อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 7 วันที่ 10 ก.พ.60

อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 7 วันที่ 10 ก.พ.60

“ฉันชอบเลือกของเองมากกว่า จะได้เลือกของที่พระท่านเอาไปใช้ประโยชน์ได้จริงๆไง ฉันทำแบบนี้ทุกปีแหละ พ่อจะได้รู้ว่าฉันยังคิดถึงพ่ออยู่เสมอ”

“งั้น...ฉันทำสังฆทานให้ปู่บ้างได้ไหม”

“ได้สิ” พุดชมพูยิ้มยินดีที่เขาจะทำสังฆทานให้ปู่ พาเข้าไปในร้านช่วยกันหาซื้อของ

ซื้อของเสร็จ พุดชมพูถามเขาว่าเหนื่อยไหม เขาส่ายหน้าบอกว่าสบายๆ



“วันนี้ทำตัวดีแฮะไม่บ่นสักคำ เอางี้...เดี๋ยวฉันเลี้ยงกาแฟ นายไปนั่งรอในร้านก่อน สั่งเลยนะ เดี๋ยวฉันมา”

สั่งกาแฟแล้ว อนาวินทร์เดินดูรูปที่ทางร้านติดโชว์ เขาเห็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มดอกเบญจมาศไว้เต็มแขนยิ้มสดใสน่ารักมาก เขามองภาพนั้นราวกับต้องมนต์ เมื่อเจ้าของร้านเอากาแฟมาให้ เขาชี้ที่รูปถาม “คนในรูปนี้...”

“อ๋อ...หนูพุด เจ้าของไร่อุ่นรักน่ะครับ ผมถ่ายไว้นานแล้วล่ะครับ ตอนนั้นหนูพุดมาส่งดอกไม้กับพ่อ ยิ้มเขาดูสดใสมีชีวิตชีวายังไงบอกไม่ถูก ผมก็เลยขอถ่ายไว้ แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนแนวไปจนคุณจำไม่ได้เลยล่ะ”

เมื่อเจ้าของร้านเดินกลับไป อนาวินทร์มองรูปนั้นนิ่ง เป็นรูปที่มีชีวิตชีวามาก

ทันใดนั้น มีเสียงโวยวายที่หน้าร้าน กระชากเขาจากภวังค์ เขาหันมองเห็นเด็กหญิงวัย 10 ขวบคนหนึ่งเนื้อตัวมอมแมมวิ่งมาทางหน้าร้านมือถืออะไรบางอย่างไว้อย่างมีค่ามาก

ข้างหลังเด็กหญิงนั้น แม่ค้าคนหนึ่งตะโกนว่าขโมยให้ช่วยจับไว้ อนาวินทร์เดินออกไปดู พอดีเด็กวิ่งผ่านเขาจึงช่วยจับไว้ แม่ค้าตามมาทวงของคืน เด็กกอดของไว้อ้อนวอนว่า

“หนูขอเถอะ หนูจะเอาไปให้แม่ แม่หนูไม่สบาย”

อนาวินทร์ชะงักกึก มองเด็กอย่างสะเทือนใจ เห็นว่าสิ่งที่เด็กถืออยู่คือกับข้าวถุงหนึ่ง เขาตัดสินใจขอซื้อจากแม่ค้า บอกเด็กว่า

“เอาไปให้แม่นะแต่คราวหลังอย่าทำอีก ขโมยของคนอื่นมันไม่ดี”

เด็กไหว้ขอบคุณแล้ววิ่งอ้าวไปด้วยความดีใจ

พุดชมพูยืนดูอยู่ เธอยิ้มปลื้มปีติกับสิ่งที่เห็น เมื่อกลับเข้าไปในร้าน เธอเอาขนมปังสังขยาออกมาวางบอกว่า “ฉันเลี้ยง วันนี้นายทำดีต้องให้รางวัลหน่อย” เขาอ้อนว่าป้อนให้ด้วยซิ เธอเลยป้อนแต่แกล้งล่อไปล่อมาจนสังขยาเปื้อนแก้ม เธอเช็ดให้หัวเราะกันขำๆ อนาวินทร์นึกถึงภาพที่ติดโชว์ ถามว่าทำไมเธอไม่ไว้ผมยาวอีกล่ะ

เจ้าของร้านมาเห็นทั้งสองหัวเราะกันสนุกสนาน ถามว่ารู้จักกันเหรอ มิน่า เมื่อกี้ไปยืนดูรูปอยู่ตั้งนาน อนาวินทร์เขินเลยเปลี่ยนเรื่องถามว่าน้ำตกในรูปนั่นอยู่ที่ไหนสวยดี

ooooooo

นิลลดาอยากรู้ความสัมพันธ์ของทรงรบกับช่อม่วง วันนี้ไปหาช่อม่วงชวนออกมากินกาแฟกัน พูดหยั่งเชิงออกตัวว่า

“คุณช่อคงรู้สึกว่าลดาตามตื๊อรบไม่หยุดใช่ไหมคะ” แล้วเล่าความสัมพันธ์กับทรงรบที่ขาดตอนไปว่า ตนไปอยู่ฝรั่งเศส ขาดการติดต่อกับเพื่อนๆ กลับมาก็เหลือแต่เขานี่แหละ แล้วเลียบเคียงว่า “คุณช่อนี่น่ารักจัง มิน่าล่ะรบเขาถึงชอบ” เห็นช่อม่วงอึ้งไปก็ถามต่อ “คุณช่อ รู้จักกับรบนานแล้วหรือคะ”

ช่อม่วงบอกว่าคงไม่นานเท่าเธอ นิลลดาขอให้เล่าเรื่องทรงรบในช่วงที่ตนไม่อยู่ให้ฟัง ช่อม่วงเงียบไปเพราะไม่รู้ว่าเธอจะมาไม้ไหน ที่สำคัญคือเธอไม่รู้ว่าควรจะเล่าอะไรดี นิลลดาจึงเป็นฝ่ายพูดว่า

“รบเขาเปลี่ยนไปหลายอย่าง ลดาอยากรู้เรื่องของเขาบ้าง ลดาจะได้กลับมาสนิทกับรบได้เหมือนเมื่อก่อน...แบบเพื่อนน่ะค่ะ คุณช่อคงไม่คิดมากใช่ไหมคะ”

แม้นิลลดาจะพูดออกตัวอย่างนั้น ช่อม่วงก็ดูออกว่าเธอตั้งใจมาแย่งทรงรบกับตน

แต่เมื่อออกจากร้านกาแฟกลับที่ทำงาน เจอทรงรบกลับมาพอดี เขาถามนิลลดาอย่างไม่พอใจว่า มาทำไม นิลลดายิ้มระรื่นบอกว่าตนแค่มาหาเพื่อนใหม่ แล้วหันมาขอบคุณช่อม่วง ไว้นัดเจอกันอีก แล้วเดินไป

ทรงรบสังเกตท่าทีของนิลลดาต่อช่อม่วงอย่างไม่เข้าใจ เขาเดินตามไปถามว่าเธอคิดจะทำอะไร อยู่ๆ ก็มาหาช่อม่วง

“ลดาต้องคิดอะไรด้วยเหรอคะ? ลดาก็แค่เหงา แล้วคุณก็ไม่ค่อยมีเวลา ลดาก็เลยมาชวนคุณช่อไปกินกาแฟเป็นเพื่อนก็แค่นั้นเอง ทำไมคะกลัวลดาสนิทกับคุณช่อ...แล้วจะรู้อะไรงั้นเหรอคะ”

นิลลดาถามดักคอจนทรงรบพูดไม่ออก แต่มั่นใจว่า นิลลดาต้องมีแผนอะไรแน่ๆ

ooooooo

ซื้อของเสร็จกลับมาจัดเตรียมถวายสังฆทานพรุ่งนี้ อนาวินทร์จัดของอย่างตั้งใจมาก พุดชมพูเอ่ยอย่างปีติว่าปู่คงดีใจมากที่เขาตั้งใจทำขนาดนี้ ภัทราก็เอ่ยว่าเขาคงรักปู่มากและตนรู้ด้วยว่าปู่เองก็รักเขามาก

พุดชมพูถามว่าแม่รู้ได้ยังไง ภัทราเล่าอย่างมีความประทับใจว่า ตอนที่วินเพิ่งเกิด เวลาปู่มาที่ไร่ต้องเล่าถึงเขาไม่ขาดปากว่าน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ เล่าถึงวันที่อนาวินทร์เรียกปู่ได้ครั้งแรกว่า

“วันนั้นกลับบ้านดึกทั้งเครียดทั้งเหนื่อย คุณวิน เดินมาเกาะขาขอให้อุ้มแล้วบอก ‘ปู่...ปู่...วินรักปู่’ ปู่เล็ก บอกว่าได้ยินแค่นั้นความเหนื่อยก็หายไปไหนหมดไม่รู้”

เล่าพลางหันยิ้มให้อนาวินทร์ เขายิ้มตอบแล้วหันไปสบตากับพุดชมพู น้ำตาคลอ...

เมื่อไปถวายสังฆทาน พุดชมพูต้องคอยบอกและสอนการถวายสังฆทานและการพูดกับหลวงพ่อ

เวลาเดียวกันนั้น หวายขับรถมาถึงบ้านพุดชมพูแล้ว เธอลงจากรถเปิดประตูหลังหยิบของฝากมาตะโกนเรียกทั้งอนาวินทร์และพุดชมพู จนลุงเจือมาบอกว่าทุกคนไปทำบุญที่วัดกันหมด หวายถามว่าวัดไหน อยู่ที่ไหน ลุงเจือจึงบอกเส้นทางให้แต่แกเป็นคนติดคำว่า “ใช่ไหม” อธิบายเส้นทางไปก็ต่อสร้อยว่าใช่ไหม จนตัวเองก็งง หวายทั้งงงและหงุดหงิด

โชคดีที่โจ้ขับกระบะเข้ามาเจอ ถามหวายว่ามาทำอะไรที่นี่อีก เธออ้างว่ามาหาพุดชมพูกับวิน โจ้ถามลุงเจือว่าเขาหายไปไหนกันหมดตนเอาผักมาให้ ลุงเจือบอกว่าไปทำบุญให้คุณพ่อของพุดชมพูที่วัดกันหมด ระหว่างนั้นเอง หวายแอบไปขึ้นรถของโจ้เขาถามว่าขึ้นไปทำไม

“ก็ฉันรู้น่ะสิว่านายจะต้องตามไปหายัยพุดชมพู... ใช่ไหม”

โจ้พูดไม่ออก คิดว่าไล่ก็คงไม่ลง เลยขับรถไปวัด เป็นเวลาที่อนาวินทร์กับพุดชมพูถวายสังฆทานเสร็จพอดี เธอบอกอนาวินทร์ว่าจะพาไปเที่ยวน้ำตกที่เขาเห็นในรูปที่ร้านกาแฟ ภัทราบอกว่าตนกับน้าจิตไม่ไปด้วยจะอยู่ช่วยกันกวาดลานวัด

ยังไม่ทันไปโจ้ก็มาถึง อนาวินทร์จำรถของโจ้ได้ พูดกับพุดชมพูเซ็งๆว่าไม่ต้องห่วง ไม่ได้ไปกันสองคนเพราะแฟนเธอมาโน่นแล้ว เขาพูดไม่ทันขาดคำ หวายก็เสียงแจ๋ลงจากรถ

“วินนี่ขา...หวายมาแล้ววว...”

“มาไงเนี่ย?” อนาวินทร์พึมพำเซ็งๆ เมื่อหวายรู้ว่าอนาวินทร์กำลังจะไปเที่ยวน้ำตกกันก็บอกว่าตนอยากไปเหมือนกันแล้วถลาเข้าเกาะแขนอนาวินทร์ทันที เขาสบตากับพุดชมพูเซ็งๆ

ooooooo

เมื่อไปถึงน้ำตก หวายเกาะอนาวินทร์แจ โจ้ชวนพุดชมพูไปปูเสื่อนั่งกันที่มุมหนึ่งของน้ำตก อนาวินทร์จะนั่งด้วยแต่ถูกหวายดึงไว้ชวนไปทางโน้นดีกว่า วิวสวยก็สวยกว่าด้วย แล้วทั้งดึงทั้งลากเขาไปเลย

โจ้มองตามทั้งสองไปชมว่าคู่นี้เขาเหมาะกันดีนะ พุดชมพูไม่อยากพูดถึงอนาวินทร์จึงลุกไป โจ้มองตามอย่างผิดหวัง

ส่วนหวาย เมื่อลากอนาวินทร์ไปแล้วก็ระริกระรี้ให้เขาถ่ายรูปให้ พอเขาถ่ายให้เธอวิ่งมาดูรูปแล้วติโน่นตินี่ว่าหน้าอ้วนบ้าง ขาใหญ่บ้าง แล้วรบเร้าให้เขาถ่ายให้ใหม่ จนอนาวินทร์เบื่อ

พุดชมพูเดินมานั่งที่โขดหิน โจ้ตามมานั่งด้วยถามว่าทำไมถึงพาอนาวินทร์มาเที่ยวน้ำตก เธอบอกว่าวันก่อนเขาเห็นน้ำตกในรูปที่ร้านกาแฟแล้วชอบตนเลยพามา

“พุดเปลี่ยนไปนะ ตอนแรกพุดบ่นเขาทุกวัน ถ้าไม่เห็นแก่คุณปู่พุดคงไล่เขากลับบ้านไปนานแล้ว แต่ตอนนี้...พุดดูแคร์เขาจัง” พูดแล้วเห็นเธอเงียบ เขาถามตรงๆว่า “พุดคิดอะไรกับคุณวินหรือเปล่า”

“ทำไมพี่โจ้ถามแบบนี้” เธอตกใจ โจ้ย้ำถามอีกเธอจึงตอบ “พุดบอกแล้วว่าไม่มีอะไร ถ้าพี่โจ้ไม่เชื่อก็แล้ว แต่พี่โจ้จะคิดก็แล้วกัน” พูดเสียงสะบัดนิดๆแล้วลุกไปเลย

อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 7 วันที่ 10 ก.พ.60

ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ บทประพันธ์โดย คีตา
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ บทโทรทัศน์โดย : ทีมเวฟทีวี
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ กำกับการแสดงโดย : เจนไวยย์ ทองดีนอก
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ผลิตโดย : บริษัท เวฟทีวี จำกัด
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดดามชมละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ