อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 7 วันที่ 14 ส.ค.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 7 วันที่ 14 ส.ค.60

ฤกษ์ถือเสื้อในเดินออกมาชูถามจะสวมคืนนี้เลยไหม พิมาลามองชุดชั้นในแล้วงงไม่ใช่ของตน ใจเริงยิ้มโพล่งขึ้น นั่นเป็นของตนเองที่หลงมากับของพิมาลา...ฤกษ์ชะงักหน้าเสีย โยนทิ้งทันที รู้สึกเสียฟอร์มอย่างมาก ใจเริงเข้ามาหยิบโดยไม่แคร์สายตาใคร

“ขอโทษนะพิม ถ้ามันของใหม่ เริงก็คงไม่มาทวง แต่พอดีมันเป็นของที่เริงเคยใช้มาแล้ว เริงขอคืนก็แล้วกัน”

พิมาลาฟังแล้วรู้สึกเหมือนแฝงนัยบางอย่าง ใจเริงยิ้มแย้มกลับออกไปแววตาสะใจมาก ฤกษ์หันมา ขอโทษพิมาลาที่เข้าใจผิด เธอย้อนถามว่าผิดหวังไหม



“พิม...ทำไมถามแบบนี้ มันแค่ชุดชั้นในเองนะ มันไม่ทำให้ผมผิดหวังอยู่แล้ว มันเรื่องเล็กมากๆ ไม่ต้องคิดเยอะนะ”

พิมาลายิ้มรับแต่ในใจร้อนรุ่ม...ออกมาถามแอ๊ดว่าชุดชั้นในนั้นมารวมกับผ้าของตนได้อย่างไร แอ๊ดหน้าเจื่อนที่เข้าใจผิดเช่นกัน รับรองจะระวังให้มากกว่านี้ แล้วเล่าให้ฟังว่า วันนี้ใจเริงซักผ้าเอง แต่ทำไมถึงไม่ซักชุดชั้นในเองเอามาใส่รวมไว้เหมือนตั้งใจป่วน พิมาลาไม่อยากคิดอย่างนั้นแต่ก็อดสะท้อนใจถึงคำพูดของใจเริงไม่ได้ ที่ว่า...ขอของที่เคยใช้แล้วคืน

รุ่งเช้าแอ๊ดโทร.รายงาน...ผ่องใสรีบมาเล่าให้มาลีและมาลัยวรรณฟัง พจน์กับฤทธิ์ออกกำลังกันอยู่ไม่ห่าง มาลัยวรรณฟันธงว่าใจเริงเริ่มเขี่ยถ่านไฟเก่า รู้ว่าจุดอ่อนอยู่ตรงไหน ผ่องใสสงสารที่พิมาลามัวมองโลกในแง่ดี ทำให้ใจเริงเข้ามาหาประโยชน์ได้ง่ายๆ ตนคงต้องช่วยจัดการ

ใจเริงยังใช้แผนเรียกร้องความสงสาร เดินออกมาจะขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง พอรถฤกษ์แล่นออกมาเจอ เขาถามพิมาลาจะให้จอดรับไหม พิมาลายังเคืองเรื่องชุดชั้นในแต่ก็ไม่ใจดำพอที่จะปล่อยเพื่อนลำบาก จึงพยักหน้าให้ฤกษ์จอดรับ

พอมาถึงออฟฟิศ ใจเริงลงจากรถพร้อมพิมาลา ฤกษ์ส่งยิ้มโบกมือให้ภรรยาแล้วขับออกไป ใจเริงเห็น พิมาลาเงียบๆก็ถามเป็นอะไร แต่เธอส่ายหน้าจึงพูดแทงใจทันที

“ไม่เป็นไรก็ดี เราไม่ค่อยสบายใจเรื่องเมื่อคืน กลัวพิมจะคิดมาก”

“เราไม่คิดมากหรอก ก็แค่ชุดชั้นในของเริงที่มันหลงมา เราไม่ได้ตั้งใจแย่งหรืออยากได้ซักหน่อย เริงมาเอาคืนเราก็ให้ ไม่เห็นต้องคิดมาก...หรือเราควรจะต้องคิด” พิมาลาหยอดบ้าง

“จะคิดทำไมล่ะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เอาเป็นว่า ถ้าพี่ฤกษ์เขาชอบแบบนี้แล้วพิมอยากได้ เดี๋ยวเราพาไปซื้อ เรารู้ว่าพี่ฤกษ์ชอบแบบไหน เราเคยบอกแล้วไง พิมต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง ผู้ชายเขาชอบผู้หญิงแซ่บๆ...ไปทำงานก่อนนะ เพื่อนรักของเริง” ใจเริงจับแก้ม พิมาลาเย้าๆ

พิมาลามองตามหลังใจเริงไปด้วยความสับสน ว่าเพื่อนพูดด้วยความหวังดีหรือร้ายกันแน่

ooooooo

เทิดพันธ์นั่งดูแบบบูธีคโฮเต็ลในแมกกาซีนหลายเล่ม แล้วเห็นบทสัมภาษณ์ฤกษ์กับพิมาลา ทั้งสองถ่ายภาพกับเรือนหอ จึงรู้ว่าฤกษ์ทำงานอะไรและพิมาลาทำงานที่บริษัทเกิร์ลทอล์ค

ตลอดทั้งวัน พิมาลาเหม่อลอยคิดถึงเรื่องใจเริงทำให้ไม่มีสมาธิในการทำงาน หมี่จึงต้องคุยกับคนทางบ้านคนเดียว พอช่วงพักหมี่ถามมีปัญหาเรื่องใจเริงใช่ไหม พิมาลาอึกอัก หมี่จึงบอกว่าตนรู้จากมาลัยวรรณแล้วว่าเป็นเรื่องชุดชั้นใน เปรม พิซซี่และแมนได้ยินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พิมาลาเศร้าลงทันทีถามหมี่ว่า...ใจเริงตั้งใจทำใช่ไหม

“มันเห็นเจตนาอยู่นะ เห็นได้ชัดเลยว่าตอนนี้เริงกำลังประชิดฤกษ์”

“เริงจะแย่งพี่ฤกษ์จากพิมเหรอคะ”

“ถ้าไม่ใช่แล้วจะทำทำไม ฤกษ์เขาว่ายังไงบ้าง”

พิมาลายอมรับว่าเพราะตนทำให้ฤกษ์ไม่ออกความเห็น หมี่ให้ตัดสินใจเสียที พิมาลาฮึดจะกลับไปคุยกับใจเริงให้ย้ายออกเร็วที่สุด หมี่เห็นด้วยเพราะความหวังดีของเราควรมีขอบเขต

พอพิมาลาแยกไป เปรมก็เข้ามานั่งมองหน้าหมี่และยืนยันว่าผู้ชายอย่างตนและฤกษ์ไม่มีวันกินของเหลือเดนชายอื่น หมี่ได้ทีบอกเขาว่าตนก็ผ่านผู้ชายมาหลายคน เขาควรเลิกจีบตนได้ เปรมรีบแย้งว่าเธอยังโสด ไม่เคยแต่งงาน หมี่ตอกกลับ

“ถึงตอนนี้ฉันจะโสดก็ไม่ได้แปลว่า ฉันไม่เคยโดน...กิน”

“เรื่องนั้นผมรับได้ ถึงคุณจะเคยโดน เอ่อ...คือ เคยผ่านผู้ชายมาแล้ว แต่สำหรับผม คุณยังบริสุทธิ์และสวยงามเสมอ” เปรมพูดอย่างจริงใจ ทำให้หมี่แอบยิ้มนิดๆ

ด้านใจเริงหงุดหงิดทั้งวัน พอดำรงน้องชายเจ๊เอ็งมาก้อร่อก้อติก ก็รำคาญคว้ากระเป๋าจะกลับก่อนงานเลิก

เจ๊เอ็งเข้ามาห้ามและบ่นยาวเหยียดว่าคนอื่นเขาทำงานกัน เธอไม่เคยหาลูกค้าได้เลยยังจะเอาเปรียบกลับก่อนอีก ใจเริงรู้สึกอายที่โดนตำหนิต่อหน้าคนอื่น จึงโวยกลับ

“ที่ขายไม่ได้เพราะโปรแกรมทัวร์เจ๊มันไม่ได้เรื่อง มีแต่ทัวร์อาซิ้มอาซ้อ ทัวร์ผู้ดีอย่างทัวร์ยุโรป มัลดีฟ อลาสก้า ฮาวายน่ะจัดบ้างสิ ฉันจะขายให้กระหึ่มเลย จัดอยู่ได้ทัวร์หมอแมะเนี่ย”

“ก็อยากจะจัดอยู่นะ แต่กลัวลื้ออายลูกค้าผู้ดีเหมือนคราวคุณน้ำฟ้าอีกล่ะซี ต้องรีบเผ่นออกจากออฟฟิศ กลัวเขาจำหนังหน้าได้ว่าเป็นอีผู้ดีตกยาก ตกต่ำต้องมาขายตัว” ดำรงแย้งว่าขายทัวร์ เจ๊เอ็งตวาดอย่ายุ่ง แล้วด่าต่อ “อีดัดจาริต แหม มาท้าอั๊วขายทัวร์ฝรั่งผู้ดี มึงขายได้ไหมล่ะ มึงขายได้อั๊วให้เลยห้าสิบเปอร์เซ็นต์”

ใจเริงแทบกรี๊ดเดินเชิดออกไปด้วยความอาย เจ๊เอ็งสั่งลูกน้องโทร.ตามหมี่ทันที...ใจเริงกลับถึงบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดเห็นผ่องใสนั่งรออยู่ก่อนก็ไม่ยกมือไหว้ ผ่องใสมองหัวจดเท้า

“ไม่มีใครสอนหรือไง ว่าเจอผู้ใหญ่ต้องยกมือไหว้”

“ถ้าจะเรียกมาสอนมารยาท เริงขอตัวนะคะ ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ไม่พร้อมรับฟังคำสั่งสอนของใคร”

“เดี๋ยว! ฉันไม่ได้จะมาสั่งสอน มารยาทพื้นฐานโตจนป่านนี้ยังคิดเองไม่ได้ สอนไปก็เสียเวลา ฉันเก็บแรงไว้ไล่หมาที่เยี่ยวตามรั้วบ้านยังมีประโยชน์กว่า”

ใจเริงจี๊ด “ถ้าไม่ได้มาสั่งสอนมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะไม่อยากเสียเวลาประชดประชันกันไปมา เริงก็อยากเก็บแรงไว้ไล่หมาเหมือนกันโดยเฉพาะหมาแก่ กว่าจะไล่ได้ต้องใช้แรงเยอะ”

ผ่องใสจิกตามองแทบถลน ถามตรงประเด็นว่าเมื่อไหร่จะไป ใจเริงสวนว่าเมื่อมีทางไป...

ooooooo

ผ่องใสไม่คิดว่าใจเริงจะไม่มีความเกรงใจ ไม่คิดหาทางโยกย้ายออกไปจากบ้านฤกษ์ ยังมีหน้าเถียงว่าจะด่าหน้าด้านก็ด่ามาเลย แค่นี้ไม่เจ็บ

“โห...ยังมีหน้ามายอมรับ คนอย่างเธอนี่มันไม่ใช่ด้านธรรมดาแต่มันด้านอย่างมหัศจรรย์ ถึงว่ามีพ่อแม่ก็ชิงหนีตาย ดีนะที่ผัวมันทิ้งไปเสียก่อน ไม่งั้นคงชิงหนีตายไปเหมือนกัน”

ใจเริงโกรธปากคอสั่น อ้าปากจะด่ากลับแต่เห็นฤกษ์กลับมาเสียก่อนจึงชะงัก ทำทีสงบเสงี่ยมไม่ต่อปากต่อคำ ผ่องใสไม่เห็นฤกษ์จึงด่าต่อว่าไหนบอกไม่รู้สึกทำไมเงียบ ใจเริงทำสลด

“ก็เงียบให้คุณป้าด่าไงคะ อยากจะด่าจะดูถูกอะไรก็จัดมา เริงรับได้ คนมันไม่มีทางไป มันจนตรอกแล้วนี่ อยากจะเหยียบอยากจะกระทืบยังไงก็เชิญ”

ฤกษ์ได้ยินยืนมองด้วยความแปลกใจ ใจเริงทำทีต่อมน้ำตาแตกรำพันว่าตนเคยทำไม่ดีต่อฤกษ์ ตนกำลังรับกรรมอยู่ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ตนจะแก้ไขทุกอย่างไม่ทำให้ฤกษ์ต้องเสียใจ แต่มันทำไม่ได้ ตอนนี้ชีวิตตัวเองยังเอาไม่รอด ตนไม่ได้อยากอยู่ในสภาพนี้แต่ไม่รู้จะไปอยู่ไหน ผ่องใสงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของใจเริง เธอยังรำพันต่อ

“ที่คุณป้าด่าเริงหน้าด้าน เริงไม่เจ็บเพราะชีวิตที่ผ่านมามันเกินคำว่าเจ็บไปมากแล้วค่ะ คุณป้าจะด่าอะไรอีกก็ด่ามาเลย ถ้าด่าแล้วสบายใจ เริงรับได้”

ผ่องใสอ้าปากค้างด่าไม่ออก ฤกษ์เข้ามาปรามผ่องใส ใจเริงทำเป็นปาดน้ำตาขอตัวเดินไป ฤกษ์หันมาซักถามผ่องใส เธอยอมรับว่ามาถามจะออกไปเมื่อไหร่แต่ไม่ได้คำตอบ ฤกษ์จึงขอให้เป็นหน้าที่พิมาลาจัดการ ผ่องใสหน้าเสียเหมือนหาว่าตนยุ่ง จึงกลับไปด้วยความน้อยใจ

พิมาลากลับมา แอ๊ดรีบเล่าเรื่องผ่องใสให้ฟัง...ฤกษ์เห็นใจเริงหลบมานั่งร้องไห้ก็ชั่งใจว่าเชื่อได้หรือไม่ ความรู้สึกเริ่มสับสนเข้ามาขอโทษแทนผ่องใส

ใจเริงสบตาเขาด้วยความแปลกใจ สักพักฤกษ์ก็เดินไป พิมาลาเห็นเข้ามาถามเรื่องผ่องใส ใจเริงยิ้มนิดๆ

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 7 วันที่ 14 ส.ค.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ