อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 8 วันที่ 12 ก.พ.60

อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 8 วันที่ 12 ก.พ.60

อนาวินทร์โต้ว่าพุดชมพูไม่เคยพูดให้ตนเกลียดใคร ก็หาเรื่องว่าทำไมเขาต้องปกป้องมันด้วย อนาวินทร์บอกว่าตนพูดความจริง ทิพนาถพูดอย่างผิดหวังว่า “วิน...ลูกเปลี่ยนไปมากรู้ไหม”

“เปลี่ยนดีขึ้นหรือแย่ลงล่ะครับ ถ้าดีขึ้น แม่ก็ต้องขอบคุณเขา ไม่ใช่ไปว่าเขาแบบนี้”

ทิพนาถเถียงไม่ออกลุกสะบัดออกไป อนาวินทร์มองพุดชมพูอย่างเห็นใจ ป้านุ่ม อ้อยกับตาลแอบสบตากันกิ๊วก๊าว...

เมื่อเดินมาห้องทำงานของปู่ อนาวินทร์หยุดมองรูปปู่นิ่ง พุดชมพูเดินตามมาจึงหยุดรอ เขาเอ่ยกับรูปปู่ว่า



“ปู่ครับ...ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมปู่ถึงอยากให้ผมไปอยู่ไร่อุ่นรักนัก” พุดชมพูเห็นว่าตนไม่ควรอยู่ตรงนั้นจึงจะถอย เขาได้ยินเสียงหันมายิ้ม เธอทำตัวไม่ถูกบอกว่า พอดีตนตามเขาจะไปขึ้นรถ วันนี้มีประชุมเช้า เขาบอกว่าไม่ลืมหรอก อย่าเพิ่งไปไหน มานี่ก่อน พุดชมพูก้าวไปยืนข้างๆเขา อนาวินทร์พูดกับรูปปู่ว่า “ปู่ครับ ผมกับพุดเราสัญญาว่า...” เขาหันมองหน้าเธอ พุดชมพูใจเต้นแรงไม่กล้าสบตา เขาหันกลับไปมองรูปปู่พูดต่อ “จะแก้ปัญหาบริษัทให้ได้ ปู่เอาใจช่วยเราสองคนด้วยนะครับ”

พุดชมพูโล่งใจ มองหน้าเขาเต็มตา ยิ้มให้กันเหมือนยืนยันคำสัญญานั้น...

ooooooo

การันต์ดูทีวีอยู่ที่คอนโดเป็นรายงานข่าวตอนที่อนาวินทร์พูดกับบรรดาลูกบ้านและได้รับการปรบมือยาวนาน จากนั้นผู้ประกาศสรุปว่า

“หลังจากที่ทายาทสัตยารักษ์ได้แถลงข่าวแสดงความรับผิดชอบเมื่อบ่ายนี้ หุ้นของสัตยาอสังหาก็ขยับขึ้นอย่างต่อเนื่อง และปิดตัวในแดนบวกค่ะ”

การันต์จ้องโทรทัศน์ มือบีบกระป๋องน้ำอัดลมที่ถืออยู่จนบู้บี้

วันต่อมามีการประชุมผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดรวมทั้งทีมวิศวกร ทีมจัดซื้อและทีมบัญชี วิศวกรรายงานว่า จากการสำรวจพบว่าสาเหตุที่บ้านทรุดกำแพงร้าวเกิดจากการลักลอบใช้วัสดุที่ไม่ได้มาตรฐานหลายรายการและกำลังไล่ตรวจสอบอยู่

ฝ่ายบัญชีก็ตรวจสอบพบว่า เราสั่งซื้อของมีมาตรฐานทุกอย่างแต่วัสดุที่เซ็นรับหน้างานไม่เป็นไปตามสเปกหลายอย่าง อนาวินทร์ถามว่า “ใครรับผิดชอบเรื่องนี้บ้าง?”

“เรื่องนี้อยู่ในความดูแลของฝ่ายผมเอง แต่ได้ตามสืบอย่างละเอียดแล้วพบว่า ทุจริตจริงๆมีอยู่ 3 คน คือนายชวกรหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อกับวิศวกรคุมไซต์อีก 2 คน ตอนนี้คนผิดทุกคนถูกจับหมดแล้ว” การันต์พูดแทรกขึ้น

“เลวจริงๆ ฉันจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด” อนาวินทร์แค้นมาก สั่งให้จัดการซ่อมแซมบ้านที่มีปัญหาและเช็กโครงการเก่าๆให้หมด อย่าให้บริษัทเสียชื่ออีก

จากเหตุการณ์นี้ ทำให้อนาวินทร์รู้สึกผิด เพราะที่ผ่านมาตนไม่ได้ทำตัวให้น่าไว้วางใจ ขอเวลาในการพิสูจน์ตัวเองต่อไป เอ่ยอย่างจริงใจ มุ่งมั่นต่อหน้าทุกคนว่า

“แต่สำหรับความดีความชอบครั้งนี้ ผมคงต้องยกเครดิตให้คุณพุดชมพูและทีมด้วย ที่คอยช่วยผมทุกอย่าง” เขามองไปทางช่อม่วงและทีมงาน “เอาล่ะ ผมหวังว่าความผิดพลาดครั้งนี้จะเป็นบทเรียนของพวกเราทุกคน... โดยเฉพาะผม และต่อไปนี้ผมจะพยายามศึกษางานของบริษัทให้ละเอียดขึ้น ทุกโครงการของบริษัทจะต้องผ่านการตรวจสอบจากผมและคุณพุดชมพูก่อน”

อนาวินทร์สบตากับพุดชมพู การันต์แอบสังเกตอย่างไม่สบายใจ

วันต่อมาชวกรก็ได้รับการประกันตัว ชวกรรู้ว่าใครมาประกันตัวให้ คืนนี้จึงไปขอบคุณการันต์ที่คอนโด การันต์ถามทันทีว่าเขาได้ซัดทอดหรือเปล่า ชวกรส่ายหน้าบอกว่าตนบอกไปว่าทำกันอยู่แค่ที่โดนจับ

การันต์ชมว่าดี บอกว่าตนไม่ทิ้งเขาแน่ เอาโทรศัพท์ให้บอกว่าต่อไปใช้เบอร์นี้ติดต่อตน ให้ไปเก็บตัวเงียบๆ จนกว่าตนจะเรียก และตั้งแต่พรุ่งนี้ตนจะกลับไปอยู่บ้านสัตยารักษ์ ชวกรถามว่าทำไมหรือ เขาตอบหน้าเครียดว่า

“ไอ้วินกลับมาคราวนี้เปลี่ยนไปมาก ฉันต้องไปจับตาดูมันหน่อย”

ooooooo

อนาวินทร์ชวนพรรคพวกไปกินข้าวฉลองกัน การันต์บอกว่าวันนี้มีธุระตนขอตัว ช่อม่วงก็ขอตัวเพราะทรงรบต้องกลับไปกินข้าวกับคุณแม่

อนาวินทร์เลยได้ความคิดชวนไปฉลองกันที่บ้านทรงรบพรุ่งนี้ดีไหม ทรงรบตอบรับทันทีแต่ต้องเป็นมะรืนนี้เพราะพรุ่งนี้ช่อม่วงไม่ว่างติดไปเรียนภาษาเกาหลี

อนาวินทร์เลยนัดมะรืนนี้ แต่วันนี้ตนกับพุดชมพูจะไปฉลองกันสองคน เดี๋ยวจะให้ป้านุ่มทำอาหารที่เธอชอบให้ แล้วโทรศัพท์บอกป้านุ่มให้ทำน้ำพริกปลาทูให้หน่อย

ป้านุ่มตะโกนถามมาว่า ยำปลาดุกฟูหรือ บ่นว่าไม่ค่อยได้ยินเลย อนาวินทร์เลยบอกว่าแค่นี้ก่อนเดี๋ยวเจอกันที่บ้าน

พอกลับถึงบ้าน ปรากฏว่าป้านุ่มทำไข่เจียวปูให้คุยอวดว่าทำสุดฝีมือเลย เขาถามว่าป้านุ่มฟังตนพูดชัดไหมแล้วขอดูโทรศัพท์ พอเห็นโทรศัพท์ป้านุ่มที่หน้าจอเก่าซ้ำมีรอยแตกบิ่น เขามองพุดชมพูทำนองว่า อย่างนี้นี่เองถึงฟังน้ำพริกปลาทูเป็นยำปลาดุกฟูและสุดท้ายกลายเป็นไข่เจียวปู

การันต์วางแผนที่จะใช้หวายเป็นเครื่องมือสร้างปัญหาระหว่างอนาวินทร์กับพุดชมพู พบหวายที่ฟิตเนสถามว่าพรุ่งนี้วันเกิดเธอใช่ไหม หวายดี๊ด๊าที่การันต์จำวันเกิดตนได้ เชื่อว่าอนาวินทร์ก็ต้องจำได้ จึงเตรียมจัดงานฉลองวันเกิดกับเพื่อนๆ

การันต์ชวนอนาวินทร์ไปงานวันเกิดหวายพรุ่งนี้ อนาวินทร์บอกว่าพรุ่งนี้ตนมีนัดแล้ว การันต์ทั้งดักคอและหว่านล้อมถึงความสัมพันธ์กับหวายและการพบปะเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนาน จนอนาวินทร์ต้องรับปากจะไปแต่ขอไปแป๊บเดียว

อนาวินทร์บอกพุดชมพูว่าพรุ่งนี้ให้เธอไปก่อนตนจะไปงานวันเกิดหวาย ทุ่มหนึ่งจะรีบตามไปที่บ้านทรงรบ

ooooooo

เมื่อไปงานที่บ้านหวาย อนาวินทร์เจอเพื่อนฝูงหลายคนถามเรื่องเขาต้องไปอยู่ไร่หนึ่งปี แซวว่าอย่างนี้ก็เหงาแย่ห่างกับหวายตั้งปี

วันชัยถือโอกาสนี้คุยเรื่องให้อนาวินทร์มาร่วมหุ้นในบริษัท เขาขอเวลาเพราะช่วงนี้บริษัทมีเรื่องยุ่งๆ อยู่ การันต์ฟังอยู่ด้วย พออนาวินทร์ขอตัวไปเขาพูดกับวันชัยว่า

“วินเขาอาจต้องใช้เวลาเรียนรู้นานหน่อยครับ เพิ่งจะเริ่มมาทำงานจริงจัง แต่ถ้าคุณอามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้เลยนะครับ” วันชัยยิ้มให้การันต์อย่างสนใจ

อนาวินทร์ไปงานวันเกิดหวาย พอไปถึงก็ไลน์บอกเธอ เซลฟี่หน้าเบื่อๆส่งให้ดูด้วย เธอดูแล้วอดยิ้มไม่ได้

ฝ่ายการันต์วางแผนที่จะทำให้พุดชมพูกับอนาวินทร์เข้าใจผิดกัน นอกจากยั่วยุให้หวายฉอเลาะเกาะแจอนาวินทร์แล้วก็ยังสร้างบรรยากาศให้เพื่อนฝูงชวนดื่มและเฮฮากันจนอนาวินทร์ลืมโทรศัพท์ถึงพุดชมพู ลืมเวลาที่นัดกับเธอไว้

การันต์ทำตามแผน เขาโทรศัพท์บอกให้พุดชมพูมารับอนาวินทร์กลับเพราะเมามากขับรถกลับเองกลัวจะไม่ปลอดภัย พูดจนพุดชมพูต้องไปรับ เขาแชร์โลเกชั่นบ้านหวายให้ พอกะว่าพุดชมพูมาใกล้ถึงก็ให้ดีเจเปิดเพลงให้หวายออกโชว์ตัว พอหวายออกไป การันต์ไปกระซิบอะไรกับดีเจอีก ดีเจถามผ่านไมค์ว่าพวกเราอยากดูหวายโชว์สเต็ปไหม ทุกคนตะโกนอยากดู

ระหว่างนี้พุดชมพูมาถึงแล้ว เธอต้องถามยามว่าเขาจัดงานกันที่ไหน แล้วเดินตามเสียงเพลงไป

หวายโชว์สเต็ปเสร็จ การันต์ไปกระซิบกับดีเจอีก ดีเจบอกให้หวายอธิษฐานแล้วตนจะเสกให้เป็นจริง พอหวายอธิษฐานเสร็จก็เชิญอนาวินทร์คนรู้ใจออกมาอวยพร อนาวินทร์ถูกเพื่อนๆผลักออกไป เขาอวยพรให้เธอมีความสุขมากๆ เสียงเชียร์กึกก้องขึ้นว่า

“จูบเลย...จูบเลย...จูบเลย...”

ทันใดนั้น มีมือลึกลับผลักอนาวินทร์เข้าไปหอมแก้มหวาย เสียงเฮลั่น หวายบอกให้เขาจูบค้างไว้นานๆ ตนจะถ่ายรูป

พุดชมพูเดินมาถึงเห็นภาพนั้นพอดี เธอตะลึงอึ้ง หันกลับทันที แต่ถูกแขกคนหนึ่งเดินเมาๆมาชนเธอตกน้ำ แขกในงานเลยแตกตื่นกัน การันต์ที่ยืนดูอยู่ยิ้มสะใจที่ทุกอย่างเป็นไปเกินแผน

พุดชมพูใส่เสื้อขาวมา พอเปี๊ยกน้ำก็โป๊มาก เธอว่ายขึ้นจากสระได้ก็กอดตัวเองเดินห่อตัวก้มงุดท่ามกลางเสียงเฮ ฮิ้วของพวกหนุ่มๆ ซ้ำยังถูกหวายและเพื่อนๆ ตำหนิว่าแต่งตัวอย่างนี้มางานไม่ให้เกียรติกันเลย

อนาวินทร์เห็นพุดชมพูตกอยู่ในสภาพนี้ก็ตกใจ วิ่งไปหาถามว่ามาได้ยังไง ถอดแจ็กเกตคลุมให้แล้วอุ้มเธอไปให้พ้นจากสายตาและเสียงตำหนิ การันต์มองตาม ไม่คิดว่าอนาวินทร์จะทำถึงขนาดนี้ เขาเสียดายที่ตอนจบผิดแผน!

ooooooo

เมื่อกลับถึงบ้านสัตยารักษ์ อนาวินทร์พยายามอธิบายว่าเรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเห็น ตนถูกผลักไปหอมหวาย

“ช่างเหอะ...ฉันผิดเอง ที่หวังกับนายมากเกินไป นายอนาวินทร์!”

พุดชมพูเข้าห้องปิดประตูใส่หน้าไม่ยอมคุยด้วย อนาวินทร์เคาะประตูไม่หยุดจะคุยให้ได้ พอเธอไม่ยอมเปิดก็โทรศัพท์เข้ามือถือ เธอปิดโทรศัพท์อีก สุดท้ายเขาขนผ้าปูที่นอนหมอนผ้าห่มมานอนหน้าห้อง เคาะประตูบอกว่าถ้าเธอไม่ยอมคุยด้วยก็จะนอนเคาะอย่างนี้ทั้งคืน

แต่ค่อนคืนแล้วก็ยังไม่ได้ผล จึงเปลี่ยนใหม่เขียนข้อความสอดเข้าใต้ประตูง้ออยู่นาน จนสัญญาว่า

“ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน...คงไม่มีใครในโลกยอมเชื่อฉันแล้ว” และ “ฉันสัญญานะว่าต่อไปจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีก”

สุดท้ายพุดชมพูใจอ่อนเปิดประตูออกมาย้ำว่า “สัญญานะ” เขาตอบทันที “อืม...สัญญา” แล้วถามว่าทำไมเธอไปบ้านหวายได้ถูก เธอบอกว่าการันต์แชร์โลเกชั่นให้ บอกว่าเขาเมามากขับรถไม่ไหว

“โหยยย...ไอ้รันมันห่วงฉันเกินไป สนุกมากน่ะใช่ แต่ฉันไม่ได้เมา”

ฟังอนาวินทร์แล้ว พุดชมพูนึกสงสัยเจตนาของการันต์ขึ้นมาตงิดๆ

ooooooo

เพราะวันก่อนเห็นโทรศัพท์ป้านุ่มทั้งเก่าและแก่โทร.สั่งอย่างได้อีกอย่าง วันนี้อนาวินทร์จึงซื้อโทรศัพท์ รุ่นใหม่มาให้ป้าเครื่องหนึ่ง บอกป้าว่าเครื่องนี้ทำได้หลายอย่างถ่ายรูปได้ถ่ายวีดิโอได้ แล้วทำให้ดูเป็นตัวอย่าง

ป้านุ่มดีใจมากที่ได้ของเล่นใหม่ ประเดิมด้วยการอัดวีดิโอสนุกสนาน อนาวินทร์มีความสุขที่เห็นป้าเห่อของใหม่

และเช้าวันนี้เอง การันต์ก็หิ้วกระเป๋าใบย่อมกลับมาอยู่ที่บ้านสัตยารักษ์ บอกพุดชมพูที่เจอกันว่าจะได้ช่วยงานเธอกับวินได้มากขึ้น พุดชมพูขอบคุณเขาที่เมื่อวานบอกเรื่องอนาวินทร์ การันต์มีท่าทีอึดอัดเพราะเป็นแผนการของตนจนพุดชมพูสังเกตออก เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง

“งั้นไปทานข้าวกันเถอะ คุณวินรออยู่แล้ว กระเป๋าวางไว้ตรงนั้นก็ได้ เดี๋ยวให้อ้อยกับตาลมาขนไป”

พุดชมพูเดินนำไปเลย การันต์ตามไปอย่างอดหวั่นไม่ได้กับท่าทีบางอย่างของพุดชมพู

เมื่อไปพบอนาวินทร์ที่ห้องอาหาร การันต์บอกว่า เมื่อคืนพอเขากลับงานก็ล่มเลย อนาวินทร์บอกว่าเขากลับมาอยู่บ้านก็ดีเวลามีปัญหาตนจะได้ไม่ต้องคอยตามหา การันต์เหน็บว่าคงไม่ต้องตามหาตนเพราะมีพุดชมพูช่วยอยู่แล้ว

อนาวินทร์ถามป้านุ่มว่าแม่ล่ะ ป้านุ่มบอกว่าคุณทิพไม่ยอมลงมา เขาเลยบอกให้จัดไปให้ข้างบนก็แล้วกัน

อ้อยเอาขนมปังกับเนยมาเสิร์ฟ การันต์จึงขอไปล้างมือก่อน อนาวินทร์บอกพุดชมพูว่าถึงการันต์กลับมาอยู่ที่นี่เธอก็ทำตัวเหมือนเดิมนะ พอดีโทรศัพท์ของการันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารดังขึ้น พุดชมพูเห็นเบอร์แต่ไม่มีชื่อ มันเรียกอยู่พักใหญ่ อนาวินทร์จึงร้องบอกการันต์ เขารีบออกมาหยิบโทรศัพท์ พอเห็นเบอร์ก็กดรับแล้วเดินเลี่ยงไปคุย

พุดชมพูเห็นการันต์กดรับทันทีก็แน่ใจว่าเขาต้องรู้ว่าใครโทร.มา พอการันต์เดินห่างออกไปก็ถามเบาๆ ห้วนๆว่ามีอะไร? เป็นสายจากชวกรบอกว่าตนมีเรื่องด่วนจำเป็นต้องใช้เงินสักก้อน การันต์ถามว่าเท่าไหร่

พุดชมพูทำเป็นเดินออกมาสูดอากาศใกล้ๆ แต่การันต์ไม่เห็น เขาบอกชวกรว่า

“เดี๋ยวถ้าเงินพร้อมเมื่อไหร่จะเอาไปให้ ตอนนี้ก็เก็บตัวอยู่เงียบๆไปก่อน” พูดจบกดวางสายหันมองแต่ไม่เห็นใคร

พุดชมพูหลบได้ทัน เธอนิ่งคิดอย่างสงสัย ฝ่ายชวกรพอวางสายจากการันต์ก็ต่อสายถึงทิพนาถทันที

“พี่ทิพเหรอครับ...คิดถึงเหมือนกันครับ...คือตอนนี้ผมจำเป็นต้องใช้เงินสักก้อนพี่พอจะมีไหม”

“กรรอก่อนนะ แล้วพี่จะรีบไป” ทิพนาถยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงหัวบันไดสีหน้าเครียด

พุดชมพูกำลังจะออกไปทำงาน ทิพนาถเดินไปขวางถามอย่างหาเรื่องว่าทำไมเธอไม่ยอมช่วยกร ทำไมต้องเอาเรื่องเขาหรือเธอเกลียดตนจึงหาเรื่องเขา พุดชมพูบอกว่าเพราะชวกรโกงบริษัท ทิพนาถโต้ว่าเขาไม่ได้เป็นคนแบบนั้น ไม่จนตรอกจนต้องทำอย่างนั้น เชื่อว่าต้องมีคนใส่ร้ายเขาแน่ พุดชมพูตัดบทว่าเอาไว้ให้เขาบอกตำรวจก็แล้วกัน

“เรื่องนี้มันต้องมีคนอยู่เบื้องหลัง คอยดูนะถ้ากรไม่ผิดฉันจะให้เขาฟ้องกลับเธอ”

คำอาฆาตของทิพนาถ ทำให้พุดชมพูฉุกคิดว่าน่าจะมีคนอยู่เบื้องหลังการกระทำของชวกร

เวลาเดียวกัน ทรงรบก็ได้รับแจ้งจากตำรวจว่ามีคนมาประกันตัวชวกรออกไปแล้ว ช่อม่วงสงสัยว่าเป็นญาติ

“ถ้าเป็นญาติจริงก็ควรจะมาด้วยสิ แต่นี่ตำรวจบอกว่าทนายมาคนเดียว แสดงว่าคนที่จ้างทนายนั้นมาไม่อยากเปิดเผยตัว”

เมื่อช่อม่วงเล่าเรื่องมีคนมาประกันตัวชวกรออกไปให้พุดชมพูฟังและสงสัยว่าจะเป็นทิพนาถ แต่พุดชมพูไม่เชื่อเพราะดูๆทิพนาถไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชวกรได้ประกันตัวไปแล้ว ช่อม่วงวิเคราะห์ว่าคนคนนี้ต้องมีส่วนรู้เห็นกับการโกงบริษัทแน่

“อาจจะเป็นคนที่เราคิดไม่ถึงก็ได้นะคะ” พุดชมพูเอ่ยกับทรงรบ ในใจเธอเริ่มสงสัยการันต์แต่ยังไม่พูดออกมาเพราะยังไม่มีหลักฐาน ทรงรบเสนอว่าเราต้องหาหลักฐานเพิ่ม ทั้งสามจึงไปค้นแฟ้มเอกสารในห้องทำงานของชวกร

พุดชมพูคิดถึงที่ตนได้ยินการันต์พูดโทรศัพท์ว่า “เก็บตัวเงียบๆสักพัก” และนึกถึงเบอร์โทรศัพท์ที่โทร.เข้ามือถือของการันต์ขณะเขาไปล้างมือ พุดชมพูจึงใช้โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของชวกรโทร.ออกตามเบอร์ที่จำได้และกดสปีกเกอร์ไว้ อึดใจเดียวปลายสายก็ทักมาว่า

“ครับ คุณการันต์?” ทั้งสามจำได้ว่าคือเสียงของชวกร ต่างอึ้ง เงียบ “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณการันต์...ฮัลโหล ฮัลโหล...” พุดชมพูตัดสินใจกดตัดสาย มองหน้ากันเครียด

เมื่อทิพนาถเอาเงินไปให้ชวกรที่คอนโด ชวกรอารมณ์เสียมากเมื่อได้แค่ครึ่งเดียวที่ขอ ทิพนาถถามว่าเขาออกมาได้ยังไง เขาอึกอักก่อนบอกว่า “ก็...ผมไม่ผิด ยังไงเขาก็ต้องปล่อยผม”

“พี่ว่าแล้ว ยัยพุดมันใส่ร้ายกร นี่พี่อุตส่าห์ไปขอตาวินไม่ให้เอาเรื่องกร แต่นังพุดนี่แหละที่ไม่ยอม บอกจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด มันคงอยากเอากรเข้าคุกให้ได้”

“ยัยตัวแสบ” ชวกรฟังแล้วยิ่งแค้นพุดชมพู

ooooooo

จากเบอร์โทรศัพท์ที่ติดต่อกันลับๆของชวกรกับการันต์ พุดชมพูกับช่อม่วงเชื่อว่าการันต์เป็นคนประกันตัวชวกรออกมา ช่อม่วงเปรยๆว่าเอาเข้าจริงๆ การันต์ก็ไม่ได้ดีอย่างที่เราเห็น ทรงรบก็ยังติงว่าอย่าเพิ่งใช้อคติส่วนตัวตัดสินดีกว่า

“อย่าเถียงกันเลยค่ะ” พุดชมพูขัดขึ้นบอกทรงรบว่า “พุดเข้าใจคุณรบนะคะที่ว่าเราไม่มีหลักฐาน แต่จากที่พุดเห็นพุดว่าคุณการันต์ก็น่าสงสัย”

พอดีเลขามาบอกว่าอนาวินทร์ให้มาตามพุดชมพูเพราะใกล้เวลาประชุมกรรมการบริหารแล้ว เป็นการประชุมเรื่องจะประมูลที่ดินโครงการใหญ่ที่สุดของปีนี้ที่การันต์รับผิดชอบ

เมื่อมีความสงสัยในตัวการันต์ พุดชมพูจึงไม่อยากให้เขารับผิดชอบงานใหญ่นี้ เธอจึงเสนอในที่ประชุมให้อนาวินทร์เป็นคนรับผิดชอบโครงการนี้

อ้างว่าเพื่อสร้างความเชื่อถือให้เขาต่อเนื่องจากที่แก้ปัญหาบ้านร้าวซึ่งเขาทำได้ดีมากมาแล้ว ทรงรบเห็นด้วย กรรมการอื่นก็ไม่มีใครคัดค้าน พุดชมพูจึงสรุปว่า

“ถ้าไม่มีใครคัดค้านเป็นอันว่าโครงการประมูลที่ดินนี้มอบให้คุณอนาวินทร์รับผิดชอบค่ะ”

แม้การันต์ไม่โต้แย้งและนิ่งเงียบ แต่ในใจนั้นแค้นแทบลุกเป็นไฟ เมื่อกลับมาห้องทำงานเขาถอดสูทเหวี่ยงทิ้ง ถูมือพึมพำแค้น

“มันจะมากไปแล้วนะ!”

เมื่อเขาเอาเงินไปให้ชวกรที่ย้ายที่อยู่ใหม่แล้ว บอกชวกรว่าระหว่างนี้ให้เก็บตัวเงียบๆไว้ เพราะพุดชมพูกำลังคุมอำนาจในบริษัทและไม่ปล่อยเขาไว้แน่ ชวกรพึมพำว่ายัยนี่อีกแล้ว!

“ใช่ ยัยพุดนี่แหละร้ายที่สุด ถ้าไม่มีมันสักคนนายก็คงไม่ต้องลำบากแบบนี้ มันสืบเรื่องของนายทุกอย่างและแจ้งตำรวจ คงอยากทำงานเอาหน้ากับกรรมการคนอื่นๆมั้ง...แถมวันนี้มันยังกล้ายกโครงการที่ฉันดูแลไปให้ไอ้วินด้วย”

สร้างเรื่องเป่าหูจนชวกรถามว่าจะให้ตนสั่งสอนไหม การันต์ทำเป็นห้ามว่าอย่าเพิ่ง เพราะเรื่องของเขาเองยังไม่เรียบร้อย แต่ให้เขาตามดูว่าอนาวินทร์กำลังจะเริ่มโครงการประมูลที่ดิน ให้ตามดูว่าพวกเขาทำอะไรบ้างแล้วรายงานตน

ชวกรรับงานแล้วฉุกคิดได้ถามว่าเมื่อเช้าเขาโทร. หาตนคงจะเรื่องนี้ใช่ไหม การันต์บอกว่าตนไม่ได้โทร.

“ทีหลังห้ามรับเบอร์อื่นนอกจากเบอร์ฉันเด็ดขาด” การันต์กำชับ สงสัยว่าใครที่รู้เบอร์ลับของชวกรและโทร.หาทำไม

ooooooo

อ่านละครเรื่อง บัลลังก์ดอกไม้ ตอนที่ 8 วันที่ 12 ก.พ.60

ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ บทประพันธ์โดย คีตา
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ บทโทรทัศน์โดย : ทีมเวฟทีวี
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ กำกับการแสดงโดย : เจนไวยย์ ทองดีนอก
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ผลิตโดย : บริษัท เวฟทีวี จำกัด
ละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดดามชมละครเรื่องบัลลังก์ดอกไม้ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ