อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 4 วันที่ 5 ส.ค.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 4 วันที่ 5 ส.ค.60

วันต่อมา พรพรรณโทรศัพท์บอกใจเริงว่า พรรณรายเสียแล้ว ใจเริงใจหายวาบ...พิมาลารู้ข่าวรีบมาหาใจเริงที่วัด เห็นพรพรรณกับวิลาวรรณช่วยกันจัดงาน ส่วนใจเริงนั่งร้องไห้อยู่หน้าศพ วิลาวรรณหมั่นไส้บ่นกับแม่ว่า ตอนนี้มาทำเสียใจตอนแม่ป่วยไม่มาดูแล พรพรรณปรามลูกสาวไม่ให้พูดมากแล้วช่วยกันทำงานต่อไป

พิมาลาช่วยติดต่อทางวัดและรายละเอียดต่างๆให้ แล้วขอตัวเพราะมีนัดกับฤกษ์ที่เรือนหอ ฤกษ์ส่งรูปบ้านหลายรูปมายั่วให้รีบไป ใจเริงแอบจิกตาแค้นทำทีขอดู รูปเรือนหอบ้าง พอเห็นว่าสวยและใหญ่โตพอควรก็ยิ่งอิจฉา อดที่จะเบ่งทับไม่ได้



“บ้านน่ารักดีนะ ไม่ใหญ่มาก ดูแลง่าย บ้านเรากับพี่เทิดใหญ่เกิ๊น ดูแลลำบาก ถ้าไม่มีคนใช้เราเหนื่อยแย่ แล้วบ้านราคาเท่าไหร่ ดูจะแพงไม่ใช่เล่น ผ่อนเดือนเท่าไหร่ล่ะ”

“ไม่ได้ผ่อนหรอก พ่อพี่ฤกษ์เขาขายที่ที่เชียงใหม่ได้ ก็เลยให้เงินมาก้อนนึงมาปลูกบ้านถือเป็นของขวัญแต่งงาน ที่ดินก็เป็นที่ดินเก่าของครอบครัวเขา โชคดีไปไม่ต้องเป็นหนี้”

ใจเริงชะงักไม่เคยรู้มาก่อนว่าฤกษ์มีที่ดินที่เชียงใหม่ ยิ่งสะสมความริษยาถามจะเข้าอยู่เมื่อไหร่ พิมาลาบอกวันเวลาไปโดยไม่ได้รู้เลยว่าเพื่อนไม่ได้มีความจริงใจ

พอพิมาลามาหาฤกษ์ที่เรือนหอ ชวนเขาไปร่วมงานศพพรรณราย แต่ฤกษ์อ้างว่าไปไม่ได้ต้องจัดเรือนหอเตรียมรับเมียเข้ามาอยู่ แล้วทำอ้อนเข้าสวมกอดหอมแก้ม หยอกล้อจนเธอต้องวิ่งหนีอยากจัดอะไรก็จัดไปเลย ฤกษ์ยิ่งแกล้งวิ่งไล่ เสียงหัวเราะแห่งความสุขดังอบอวลไปทั่วบ้าน ฤกษ์จับตัวพิมาลาได้ กระหน่ำหอมแก้มเธอ หญิงสาว เริ่มเหนื่อยจึงขอว่าไม่หนีแล้วแต่ห้ามลวนลามก่อนวันเข้าหอ

“นี่เราเป็นแฟนกัน แตะเนื้อต้องตัวกัน เขาไม่ใช้คำว่าลวนลาม เขาเรียกว่าแสดงความรักผ่านการสัมผัส”

“ทำเสียงวิชาการทันทีเลยนะ งั้นเราก็แสดงความรัก ผ่านทาง...สายตาก็ได้นี่ เอาไว้เข้าหอก่อนค่อยแสดงผ่านทางอื่น”

ฤกษ์ยิ่งขำแต่ก็ภูมิใจกับความเป็นกุลสตรีของคนรัก เขามองตาส่งผ่านความรักไปให้เธอ แล้วพูดความรู้สึกออกมา “พิม...บ้านหลังนี้สร้างด้วยเงินของพ่อ บนที่ดินของแม่และความรักของผม ผมอยากสร้างครอบครัวที่พร้อมสมบูรณ์แบบ เหมือนครอบครัวที่ผมมี และพิมคือผู้หญิงที่ผมเลือก เราจะสร้างครอบครัวไปด้วยกันนะพิม”

พิมาลารับคำอย่างซึ้งใจ ฤกษ์ก้มหน้าจะจูบ เธอเบี่ยงหนี เขาจึงจูบที่หน้าผากเธอและเน้นว่า เข้าหอเมื่อไหร่ ไม่มีข้ออ้างอีกแล้ว เธอหัวเราะสวมกอดเขาอย่างอบอุ่นใจ

บรรยากาศต่างกับบ้านใจเริงที่ดูกดดัน คืนนี้เทิดพันธ์กลับบ้านเพราะเพิ่งรู้ข่าวพรรณรายเสีย เขาบอกว่าพรุ่งนี้เสร็จงานจะไปร่วมเผาศพ แต่ใจเริงกลับบอกว่าไม่ต้องฝืนใจไป แค่จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายก็พอ
ว่าแล้วก็วางบิลทั้งหมดให้ และพูดทิ้งท้ายอีกว่า ถ้าเขา คิดมีคนอื่นก็เตรียมเซ็นใบหย่าได้ เทิดพันธ์เครียดกับยอดเงินค่าใช้จ่ายและท่าทีไม่แยแสตนเลยสักนิด

วันต่อมา เทิดพันธ์มาร่วมเผาศพพรรณรายแต่ไม่วายพาสุพรรญามาด้วย เธอแอบยิ้มสมใจ

ooooooo

เสร็จจากการเผาศพ เทิดพันธ์คุยกับพิมาลา ฝากดูแลใจเริงด้วยเพราะตนมีเรื่องเครียดหลายเรื่อง ดูแลเธอไม่ดีพอ พิมาลาบอกเขาอยากปรึกษาอะไรตนก็ได้ตนยินดี เขายิ้มเนือยๆบอกเรื่องระหว่างเขากับใจเริงมันเลยจุดที่ต้องการคำปรึกษาแล้ว ไม่ทันไรสุพรรญาเข้ามาตาม

พิมาลาจึงบอกเทิดพันธ์ว่า ตนไม่ทิ้งใจเริงแน่เพราะใจเริงเป็นเพื่อนตน เทิดพันธ์ชื่นชม

“คุณเป็นคนดีมากเลยนะครับคุณพิม ทั้งดีทั้งอดทน ที่คบกับคนอย่างใจเริงได้ ขอให้ใจเริงมีปัญญามากพอ ที่จะเห็นว่า เขาโชคดีแค่ไหนที่มีเพื่อนแสนดีอย่างคุณ”

สุพรรญายืนประกบข้างเทิดพันธ์และถามเขาว่าคืนนี้อยากทานอะไรจะเตรียมไว้ให้ พิมาลาชะงัก
เทิดพันธ์ส่งสายตาปราม สุพรรญาแกล้งทำจ๋อยทั้งที่ตั้งใจพูดให้พิมาลาได้ยิน

วันต่อมา ใจเริงมาฟังทนายความแจกแจงทรัพย์สินที่เหลือเพียงเครื่องเพชรสามสี่ชุดเท่านั้น ทรัพย์สินอื่นๆ ธเนศทยอยขายไปหมดเพื่อมาเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน

ส่วนบ้านหลังนี้ ธนาคารกำลังจะมายึด สำหรับพรพรรณได้รับเงินในบัญชีของพรรณรายสองแสนกว่าบาท ใจเริงปรายตามองแล้วเชิดใส่ พูดเอาดีเข้าตัวราวตัวเองเป็นคนใจกว้าง

“ก็ดีนะ เริงจะได้ไม่ต้องควักกระเป๋าจ่ายค่าเสียเวลาให้ป้าพร ถือซะว่าเป็นสินน้ำใจที่ดูแลแม่ก็แล้วกัน”

วิลาวรรณมองใจเริงคว้ากล่องเครื่องเพชรเดินออกไปด้วยสายตาเกลียดชัง ยกมือท่วมหัวสาปส่ง

“ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใจเริงยกมือไหว้แม่สักครั้ง เกิดมาเสียชาติเกิดจริงๆ มีมือแต่ไม่มีมารยาท ชาตินี้ขออย่าได้เจอกันอีกเลย สาธุ”

เช้าวันใหม่ คนรับใช้ในบ้านห้าหกคน ทวงเงินเดือนกับใจเริง เธอโวยให้ไปเอากับเทิดพันธ์ พวกเขาบอกว่าเทิดพันธ์ไม่กลับบ้านหลายวันแล้ว ถ้าไม่จ่ายพวกเขาขอลาออก ใจเริงจึงรีบขับรถไปหาเทิดพันธ์ที่บริษัท พนักงาน ต่างตื่นตกใจเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา

ใจเริงไม่เห็นเลขาหน้าห้องเทิดพันธ์ จึงผลักประตูเข้าไป เห็นเทิดพันธ์กับสุพรรญานั่งทำงานใกล้ชิดกัน ทั้งสองสะดุ้งผละออกห่างกัน สุพรรญารู้ตัวยังต้องแสดงบทเมียน้อยเจียมตัวถอยออกไป...ใจเริงขอเงินเทิดพันธ์ไปจ่ายคนรับใช้ที่บ้าน เขากลับบอกว่าไม่มี ให้พวกนั้นลาออกไป เธอโวยวายเสียงดังลั่น แล้วใครจะทำงานบ้าน เธอไม่ทำ

“พี่ไม่ให้เริงทำอยู่แล้ว เพราะพี่กำลังจะขายบ้าน”

ใจเริงตกใจ เทิดพันธ์บอกให้เธอยอมรับเสียทีว่าตอนนี้เขาไม่มีเงิน เลิกฟุ่มเฟือย เขาต้องขายรถขายบ้าน ขายทุกอย่างก่อนที่จะโดนธนาคารยึดเพราะหมดตัวแล้ว ใจเริงร้องกรี๊ดๆรับไม่ได้ เทิดพันธ์ให้ใจเริงกลับไปขายสมบัติที่มีให้หมด ทั้งกระเป๋าและชุดแต่งงานราคาเป็นล้าน ถ้าเธอไม่ทำเขาจะกลับไปทำเอง ใจเริงยังช็อก ร้องกรี๊ดๆไม่ยอม เทิดพันธ์จึงผลักเธอออกไป

ใจเริงขับรถกลับมาบ้านด้วยความรู้สึกกดดัน ยืนตัวสั่นและเริ่มกัดเล็บอย่างคนเก็บกด...เย็นวันนั้นเป็นงานฉลองแต่งงานของพิมาลากับฤกษ์ บรรยากาศในงานแม้จะเล็กแต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น บ่าวสาวถ่ายรูปกับแขกที่มา พิมาลาชะเง้อรอใจเริง จนถึงเวลาต้องเข้าไปในงาน ฤกษ์จูงเธอเข้าไป แขกในงานปรบมือ ส่งเสียงชื่นชมยินดีกับบ่าวสาว

ใจเริงในชุดเกือบจะดำสนิท เดินมาหยุดมอง ผ่านประตูเข้าไปเห็นความสุขของฤกษ์กับพิมาลาก็สะท้อนใจรับไม่ได้ ตัดสินใจไม่เข้างาน ยืนมองด้วยความริษยาทำไมเจ้าสาวไม่ใช่ตน...

พิธีส่งตัวเข้าหอเสร็จเรียบร้อย ทุกคนกลับหมด ฤกษ์ถามพิมาลาอย่างห่วงใยว่าเหนื่อยไหม เธอตอบยิ้มๆ ว่าเหนื่อยแต่มีความสุข แล้วถามเขากลับว่าเหนื่อยไหม

“โล่งอก สบายใจที่สุด มีความสุขที่สุด ต่อจากนี้ไปเรามีบ้านของเราเอง ดูแลตัวเอง ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ พี่จะไม่กลัวอะไรอีกแล้ว เพราะมีพิมอยู่ข้างๆ”

ฤกษ์กับพิมาลาพูดคุยหยอกล้อกันไปจนถึงเรื่องลูก พิมาลาอยากมีลูกหลายคนเพราะรักเด็ก ฤกษ์จึงประชดจะมีให้ตั้งทีมฟุตบอลได้...พิมาลามองหน้าเขา แล้วถามจริงจังว่า เขารักตนไหม ฤกษ์งงไม่ตอบแต่แสดงออกด้วยการจูบเธออย่างดูดดื่มแทนคำตอบ แล้วอุ้มเธอมานอนบนเตียง บอกยิ้มๆว่าถึงเวลาจัดเต็ม หญิงสาวยิ้มรับไม่อิดออดอีกต่อไปเพราะถึงเวลาสมควรแล้ว

ooooooo

เช้าวันใหม่ ใจเริงนั่งกัดเล็บหน้าเครียดอยู่บนเตียงที่ไร้วี่แววเทิดพันธ์ โทร.หาเขาก็ปิดเครื่อง เธอไม่ได้นอนทั้งคืน ลงมาข้างล่าง บ้านอันใหญ่โตดูเงียบเหงาไม่มีคนรับใช้สักคน

ต่างกับบ้านที่มีแต่ความสุขนี้ พิมาลาทำอาหารเช้าใส่ถาดยกไปให้ฤกษ์บนเตียง แล้วจะลงมาแกะของขวัญที่วางเกลื่อนอยู่ข้างล่าง แต่กลับถูกฤกษ์รั้งตัว ไปนอนกอดไม่ยอมให้ทำอย่างอื่น บอกมีเมียแล้วนอนคนเดียวไม่ได้ผิดกฎ พิมาลาขำกฎอะไรของเขา ทันใดเสียงไลน์มือถือพิมาลาดังขึ้น เธอรีบขอไปดูเผื่อที่ทำงานถามเรื่องงาน แต่พอลุกมากดอ่านเป็นข้อความจากใจเริง

“พิม...เริงขอโทษที่ไม่ได้ไปงานแต่งงานพิมเมื่อวาน พอดีมีเรื่องวุ่นๆกลุ้มๆเลยไม่ได้ไป เริงดีใจกับพิมและพี่ฤกษ์ด้วยนะ มีความสุขมากๆจ้ะ”

ไม่ทันจะพิมพ์ตอบ ฤกษ์ตามมาดึงมือถือเธอ ไปเก็บใส่กล่องปิดฝา บอกหมดเวลาสำหรับคนอื่นตอนนี้ต้องทำหน้าที่เมียอย่างเดียว แล้วดึงเธอกลับไปนอน

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 4 วันที่ 5 ส.ค.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ