อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 2 วันที่ 29 ม.ค.60

อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 2 วันที่ 29 ม.ค.60

อนาวินทร์ยังอยู่ในร้านอาหารกึ่งผับ จู่ๆหวายเพื่อนสมัยเรียนต่างประเทศก็ถือลูกโป่งพวงมหึมามาเซอร์ไพรส์เขาในโอกาสที่ได้รับมรดก แต่อนาวินทร์ไม่มีอารมณ์ฉลองลุกหนีไปอย่างรำคาญ หวายตามไปง้อเพื่อทวงถามเรื่องที่เขาจะร่วมลงทุนกู้ธุรกิจของพ่อที่กำลังจะล้ม เขาบอกว่ายังไม่มีอารมณ์จะคิดตอนนี้ ขอให้เลิกเซ้าซี้ไม่อย่างนั้นตนจะกลับ หวายเลยจ๋อยไป

พอกลับถึงบ้าน วันชัยพ่อของหวายถามถึงเรื่องนี้ หวายบอกว่าตนถามให้แล้วแต่เขาบอกว่าอย่าเพิ่งเซ้าซี้ตอนนี้ เพราะมรดกที่อนาวินทร์ได้รับนั้นมีเงื่อนไขว่า ต้องไปทำไร่ก่อน 1 ปีถึงจะได้มรดก วันชัยบอกว่างั้นหวายก็ต้องไปช่วยเขาทำไร่ ทำยังไงก็ได้ให้เขาได้มรดกมาช่วยค้ำธุรกิจของเรา



หวายนิ่งไปอย่างอึดอัดใจ

อนาวินทร์กลับบ้านในสภาพเมาๆ ไม่นานชวกร ก็ขับรถมาส่งทิพนาถที่บ้าน เขาอ้อนขอค้างด้วย ทิพนาถลังเล เขาอ้อนว่ายังไงต่อไปใครๆก็ต้องรู้ว่าเราคบกัน อ้อนจนทิพนาถใจอ่อน

พออนาวินทร์รู้ว่าทิพนาถกลับมาก็ขึ้นข้างบนจึงไม่เห็นว่าแม่เลี้ยงพาชวกรมาด้วย ชวกรมาถึงก็วางอำนาจจะกินข้าวต้มกุ้งทั้งที่เที่ยงคืนครึ่งครัวปิดแล้ว แต่ทิพนาถ ก็สั่งให้ทำมาจนได้

รุ่งขึ้นทั้งสองในชุดนอนเดินเล่นปูไต่กันมาที่โต๊ะอาหาร ทิพนาถถามชวกรว่าอยากกินอะไรจะให้

ในครัวทำแล้วให้คนใช้ยกไปให้กินข้างบน ไม่อยากให้อนาวินทร์มาเจอ เพราะสายๆเขาอาจลงมา

บังเอิญวันนี้อนาวินทร์ลงมาเช้า เขาไม่พอใจที่แม่เอาพนักงานบริษัทมานอนที่บ้าน บอกทิพนาถว่าช่วยเอาเขาออกไปจากบ้านเดี๋ยวนี้เลย ชวกรถือว่าตัวเองมี

ทิพนาถถือหาง โต้อนาวินทร์ว่าตนเป็นเพื่อนแม่เขานะ

อนาวินทร์ตัดสินใจออกไปข้างนอก บอกว่ากลับมาหวังว่าแขกของแม่จะหายหัวไปแล้วนะ

ป้านุ่มกับอ้อยดูแลที่โต๊ะอาหารอยู่ ป้านุ่มส่ายหน้าพึมพำอย่างกังวล...

“เฮ้อ...คุณท่านไม่อยู่เสียแล้ว บ้านจะแตกกันก็คราวนี้แหละ”

ooooooo

วันนี้ทรงรบไปยืนเลือกหนังสืออยู่ที่ร้าน เห็น

หนังสือขายดีเป็นหนังสือนิยายเรื่อง “คดีความรัก” โดย “พ.พรรณราย” ของคุณแม่เขาวางโชว์อยู่ เขาเอื้อม

จะหยิบแต่ถูกมือหนึ่งหยิบตัดหน้าไป เธอดีใจร้อง...

“เยส ได้แล้ว”

เดินดูหนังสือไปอีก ก็เห็นหญิงสาวคนนั้นยืนอ่านหนังสือ “ฝึกพูดภาษาเกาหลี” อยู่ เธอคือช่อม่วง ติ่งเกาหลีตัวเอ้ พอเห็นทรงรบหน้าตาเป็นหนุ่มเกาหลีก็เข้ามาส่ง ภาษาทักทายอย่างคลั่งไคล้ เขาคิดในใจว่าคนแบบนี้หรือ แฟนนิยายคุณแม่

พอไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ก็ถูกช่อม่วงตัดหน้าอีก ทรงรบหางตาใส่บ่นเอือมๆ “ผู้หญิงอะไร ไม่มีมารยาท”

ฝ่ายอนาวินทร์ออกจากบ้านก็ไปหาการันต์ที่คอนโดหรู การันต์เอาน้ำส้มกับพิซซ่ามาเสิร์ฟ เขาชมว่าอร่อย บอกการันต์ว่าออกมาอยู่เองอย่างนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องทะเลาะกับคน การันต์เหน็บว่าทำไงได้ เพราะเขาเป็นทายาทตัวจริงนี่

“เป็นทายาทตัวจริงแล้วไงวะ? ปู่ก็ไม่รัก แม่เลี้ยงก็ไม่แคร์ ชีวิตฉันแย่กว่าแกด้วยซ้ำ” การันต์ถามว่าแล้วจะทำยังไงต่อ “ปวดหัว...บางทีก็อยากหนีออกจากบ้านไปให้พ้นๆเลย แต่ถ้าจะให้ไปทำไร่กับยัยนั่น ก็พะอืดพะอมพอๆกัน”

“ทำไมแกไม่ลองไปปรึกษาคุณทรงรบล่ะ ใช้คนให้เป็นประโยชน์หน่อย เขาเป็นลูกจ้างแกนะ ยังไงเขาก็มีหน้าที่ต้องช่วย แกไปดูซิว่าเขามีช่องทางอะไรให้แกเลือกได้อีกบ้าง”

อนาวินทร์พยักหน้า หยิบโทรศัพท์กดชื่อ “ทรงรบ” แล้วโทร.ออกทันที

ทรงรบได้รับโทรศัพท์บอกว่าจะไปเดี๋ยวนี้ แต่

ไปเจอช่อม่วงผู้คลั่งไคล้เกาหลี เห็นทรงรบอีกก็อุทาน “โอป-ป้า” แล้วรี่เข้าหาดักหน้าดักหลังอย่างคลั่งไคล้ กว่าทรงรบจะสลัดจากช่อม่วงมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อย ปรากฏว่าเขาไปพบอนาวินทร์ช้ากว่าเวลานัดไป 15 นาที พอเจอหน้าก็ถามว่า

“คุณวินมีธุระอะไรด่วนกับผมครับ” เห็นอนาวินทร์กำลังอ่านสัญญาของปู่เล็กอยู่ เขาทบทวนสัญญาทั้งสองข้อ ให้ฟัง สรุปว่า “ถ้าคุณไม่ทำตามสัญญาสองข้อนี้ คุณ จะไม่ได้อะไรเลย”

“สัญญาบ้าอะไรวะ? ฉันเสียเปรียบทั้งขึ้นทั้งล่อง” อนาวินทร์สบถ ทรงรบขอให้พิจารณาดูดีๆ ตนเชื่อว่าคุณอาทิตย์หวังดีกับเขา อนาวินทร์พูดเสียงขุ่นว่า “โลกสวยเกินไปแล้วคุณทนาย”

“จริงๆแล้วผมไม่เห็นว่าคุณจะเสียเปรียบอะไรตรงไหน ถ้าเลือกข้อ 1 มีแต่ได้กับได้”

“อย่าบอกนะว่าได้ความลำบาก ได้ฝึกความอดทน เผลอๆได้เมียบ้านนอกด้วย” เขาถามประชด ทรงรบตอบครับเบาๆ “อ้วกแตก! แล้วมีทางอื่นที่ฉันจะได้มรดกเต็มๆโดยไม่ต้องไปไร่ไหม” ทรงรบบอกว่าไม่มี “ซึ้งใจปู่จริงๆ ยังไงฉันก็ไม่มีวันไปทำไร่ ฉันจะทำให้ยัยนั่นเซ็นข้อ 2 ให้ได้!”

อนาวินทร์คว้าสัญญาเดินอ้าวออกไป ทรงรบทักท้วงว่าแน่ใจได้ยังไงว่าพุดชมพูจะยอมเซ็นตามที่เขาคิด พูดแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าระอากับความเอาแต่ใจของเขา

อนาวินทร์ขับรถสปอร์ตแดงคันหรู ตะบึงไปไร่อุ่นรัก มีซองสัญญาวางอยู่ข้างตัว

ooooooo

วันนี้พุดชมพูจะชำรากเบญจมาศ เธอให้ลุงเจือกับแหลมเตรียมแปลงดิน กำชับแหลมตัดต้นอ่อนให้ระวังด้วยเพราะคราวที่แล้วเสียหายไปหลายต้น

ขณะนั้นจิระหรือโจ้ลูกชายลุงหมายรุ่นพี่และเพื่อนสนิทของพุดชมพูขี่จักรยานเข้ามา ในตะกร้ามีหนังสือหลายเล่ม โจ้บอกว่าเมื่อวานเข้ากรุงเทพฯเลยไปยืมหนังสือที่เธออยากได้จากห้องสมุดมาให้ พลางยื่นให้ดู

“โอ้ว...ขอบคุณมาก ไม่เสียแรงที่มีพี่ชายเป็นมหาบัณฑิตด้านพืชศาสตร์”

โจ้บอกว่าจะเอามาให้ตั้งแต่เย็นวานแล้วแต่ป้าภัท

บอกว่าเธอเข้ากรุงเทพฯ ไปก็ไม่บอกจะได้กลับพร้อมกัน พุดชมพูโพล่งว่าโดนลากไปอย่างนั้นจะบอกได้ยังไง โจ้ถามว่ายังไง เธอจึงเล่าให้ฟังแค้นๆ

พอโจ้ฟังจบ ถามว่าเรื่องจริงหรือละครหลังข่าว เธอบอกว่าถ้าไม่เกิดกับตัวเองก็ไม่เชื่อ โจ้ถามว่าปู่เล็กทำแบบนี้ทำไม เธอบอกว่าคงอยากให้ตนช่วยดัดนิสัยหลานชายตัวแสบ เพราะขืนปล่อยให้ขึ้นบริหารบริษัทแบบนี้มีหวังบริษัทล่มแน่

โจ้ถามอีกว่าแล้วเธอจะทำยังไง พุดชมพูเองก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะถ้าไม่รับก็จะกลายเป็นคนอกตัญญู แต่ถ้ารับก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะรับมือกับนายคุณหนูไฮโซนั่นได้ยังไงตั้งปี

โจ้บอกว่าไม่ว่าจะเลือกทางไหนตนก็จะเป็นกำลังใจให้เสมอ แต่เชื่อว่าคนเก่งอย่างเธอต้องจัดการได้แน่ๆ

พอดีแหลมเข้ามาบอกว่ามีจดหมายถึงคุณพุด รับจดหมายแล้วพุดชมพูทำหน้างง เข้าห้องปิดประตูอ่าน

“เรียนคุณพุดชมพู นี่เป็นจดหมายของคุณอาทิตย์ที่เขียนไว้ก่อนท่านเสียชีวิตสามวัน และฝากฝังให้ผมส่งถึงคุณให้ได้...ทรงรบ”

เธอหยิบซองจดหมายที่อยู่ในซองใหญ่ออกมา ที่หน้าซองเป็นลายมือของปู่เล็กเขียนว่า “ถึง พุดชมพู จากปู่เล็ก” เลยรีบเปิดอ่าน...

“พุดจำได้ไหมที่หนูบอกว่า ถ้าปู่ต้องการความช่วยเหลือให้บอก แต่ปู่บอกว่าขอเก็บไว้ถึงวันที่ปู่ต้องการจริงๆ วันนั้นมันมาถึงแล้ว ปู่อยากขอร้องให้พุดช่วยดัดนิสัยอนาวินทร์ หลานชายคนเดียวของปู่ทีได้ไหม ตอนนี้วินเขาเหลือตัวคนเดียว ปู่ผิดเองที่ไม่มีเวลาอยู่สั่งสอนเขา ปู่รู้ว่าพุดอาจลำบากใจ แต่พุดคือคนเดียวที่ปู่ไว้ใจ พุดเป็นความหวังสุดท้ายที่จะช่วยอนาวินทร์ได้ ดังนั้นขอให้เห็นแก่ปู่คนนี้ ที่รักและหวังดีกับพุดเสมอ ขอให้ช่วยดูแลผู้นำของตระกูลสัตยารักษ์ให้กลับมาใช้ชีวิตในทางที่ถูกที่ควรด้วยเถอะนะ ถือว่าเป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายของปู่...รักพุดเสมอ...จากปู่เล็ก”

พุดชมพูละสายตาจากจดหมายของปู่ คิดกังวล หนักใจ “ปู่เล็กไว้ใจให้พุดทำเรื่องนี้จริงๆเหรอคะ?”

ooooooo

อ่านจดหมายแล้ว พุดชมพูจะไปชำรากเบญจมาศ ลุงเจือเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ถามว่าจะให้ตนไปช่วยไหม เธอบอกว่าไม่ต้องตนทำเองได้ แล้วเดินไปเรือนเพาะชำ

“เรื่องชำรากนี่นายพุดแกพิถีพิถันจริงๆ คราวก่อนไอ้แหลมช่วยแล้วทำเสียไปตั้งหลายต้น นายพุดงอนไปหลายวันเลย” ลุงเจือเล่าให้ภัทรากับจิตราที่มาส่งพุดชมพูฟังขำๆ ทั้งสองหัวเราะเพราะรู้ว่า “เจ้าพุด” รักและหวงต้นไม้ขนาดไหน

พอจะเข้าบ้าน ภัทราก็ชะงักเมื่อเห็นอนาวินทร์ขับรถมาจอดและลงจากรถอย่างเร่งรีบ เขาไหว้อย่างง่ายๆ บอกว่ามาหาพุดชมพู ภัทราบอกว่าเจ้าพุดเพิ่งออกไปเรือนเพาะชำ ให้เขานั่งรอในบ้านก่อนเดี๋ยวจะให้ลุงเจือไปตามมาให้

“ไม่เป็นไรครับ ผมไปหาเขาเองดีกว่า ลุงพาผมไปหน่อย ไปให้ถึงที่เลยนะ อย่าให้หลงเหมือนคราวที่แล้วอีกล่ะ”

พอลุงเจือจะพาไป อนาวินทร์บอกเดี๋ยว แล้วไปเปิดท้ายรถหยิบชุดหมีที่ใส่คลุมทั้งตัวมาใส่ เปลี่ยนรองเท้าเป็นบูต เอาฮู้ดคลุมหัวอย่างดี แล้วหยิบซองสัญญาติดมือไปด้วย บอกลุงเจือว่า

“คราวที่แล้วคันแทบแย่ ไป...ผมพร้อมแล้ว!”

ภัทรากับจิตราเห็นการเตรียมตัวของเขาแล้วก็อดขำไม่ได้

พอไปถึงเรือนเพาะชำ ลุงเจือเดินเข้าไปบอกพุดชมพูว่ามีแขกมาหา เธอพูดโดยไม่หันมองว่า

“บอกว่าฉันไม่ว่าง มีอะไรให้สั่งไว้”

“ไม่สั่ง จะคุยเอง” อนาวินทร์สวนไปทันที พุดชมพู หันมอง พอเห็นการแต่งตัวของเขาก็ขำกลั้นหัวเราะกึกๆ อนาวินทร์รู้ตัวถอดฮู้ดออก พุดชมพูหันไปทำงานต่อ แกล้งพูดดังๆกับลุงเจือว่า “งั้นเดี๋ยวลุงเจือช่วยบอกแขกทีนะจ๊ะว่าให้รอก่อน เดี๋ยวชำรากเสร็จแล้วไปคุย”

“ไม่รอ จะคุยตอนนี้!” พุดชมพูพูดผ่านลุงเจืออีกว่า รอไม่ได้ก็ไม่ต้องคุย เขาเสียงดังว่า “จะคุย! ฉันมีธุระสำคัญ”

พุดชมพูเล่นแง่จนอนาวินทร์เดินเข้าไปพยายามจะเผชิญหน้าแต่เธอหันหน้าเข้าข้างฝา เขาจึงไปยืนทางซ้าย เธอก็หันไปทางขวา เล่นแง่กันอยู่อย่างนี้จนอนาวินทร์จับหน้าเธอหันมา พุดชมพูสะบัดเสียงถามว่ามีอะไรก็รีบๆ พูดแล้วรีบกลับไปเลย

อนาวินทร์ปล่อยมือจากหน้าเธอ หยิบสัญญาออกมายื่นพรวดไปตรงหน้า

“เซ็นซะ ตรงเงื่อนไขข้อ 2 นะ เธอเซ็นเสร็จเมื่อไหร่ รับรองฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่ให้...คันเท้าอีกเลย”

พุดชมพูคว้าสัญญามาอ่านแล้วส่งคืนให้ หันไปทำงานต่อ อนาวินทร์ฉุนขาดกระโจนเข้าตะครุบต้นกล้าในมือเธอ ทำให้ต้นกล้าทั้งกองตกดินเสียหาย พุดชมพูมองตะลึง ลุงเจือตาเหลือกอุทานเบาๆ “เฮ้ย! ตายๆๆ!” อนาวินทร์เห็นสีหน้าพุดชมพูก็นึกกลัวเหมือนกันแต่ทำเป็นนักเลงพูดเยาะว่า

“ทำเป็นโกรธใหญ่ กะอีแค่ต้นไม้กองเดียวเอง

จะเท่าไหร่กัน ธุรกิจฉันมูลค่าเป็นพันล้านนะ” เธอถามว่าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับตน เขาสวนไปทันทีว่า “ก็เธอต้องเซ็นก่อน ฉันถึงจะได้ไงล่ะ”

“ฉัน-ไม่-เซ็น!!!” เธอเสียงแข็ง เขาถามว่าทำไมไม่เซ็น “คุณชดใช้ต้นกล้าฉันมาก่อน”

อนาวินทร์ทำเสียงสมเพชว่าที่แท้ก็ต้องการค่า น้ำหมึก ตนจะเซ็นให้ล้านนึงเลย เป็นเรื่องอีก เธอหาว่าดูถูกกัน ตนไม่อยากได้เงิน ไล่ไปให้พ้นจากไร่ตนเดี๋ยวนี้ อนาวินทร์ไม่ไปจนกว่าเธอจะเซ็นให้ ว่าแล้วยัดปากกาใส่มือให้ ยื้อยุดกันไปมา พลาดไปโดนแปลงเพาะชำที่ทำแล้วคว่ำทั้งแปลง พุดชมพูอ้าปากค้าง ลุงเจือพึมพำสยอง “คุณวินถึงฆาตแน่!”

ชะตาอนาวินทร์ถึงฆาตจริงๆ ถูกพุดชมพูใช้ทักษะยูโดบิดมือเขาไพล่หลังสั่งลุงเจือให้เอาเชือกมา แล้วมัดเขาติดกับเสาอย่างเร็ว อนาวินทร์ดิ้นขลุกขลักอยู่กับเสา เธอหยุดหอบพูดอย่างสะใจว่า

“จำไว้นะ เงินน่ะฟาดหัวไม่ได้ทุกคนหรอก”

แล้วเอาสัญญายัดใส่หน้าอกเขา บอกลุงเจือให้ไปกันปล่อยให้คนเห็นเงินเป็นพระเจ้ายืนกอดสมบัติแห้งตายตรงนี้แหละ เย้ยก่อนไปว่า “ดูซิว่าเวลาถูกมัดเนี่ย เงินจะช่วยอะไรได้ไหม!”

ooooooo

อนาวินทร์ถูกมัดติดกับเสาดิ้นไม่หลุดได้แต่ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ จิตราได้ยินแว่วๆจึงไปดู เห็นพระเอกรูปหล่อถูกมัดร้องขอความช่วยเหลือจนเสียงแหบแห้ง จะแก้มัดก็แก้ไม่ออกจึงกลับบ้านจะไปเอากรรไกรมาตัด

ขณะย่องๆไปหากรรไกรเจอพุดชมพูเข้าอย่างจัง เธอห้ามน้าจิตช่วยและห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่ด้วย น้าจิตรับปากแหยงๆ แต่ก็เป็นห่วงอนาวินทร์ที่ถูกมัดอยู่

พุดชมพูกลับไปดูอนาวินทร์ที่เรือนเพาะชำ เห็นสภาพทุลักทุเลของเขาก็ขำ ถูกเขาด่าและสั่งให้แก้มัด เธอบอกว่าทีแรกก็จะมาแก้มัดให้ แต่ปากจัดอย่างนี้อยู่อีกสักสองสามชั่วโมงแล้วกัน แล้วทำท่าจะเดินไป อนาวินทร์โวยวายให้แก้มัด ร้อนจะตายอยู่แล้ว ขณะนั้นเองแหลมร้องบอกว่าได้เวลาเปิดสปริงเกิ้ลแล้ว พุดชมพูนึกสนุกบอกว่าเปิดเลย อนาวินทร์ถูกน้ำจากสปริงเกิ้ลจนหายใจแทบไม่ออกสะบัดหน้าหลบน้ำไปด่าไป

อนาวินทร์คิดไม้เด็ดได้ ถามว่าไม่ปล่อยตนแน่หรือ เธอย้อนถามว่าจะปล่อยให้โง่ทำไม เขาจึงรวบรวมกำลังดิ้นโยกสุดแรงจนเรือนเพาะชำคลอนได้ผล! พุดชมพูกลัวเรือนเพาะชำพัง สั่งให้เขาหยุด เมื่อเขาไม่ยอมหยุด เธอจึงสั่งให้แหลมปิดน้ำก่อน แหลมไปปิดน้ำแล้ววิ่งอ้าวไปเลย

น้ำหยุดแล้วแต่อนาวินทร์ยังไม่ยอมหยุด พุดชมพูกลัวเรือนพังไปหยิบสัญญามาถามว่าถ้าตนยอมเซ็นเขาก็จะหยุดใช่ไหม เขาจึงหยุดโยก เธอหยิบสัญญามาเซ็นแล้วใส่ซองคืน ย้ำว่าเขาต้องหยุดโยกเรือนและทำตามในสัญญา

แหลมวิ่งกลับไปบอกภัทรากับจิตราว่านายพุดแกล้งคุณผู้ชายคนนั้นจนเละไปหมดแล้ว รีบไปดูหน่อย

ภัทรากับจิตราวิ่งมาเห็นสภาพของอนาวินทร์ต่างตกใจ ภัทราถามว่านี่ฝีมือลูกหรือ เธอพยักหน้าจ๋อยๆ ภัทราสั่งให้ปล่อยคุณวินเดี๋ยวนี้ พอพุดชมพูปล่อย แม่สั่งให้ขอโทษอีก เธอจะเกี่ยงถูกแม่สั่งจึงเอ่ยขอโทษเสียงห้วนไม่มองหน้า

ภัทราขอโทษอนาวินทร์แทนลูกสาวที่ทำอะไรล่วงเกิน พุดชมพูฟ้องว่าเขามาระรานตนก่อนทำต้นไม้ตนเสียหายหมด อนาวินทร์ยอมรับว่าทำต้นไม้พังจริงแต่โทษว่าเพราะเธอไม่ยอมคุยกับตน

ทั้งสองโทษกันไปมาว่าอีกฝ่ายผิดเป็นคนหาเรื่องก่อน จนภัทราขอร้องว่าอย่ามีเรื่องกันอีกเลย ปรามพุดชมพูว่าถ้าทำเกินกว่าเหตุแบบนี้อีกแม่ไม่ยอมจริงๆ สั่งให้พาอนาวินทร์ไปล้างเนื้อล้างตัวและซักเสื้อผ้าให้เขาด้วย ตนกับน้าจิตต้องเอาขนมไปส่งลูกค้า ปราม “อย่ามีเรื่องกันอีกล่ะ!”

ooooooo

แต่พอผู้ใหญ่ไป อนาวินทร์หยิบสัญญาออกมาดู เขาโกรธตาแทบถลนเมื่อเห็นพุดชมพูเซ็นที่ข้อหนึ่ง! เธอตีหน้าซื่อถามว่าเหรอ เซ็นผิด แต่พอเขาบอกให้แก้เธอไม่ยอมแก้ ถามว่าเขาอยากได้มรดกแค่ครึ่งเดียวรึไง

เขาบอกว่าเปล่า เธอยืนยันว่างั้นตนก็เซ็นถูกแล้ว อนาวินทร์พูดเกือบเป็นตะโกนว่าตนไม่มีวันอยู่กับเธอที่นี่เด็ดขาด พุดชมพูย้ำว่าอย่าลืมว่านี่เป็นความต้องการสุดท้ายของคุณปู่ของเขาเป็นตายอย่างไรอนาวินทร์ก็จะให้เซ็นใหม่ให้ได้ พุดชมพูยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมเซ็น เขาโมโหเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธอจนหน้าหงาย พุดชมพูของขึ้นตั้งท่าจะเตะ เขาตั้งการ์ดรับรีบถามป้องกันตัวว่า

“จำไม่ได้รึไง...ว่าแม่เธอบอกอะไรไว้”

ได้ผล พุดชมพูหยุด ถอนใจพรวดเซ็งๆ อนาวินทร์ต่อรองไม่ให้เธอไปอยู่ที่บ้าน พุดชมพูยึดคำสั่งเสียของปู่จะต้องไปอยู่ให้ได้ จนเขาไม่รู้จะพูดอย่างไรเลยขู่ว่า “ได้! ถ้าพิศวาสฉันมากนักละก็...วันแรกที่เธอไปเหยียบบ้านฉัน เธอเจอดีแน่!”

“ได้ พรุ่งนี้เตรียมตัวเจอฉันได้เลย!!!”

พอกลับบ้าน พุดชมพูเตรียมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ฝากแม่ฝากน้าและไร่ไว้กับโจ้แล้วออกเดินทางในวันรุ่งขึ้นเลย

เพราะมากะทันหันไม่ได้บอกทรงรบล่วงหน้า ออกเดินทางแล้วพุดชมพูจึงโทร.บอกเขา เป็นเวลาที่

ทรงรบพาแม่ไปแจกลายเซ็นแฟนหนังสือของแม่ที่ห้างสรรพสินค้า ซ้ำถูกแฟนคลับของแม่ขอเซลฟี่กันจนไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ แต่ที่ทำให้ปวดหัวที่สุดคือเจอช่อม่วงติ่งเกาหลีตัวเอ้ที่วุ่นวายกับเขาจนนุงนัง ทรงรบร้อนใจเพราะพุดชมพูใกล้จะมาถึงแล้ว

ฝ่ายทิพนาถพอรู้ว่าพุดชมพูจะมาอยู่บ้านนี้ก็

ไม่พอใจเคี่ยวเข็ญให้อนาวินทร์จัดการอะไรสักอย่าง เขาบอกว่าแม่ไม่ต้องห่วง ยัยนั่นจะอยู่บ้านเราได้ไม่นานหรอก ทิพนาถสั่งคนใช้ว่าห้ามรับใช้พุดชมพูเป็นอันขาด ใครไม่เชื่อจะตัดเงินเดือน

ทันใดนั้นเสียงกริ่งดังขึ้นพวกคนใช้ละล้าละลังไม่รู้จะทำอย่างไร พลกล้ากว่าเพื่อนทำท่าจะลุกไป อนาวินทร์ห้ามทันที

“ไม่ต้อง ทำตามที่ฉันสั่งไว้ก็พอ” แล้วลุกเดินออกไปด้วยสีหน้าท่าทางที่พร้อมจะมีเรื่อง!

ooooooo

อนาวินทร์เดินไปหยุดตรงประตูมองพุดชมพูแต่หัวจดเท้า เบ้ปากพูดว่าถ้าไม่เคยเจอมาก่อนก็นึกว่าจะมากดกริ่งสมัครงานคนรับใช้ เธอสวนไปทันทีว่าคุณชายอนาวินทร์อุตส่าห์ออกมาเปิดประตูให้เองใจดีมีเมตตาจริงๆ

อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 2 วันที่ 29 ม.ค.60

ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ บทประพันธ์โดย คีตา
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ บทโทรทัศน์โดย : ทีมเวฟทีวี
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ กำกับการแสดงโดย : เจนไวยย์ ทองดีนอก
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ผลิตโดย : บริษัท เวฟทีวี จำกัด
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดดามชมละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ