อ่านละคร เล่ห์ลับสลับร่าง ตอนที่ 6/4 วันที่ 6 ส.ค.60

อ่านละคร เล่ห์ลับสลับร่าง ตอนที่ 6/4 วันที่ 6 ส.ค.60

“นกยูงคิดถูกจริงๆค่ะที่ชวนคุณอาคมมา” นกยูงควักกระดาษขึ้นมาอ่าน “นกยูงอยากได้ ตังถั่งเฉ้า คักฮก ปักคี้ผิวดำ เจี่ยเต้กย้ง ซัวเอี๊ยะ ปักตังเซียม เก๊ากี่ เสกตี่ ห่องฮวง งู๋ฉิก ห่วยซัว ตั่งเซียม คิ้งคี้ เบ็กฉ้งย้ง เซียนหลินไผย หวู่เจ๋ยยี แล้วก็ กุ้ยพ้วย ค่ะ”
อาคมกลืนน้ำลายเอื้อก อย่างคาดไม่ถึงว่าจะเยอะขนาดนี้ “หมดนี่เลยเหรอครับ”
“ค่ะ” นกยูงเกรงใจ “จะลำบากคุณอาคมมั้ยคะ ไม่งั้นนกยูงไปหาซื้อเองก็ได้นะคะ”

อาคมรีบลนลานปฏิเสธทันที “ไม่ลำบากเลยครับ เพื่อคุณนกยูงผมยินดีครับ” อาคมมองไปที่ร้านขายยาจีนใกล้ๆ “งั้นเราเริ่มจากร้านนี้เลยดีมั้ยครับ”
นกยูงยิ้มรับทันที “ค่ะ” อาคมรีบเดินนำนกยูงไปที่ร้านขายยาจีนตรงหน้า



ภายใน/ห้องน้ำ คอนโดเภตรา เภตรานั่งอยู่บนชักโครงพลางอ่านโพยที่รามิลจดให้ไปด้วย
“ชื่อเภตรา ภาวดี เริ่มเข้าวงการจากการประกวดทีนเอจสตาร์ชาเลนจ์ได้รางวัลที่1” เภตราทึ่ง “ผลงานชิ้นแรกคือถ่ายโฆษณาโรลออน หึ งานแรกก็ถ่ายยาทาจักกะแร้เลย ผลงานที่ทำให้เป็นที่รู้จักคือละครเรื่องเดือนประดับฟ้า รางวัลที่ได้รับมีดังนี้” เภตราทึ่งมาก “โห ยาวเป็นหางว่าวเลยจะจำหมดเหรอวะ”
เภตราตะโกน “คุณ ผมต้องท่องรางวัลหมดนี่เลยเหรอ” เงียบ “คุณ!!!!”
เภตราชักเอะใจตัดสินใจเช็ดก้นลวกๆแล้วกดชักโครก พลันลุกขึ้นทันที
รามิลนั่งสัปหงก ขณะที่เภตราเดินเข้ามาสีหน้าโมโหมาก “คุณ!!!!”
รามิลสะดุ้งตื่นทันที ควักโพยมาอ่านอย่างลนลาน
“หัวหน้าชื่อพันตำรวจเอก ยุทธพงศ์ อาจอินทร์ เอ่อ เพื่อนร่วมงานคือจ่าสิบเอก...อะไรวะ...”
เภตรากระชากโพยมาด้วยความโมโห “ไม่ต้องมาเนียนเลย ปล่อยให้ผมท่องอัตชีวประวัติคุณเป็นเรื่องเป็นราว แต่ทีคุณมาหลับแบบนี้ได้ยังไงฮะ”
รามิลลืมตาตื่นขึ้นโวยวาย “โอ๊ยยยย นี่คุณเห็นฉันถึกเป็นวัวเป็นควายรึไง ถึงจะได้ไม่ต้องหลับต้องนอน ฉันนั่งท่องเรื่องของคุณตั้งแต่เมื่อคืนยัน...ดูซิเนี่ย กี่โมงแล้วเห็นมั้ย ฉันง่วงแล้ว ขอไปงีบก่อนนะ”
รามิลลุกพรวดขึ้นเดินออกไป ขณะที่เภตราดึงแขนไว้
“เดี๋ยว!!! คุณยังนอนไม่ได้อย่าลืมว่าเวลาเรามีเวลาไม่มาก ผมไม่อยากให้ใครจับผิดเราได้”
“แต่ฉันต้องนอนเพราะสมองฉันเบลอไปหมดแล้ว คุณเองก็เหมือนกัน” รามิลจับแก้มเภตรา “ดูซิเนี่ย หน้าชั้นโทรมไปหมดแล้ว คุณรีบนอนเดี๋ยวนี้นะ ชั้นไม่อยากโทรมไปมากกว่านี้”
เภตราทำสีหน้าครุ่นคิด ทิ้งตัวลงนอน “เออๆๆ นอนก็นอน ผมเองก็ขี้เกียจจำเรื่องของคุณเหมือนกัน ไหนจะบทเป็นปึกเบ้อเริ่ม ปวดหัวตายพอดี”
รามิลได้ยินก็ชะงักทันที “ห่ะ บท เดี๋ยว...อะไร” รามิลตาสว่างทันที “ไม่ได้ๆ คุณจะนอนไม่ได้”
รามิลลุกขึ้นกระชากเภตราลุกขึ้น “อ้าวเฮ้ย อะไรของคุณฮะ ตกลงจะให้นอนหรือไม่ให้นอน”
“คุณต้องท่องบทให้ได้ภายในวันนี้ แล้วก็ต้องเล่นละครได้ด้วย”
เภตรามองตามรามิลถอนหายใจอ่อนใจ จะไหวมั้ยเนี่ย

ภายในคอนโดเภตรา เภตราอ่านบทพลางเล่นตามไปด้วยประมาณว่าแข็งเป็นหุ่นยนต์เลยทีเดียว
“ได้โปรดเถอะเพคะ จะให้หม่อมฉันทำอะไรก็ได้เพื่อให้พระองค์เปลี่ยนพระทัย หม่อมฉันยินดี แต่ได้โปรดละเว้นชีวิตบิดาของหม่อมฉันด้วย” เภตราเครียด “บ้าไปแล้ว นี่คุณจะให้ผู้หมวดมือเหล็กอย่างผมเล่นลิเกเนี่ยนะ”
“ใครว่าลิเกยะ นี่ละครเรื่องพันหนึ่งราตรีที่ฉันกำลังถ่ายอยู่ต่างหาก แล้วคุณก็ต้องเล่นให้ได้ด้วย”
เภตราเครียดจัดคิดหาทาง “พูดก็พูดเถอะนะ ผมว่าคุณถอนตัวจากละครเรื่องนี้เถอะ”
“ถอนได้ยังไง เค้าถ่ายไปเกินครึ่งเรื่องแล้ว กองถ่ายได้เสียหายหมดพอดี ทำไม ไหนว่าเก่งนักเก่งหนาไม่ใช่เหรอ แค่นี้ทำไม่ได้รึไง โถ่เอ๊ย แล้วทำมาคุย”
เภตราได้ยินก็ฮึดขึ้นมาทันที “ใครบอกว่าผมทำไม่ได้ ไหน จะให้ผมเล่นยังไงบอกมาเลย จะบทลิเก บทดราม่า บทเรียกน้ำตาผมก็ทำได้ เดี๋ยวจะทำให้ดู” ฮึ่มมมม เภตราสีหน้ามั่นใจมาก
ภายในคอนโดเภตรา เภตราทรุดลงกับพื้นร้องไห้เป็นเผาเต่า
“ได้โปรดเถอะเพคะ จะให้หม่อมฉันทำอะไรก็ได้เพื่อให้พระองค์เปลี่ยนพระทัย หม่อมฉันยินดี แต่ได้โปรดละเว้นชีวิตบิดาของหม่อมฉันด้วยเพคะ” รามิลยืนมองอยู่สีหน้านิ่งๆ
ขณะที่เภตราลุกขึ้นยิ้มอย่างภูมิใจ “ไง เชื่อรึยังว่าบทไหนผมก็เล่นได้”
รามิลแบมือยื่นไปที่เภตราสีหน้านิ่งๆ “เอามา”
“เอาอะไร”
“ยาหม่องนั่นน่ะ คิดว่าฉันไม่เห็นรึไง” เภตรายิ้มแหยๆ ยื่นยาหม่องให้รามิล “คุณเห็นด้วยเหรอ”
รามิลกำยาหม่องแน่นด้วยความโมโห
“ฉันไม่ตลกด้วยนะ คนอย่างเภตรา ภาวดี ไข่มุกแห่งเอเชีย เล่นบทร้องไห้ไม่เคยต้องใช้ตัวช่วยซักครั้ง ขนาดผู้กำกับอยากได้น้ำตากี่หยด ไหลไปองศาที่เท่าไหร่ฉันยังสั่งได้หมด แล้วไอ้ที่คุณทำเนี่ย รู้มั้ยว่าถ้าใครเห็นเข้าเค้าจะเม้าท์ฉันยังไง”
เภตราหน้าเจื่อนไปเลย ก่อนจะโวยวาย
“เฮ้ย นี่ผมยอมทำขนาดนี้แล้ว คุณยังจะเอาอะไรนักหนา ผมเป็นตำรวจนะไม่ใช่นักแสดงตัวแม่อย่างคุณ”
“งั้นถ้าทำไม่ได้ก็ช่วยโม้ให้มันน้อยๆหน่อยได้มั้ย”
เภตราเงียบกริบสีหน้าหงุดหงิด ขณะที่รามิลพยายามทำใจเย็น

ทางเดินบริเวณเยาวราช อาคมเดินมากับนกยูง เห็นว่าอาคมปาดเหงื่อร้อนสุดๆแต่ยังหันมายิ้มร่า
“ร้านนี้เป็นร้านเก่าแก่ที่สุด ผมว่าน่าจะมียาที่เรายังหาไม่ได้นะครับ”
นกยูงรู้สึกเจ็บที่ส้นเท้าก็ก้มลงดู “อุ๊ย!!!!”
อาคมเห็นนกยูงเจ็บก็หันมาถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรเหรอครับ”
“รองเท้ากัดค่ะ สงสัยจะเดินเยอะไปหน่อย”
“ไหนครับ ขอผมดูหน่อยนะครับ” อาคมก้มลงดูเห็นว่าที่ส้นเท้าของนกยูงเป็นแผลก็เป็นห่วงมาก
“เจ็บมั้ยครับคุณนกยูง”
“นิดหน่อยค่ะ” อาคมกวาดสายตามองเห็นร้านขายยาอยู่ตรงข้าม พลันหันมาบอกนกยูง “คุณนกยูงรอตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมา” อาคมรีบวิ่งข้ามถนนไปทันที นกยูงมองตามแปลกใจ

ภายในคอนโดเภตรา รามิลและเภตรานั่งมองหน้ากันเซ็งๆ พลันถอนหายใจพร้อมกัน เฮ้อออออ!!!!!
“ฉันเคยเจอนักแสดงใหม่มาหลายคน แต่เพิ่งเคยเจอคุณนี่แหละที่ห่วยที่สุดในชีวิตนักแสดงฉันแล้ว บทง่าย ๆ แค่นี้ก็จำไม่ได้”
เภตรามองรามิลเหล่ๆไม่พอใจ “ที่พูดนี่คุณไม่ได้ดูตัวเองเลยใช่มั้ย คุณเองก็เถอะ ผมให้ท่องชื่อ ยศ เพื่อนร่วมงานผม ยังท่องผิดๆถูกๆ ทีบทละครยากๆทำไมช่างจดช่างจำนักนะ”
“อ๊ะ ก็ความเป็นนักแสดงของฉันมันอยู่ในสายเลือดฉันก็จำได้สิ แต่ไอ้ยศตัวย่อ บชน. ผบ.ตร. กพอ. สลน. อะไรนั่นน่ะ ชีวิตประจำวันฉันพูดซะที่ไหน”
“เฮ้อออออ!!!!” รามิลและเภตราถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอือมพอกัน
“เอาล่ะๆ เอาเป็นว่าผมจะพยายามสุดชีวิตผมเลยแล้วกัน ส่วนคุณก็ช่วยจำไอ้ที่ผมบอกหน่อยแล้วกัน เอางี้ สั้นๆเลยนะ หัวหน้าหน่วยผมชื่ออะไร
รามิลยิ้มร่างมั่นใจมาก “ง่ายมาก สารวัตรยุทธภูมิ”
เภตราหน้าแทบคะมำ “ใครบอก ยุทธพงศ์ต่างหาก”
รามิลยิ้มเจื่อนๆ “อ้าวเหรอ โทษๆ ยุทธพงศ์ก็ยุทธพงศ์ แล้วคุณล่ะ จำชื่อตัวละครฉันได้รึยัง”
เภตรายิ้มอย่างมั่นใจ “จำได้สบายมาก เชราร์ อุลลิเย่ร์ไง!!!!!”
รามิลหน้าคะมำ หันมาโวยวายใส่ “ใครว่า เชเฮอร์ซาเดย์ ย่ะ!!!!!” สองคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอือมพอกัน

บริเวณเยาวราช นกยูงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ขณะที่อาคมนั่งยองๆลงตรงหน้า ทำเอานกยูงตกใจ
“คุณอาคมจะทำอะไรคะ” อาคมโชว์พลาสเตอร์ยาให้นกยูงดูสีหน้าเป็นห่วง
“ผมจะแปะพลาสเตอร์ยาให้ครับ แผลแบบนี้แสบแย่เลย”
“อุ๊ย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นกยูงแปะเองก็ได้ค่ะ”
“คุณนกยูงแปะไม่ถนัดหรอกครับ ให้ผมแปะให้ดีกว่านะครับ”
นกยูงเห็นแววตาห่วงใยของอาคมก็พยักหน้ารับเขินๆ “ขออนุญาตนะครับ”
อาคมถอดรองเท้าให้นกยูงอย่างทะนุถนอม พลันแกะพลาสเตอร์ยามาค่อยๆแปะที่แผนตรงเท้าให้นกยูงอย่างเบามือ นกยูงมองอาคมรู้สึกดีบอกไม่ถูก ขณะที่อาคมแปะพลาสเตอร์ยาให้นกยูงเสร็จก็ลุกขึ้นยิ้มอย่างพอใจ
“เรียบร้อยแล้วครับ ทนไปก่อนนะครับ ที่รถผมมีรองเท้าแตะอยู่ เดี๋ยวเสร็จธุระแล้ว คุณนกยูงสวมรองเท้าผมไปพลางๆก่อนนะครับจะได้ไม่เจ็บแผล”
“ค่ะ ขอบคุณคุณอาคมมากนะคะ รู้มั้ยคะว่าคุณมิลยังไม่เคยทำให้นกยูงแบบนี้เลย”
อาคมได้ยินก็ปลื้มๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้พลันอธิบายใหญ่เลย “ผมว่าถ้าพี่มิลเป็นผมตอนนี้ก็คงทำแบบที่ผมทำนี่แหละครับ”
“ค่ะ งั้นเรารีบไปซื้อยากันต่อเถอะค่ะ” นกยูงลุกขึ้นเดินออกไป แต่แล้วมีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งเบียดเข้ามาเกือบเฉี่ยวนกยูง อาคมเห็นเข้าก็ตกใจ “คุณนกยูงระวังครับ”
อาคมดึงตัวนกยูงเข้ามาจนซบอกตัวเอง ขณะที่นกยูงตกใจกอดอาคมแน่น สองคนสบตากันราวกับหยุดเวลาไว้ตรงนั้น

อาคมกอดนกยูงไว้แน่น ขณะที่นกยูงสบตาอาคมอย่างอายๆ
“คุณนกยูงครับ ผมมีเรื่องจะบอกคุณครับ แต่ไม่รู้ว่าสมควรจะพูดรึเปล่า”
นกยูงมองหน้าอาคมรู้สึกดีมากๆ “คุณอาคมอยากบอกอะไรนกยูงเหรอคะ”
อาคมเรียกความมั่นใจตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา “ผม ผม...ผมแอบชอบคุณนกยูงมานานแล้วครับ ไม่สิ ต้องบอกว่า ผมแอบรักคุณ แต่ผมไม่กล้าบอกคุณ เพราะผมรู้ดีว่าคุณมีพี่มิลอยู่แล้ว”
นกยูงมองอาคมน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน “แล้วคุณอาคมรู้มั้ยคะว่านกยูงรู้สึกกับคุณยังไง”
อาคมตื่นเต้นตั้งใจฟังมาก “คุณนกยูงบอกผมได้มั้ยล่ะครับ” นกยูงสบตาอาคมซึ้งมาก

“ปล่อยนกยูงได้รึยังคะ”
อาคมยืนยิ้มเขินบิดไปมา ขณะที่นกยูงสีหน้าแปลกใจ “คุณอาคมคะปล่อยนกยูงเถอะค่ะนกยูงหายใจไม่ออก”
อาคมได้สติก็ตกใจรีบปล่อยนกยูงทันที “ขอโทษครับ คือผม...ผม...”

อ่านละคร เล่ห์ลับสลับร่าง ตอนที่ 6/4 วันที่ 6 ส.ค.60

ละครเรื่อง เล่ห์ลับสลับร่าง บทประพันธ์โดย นรอินทร์
ละครเรื่อง เล่ห์ลับสลับร่าง บทโทรทัศน์โดย Sanctuary
ละครเรื่อง เล่ห์ลับสลับร่าง กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละครเรื่อง เล่ห์ลับสลับร่าง ผลิตโดย บริษัท โนพรอบเล็ม จำกัด
ละครเรื่อง เล่ห์ลับสลับร่าง ควบคุมการผลิตโดย คุณธิติมา สังขพิทักษ์
ละครเรื่อง เล่ห์ลับสลับร่าง ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.
ติอตามชมละครเรื่อง เล่ห์ลับสลับร่าง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ