกัน

“ด้วยความเต็มใจเลยจ้ะหญิงเล็ก วันก่อนเห็น

พี่หญิงกลางบ่นว่าอยากรับขนมเค้ก ชายเลยให้คนไปซื้อมาให้ หวังว่าจะถูกปากพี่หญิงนะคะ”

ติโลตตมารับกล่องขนมและขอบใจแค่บ่นเล่นๆ ไม่คิดว่าได้จริง อทริกาแย็บคราวหน้าขอบ่นอยากกินอย่างอื่นบ้าง สุรคมออกตัวเพียงบอกคำเดียวจะจัดหามาให้ไม่ต้องบ่นเลย สองท่านหญิงผู้พี่หัวเราะชอบใจ ก่อนจะปรายตา มองอนลหัวจดเท้าด้วยไม่รู้ว่าเป็นใคร

แม้สุรคมจะแนะนำฐานะของอนลแล้วว่าไม่ได้ต่ำต้อยเป็นถึงลูกพระยา แต่สองท่านหญิงก็ยังดูแคลน และไม่ให้ร่วมโต๊ะเสวยด้วย สุรคมไม่สบายใจกล่าวขอโทษอนล เขายิ้มรับพูดเบาๆ

“ไม่เป็นไรกระหม่อม ดีเสียอีกจะได้ปลีกตัวไม่ยาก”

“ถ้าอย่างงั้นก็ฝากด้วยนะ” สุรคมตบบ่าเพื่อนร่วมกระทรวงอย่างมีนัย

อนลหน้าเครียดนิดๆกับสิ่งที่ต้องไปทำ...สิ่งนั้นคือให้หาเรือนของอุรวศี อนลเดินไปจนเห็นเรือนปั้นหยาจึงเข้ามาเมียงๆมองๆ ประตูเรือนเปิดแสดงว่าเจ้าของอยู่ ขณะนั้นเองได้ยินเสียงอุรวศีให้จันและลูกหลานจางวางสมช่วยกันปลูกผักบริเวณสนามข้างเรือน อนลคิดไม่ถึงว่าระดับท่านหญิงจะต้องปลูกผักกินเอง ผินถือขันน้ำออกมาเห็นอนลก็ตกใจคิดว่าเป็นพวกคนงาน ไล่ตะเพิดให้ออกไป อุรวศีกับจันหันมามอง

“อย่าครับอย่า ผมมากับท่านชายสุรคม แต่ตอนนี้ท่านชายเสวยอยู่ ผมเลยเดินเล่นมาเรื่อยๆจนหลงเข้ามาในเขตเรือน ไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีเลยครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะผิน นี่คุณอนลบุตรชายพระยารัชปาลี ไม่ใช่คนร้าย” อุรวศีกล่าวนิ่งๆ

ผินตกใจรีบขอประทานโทษ ตอนนี้หน้าสิ่วหน้าขวานไว้ใจคนยาก อนลยิ้มให้ไม่ถือสา แล้วอาสาช่วยปลูกผักโดยบอกว่าตนเป็นคนมือเย็น ปลูกอะไรก็งาม อยู่ที่บ้านทำเป็นประจำ ทั้งผินและจันชื่นชมความไม่ถือตัวของเขา มีเพียงอุรวศีหน้าตึงแขวะเบาๆ

“ถนัดเหลือเกินนะ พวกงานเปื้อนๆ”

อนลได้ยินไม่ถนัดถามท่านหญิงทรงตรัสว่าอย่างไร เธอทำไม่รู้ไม่ชี้เดินเลี่ยงออกมา อยากทำอะไรก็ทำไป ทุกคนช่วยอนลขุดดิน พรวนดินทำแปลงผัก ท่านหญิงแอบมองอย่างหมั่นไส้

เสร็จงานปลูกผัก ผินจัดโต๊ะกินข้าวให้อนลหน้าห้องเสวยของท่านหญิง อนลเกรงใจขอเพียงข้าวราดแกงจานเดียวก็พอ อุรวศีพูดลอยๆออกมาจากในห้อง

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันไม่อยากให้ใครมาว่าเอาได้ ว่าคนมาช่วยงานทั้งทีแม้แต่น้ำใจหาข้าวหาปลาให้กินก็ยังไม่มี”

อนลขอบคุณผินแล้วนั่งลงที่โต๊ะ “ใครจะตำหนิฝ่าบาทที่มีน้ำพระทัยเหมือนนางฟ้าได้ ก็ใจร้ายเกินคนแล้วกระหม่อม”

“ยกยอปอปั้นเกินจริง” อุรวศีแอบยิ้มเล็กน้อย

“ไม่นะฝ่าบาทไม่เกินจริงเลย อย่างน้อยพระนามของฝ่าบาทก็เป็นนามของนางฟ้าไม่ใช่หรือกระหม่อม”

“เก่งนี่ที่รู้ว่าชื่อฉันตั้งมาจากอะไร แล้วรู้หรือเปล่าว่านางอัปสรอุรวศีในมหาภารตะได้กระทำอะไรลงไป”

“มิทราบกระหม่อม”

“ก็สาปผู้ชายเจ้าชู้ให้เป็นกะเทยน่ะสิ”

อนลหน้าเหยเก จันกับผินแอบหัวเราะคิกคัก อนลมองเข้าไปในห้องเสวยเห็นท่านหญิงอมยิ้ม สร้างความประทับใจแก่เขามากขึ้น พออุรวศีเห็นอนลมองก็ทำหน้าบึ้งไม่พูดคุยอีก

ooooooo

เย็นวันนั้นหม่อมสลวยถือใบตองห่อข้าวและกระบอกน้ำมาให้ลือด้วยความสงสาร บุญทันเดินมาเป็นเพื่อน ลือมีท่าทางหวาดกลัวหม่อมสลวยอย่างมาก บุญทันคิดวิธีเปิดปากลือด้วยการบอกให้กินข้าวแล้วจะเอาเหล้ามาให้ แถมโชว์ถุงใส่เงินถ้าตอบคำถามก็จะได้ถุงเงินนี้ด้วย

ลือคว้าข้าวและน้ำมาเปิบกินอย่างหิวโหย หม่อมสลวยเอ่ยถามรู้จักหม่อมพิณได้อย่างไร ลือชะงักตัวสั่นสีหน้าหวาดกลัวขยับหนี บุญทันตะคอกถามย้ำ เขาปากคอสั่นร้องว่าหม่อมพิณตายแล้ว หม่อมสลวยตกใจเพราะที่ทราบกันหม่อมพิณหนีตามผู้ชายไป แต่ลือยังพร่ำพูดคำเดิม

บุญทันแกล้งขู่ “เอ็งฆ่าหม่อมพิณใช่ไหม ข้าจะเรียกตำรวจมาจับเอ็ง สารภาพมาซะดีๆ”

ลือปฏิเสธ บุญทันกระชากเสียงถามแล้วใครฆ่า ลือโพล่งออกมาว่าหม่อมต่วนเป็นคนฆ่า หม่อมสลวยใจหายพยายามนึกว่าลือเป็นใคร นึกย้อนไป 17 ปีก่อน

คืนนั้นตนออกมาส่งหมอที่มาดูอาการลูก แล้วได้ยินเสียงคนคุยกันเอ่ยถึงหม่อมต่วนก็แปลกใจเข้าไปแอบดู เห็นชายคนหนึ่งคุยอยู่กับแปลกด้วยท่าทีไม่พอใจ และชายอีกคนเอาเหล้าให้ชายที่กำลังโมโหดื่มรอหม่อม ชั่วอึดใจชายคนนั้นก็ชักดิ้นทุรนทุราย สักพักหม่อมต่วนเดินมา

“เป็นอย่างไรบ้างล่ะอ้ายลือ นี่ล่ะค่าที่เอ็งคิดจะรีดไถข้า สมควรตายแล้ว”

หม่อมสลวยกลัวจับใจเอามือปิดปากไม่ให้กรีดร้อง เห็นหน้าชายทั้งสองคนจำได้ว่าเป็นบ่าวของหม่อมต่วน... หม่อมสลวยถามลือรอดมาได้อย่างไร ลือเล่าเสียงสั่นว่าดำเป็นคนปล่อยตนตอนหม่อมต่วนให้เอาตนไปฝัง บุญทันตกใจทำไมคนในวังตายไม่มีใครสงสัย

หม่อมสลวยปะติดปะต่อเรื่องราวว่าหม่อมต่วนคงแต่งเรื่องหม่อมพิณหนีตามผู้ชายไป ทำให้เสด็จในกรมทรงเสียพระทัยมาก ส่วนคนในวังไม่กล้าพูดเรื่องเสื่อมเสียนี้ นานวันก็ลืมกัน

อ่านละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ตอนที่ 2 วันที่ 22 ม.ค.60

อ่านละครย่อเรื่อง เพชรกลางไฟ
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ บทประพันธ์โดย ว.วินิจฉัยกุล
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ บทโทรทัศน์โดย เอกลิขิต
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ