อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 6 วันที่ 13 ส.ค.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 6 วันที่ 13 ส.ค.60

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องทำใจ เพราะเขาเป็นเพื่อนกัน จริงอยู่ที่เขาเคยทำไม่ดีกับเรา แต่เขายังไม่เคยทำไม่ดีกับพิม จะให้หนูพิมมาโกรธ เกลียดเหมือนเราก็ไม่ได้...อะไรเราไม่ชอบแต่ภรรยาเราเขาพอใจ บางครั้งเราก็ต้องยอม”

ผ่องใสคันปากทนไม่ไหวแย็บออกไป “แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ยัยใจเริงเริ่มละลานจนหนูพิมไม่พอใจ ตอนนั้นก็จัดชุดใหญ่เลยค่ะ เดี๋ยวน้าช่วย”

สองพ่อลูกขำ ฤกษ์คิดตามที่พ่อพูดแล้วรู้สึกว่าพ่อพูดถูก จึงเดินออกมาหน้าบ้านหวังจะไปหาพิมาลาที่บ้านตรงข้าม แต่ต้องชะงักเมื่อเธอเปิดประตูออกมาเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างหัวเราะ ฤกษ์แซวว่าไม่เห็นหน้าตนกินข้าวไม่ลงหรือ เธอถามรู้ได้อย่างไร เขาจึงบอกว่าตัวเขาก็เหมือนกัน ฤกษ์ตรงเข้ากอดพิมาลาถามว่าหายงอนหรือยัง เธอถามกลับว่าเขาหายโกรธหรือยัง ฤกษ์ย้ำหนักแน่นว่าไม่เคยโกรธเธอ



พิมาลายอมรับแล้วว่า “ถ้าพิมไม่ให้เริงเข้ามาอยู่ พี่ฤกษ์ก็ไม่ต้องโกรธเริง...ขอโทษนะคะ”

ฤกษ์กุมมือคนรัก ขอโทษด้วยเช่นกัน ต่อไปจะให้เกียรติเพื่อนของเธอ เราเจอกันคนละครึ่งทาง และขอพูดเป็นครั้งที่ล้านว่าเราจะไม่ทะเลาะกันเพราะผู้หญิงคนนั้นอีก พิมาลารับคำ

ooooooo

ในเช้าวันใหม่ ประนอมมาทำอาหารให้เทิดพันธ์ทานที่บ้าน เห็นเขาทานจนเกลี้ยงก็ดีใจบอกจะมาทำให้ทานทุกวัน เทิดพันธ์เกรงใจเพราะเธอมีร้านอาหารต้องดูแล ประนอมไม่ห่วงเพราะเทิดพันธ์กับพ่อของเขามีบุญคุณกับเธอมาก

“โหย...ไม่ต้องเลยครับ แค่นี้ผมก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว เฮ้อ...ไม่นึกนะครับว่าผมหมดตัว แต่มันก็ดีพอหมดตัวผมมีเวลามานั่งคิดทบทวนว่าเราต้องการอะไรแท้จริงในชีวิต และก็เริ่มเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี แม้แต่ยำผักกาดดองไข่เจียวเนี่ย โคตรมีค่าเลย...หรือแม้แต่บ้านเก่าของพ่อหลังนี้ บ้านที่ผมไม่เคยสนใจ แต่มันกลับทำให้ผมตั้งหลักได้อีกครั้ง ขอบคุณความบัดซบของชีวิต”

ประนอมดีใจที่เทิดพันธ์คิดได้ และแล้วก็มีเจ้าของคอนโดข้างๆมาขอแบ่งซื้อที่ดินในราคาที่สมน้ำสมเนื้อ เทิดพันธ์เห็นว่าแบ่งขายไปครึ่ง ตนก็จะมีเงินทุนไว้ทำธุรกิจได้จึงตกลง...

เย็นวันนั้นฤกษ์กับพิมาลากลับมาบ้าน ต่างคิดว่าใจเริงคงจะขนของย้ายออกไปแล้ว ไม่ทันไรใจเริงเดินตามแอ๊ดออกมาทักทายราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฤกษ์ชักสีหน้าทันที พิมาลาสะกิดเตือน เขาเข่นเขี้ยวจะพยายามท่องไว้ว่านี่คือเพื่อนภรรยา...ใจเริงยิ้มแย้มเข้าช่วยแอ๊ดถือของที่พิมาลาซื้อจากซุปเปอร์ลงจากรถ ทุกคนมองอย่างไม่เชื่อสายตา ใจเริงหันมายิ้มแย้มกับพิมาลา

“พิม ต่อจากนี้ไปถ้าพิมมีอะไรให้เราทำ ให้เราช่วย พิมบอกเราได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ ส่วนเรื่องที่อยู่ใหม่เราพยายามหาอยู่ จะรีบย้ายออกไปเร็วที่สุด เราไม่อยากมีปัญหากับพี่ฤกษ์น่ะ...ที่พี่ฤกษ์พูดเมื่อวานมันก็จริง เริงใจเย็นเกินไป ลืมนึกไปว่าเราทำให้พิมต้องลำบาก”

พิมาลาใจอ่อนจนได้ แต่พอนึกถึงที่คุยกับฤกษ์จึงบอกว่าถ้าเรารักษาคำพูด ฤกษ์ก็ไม่ว่าอะไร ตนจะช่วยหาที่อยู่ใหม่ให้ แอ๊ดดีใจที่เจ้านายพูดแบบนั้น ใจเริงแอบจิกตาไม่เป็นอย่างที่คิด

วันต่อมา พิมาลากับฤกษ์ต้องแปลกใจอีกเมื่อใจเริงบอกว่าเธอช่วยแอ๊ดเตรียมอาหารเช้าและขออนุญาตเป็นคนชงกาแฟให้ฤกษ์ เขาจะปฏิเสธแต่พิมาลาใช้สายตาปราม เขาจึงนิ่งและจิบเป็นพิธีไม่พูดอะไร ใจเริงยังสร้างความประหลาดใจให้ทั้งสองอีก คือจะขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง

เปรมนั่งมองจอมอนิเตอร์ดูหมี่ถ่ายรายการ เธอพูดให้แง่คิดเปรียบเทียบว่าสัตว์มักจะพรางตัวเพื่อไม่ให้ศัตรูของมันสังเกตเห็น ไม่เพียงพรางตัวจากศัตรู ยังพรางเพื่อหวังฮุบเหยื่อด้วย เฉกเช่นในบ้านที่มีเชื้อราแฝงตัวตามมุมอับของบ้าน ไรฝุ่นแฝงตัวตามหมอน ผ้าห่ม พรม อาหารสำคัญของมันคือผิวหนังมนุษย์...

ใจเริงเดินออกมาตามซอยเพื่อจะไปที่ป้ายรถเมล์ แต่คอยเหลียวมองว่ารถฤกษ์แล่นออกมาหรือยัง มอเตอร์ไซค์รับจ้างจอดรับเธอก็ไม่ขึ้น แท็กซี่จอดรับเธอก็โบกมือไม่ไป พอเห็นรถฤกษ์แล่นมาก็รีบหยิบสเปรย์น้ำแร่ฉีดพรมหน้าให้เหมือนเหงื่อ แล้วทำเป็นไม่เห็นรถที่แล่นมา พิมาลาเห็นใจเริงก็รีบขอให้ฤกษ์จอดรับ เขาออกตัวถ้ามาคนเดียวจะไม่รับ แต่จะทำตามที่เธอบอก

พิมาลาหยิกแก้มเบาๆ “ขอบคุณค่ะ น่ารักที่สุดเลย”

ฤกษ์จอดรถ พิมาลารีบลงมาชวนใจเริงขึ้นรถ เธอทำอิดออดเกรงใจแต่แอบยิ้มสมใจ พอขึ้นรถก็ขอบคุณฤกษ์ เขาปัดให้ไปขอบคุณพิมาลาเพราะตนไม่ได้อยากรับ ใจเริงจิกตาเคืองขุ่น

พอถึงออฟฟิศพิมาลา ฤกษ์ช่วยถือของลงมาส่ง ใจเริงลงจากรถมองอย่างอิจฉา พิมาลาให้ติดรถฤกษ์ไปลงบริษัท แต่ใจเริงทำเป็นขอนั่งรถเมล์ไปเอง...พิมาลามองเพื่อนเดินไปแล้วหันมาพูดกับฤกษ์ว่า ใจเริงคงเข้าใจชีวิตมากขึ้นแล้ว แต่ฤกษ์ไม่เชื่อ

ฤกษ์เห็นเปรม พิมาลาบอกว่าวันนี้มีอัดรายการช่วงของหมี่ เขาจึงเข้าไปทัก เปรมแซวเรื่องใจเริง ฤกษ์บ่นว่าเมียขอไม่อยากขัดใจ เปรมเตือนขำๆ

“ยังไง เมียขอก็ยอมตามเหรอวะ มันเสี่ยงนะโว้ย บางวันถ้าแกเมาๆแล้วเกิดผิดกลิ่น ตาเป็นกุ้งยิงเห็นยัยเริงเป็นพิมแล้วปลุกปล้ำทำเมีย เรื่องมันจะยุ่งตุงกางเกง เอ๊ย อีนุงตุงนังนะโว้ย”

ฤกษ์สะกิดใจคิดถึงวันที่กอดผิดคน แต่ปัด “เฮ้ย คนอย่างฉันได้บทเรียนแล้วจำว่ะ ไม่โง่ทำผิดซ้ำสองหรอก”

“ต้องอย่างนั้น ฉันก็ยืนยันกับคุณหมี่ว่าผู้ชายอย่างแกอย่างฉันไม่มีวันเพลี่ยงพล้ำตกเป็นเหยื่อสวาทยัยใจเริงหรอก”

ฤกษ์ให้บอกหมี่ได้เลยว่าไม่ต้องห่วงอีกไม่กี่วันใจเริงก็จะย้ายออก...ด้านใจเริงยืนรอที่ป้ายรถเมล์ชะเง้อมองทำไมฤกษ์ไม่ออกมาเสียที รถเมล์มาก็ไม่ขึ้น แต่พอเห็นรถฤกษ์ออกมาก็ทำทีเป็นไม่เห็น ปาดเหงื่อให้ดูลำบากมาก... ฤกษ์เห็นแต่ไม่จอด ขับเลยไปหน้าตาเฉย ใจเริงกัดฟันกรอดแค้นใจ เข่นเขี้ยว สักวันตนจะทำให้จอดให้ได้

ooooooo

เทิดพันธ์วาดฝันจะเอาเงินที่แบ่งขายที่มาสร้างโฮมสเตย์ รับลูกค้าต่างชาติ ทั้งแบบเหมาจ่ายเป็นเดือนและแบบชั่วคราว แม่น้ำหลังบ้านก็จะทำเป็นแพให้ลูกค้าที่อยากนอนกลางแจ้ง ประนอมฟังอย่างงงๆ ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยินดีกับธุรกิจใหม่ของเขา และพร้อมจะมาเป็นแม่ครัว

เทิดพันธ์ถามไม่ห่วงที่ร้านหรือ ประนอมบอกให้ลูกหลานดูแล อีกอย่างตนมีผู้ช่วยเก่งเรื่องจัดปรุงแต่งอาหารทั้งไทยจีนฝรั่งและแขกไว้ให้แล้ว เทิดพันธ์อยากให้มาช่วยที่นี่บ้าง

ประนอมกลับมาที่ร้านบอกมาลัยวรรณเรื่องที่เทิดพันธ์อยากให้เธอไปทำอาหารพวกฟิวชั่น มาลัยวรรณไม่อยากไปบอกตามตรงว่าไม่ชอบเขา แต่พอประนอมบอกถึงเงินเดือนสองหมื่นขึ้น เธอรีบตกลงทันทีโดยอ้างว่ามืออาชีพต้องแยกแยะเรื่องส่วนตัว

“ย่ะ เดี๋ยวไปคุยเรื่องเงินกับคุณเทิดเขาเอง เจอเขาก็ขอโทษขอโพยเขาด้วย เขาจะได้เอ็นดู ไม่ถือโทษที่เราเคยปากเสีย ปากเน่าปากหนอน”

“ค่ะ นี่ค่ะ ถ้าเจอตัว หนูจะขอโทษด้วยอาหารจานนี้”

ประนอมเห็นว่าเป็นฉู่ฉี่ปลาหมอก็สงสัย มาลัยวรรณขยายความว่าปลาหมอมันตายเพราะปาก ประนอมค้อนวงใหญ่ที่ช่างเจ้าคิดเจ้าแค้น มาลัยวรรณยิ้มๆ

ขอถามอีกเรื่องว่าทำไมเทิดพันธ์ถึงกลับมาตั้งตัวได้ ถูกหวย ค้ายา ค้าของเถื่อนหรือปล้น...ประนอมตีแขนด้วยความหมั่นไส้

บ่ายวันนั้นใจเริงขอให้แอ๊ดซักผ้าให้ แอ๊ดอ้างงานเยอะให้เธอซักเองแค่เอาผ้าลงเครื่อง ใจเริงหงุดหงิดถือตะกร้าเข้ามาในห้องซักผ้า แต่พอจะเอาผ้าลงเครื่อง เห็นในเครื่องมีผ้าที่ยังไม่ได้ซักก็คิดแผนร้ายได้...แกล้งเอาเสื้อในสีดำลูกไม้ซีทรูของตัวเองใส่รวมในถุงตาข่ายที่อยู่ในเครื่อง

พอแอ๊ดเสร็จจากงานบ้าน เอาผ้าใหม่มารวมซัก เห็นเสื้อในซีทรูก็แปลกใจ แต่คิดว่าพิมาลาซื้อมาใหม่ อดอมยิ้มไม่ได้ที่เจ้านายใส่แบบนี้บ้างก็ดี

คืนวันต่อมา ฤกษ์อาบน้ำเสร็จจะแต่งตัว เห็นตะกร้าผ้าที่ซักเสร็จวางอยู่มีเสื้อในซีทรูก็หยิบขึ้นมาดู คิดว่าภรรยาแอบเซ็กซี่ซื้อมาใส่เซอร์ไพรส์ตน จึงเดินมาสวมกอดพิมาลาขอให้เธอใส่คืนนี้เลย พิมาลางงเขาพูดเรื่องอะไร ฤกษ์จึงเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อหยิบเสื้อในซีทรูออกมา ระหว่างนั้นใจเริงเคาะประตูห้องเข้ามาถามพิมาลาว่า สงสัยจะมีของของตนหลงมาที่ห้องนี้

ฤกษ์ถือเสื้อในเดินออกมาชูถามจะสวมคืนนี้เลยไหม พิมาลามองชุดชั้นในแล้วงงไม่ใช่ของตน ใจเริงยิ้มโพล่งขึ้น นั่นเป็นของตนเองที่หลงมากับของพิมาลา...ฤกษ์ชะงักหน้าเสีย โยนทิ้งทันที รู้สึกเสียฟอร์มอย่างมาก ใจเริงเข้ามาหยิบโดยไม่แคร์สายตาใคร

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 6 วันที่ 13 ส.ค.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ