อ่านละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ตอนที่ 5 วันที่ 31 ม.ค.60

อ่านละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ตอนที่ 5 วันที่ 31 ม.ค.60

อนลไม่รอช้าบอกว่าตนถือหนังสือมาจากหม่อม เจ้าหญิงอุรวศี บุญทันหน้าซีดทันที

“ไม่ต้องกลัวฉันไม่ได้บอกใครในเมืองนี้ ขอฉันพบหม่อมสลวยสักครั้งได้ไหม จะได้นำความกลับไปทูลท่านหญิง ท่านทรงคิดถึงหม่อมแม่มาก”

ทันใดนั้นเองสลวยตัดสินใจออกมาจากที่ซ่อน ถามทุกข์สุขลูกสาวทันที อนลดีใจที่ได้เจอมอบจดหมายแก่เธอ แต่เธอกลับให้เขาช่วยอ่านให้ฟัง



“ได้ขอรับ...ถึงแม่ หญิงฝากหนังสือมากับคนรู้จัก เรื่องของแม่รู้ไปถึงหม่อมใหญ่ หญิงจึงถูกเรียกตัวไปว่ากล่าว หม่อมใหญ่กล่าวโทษให้หญิงออกจากตำหนักเสด็จป้า อาศัยว่าเสด็จป้าทรงพระเมตตา หญิงจึงยังอยู่ต่อ แม่ไม่ต้องห่วง หญิงคิดถึงแม่มาก อยากจะไปหาแม่แต่จนใจมิรู้จะไปอย่างไร ขอให้แม่อยู่ดีมีสุข หญิงจะรออยู่ทางนี้จนกว่าพี่ชายจะกลับมา อุรวศี”

สลวยฟังแล้วน้ำตาไหลพรากคิดว่าลูกอยู่ในวังแล้วจะไม่ถูกรังแก สลวยให้อนลเลิกเรียกตนว่าหม่อม เพราะตนไม่ได้เป็นหม่อมแล้ว ส่วนเรื่องที่เขาถามว่าตนจะทำอย่างไรต่อไป ตนจนใจจริงๆ จะพาลูกมาอยู่ด้วยก็เป็นการหมิ่นเกียรติ

อนลเข้าใจขอให้ตอบจดหมายกลับไปให้ท่านหญิง สลวยบอกว่าตนพออ่านได้แต่เขียนไม่ได้ วานเขาช่วยเขียนแทน อนลยินดีและรู้สึกสงสารทั้งสลวยและอุรวศี

ผ่านไปสักครู่ บุญทันเดินมาส่งอนลที่ท่าน้ำ ขอร้องอย่าบอกใครเรื่องสลวยอยู่ที่นี่เพราะตนไม่อยากถูกพรากเธอไปอีก แล้วเล่าอดีตความรักของตนกับสลวยให้ฟัง อนลถามเขาไม่มีเมียมีลูกเลยหรือ บุญทันยอมรับว่าเคยถูกพ่อแม่จับเข้าหอ แต่ด้วยความไม่รักจึงไม่ใยดีจนเธอหนีไปมีผัวใหม่ อนลฟังแล้วทึ่งรับปากจะไม่แพร่งพรายให้ใครฟังและจะกำชับนายผึ่งไม่ให้พูดเช่นกัน

ooooooo

อุรวศีนั่งอ่านหนังสือเรื่องท้าวแสนปมซึ่งเป็นหนังสือที่โปรดปราน เห็นจดหมายที่อนลเขียนคั่นหน้าอยู่ ให้นึกถึงแม้จะเคืองที่เป็นเพลงยาวเกี้ยวพาราสี แต่ก็เห็นแก่ความดีที่ช่วยเรื่องแม่จึงอภัยให้ ขณะนั้นเองจันเคาะประตูเข้ามา จึงรีบเก็บจดหมายไว้ในหนังสือซุกเข้าใต้หมอน

จันเข้ามาทูลว่าเสด็จเรียกพบ อุรวศีจึงเดินนำออกจากห้องแล้วหันมาใส่กุญแจประตู จันแปลกใจอยู่ในวังไม่น่ากลัวขโมย ท่านหญิงให้เหตุผลว่าทำให้เป็นระเบียบติดเป็นนิสัย แต่พออุรวศีกับจันเดินไป ติโลตตมาก้าวออกมายิ้มอย่างมีเลศนัย ในมือมีกุญแจสำรองไขเข้าไปในห้อง

เสด็จเรียกอุรวศีมาทำหน้าที่แทนอทริกา ซึ่งลาป่วย

ท่านให้เธออ่านหนังสือให้ฟังเพลินๆ ระหว่างนั้นอทริกาไม่ได้ป่วยจริงแต่ออกไปดูละครปรีดาลัยกับสำอาง กลับมายิ้มแย้มพูดคุยถึงพระเอกละครว่าหล่อเหลือร้าย ติโลตตมาเดินมาได้ยินเอ็ดน้องร่วมมารดาที่ติดละครถึงขนาดโกหกเสด็จป้า แล้วหันไปต่อว่าสำอางเป็นคนเสี้ยม สำอางยกมือไหว้กลัวลานคลานหลบไป

ติโลตตมาโกรธที่น้องไม่อยู่ช่วยเหลือกัน อทริกางง มีเรื่องอะไร ท่านหญิงผู้พี่ชวนไปคุยในห้องลับตาคน ส่งจดหมายที่ค้นเจอในห้องอุรวศีให้ อทริกาอ่านแล้วสะใจจะเอาไปฟ้องเสด็จแต่ติโลตตมาว่าไม่ใช่ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นตนจะกลายเป็นขโมย ต้องทำให้อุรวศีรับโทษคนเดียว

คืนนั้นอุรวศีให้จันเข้ามานอนด้วย เพราะเห็นว่านอนรวมกับข้าหลวงคนอื่นก็ไม่มีใครคุยด้วย ขณะนั้นเองท่านหญิงเหลือบเห็นหนังสือที่ซุกไว้ใต้หมอนออกมาวางอยู่ข้างหมอน ก็รีบเปิดหาจดหมายของอนลแต่ไม่เจอ จึงแน่ใจว่ามีคนเข้ามาค้นห้อง คิดหนักหาวิธีแก้ปัญหาที่จะตามมา

อุรวศีมาเคาะห้องติโลตตมาขอกระดาษที่หยิบจากในห้องตนคืน ติโลตตมาเสียงดังข่มที่หาว่าตนเป็นขโมย อทริกาช่วยเสริมว่าขโมยต้องเป็นคนชั้นต่ำ อุรวศียิ้มอย่างมีเลศนัย

“หญิงเรียนคุณสร้อยให้ทราบแล้ว เธอเรียกข้าหลวงทุกคนมาถาม ทุกคนมีพยานยืนยัน เว้นแต่พี่หญิงนิดกับสำอางที่ออกไปข้างนอก ส่วนพี่หญิงกลางไม่ได้ลงไปข้างล่างเลยจนเย็นถูกไหมคะ”

ติโลตตมาโวยตนมีอะไรทำบนห้อง อุรวศีถือว่าถ้าอยู่บนห้องต้องเห็นว่ามีใครเดินผ่านไปยังห้องตนเพราะห้องอยู่ก่อน หญิงกลางปัดว่าไม่เห็น อุรวศีต้อน แสดงว่าไม่มีใครนอกจากเธอ

“เอ๊ะ! แม่คนนี้กล้าดียังไงมาซักไซ้ไล่เรียงฉัน ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ข้าวของเธอไม่รู้จักดูแลให้ดีเอง จดหมายหายไปจะมาโทษใคร”

อุรวศีนิ่วหน้าไม่ได้พูดสักคำว่าเป็นจดหมาย แค่พูดว่ากระดาษ อทริกาช่วยเถียงแทนว่ากระดาษก็คือกระดาษจดหมาย อุรวศียิ้มอย่างมั่นใจว่าสิ่งที่คิดไม่ผิด ติโลตตมาโวยกลบเกลื่อนไล่ให้ไปพ้นหน้าอย่าให้เสนียดจัญไรมาติดห้องตน อุรวศีโต้นิ่งๆ

“ไม่จริงค่ะ เสนียดจัญไรอยู่ที่คนขโมยไม่ได้อยู่ที่เจ้าของทรัพย์”

ติโลตตมาโกรธมากแผดเสียงไล่ เจ็บใจที่เสียหน้าแล้วยังโดนย้อนให้เจ็บอีก...จันรู้สึกผิดที่เป็นคนเอาจดหมายของอนลมาให้ ทำให้ท่านหญิงต้องเดือดร้อน อุรวศีไม่โทษจันเพราะตนก็ผิดที่เก็บจดหมายไว้ แต่ถึงอย่างไรตนก็ไม่เคยตอบกลับหรือแสดงสิ่งใดให้เสื่อมเสีย นึกถึงคำพูดของอนลที่ว่าถ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดจะกลัวอะไร ถึงใครจะประณามก็ไม่ได้ทำให้ถูกกลายเป็นเรื่องผิดอยู่ดี ตนจะทูลเสด็จป้าตามจริง คำสัตย์เป็นดั่งเกราะกำบังตน

ooooooo

เช้าวันใหม่ เสด็จแปลกใจที่สาวๆมาพร้อมหน้าหันไปเหน็บกับสร้อยว่าท่าทางฝนจะตกใหญ่เสียกระมัง อุรวศีเข้าช่วยประคองถามเสด็จป้าหายประชวรแล้วหรือ ท่านพยักหน้ารับแล้วว่าวันนี้มากันพร้อมหน้าก็ดี ให้อุรวศีขับเพลงให้ฟังกัน ติโลตตมาโพล่งขึ้นว่าไม่อยากฟัง

อุรวศีชะงักเตรียมใจตั้งรับ ติโลตตมากลับบอกว่าอยากฟังอุรวศีอ่านหนังสือนิทานมากกว่า แล้วเลือกพระราชนิพนธ์เรื่องท้าวแสนปม อทริการีบเสริมว่าหนังสือนี้อยู่ที่ห้องอุรวศี ตนกับพี่หญิงจะไปเอาเป็นเพื่อน สร้อยมองอย่างสงสัยว่าสองท่านหญิงจะมาไม้ไหน

ติโลตตมากับอทริกาเร่งให้อุรวศีรีบเดินไปหยิบหนังสือ เธอรู้ว่ากำลังจะเป็นเหยื่อให้พี่ๆตะครุบ พยายามใช้ความสงบตั้งรับ...พอเดินกลับเข้ามาในห้องเสด็จป้า ติโลตตมาก็แอบโยนจดหมายลงพื้นทั้งสองฉบับข้างหลัง อุรวศี อทริกาแกล้งทักเสียงดังให้เสด็จได้ยิน

“หญิงหลง เธอทำจดหมายตกจากหนังสือ”

อุรวศีรู้ว่าเริ่มแล้ว ติโลตตมาก้มเก็บแล้วยิ้มหยัน “เขียนไว้ยาวเหยียดทีเดียว เหมือนเพลงยาว เธอเล่นเพลงยาวกับใครหรือ”

“เราเดินมาด้วยกัน พี่หญิงเอาเวลาที่ไหนมาอ่านคะ ถึงได้รู้ว่าเขียนไว้ยาวเหยียด ไหนว่าเจอกระดาษตกจากหนังสือไม่ใช่หรือ”

อทริกาเถียงแทนหาว่าพวกตนโกหก เห็นชัดๆว่าทำกระดาษตกไว้ อุรวศีโต้ทันทีว่าตนไม่ได้ทำตกแต่พี่หญิงกลางเป็นคนเข้าไปค้นห้องนอนตนแล้วขโมยจดหมายมา ติโลตตมาโกรธที่ถูกชิงฟ้องก่อนจะโวย เสด็จปรามจะเถียงกันทำไม และให้เอากระดาษมาให้ดู อุรวศีสบตากับสร้อยเชิงรับมือได้ ติโลตตมารีบเข้าไปยื่นจดหมายทั้งสองฉบับให้เสด็จป้าแล้วทูลฟ้อง

“กระดาษนี่ตกจากหนังสือของหญิงหลงเพคะ เขียนเหมือนเพลงยาว มิรู้ว่าหญิงหลงเล่นเพลงยาวอยู่กับใคร”

เสด็จเปิดจดหมายอ่านจนจบทั้งสองฉบับครู่หนึ่ง แล้วพับวางไว้ข้างตัว เอ่ยกับอุรวศีว่า อ่านพระราชนิพนธ์ให้ป้าฟังดังๆ ติโลตตมาตกใจที่เสด็จเรียกแทนตัวว่าป้า แสดงว่าเข้าข้างอุรวศี

“เสด็จป้าทรงลำเอียง หลักฐานชัดขนาดนี้กลับไม่ยอมไต่ถามซักคำ”

สร้อยถอนใจรู้ดีว่าปกติเสด็จโกรธง่ายหายเร็ว แต่ถ้าโกรธจริงจะนิ่ง ท่านหญิงทั้งสองอยู่มานานไม่รู้พระนิสัยบ้างเลย เสด็จพูดกับสร้อย “ไปบอกนางสาวๆ พวกนั้นว่าไม่ต้องฟังคำสั่งของหญิงกลาง มีเรื่องใดอยากพูดจากับหญิงหลงก็พูดได้เหมือนเดิม”

อทริกาอุทานเสด็จป้าทรงทราบ ติโลตตมาถลึงตาใส่ทำนองพูดทำไม เสด็จหันมากล่าว “ส่วนเธอ หญิงติโลตตมา คราวหลังอย่าได้เข้าไปรื้อค้นห้องโดยเจ้าของเขาไม่รู้อีก ทำอย่างนี้มันเป็นการเสื่อมเกียรติของตัวเธอเองแล้วยังทำให้ญาติพี่น้องถูกครหาไปด้วยว่าไม่รู้จักอบรมเธอ”

ติโลตตมาโมโหมากยังยืนยันว่าไม่ได้ขโมย จดหมายหล่นมาจากหนังสืออุรวศี เสด็จเหลือทน “มีอย่างรึจดหมายหล่นบนพื้น หยิบขึ้นมาแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นเพลงยาว มันเกินไป ฉันยังต้องตั้งใจอ่านอยู่ครู่หนึ่งเลย ถึงจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร”

อ่านละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ตอนที่ 5 วันที่ 31 ม.ค.60

ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ บทประพันธ์โดย ว.วินิจฉัยกุล
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ บทโทรทัศน์โดย เอกลิขิต
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่อง เพชรกลางไฟ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ