อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 4 วันที่ 3 ม.ค.60

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 4 วันที่ 3 ม.ค.60

ออกจากสถานสงเคราะห์คนพิการทางสายตา ทองตราพากมลชนกไปหารณยุทธิ์ที่วัด เจอเขากำลังกวาดลานวัดอยู่ ทองตราบอกให้พ่อพักเสีย ตนกวาดให้เอง กมลชนกก็เข้าไปอาสา รณยุทธิ์บอกว่าช่วยกันจะได้เสร็จเร็ว

เมื่อมานั่งพักที่ร่มไม้ รณยุทธิ์ถามนายมลว่าไปอ่านหนังสือกับยัยตราแล้วยังพามาที่วัดอีก รู้สึกน่าเบื่อไปไหม เขาบอกว่าไม่เลย ตนชอบ

“ถ้าคิดได้อย่างนี้ก็ดีสิ” ทองตราถามว่าดียังไง “ก็ดีตรงที่ไม่ปล่อยให้คนแก่ต้องมานั่งดูแลแผ่นดิน ดูแลวัดวาอารามแทนคนรุ่นใหม่ที่นับวันจะห่างไกลศีลธรรมหันไปสนใจแต่วัตถุกับความสุขของตัวเอง ทั้งที่สุดท้ายไม่ว่าคนรุ่นใหม่หรือเก่าก็ไม่พ้นที่นี่ ถึงได้อยากให้คนรุ่นใหม่คิดอย่างพ่อมลเยอะๆ”



ทองตราเล่าให้พ่อฟังว่าวันนี้นายมลอ่านหนังสือเร็วปรื๋อเลยแต่ก็ทำออกมาได้ดี กมลชนกหวานให้ทันทีว่าก็เพราะได้ครูดีอย่างคุณตรา ตนเลยทำได้ดี รณยุทธิ์บอกว่าคงตื่นเวที ทำบ่อยๆก็เก่งเองแหละ

กมลชนกมองรณยุทธิ์ที่ทำหน้าเศร้า จนเขาถามว่าทำไมหน้าเศร้านักล่ะ

“เห็นคุณลุงแล้วคิดถึงพ่อ พ่อน่าจะมีชีวิตอยู่ให้ผมได้ดูแลท่าน ให้เราได้ดูแลกันเหมือนคุณลุงกับคุณตรา”

ทองตราสงสารจนเศร้าไปด้วย รณยุทธิ์ปลอบว่าอย่าคิดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ สู้เอาเวลาไปดูแลคนที่พ่อรักอย่างแม่ดีกว่า คนตายเราให้เขาได้แค่บุญ แต่แม่ที่ยังอยู่ เราต้องดูแลท่านแทนพ่อ และสิ่งที่พ่อมลได้ทำในวันนี้ มันคือการทำบุญ เดี๋ยวไปกรวดน้ำให้พ่อเขาเสีย

กมลชนกทำหน้างงไม่เข้าใจ รณยุทธิ์ดักคอว่าอย่าบอกนะว่าไม่เคยกรวดน้ำ กมลชนกพยักหน้า

“เป็นไปได้ยังไง นายเป็นคนบ้านนอกแท้ๆ มา... เดี๋ยวฉันจะสอนให้” แล้วทองตราก็พาไปกรวดน้ำพร้อมกับอธิบายความหมายให้ฟังอย่างละเอียด จากนั้นตรวจสอบการถือศีลห้าของเขา ไล่ไปทีละข้อถามว่าทำได้ไหม เขาพยักหน้าบ้างลังเลบ้าง เธอให้กำลังใจว่า “นายก็ทำได้ทั้งห้าข้อแล้วนี่ ถ้าเรามีศีลธรรมประจำใจ ฉันเชื่อว่าจะทำให้สังคมดีขึ้น นายว่าจริงไหม”

กมลชนกพยักหน้าเนือยๆ เธอจึงชวนกลับเดี๋ยวพ่อรอแย่ กมลชนกเดินตามต้อยๆ รู้สึกตัวเองเล็กลงไปถนัด

ooooooo

ทองม้วนยังนอนเพลียๆที่ห้องรับแขก กำไลคอยเอายาดมรอที่จมูกให้ รณยุทธิ์ถามว่าเป็นยังไงบ้าง ทองม้วนบอกว่ายังใจสั่นอยู่ รณยุทธิ์เผลอบอกว่า เหมือนกันเลย ทองม้วนถามว่าเขาไม่ได้กินใจสั่นได้ยังไง เอะใจถามว่าหรือเขาไปไหนมา

ทั้งรณรยุทธิ์และกมลชนกช่วยกันแก้ตัวแก้ต่างจนทองม้วนเชื่อ ถามว่าแล้วดีขึ้นหรือยัง

“ดีขึ้นแล้วฉันหายแล้วจ้ะ ห่วงแต่แม่ม้วนนั่นแหละ” ทองม้วนยิ้มปลื้มบอกว่าต่อไปไม่เอาแล้ว เข็ดแล้วจริงๆ

กมลชนกเห็นถึงความรักความห่วงใยกันของทั้งสองก็ปรารภว่าแปลก ปกติเห็นทะเลาะกันแทบตาย แต่สุดท้ายก็ห่วงกันรักกัน ทองตราบอกว่าอย่างนี้มั้งที่เขาเรียกว่ารักแท้ เข้าทางกมลชนกพอดีเขาถามว่ารักแท้มีอยู่จริงหรือ เธอบอกว่ามีจริงแต่อยู่ที่เราหามันเจอหรือยังเท่านั้น เขาหยอดทันทีว่าแล้วตอนนี้เจอหรือยัง เธอบอกว่ายัง ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเจอเขาหรือเปล่า

“อ้าว...ทำไมคิดอย่างนั่นล่ะคะ ทั้งสวยทั้งดีอย่างนี้ ยังไงก็ต้องมีอยู่แล้วล่ะค่ะ”

ทองตราชกท้องเขาเบาๆแก้เกี้ยว ถามว่ารู้ได้ไง เป็นหมอดูรึไงเจ๊ แล้วลุกเดินไปเขินๆขำๆ

ooooooo

ทองม้วนกินข้าวอร่อยทุกมื้อชมว่านับวันนายมลยิ่งทำอาหารอร่อย ตนกินจนจะใส่ชุดไม่ได้อยู่แล้ว ทองทิวแซวว่าเขาเป็นพ่อครัวคนแรกที่แม่ชม กมลชนกหัวเราะบอกว่าแบบนี้ตนคงเฮงทั้งปีแน่

แม้ว่ากมลชนกจะทำทุกอย่างแนบเนียนแล้วแต่ก็เกือบถูกจับได้เมื่อกำไลมาเจอเขากินแมคคาเดเมียเขาเลยยื่นแมคคาเดเมียไล่ให้ไปกินกับคุณตราข้างนอกตนจะทำอาหารแล้ว

ตกเย็นเขานั่งคุยกับทองทิว ปรารภว่า ตนเพิ่งจะรู้ว่าการได้มาคลุกคลีกับชีวิตคนอื่นมันเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ทำให้เราได้ทบทวนตัวเองว่าต่อไปนี้ควรจะทำอะไรเพื่อใคร ยิ่งได้ไปทำประโยชน์ให้กับสังคมและได้ไปวัดมันเป็นอะไรที่ตนไม่เคยทำมาก่อน

ทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนม บางครั้งซึ้งถึงกับจับมือกัน รณยุทธิ์เห็นแล้วเครียดไปถามกำไลว่ารู้สึกแปลกๆกับความสัมพันธ์ของสองคนนี้ไหม กำไลบอกว่าตนเคยบอกคุณตราแล้วแต่คุณตราไม่เชื่อ

รณยุทธิ์ตัดสินใจถามกมลชนกเองว่าชายรักชายนี่มันเป็นยังไง แล้วทองทิวมีสิทธิ์จะเป็นแบบนั้นไหม กมลชนกได้ทีจะเอาคืนทองทิวที่ทำตนแสบคราวก่อน เลยใส่ไฟว่า เขาชอบให้ท่าแต่ตนไม่เล่นด้วย รณยุทธิ์ฟังแล้วตกใจ ขอบใจที่นายมลไม่ยุ่งกับลูกชายตน

ใส่ไฟเพื่อนจนพ่อร้อนใจแล้ว กมลชนกดีใจสุดๆพึมพำสะใจ “โดนบ้างละมึ้ง”

รณยุทธิ์ทุกข์ใจไปปรึกษาทองตรา เธอบอกว่าให้ไปถามเจ้าตัวเลยดีกว่าจะได้สบายใจไปเลย รณยุทธิ์ไปเลียบเคียงถามทองทิว บอกว่าไม่ต้องอาย นายมลเล่าให้ฟังหมดแล้ว ทองทิวเจ็บใจที่โดนกมลชนกเผาทั้งเป็น ยืนยันกับพ่อว่า

“ฟังผมนะพ่อแล้วเรื่องนี้ยัยตราก็รู้ดี ว่าผมกับนายมลไม่ได้มีอะไรกัน แล้วมันก็ไม่มีวันเป็นไปได้ ผมสาบานว่าผมชอบผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายแน่นอน” รณยุทธิ์ได้รับคำยืนยันก็ขอโทษบอกว่าพ่อคงคิดมากไปเอง ทองตราจึงชวนพ่อไปเคลียร์กับกำไล ทองทิวบอกว่าตนก็จะไปเคลียร์กับนายมลให้รู้เรื่องด้วย

พอไปคุยกับกำไล กำไลดีใจเพราะตนแอบชอบนายมลอยู่แล้ว เมื่อทองตราบอกให้ไปเคลียร์กับนายมลกันเอง กำไลรับปากว่าตนจะจัดการกับเจ๊มลเอง

ฝ่ายทองทิวทำท่าจะเอาเรื่องกับกมลชนกที่แอบเผาตนกับพ่อทำให้พ่อไม่สบายใจ กมลชนกบอกว่ามันจำเป็นเพราะตนยอมเห็นตัวเองถูกรังแกฝ่ายเดียวไม่ไหว

สุดท้ายก็ตกลงเจ๊ากันไป แล้วลงเอยด้วยการชวนกันไปฉลองที่ผับ กมลชนกบอกว่าขากลับอย่าลืมเตือนซื้อข้าวต้มปลากลับมาด้วยเพราะพรุ่งนี้เช้าลุงเชฟไม่อยู่

แต่ที่ผับกมลชนกก็ถูกเทวาตามมาบอกให้ไปหาแม่ทีเถอะตนรับหน้าไม่ไหวแล้ว

“คุณอาก็เหมือนแม่ พูดแต่เรื่องซ้ำๆเดิมๆก็บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวจะไปเอง”

แต่ไม่มีโอกาสพูดอะไรกันมากนักก็ถูกสาวๆกรูกันเข้ามาห้อมล้อม ทั้งกมลชนกและเทวาก็ลืมเรื่องที่คุยกัน หายเครียดเป็นปลิดทิ้ง

ทองทิวกับกมลชนกกลับบ้านตอนตีสาม ทองตราได้ยินเสียงนึกว่าขโมยขึ้นบ้านลุกขึ้นดูที่หน้าต่าง เห็นสองชายประคองกันย่องเข้าบ้านก็ยิ้มโล่งอก

ooooooo

รุ่งขึ้นทองม้วนกินข้าวต้มปลาชมว่าปลาชิ้นใหญ่สดมาก ทองตราเอะใจว่าเมื่อวานไม่ได้ซื้อปลามาแล้วนายมลไปเอาข้าวต้มปลาที่ไหนมา แล้วนี่ปลาอะไร ทองม้วนตัดบทว่าเอาจากไหนก็ช่างมีกินอร่อยก็ดีแล้วจะถามทำไม

กมลชนกเครียดบอกว่าเป็นปลากะพง ก็ยังถูกทองตราซักอีกว่าโลละเท่าไหร่ เขาบอกว่าไม่รู้เพราะเขาขายเป็นชิ้น ทองตราซักรายละเอียดแบบจะจับผิดให้ได้ ทองทิวในสภาพทั้งเมาค้างทั้งง่วง พยายามช่วยแก้ตัวให้กมลชนกว่า ตนไปเที่ยวกลับมาตอนตีสามเลยให้นายมลแวะไปซื้อปลาเพราะแม่บอกว่ากินปลาแล้วฉลาด

“แล้วทำไมไม่กลับเช้าให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลยล่ะลูก ฉลาดดี” รณยุทธิ์แซว

ทองตรามองแม่ พี่ชายและพ่อที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ก็ได้แต่มองอย่างเหนื่อยใจ เพราะรับปากว่าจะจัดการเจ๊มลเอง กำไลเห็นกมลชนกทำลับๆล่อๆออกจากบ้านอาม่าก็สงสัยว่าเจ๊มลจะมีผัวใหม่ เข้าไปถามจับผิดว่าไปบ้านอาม่าทำไม เขาบอกว่าบ้านนั้นฝากซื้อของเลยเอาไปให้ กำไลจับผิดว่าไม่เคยเห็นมีใครอยู่บ้านนั้น

กำไลอดใจไม่ได้ถามว่าเจ๊ยังคบกับผัวอยู่ไหม กมลชนกบอกว่าก็เรื่อยๆคบได้ก็คบแต่ถ้าเจอใครดีกว่าก็ต่างคนต่างไป

กำไลตาโตอย่างมีความหวังดีใจสุดขีดวิ่งกลับไปหาทองตราให้ช่วยเป็นแม่สื่อให้ตนด้วย ช่วยแย็บดูหน่อยว่านายมลคิดอย่างไรกับตน ทองตราไม่รู้จะเริ่มอย่างไร แต่ทนกำไลอ้อนวอนไม่ได้เลยจะลองดู

ตกเย็นจึงไปหากมลชนกที่ห้องขอเข้าไปคุยด้วย เข้าไปในห้องเห็นเสื้อผ้าสีสดหวานสวยแขวนเต็มไปหมด แล้วยังมีผ้าเช็ดหน้าวางอยู่ด้วย ถามว่านั่นผ้าเช็ดหน้าของเขาหรือ เขารีบคว้ามาใส่กระเป๋าบอกว่าใช่ แฟนให้มานานแล้วผืนนี้ตนรักมาก ทองตราบอกว่าแต่มันเหมือนของตนมากเลย

กมลชนกรีบเปลี่ยนเรื่องถามว่ามีอะไรจะคุยกับตนหรือ

“อย่าหาว่าฉันเสียมารยาทเลยนะ คือฉันมีเรื่องกำไลอยากจะปรึกษา คือกำไลเขาแอบชอบนาย ฉันเลยอาสาเป็นแม่สื่อให้ ถามว่าพอจะเป็นไปได้ไหม” เขาบอกว่า ความรักมันบังคับกันไม่ได้และตนก็มีคนที่อยู่ในใจแล้ว พอถามว่าเป็นใครอยู่ที่ไหน เขามองเธอบอกว่าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลอีกไม่นานคุณตราก็รู้

“แบบนี้กำไลก็หมดสิทธิ์” ทองตราบ่น เขาบอกว่ารักกำไลเหมือนน้องสาว “ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจแล้วฉันจะบอกกับกำไลให้เขาเข้าใจนาย ฉันไปล่ะ”

คืนนี้ทองตราบอกกำไลให้ทำใจปล่อยวางเสียเพราะเขามีแฟนแล้วอย่าคิดไปแย่งคนอื่นเลยมันบาป กำไลโอดครวญว่าแต่ตนรักเจ๊จริงๆ

“รักเขาข้างเดียวมันไม่ได้อะไร แล้วก็ไม่มีวันเป็นไปได้ กำไลก็น่าจะรู้ ผู้หญิงสมัยนี้ ไม่จำเป็นต้องมีผู้ชายมาเป็นส่วนประกอบของชีวิตเขาก็อยู่ได้”

กำไลออดอ้อนว่าตนรักเจ๊จริงๆ อย่าหาว่าตนดื้อเลย ตนจะลองดู จะขอสู้อีกสักตั้งเผื่อเจ๊เขาจะมีใจให้ตนบ้าง ทองตราอ่อนใจบอกว่าตามใจแต่ถ้าผลออกมายังไงก็ต้องทำใจเผื่อไว้ก็แล้วกัน

“ค่ะ ไม่ว่าผลจะออกมายังไง กำไลจะยอมรับมัน” ทองตราพยักหน้า กำไลดีใจบอกว่า “กำไลรักคุณตราที่สุดในโลกเลยค่ะ”

ooooooo

นับวันทองม้วนก็ไว้ใจนายมล จนกระทั่งจะให้เป็นคนขับรถพาทองตราไปไหนมาไหนเพราะไม่ไว้ใจคนอื่นและเป็นห่วงลูก ยอมจ่ายพิเศษให้นายมลครั้งละห้าสิบบาท กำชับนายมลว่า

“เวลาไปไหนมาไหนกับลูกฉัน ให้ระวังกิริยา มารยาท อย่าทำตุ๊ดแหลกแต๊บหลุดจนเกินงาม ให้ดูแมน ดูเป็นคนขับรถให้คุณหนูประมาณนั้น”

ทองตราติงว่ามันเยอะไปไหม ทองม้วนบอกว่าเชื่อแม่แล้วจะดีเอง ถามนายมลว่าเข้าใจใช่ไหม

“ค่ะ คุณนาย” กมลชนกหัวใจพองโต ยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่แล้วก็สะดุ้งเมื่อทองม้วนสั่งว่า เสร็จจากงานของทองตราแล้วให้มารับตนที่โรงแรมด้วย “ได้ครับ แล้วให้ไปรับที่โรงแรมไหนครับคุณนาย”

“ดรีม แบงคอก”

กมลชนกแทบลมจับ ทองม้วนถามว่าเป็นอะไร เขารีบบอกว่าเปล่าค่ะ

“รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวยัยตราก็รอแย่” ทองม้วนเร่ง กมลชนกรีบวิ่งกลับไปที่ห้องหาอะไรที่จะปิดหน้าปิดตากลัวแม่จำได้ หยิบแว่นดำ ใส่หมวกแล้ววิ่งออกไป

กมลชนกขับรถพาทองตราไปถึงหน้าอาคารสำนักงานที่ทองตราจะมาสอบสัมภาษณ์ เขาเห็นคนตาบอดถือไม้เท้าเดินเร่ขายลอตเตอรี่ เขามอง...คิด

“ขนาดคนพิการเขายังลุกขึ้นมาทำมาหากิน เราเสียอีกที่ไม่ยอมทำอะไร ชอบยืมจมูกคนอื่นหายใจอย่างแม่ว่าจริงๆ” คิดแล้วเดินเข้าไปหาคนขายลอตเตอรี่เหมาทั้งหมด ให้เงินแล้วบอกไม่ต้องทอน

“ขอให้โชคดีมีชัย แคล้วคลาดปลอดภัยนะครับ” คนขายลอตเตอรี่ดีใจมาก

กมลชนกยัดลอตเตอรี่ใส่กระเป๋าแล้วเดินไป

คอยจนทองตราสอบสัมภาษณ์เสร็จเดินออกมา ปรากฏว่าเขาถามว่าได้งานแล้วหรือ เธอบอกว่าประมาณนั้นแต่ตนยังไม่โอเค ขอคิดดูก่อน เพราะตนจบพีอาร์แต่เขาให้ไปเป็นเซล แถมยังขอลดวุฒิจากปริญญาโทให้เหลือแค่ปริญญาตรีอีกต่างหาก อย่างนี้มันจะมีความหมายอะไร ในเมื่อจบอะไร จบที่ไหนก็ไม่ต่างกัน

กมลชนกบอกว่าถ้าคุณตราไม่อยากทำก็อย่าทำ เธอบอกว่าตนหางานมานานพอดู ถ้าเลือกมากก็ไม่ได้ทำเสียที กมลชนกตำหนิว่าบริษัทพวกนี้มันทำเกินไปจริงๆ

“อืม...ก็จริง งั้นฉันไม่ทำดีกว่า รอดูพรุ่งนี้ต้องไปสัมภาษณ์อีกทีแล้วค่อยว่ากัน” กมลชนกดีใจบอกว่าดีค่ะ “ว่าแต่ฉันยังจะมีหวังได้ทำงานกับเขาอยู่ไหมเนี่ย เฮ้อ... ไป...รีบไปรับแม่เถอะ”

ooooooo

เย็นแล้ว กมลชนกพาทองตราไปถึงโรงแรมแต่ไม่เห็นทองม้วน ทองตราได้รับโทรศัพท์จากแม่บอกว่ายังไม่เสร็จ จึงชวนนายมลไปนั่งรอที่ล็อบบี้ กมลชนกหน้าเหวอกลัวเจอแม่

แต่พอไปที่ล็อบบี้ พนักงานเห็นกมลชนกต่างพากันยกมือไหว้ เขาอึดอัดใจมากที่ปลอมตัวขนาดนี้แล้วก็ยังจำกันได้ นั่งพักหนึ่งทองตราถามว่าไม่คิดจะถอดหมวกถอดแว่นหรือ เขาจึงจำต้องถอด แต่พอถอดออกก็เห็นเทวาเดินคุยกันมากับกาญจนา เขารีบคว้าหมวกกับแว่นมาใส่ภาวนาอย่าเดินมาทางนี้เลย...

เท่านั้นยังไม่อุ่นใจ ดึงหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่ทองตราอ่านอยู่ขอดูด้วยคน ทองตราบอกว่านี่มันภาษาอังกฤษนะก็อ้างว่าดูรูปก็ได้แล้วดึงหนังสือพิมพ์มากางบังหน้า ทั้งที่หนังสือพิมพ์เอาหัวลง

“นายนี่เพี้ยนจริงๆ” ทองตรามองระอาใจ

แต่แล้วเทวากับกาญจนาก็วกมานั่งข้างๆโต๊ะทองตรากับกมลชนกจนได้ เขาเงี่ยหูฟังทั้งสองคุยกัน ได้ยินแม่ถามเทวาว่ามีเรื่องอะไรด่วนหรือ เทวาบอกว่าฝ่ายบุคคลโทร.มาแจ้งว่าเชฟของเราที่ดรีม ริมทะเลขอลาออกเดือนหน้า เห็นว่าโดนซื้อตัวไป กาญจนาถอนใจบ่นว่าขืนเป็นอย่างนี้บ่อยๆก็แย่ เทวาถามว่าแล้วจะทำยังไงดี

กาญจนาขอให้เทวาช่วยหาเชฟคนใหม่ด่วน เทวารับคำ กาญจนาขอบคุณบอกว่าถ้าไม่มีเขากับลุงเชฟตนคงแย่แน่

“นี่ถ้าลูกชายฉันมันคิดได้ แล้วลุกขึ้นมาตั้งใจทำงานทำการช่วยเราบ้างก็คงจะดีกว่านี้ ไปกันเถอะคุณเทวา”

กมลชนกฟังแม่แล้วถึงกับจุกอก แอบมองแม่ด้วยความเห็นใจ

ooooooo

พอทองม้วนมาเห็นนายมลใส่หมวกใส่แว่นดำก็ถามว่ามาขายลอตเตอรี่รึไง ทองตราแก้ให้ว่าเขาตาเจ็บ ทองม้วนถามว่าเธอได้งานหรือยัง พอรู้ว่ายังก็บอกว่าดีแล้วให้รอคุณสุดประเสริฐดีกว่า

ทองตราบอกว่าตนอยากทำอะไรด้วยตัวเองให้มากที่สุดก่อน ทองม้วนบอกว่าเมื่อถึงเวลาแล้วยังไม่ได้ก็ต้องสัญญาว่าจะไปทำงานที่แม่ฝากให้ ทองตราไม่ตอบ แต่ชวนแม่กลับกัน พลางมองหานายมล

หารู้ไม่ว่านายมลกำลังอยู่ในภาวะวิกฤติ เมื่อเดินอยู่ดีๆก็ถูกดึงหายไปที่มุมตึก พอหันมองเห็นเป็นแม่ก็แทบอยากตาย เขาถูกแม่ดึงหมวกดึงแว่นออกปรามว่า

“ต่อให้แกใส่อะไรมาฉันก็จำแกได้ นึกว่าฉันโง่นักรึไง! ถ้าไม่คิดว่าจะเสียมารยาทต่อหน้าแขก ฉันจะเอาไม้แพ่นกระบาลแก”

“ได้ครับแม่ ถ้าผมมีเวลาแล้วจะกลับมาให้แม่แพ่น แต่วันนี้ผมไม่มีเวลาจริงๆ ผมไปก่อนนะแม่” ว่าแล้วก็เผ่นแน่บ

“คอยดูนะ ถ้ามันซานกลับมาเมื่อไหร่ฉันจะเอาให้หนำ สมกับที่มันทำเลยคอยดู” กาญจนาเสียงเหี้ยม

กลับมาที่รถ ถูกทองม้วนกับทองตราถามว่าหายไปไหนมาปล่อยให้พวกตนยืนรอจนตะคริวจะกินอยู่แล้ว เขากะล่อนว่าหนีผู้จัดการที่ไล่ตนออกกลัวเขาจะเอาคนมากระกระทืบอีก ทองม้วนเร่งให้รีบไปเดี๋ยวพวกตนจะเจอลูกหลง

การทำตัวเป็นตุ๊ดของกมลชนกทำให้ทองตราใกล้ชิดกับเขาได้สนิทใจ นอกจากสอนให้สมัครงานทางอินเตอร์เน็ตแล้วเห็นเขาทำงานบ้านเก้ๆกังๆ ก็อาสาสอนอีก กมลชนกเรียนไปมองเคลิ้มไป กำไลจับตาดูอยู่ พึมพำสับสนว่า

“นี่มันสายตาตัวผู้ชัดๆ แล้วมันยังไงกันแน่วะเนี่ย”

วันนี้ ขณะรณยุทธิ์นั่งคุยกับทองตราที่ห้องรับแขก มีกมลชนกกับกำไลทำอะไรอยู่ด้วย ทองม้วนก็เดินยิ้มเข้ามาสั่งกมลชนกว่าจะมีแขกมากินข้าวที่บ้านให้ทำอาหารที่เลิศหรูดูดีไว้ต้อนรับด้วย กมลชนกรับคำหน้าบานอยากเอาใจคุณนายแต่พอถามว่าเขาเป็นใครจะได้จัดได้ถูก ทองม้วนบอกอย่างภูมิใจว่า

“ก็ท่านสุดประเสริฐ เลขาท่านรัฐมนตรีชัชชัย ว่าที่ลูกเขยคนดีของฉัน เขาคอนเฟิร์มแล้วว่าจะมาดูตัวลูกสาวฉันแล้วก็มากินข้าวที่นี่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า”

กมลชนกกัดฟันฉีกยิ้มรับคำ ทองตราเครียดขอแม่ว่าอย่าทำอย่างนี้เลยตนรู้สึกว่ามันน่าอาย รณยุทธิ์ก็ติงว่านี่มันสมัยไหนแล้ว อย่าไปยุ่งกับชีวิตลูกนักเลย ทองม้วนเสียงขุ่นโต้ว่าจะสมัยไหนแม่ก็ยังรักลูกหวังดีกับลูกไม่เปลี่ยนแปลงและตนก็ทำเพื่อลูกเพื่อครอบครัว ถามอย่างน้อยใจว่า “แล้วยังจะมาหาว่าฉันไม่ดี ไปยุ่งกับเขาอีกเหรอ?”

ทองตราไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจรีบบอกว่าไม่เป็นไรตนเข้าใจแม่ ทองม้วนถามนายมลว่าทำได้ไหม เขาตอบทันทีว่า งานนี้มลเต็มที่แน่ ทองม้วนยิ้มดีใจสั่งให้เตรียมทุกอย่างให้ดูดีมีหน้าตาราคาถูก ทำมือเลิฟยูให้กมลชนกอย่างร่าเริง

กมลชนกสังเกตดูรู้ว่าทองตราไม่สบายใจ เมื่อมาเจอเธอนั่งเศร้าที่ใต้ร่มไม้ก็เข้าไปบอกว่า ตนรู้ว่าเธอไม่สบายใจเรื่องอะไร ถามว่าทำไมไม่บอกคุณนายไปว่าตัวเองคิดยังไง ทองตราบอกว่าไม่มีใครเข้าใจตนหรอก แล้วรำพึงเศร้า...

“แม่รักฉัน คาดหวังกับฉันมาก มากเสียจนฉันไม่อยากทำร้ายจิตใจท่าน” เขาถามว่ารักจนยอมทำร้ายตัวเองหรือ “ถ้าฉันไม่คิด ไม่สนใจ ฉันก็คงจะทำอะไรอย่างที่ใจอยากจะทำ แต่ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้ ที่ผ่านมาแม่ยอมลำบากมากมายเพื่อฉัน”

ฟังแล้วกมลชนกนึกละอายใจสิ่งที่ตัวเองทำกับแม่ พยักหน้าบอกว่า “ผมเข้าใจคุณตรา...”

“นายคงเป็นคนแรกที่เข้าใจฉัน แล้วทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น” ทั้งสองสบตายิ้มให้กันเศร้าๆ

ooooooo

กมลชนกคิดหาทางที่จะช่วยทั้งทองตราและตัวเอง พอนึกได้ว่ารัฐมนตรีชัชชัยที่สุดประเสริฐเป็นเลขาหน้าห้อง เป็นเพื่อนคุณพ่อ ก็โทร.หาเทวาให้ช่วยโทร.หารัฐมนตรี แล้วสืบประวัตินายสุดประเสริฐเลขาหน้าห้องให้ด้วย

เท่านั้นยังไม่วางใจ โทร.เรียกทองทิวให้กลับมาด่วนตนมีเรื่องจะปรึกษา ทองทิวถามว่ามีอะไรให้บอกมาเดี๋ยวนี้เลย เขาบอกว่าพูดทางโทรศัพท์ไม่ได้ให้รีบกลับมาแล้วจะเล่าให้ฟัง เรื่องนี้สำคัญกับตนและทองตรามาก

เมื่อทองทิวกลับมา กมลชนกพาไปที่บ้านอาม่าอ้างว่าเล่าที่นี่กลัวคนอื่นจับได้ อ่อยทองทิวอย่างรู้จุดอ่อนว่า

“ถ้าแกอยากดื่มและกินของอร่อยที่ลุงเชฟเขาเตรียมไว้ให้ก็ตามมา”

แค่นั้น...ทองทิวก็เดินตามไปเหมือนต้องมนต์...

เมื่อไปนั่งในห้องรับแขกบ้านอาม่า กมลชนกทั้งขู่ ทั้งหว่านล้อมขอให้เขาสงสารน้อง ปกป้องน้อง ทองทิวอ้างว่าทองตรายังไม่มีแฟน เธอรักแม่ไม่อยากให้แม่เสียใจทำตามใจแม่ก็ไม่แปลกอะไร

“แต่ฉันกำลังจะเป็นแฟนเขา เราจะรักกัน” ทองทิวย้ำว่าทองตราคิดว่าเขาเป็นพี่สาว “ก็นี่แหละที่ฉันหนักใจ ฉันคงเล่นบทเก้งเก่งเกินไป ต่อไปฉันจะแอ๊บแมนให้มากกว่านี้”

ทองทิวเห็นว่าเรื่องชักจะยุ่งใหญ่แล้ว ให้เขากลับไปเสียดีกว่า เพราะเรื่องความรักเป็นเรื่องของคนสองคนว่าจะจูนกันติดไหมและถ้าเขาแอ๊บแมนมากไป ทองตราก็จะไม่กล้าเข้าใกล้แน่ กมลชนกขอให้เขารีบไปห้ามแม่และช่วยให้ตนกับทองตราได้จูนกันติดสักที แล้วกมลชนกก็เซ็งเมื่อทองทิวตัดบทว่า

“นี่ก็เป็นเรื่องที่เอาต์ออฟคอนโทรล ฉันคงจะช่วยใครไม่ได้หรอกนอกจากปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพรหมลิขิตว่าจะทำให้แกจูนกันติดไหม”

ฝ่ายทองตราคืนนี้เตรียมตัวไปให้สัมภาษณ์งานพรุ่งนี้ สวดมนต์ภาวนาขอให้ได้งานเสียทีเถอะ

ooooooo

รุ่งขึ้น เมื่อทองตราไหว้พ่อไหว้แม่จะออกไปสัมภาษณ์งาน พ่ออวยพรให้ได้งาน ถูกแม่ขึงตาใส่ว่าอวยพรให้ได้งานทำไม เพราะตนจะให้รอท่านสุดประเสริฐ

กมลชนกขับรถพาทองตราไปส่งที่สำนักงานพอเธอลงจากรถ เขาอวยพรขอให้โชคดี มองตามเธอที่เดินเข้าไปในสำนักงานเคลิ้ม พลันก็สะดุ้งเมื่อถูกรถคันหลังบีบแตรไล่ เขามองกระจกหลังด่า

“ไอ้บ้าเอ๊ย บังอาจมาบีบแตรไล่ลูกเศรษฐีพันล้านอย่างฉันได้ไงวะ” แต่พอมองเห็นคนที่นั่งรถมาก็ชะงักคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหน แต่นึกไม่ออก จึงหยิบโทรศัพท์ถ่ายรูปส่งไลน์ไปให้เทวาดู แล้วโทร.ถามทันทีว่า “ไอ้หมอนี่มันเป็นใคร ผมรู้สึกคุ้นหน้า”

เทวาบอกทันทีว่าคือนายเบสลูกชายคุณบริรักษ์ ลูกค้ารายใหญ่ของโรมแรมเรา ตอนเป็นวัยรุ่นยังเคยต่อยกับเขาเลย กมลชนกจำได้ ถามว่าตอนนี้เขาทำอะไร เทวาบอกว่าทำบริษัททัวร์ กมลชนกปรามาสว่าแค่นั้นจะรวยสักเท่าไหร่

“ไม่รวยได้ไง ตึกนั่นก็ของเขา แล้วบริษัทบอร์นทูบีทัวร์ของเขาก็ทำทัวร์ทั้งอินบาวนด์ เอาต์บาวนด์ดังจะตาย แล้วตอนนี้เขาทำอสังหาริมทรัพย์อีกหลายโครงการ แล้วคุณมลไปถ่ายรูปเขามาทำไม”

กมลชนกบอกกว่าหมั่นไส้ที่มาบีบแตรไล่ตน เทวาขอร้องให้ใจเย็นๆคิดเสียว่าเขาเป็นลูกค้าเราก็แล้วกัน

“ผมก็หวังว่าจะไม่ต้องเจอกับไอ้หมอนั่นอีก ผมไม่ชอบขี้หน้ามัน งั้นแค่นี้นะครับ” เขาตัดบท ตัดสายอารมณ์เสีย

เจ้ากรรม! ทองตราสัมภาษณ์เสร็จออกมาเจอเบสเข้าพอดี เบสดีใจมากปรี่เข้าจับมือทักทาย ถามว่าได้งานไหม ถ้าไม่ได้ให้มาทำกับตน ทองตราหน้าแดงที่ได้เจอคนรักเก่าที่ต้องเลิกกันเพราะแม่ไม่ชอบ เบสบอกว่าตนคิดถึงเธอตลอด จะติดต่อเธอขอเบอร์แบมบี้กับมินนี่ก็ไม่เคยได้

เบสชวนไปกินข้าวกันสักมื้อ ทองตราบอกว่า วันนี้ไม่ว่างจริงๆ เบสขอเบอร์โทร.แล้วเมมเบอร์เธอไว้

กมลชนกรออยู่ในรถเห็นทั้งสองคุยกันก็หงุดหงิดทุบพวงมาลัย แผดเสียงลั่นรถ

“อ๊าย...ไอ้เบส!”

เบสเดินมาส่งทองตราที่รถอย่างอาลัยอาวรณ์ อ้อนว่าคราวหน้าหวังว่าจะได้กินข้าวกับเธอนะ ทองตรา บอกยินดี แล้วขึ้นรถโบกมือบ๊ายบายกัน กมลชนกกระชากรถออกไประบายอารมณ์
ooooooo

ทองตราตำหนิว่าเขาไม่มีมารยาทที่ทำกับเพื่อนตนอย่างนั้น กมลชนกถามว่าได้งานไหม พอรู้ว่าได้งานแล้วทำกับบริษัททัวร์ชื่อบอร์นทูบีทัวร์ก็อึ้งไปทันที ถามว่าจะเริ่มงานเมื่อไหร่ ถามหยั่งเชิงว่าผู้ชายเมื่อกี๊เป็นใคร

ทองตราบอกว่าอย่าสนใจเลย มาดีใจกับตนที่จะได้ทำงาน ได้ดูแลพ่อกับแม่เสียทีดีกว่า และตนก็จะได้ดูแลเขาด้วย กมลชนกหัวใจพองฟู ถามว่าดูแลยังไง เธอบอกว่าเขาอยากจะกินอะไรก็จะเลี้ยง แต่ต้องไม่ให้แม่รู้ จะให้เขาลากลับบ้านไปดูแลแม่ด้วย และที่สำคัญวันนี้เราจะไปฉลองกันที่บ้าน ตนจะชวนเพื่อนมาด้วย

กมลชนกชมว่าเก๋ กู๊ด สุดยอด งานนี้ตนขอทำอาหารให้ดีไหม ทองตรายกไม้โป้งโอเค กมลชนกยิ้มแป้นขับรถกลับไปอย่างมีความสุข

กลับถึงบ้านทองตราบอกแม่ว่าตนได้งานแล้วเป็นบริษัททัวร์ตนอยู่ฝ่ายดูแลลูกค้าต่างประเทศ วันนี้ขอเลี้ยงฉลองให้สมกับที่รอคอยมานาน แต่วันนี้ห้ามมีแอลกอฮอล์ ทองทิวเข้ามาพอดีบอกว่าไม่มีปัญหา วันนี้ปาร์ตี้ไม่มีอบายมุขเต้นสเต็ปแดนซ์อย่างเดียว เมื่อตกลงกันแล้ว ทองตราขอไปดูนายมลในครัว

กมลชนกทำอาหารโปรดของทองตราคือ ยำวุ้นเส้น และต้มแซ่บกระดูกหมู ทองตราช่วยทำ ช่วยชิมและป้อนให้ชิมกันจนพอใจ ทองตราดีใจ กอดเขาเอาหน้าซุกแขนอย่างมีความสุข กมลชนกยิ้มปลื้ม

ถึงเวลาฉลองแบมบี้กับมินนี่มาร่วมดีใจด้วย กินข้าวแล้วก็ไปคาราโอเกะกัน วันนี้ทองตราทั้งร้องทั้งเต้นจนกมลชนกมองอึ้ง ทองทิวเข้าไปกระซิบว่า “ไม่ต้องอึ้ง ยัยตราเขามีมุมของเขา”

รณยุทธิ์กับทองม้วนสนุกกันพอประมาณก็ไปพักปล่อยให้เด็กๆสนุกกันต่อ ทองทิวเมาปลิ้นหลับไปตามเคย แบมบี้กับมินนี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ กำไลตามไปด้วย เมื่ออยู่กันสองคน กมลชนกก็จับไมค์ร้องเพลงรักให้ทองตราฟังหวานซึ้ง...

ระหว่างไปห้องน้ำกำไลถามแบมบี้ว่าเห็นเจ๊มลเป็นยังไง ดีไหม ถ้าดีตนจะได้ตัดสินใจจีบ เพราะตอนมาใหม่ ๆ เขาดีกับตนมาก เขาเสียสละปูให้ตนกิน ห่วงใยถามโน่นถามนี่ สุดท้ายยังซื้อเสื้อตัวนี้ให้ด้วย ตนใส่มาสามวันแล้ว

แบมบี้บอกว่านายมลเป็นเก้ง ให้จำไว้ว่าเก้งกวางส่วนใหญ่จะดูจิตใจดีโอบอ้อมอารี มินนี่บอกว่าอย่างที่เขาว่ารู้หน้าแต่ไม่รู้ใจน่ะ ฟังแล้วกำไลเซ็งที่ไม่มีใครเชียร์ตนเลย แบมบี้บอกว่าตนเชียร์ให้ลองดู เพราะเจ๊เขายังดูก้ำๆกึ่งๆ ครึ่งผีครึ่งคนอยู่

“ไม่ว่าจะยังไง กำไลก็ต้องลอง” กำไลยิ้มปลื้มมีความหวังขึ้นรำไร

ooooooo

เมื่อส่งแบมบี้กับมินนี่กลับไปแล้ว คืนนี้กมลชนกโทร.หาเทวา ขอให้ช่วยรับทองตราเข้าทำงานโรงแรมของเรา เทวาโวยว่าใครจะกล้ารับ และตนก็ไม่มีอำนาจด้วย เขาขอให้บอกคุณแม่หรือไม่ก็ฝ่ายบุคคล

กมลชนกผิดหวังเมื่อเทวาบอกว่าตนไม่ไหวแล้ว ไม่กี่วันก่อนก็เพิ่งโดนเฉ่งมา นี่เรื่องใหม่จะมาอีก บอกว่าถ้าอยากทำอะไรก็กลับมาคุยกับคุณแม่เองก็แล้วกัน เพราะตนโกหกให้ไม่ไหวแล้ว

เมื่อพึ่งเทวาตัวช่วยที่ไม่เคยผิดหวังไม่ได้ กมลชนกตัดสินใจต้องไปหาแม่เท่านั้นจึงจะช่วยได้

“เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ไม่ว่าจะเจออะไร ฉันต้องทำเพื่อเธอให้ได้...ทองตรา”

อ่านละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ ตอนที่ 4 วันที่ 3 ม.ค.60

ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทประพันธ์โดย กนกเรขา
ละครเรื่อง พ่อครัวหัวป่าก์ บทโทรทัศน์โดย เพ็ชรรุ่ง เกีรยติกมเลศ
กำกับการแสดงโดย : ทวีวัฒน์ วันทา
ผลิตโดย : บริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด
ควบคุมการผลิตโดย : ณฤทธิ์ ยุวบูรณ์
ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ