อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 14/4 วันที่ 3 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 14/4 วันที่ 3 ก.ย.60

“ยังไม่ได้หย่า ไม่ได้แปลว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน แค่ชื่อในทะเบียนสมรสมันไม่มีความหมายอะไรเลย ก่อนหน้านี้พี่ฤกษ์ยังไม่ให้ความสำคัญ ตอนนี้มันก็ไม่สำคัญเหมือนกัน” ฤกษ์เห็นพิมแข็ง เลยเสียงอ่อนลง “พิมพี่ขอโทษสำหรับเรื่องที่มันผ่านมา จะให้พี่ขอโทษกี่ร้อยกี่พันครั้ง พี่ก็ยอม..พี่กำลังพยายามแก้ไข ขอเวลาพี่หน่อยนะพิม”
“เวลาของพี่ฤกษ์มันหมดไปนานแล้ว พี่ฤกษ์ไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น !! แล้วก็หยุดอ้างความเป็นสามี เพราะมันหมดไปตั้งแต่วันที่พี่นอกใจพิม” พิมเจ็บ “เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว พี่มีเมียมีลูกต้องดูแล อย่ามายุ่งกับพิมอีก เราจะเจอกันอีกครั้งก็คือตอนหย่า!!” ฤกษ์เจ็บ...มองหน้าพิม เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดไม่ต่างกัน ..

“พิม....” พิมหันหลังจะเดินไป..ฤกษ์จะตาม “พิมอย่าเพิ่งไป”


เทิดพันธ์มาดันตัวฤกษ์ห้ามไม่ให้ยุ่งกับพิม “คุณพิมเค้าพูดถูก..แค่มีชื่อในทะเบียนสมรสไม่ได้แปลว่ามีอะไรกัน ... และการที่คุณพิมเค้าอยากหย่า ผมถือว่าเค้าว่า... “โสด””
ทุกคนอึ้ง มาลัยวรรณอึ้ง หมี่ .. “กูว่าแล้ว” พิชชี่ แมน ช็อค.. Wow!
“โสด...ก็แปลว่า “ผมจีบได้”” ฤกษ์ยิ่งจี๊ด คลั่งเลย ฤกษ์ง้างมือจะชกเทิดพันธ์ แต่คราวนี้เทิดพันธ์ไวกว่าดันมือออกและชกเข้าหน้าฤกษ์เต็มๆ พลั่ก “โอ้ยยยย” แมน พิชชี่ ร้องด้วยความตกใจ
พิมผงะลึกๆเป็นห่วง ขยับจะไปช่วยฤกษ์ แต่ยั้งตัวไว้ได้ พยายามเก็บความเป็นห่วง หันหลังแล้วเดินกลับเข้าร้านไป เทิดพันธ์สะบัดๆมือแล้วก็เดินตามพิมไป มาลัยวรรณใจหายวาบ..ยังมึนๆ อึนๆ .. งงๆ

เปรม มีสติก่อน เข้าไปช่วยฤกษ์ “ไอ้ฤกษ์” ฤกษ์ยันตัวจะลุกไป เปรมรีบจับตัวไว้ “พอแล้วไอ้ฤกษ์”
“ปล่อยสิเว้ย ปล่อย ฉันไม่ยอม พิม พิมยังเป็นเมียฉัน อย่ามายุ่งกับพิม” ฤกษ์โวยวายเป็นหมาบ้า
พิมกับเทิดพันธ์เดินไปแล้ว .. ทุกคนยืนอึ้ง...มาลัยวรรณจุก .. “มันคืออะไร??”
พิมกลับมาในงาน เทิดพันธ์เดินตามเข้ามาติดๆ พอพ้นสายตาของทุกคนพิมก็ปล่อยโฮออกมา เทิดพันธ์สงสาร
รีบเอาตัวบังๆ ดูห่างๆเหมือนกอดพิม พิมร้องไห้ในอ้อมกอดของเทิดพันธ์ เพลงเร็วคนอื่นสนุกสนาน แต่พิมร้องไห้
อยู่ในมุมเงียบๆ เทิดพันธ์เห็นแล้วสงสารจับใจ นอมเห็นแล้วอึ้ง

ฤกษ์หมดแรงดิ้น ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหมดสภาพ มาลัยวรรณยังอึ้งกับคำพูดของเทิดพันธ์ แมน พิชชี่ เหวอๆ หมี่มีสติสุด “ทุกคนกลับเข้างาน คุณอยู่ดูแลคุณฤกษ์ไปนะ” เปรมพยักหน้า
หมี่ลากทุกคนกลับเข้างาน “ไปค่ะ”
เปรมหันมาทางฤกษ์ด้วยความสงสาร เดินมานั่งข้างๆฤกษ์ “พิมพูดถูก .. ตอนนี้หน้าที่ของแกคือดูแลใจเริงกับลูก”
“ฉันก็ดูแลอยู่นี่ไง” ฤกษ์เครียด น้ำตาจะไหล “ฉันทำทุกอย่าง ยอมทุกอย่าง ก็เพราะลูก แล้วทำไม ทำไมฉันต้องเสียพิมด้วย ฉันไม่อยากเสียเค้า ฉันพยายามทำทุกอย่าง เพื่อรักษาลูก รักษาพิมไว้ ฉันพยายามอยู่ มีใครเห็นบ้างมั้ยวะ ว่าฉันพยายาม” เปรมจับไหล่ฤกษ์ โคตรเข้าใจ “ฉันรู้ว่าแกพยายาม”
“ฉันไม่เคยมายุ่งวุ่นวายอะไรกับพิม ฉันคิดว่าระยะห่างระหว่างเราจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่แล้วไง...ไอ้เทิดพันธ์มันกำลังจะจีบพิม แกก็ได้ยิน มันพูดขนาดนั้น แกจะให้ฉันทนอยู่เฉยๆได้ยังไง”
ฤกษ์ระบายความอึดอัด เปรมเห็นใจ “แต่แกต้องยอมรับว่าตอนนี้แกกับพิม ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วจริงๆ”
ฤกษ์เจ็บ “ฉันไม่ยอมรับได้มั้ย” ฤกษ์อย่างเศร้า..เปรมโคตรสงสาร
“ฉันเห็นใจแกนะไอ้ฤกษ์ แต่มันทำอะไรไม่ได้จริงๆ แกต้องสะสางปัญหาเก่าๆก่อนว่ะ ถ้าแกแก้ปัญหาได้จริงๆ พิมเค้าคงเข้าใจ ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา แกต้องให้เวลาตัวเอง แล้วก็ให้เวลาพิมเค้าด้วย”
เปรมเตือนสติ .. ฤกษ์เจ็บ ... ความอึดอัดทั้งหลายทั้งปวงที่เก็บกดไว้ก็ระเบิดออกมา ฤกษ์ร้องไห้แบบไม่มีฟอร์ม

หน้าร้านอาหาร โรงแรมเทิดพันธ์ ฤกษ์ยืนอยู่หน้าร้าน มองเข้าไปด้วยความเศร้า แล้วก็หันหลังเดินจากไป ฤกษ์เดินห่างจากร้านอาหารมาเรื่อยๆ ... เสียงดนตรีค่อยๆจางลง .. ฤกษ์หน้าเศร้าถึงเศร้าที่สุดเหมือนกันหันหลังให้ความสุขและเดินหน้าเข้าหาความทุกข์อีกครั้งอย่างเดียวดาย

ร้านอาหาร โรงแรมเทิดพันธ์ บรรยากาศภายในร้านผู้คนสนุกสนาน ยืนเม้ากันตามจุดต่างๆ พิมยืนเหม่อๆ อารมณ์ Lonely in the crowd เทิดพันธ์ยืนมองอยู่จากอีกมุมหนึ่ง..เห็นความอึนๆของพิมแล้วก็ทนไม่ได้ เดินเข้ามาหาแล้วก็จูงมือลากเข้าไปในครัวเลย พิมงงๆ มาลัยวรรรณยืนอยู่อีกมุม มองตามเทิดพันธ์และพิม ในใจเจ็บจี๊ด .. ครุ่นคิดจะตามไปดีมั้ย

เทิดพันธ์ดึงพิมเข้ามาคุยในห้องครัว
“คุณโอเคหรือเปล่า ? ถ้าไม่โอเคกลับบ้านไปก่อนได้นะ ที่เหลือผมดูแลเอง”
“ฉันโอเคค่ะ แค่..จิตตกนิดหน่อย แต่ฉันยังทำงานได้ค่ะ ขอบคุณมาก .. ขอบคุณที่เมื่อกี๊ช่วยออกหน้าพูดกับพี่ฤกษ์ เรื่องที่จะจีบฉัน”
“ผมไม่ได้พูดเพื่อช่วย แต่ผมพูดจริง ผมจะจีบคุณจริงๆ” พิมงง
“มันอาจจะดูว่าเร็วเกินไป แต่ผมอายุมากแล้ว เจออะไรมาก็เยอะ ผมคิดว่าผมมองคนไม่ผิด คุณเป็นผู้หญิงที่น่าอยู่ใกล้..อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสงบ ผมชอบเวลาที่อยู่กับคุณ .. ผมชอบคุณนะครับ คุณพิม” พิมอึ้งหนักกว่าเดิม
มาลัยวรรณยืนแอบฟังอยู่ .. มาลัยวรรณจุก เจ็บแปลบ เทิดพันธ์มองหน้าพิมที่ยังอึ้งอยู่ แล้วก็ขำ
“คุณพิมอย่าเพิ่งอึ้งขนาดนั้น ผมแค่บอกความรู้สึกของผมให้คุณรับรู้ แต่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณ .. และถ้าเมื่อไหร่ที่ความรู้สึกของผมทำให้คุณอึดอัด ผมก็พร้อมจะหยุดตัวเอง โตๆกันแล้วครับ ผมเข้าใจ”
พิมดึงสติกลับมา “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน .. เอ่อ .. “ พิมไม่รู้จะพูดอะไร รู้สึกเก้อเขิน ทำตัวไม่ถูก “พิม..ขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะคะ” เทิดพันธ์ยิ้มรับ พิมจะเดินไป
มาลัยวรรณได้ยินก็รีบเดินกลับเข้าไปในร้านที่จัดงานก่อนที่พิมจะเดินออกมา

มาลัยวรรณเดินออกมาจากร้าน เดินมาที่ระเบียง ด้านหลังเป็นเสียงดนตรีดังมาจากร้านอาหาร .. มาลัยวรรณรู้สึก
เหมือนใจหาย หัวมึนๆ แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว .. มาลัยวรรณปาดน้ำตาด้วยความรู้สึกตื้อๆในหัว

บ้านฤกษ์ บรรยากาศตึงเครียด ฤกษ์เดินเข้าบ้านมาอย่างเศร้าๆ เสียงใจเริงดังขึ้นอย่างขุ่นเคือง
“พี่ฤกษ์ไปไหนมา !?!” ฤกษ์หันไป เห็นใจเริงนั่งรออยู่ หน้าบึ้งตึง พร้อมระเบิด ฤกษ์ตอบผ่านๆ “ไปทำธุระ”
ฤกษ์จะเดินหนี “ไปหาพิมมาใช่มั้ย!?!” ฤกษ์หยุดเดิน เริ่มเซ็ง ใจเริงจิกต่อ “เริงรู้นะ พี่ฤกษ์แอบไปหาพิม!”
“ใช่! พี่ไปหาพิม พี่คิดถึงพิม พิมเป็นเมียพี่ ทำไมพี่จะไปหาเค้าไม่ได้” ใจเริงเจ็บจี๊ด ลุกพรวดด่าต่อ
พิม “เคย” เป็นเมียพี่ แต่ตอนนี้พิมเป็นคนอื่น เมียพี่คือเริง แล้วลูกพี่ก็อยู่ในท้องเริง!”
ฤกษ์หันมา “รู้มั้ย ตอนที่พี่แอบไปหาเริง ถึงพิมเค้าเริ่มสงสัยแต่เค้าไม่เคยมานั่งจิกด่าพี่แบบนี้” ใจเริงสวน “ก็เพราะพิมเป็นแบบนั้นไง พี่ฤกษ์ถึงทำไม่หยุด เริงไม่ใช่พิม อย่าให้รู้ว่ายังแอบไปหาพิม เริงอาละวาดแน่”
“อย่ายุ่งกับพิม !!!”
“พี่ฤกษ์นั่นแหละต้องบอกตัวเอง “อย่าไปยุ่งกับพิม” !! พิมเค้าอยากหย่า เค้าไม่เห็นพี่เป็นสามีแล้ว จะไปรั้งเค้าไว้ทำไม วันนี้ที่เริงไม่ราวีเพราะเห็นแก่ความดีของพิมที่ถอย แต่ถ้าพี่ฤกษ์ยังไม่เลิกยุ่งกับพิม เริงจะไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น !!!” ใจเริงประกาศกร้าว ฤกษ์สะอึก ...

หลายวันต่อมา บ้านฤกษ์ ผ่องใสส่ายหน้า
“เชอะ! ทำเป็นพูดว่าเห็นแก่ความดีของหนูพิม จริงๆแล้วไม่กล้าไปสู้หน้าเค้าล่ะสิ ตอนทำล่ะไม่อาย ตอนนี้จะมาหน้าบาง ดีออก!!” ฤทธิ์ปรามๆ ผ่องใส ฤทธิ์ ฤกษ์คุยกันอยู่ที่มุมหนึ่งของบ้าน แอ๊ดคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง
“พอเถอะคุณ สถานการณ์มันก็แย่อยู่แล้ว อย่ามาราดน้ำมันลงบนกองไฟอีกเลย ดูหน้าเจ้าฤกษ์มันสิ เครียดจนหมองไปหมดแล้ว” ผ่องใสเริ่มรู้สึกตัว มองหน้าฤกษ์ที่เครียด ซึม น่าสงสาร ผ่องใสลดอารมณ์ลง
“ขอโทษค่ะ ฟังแล้วอารมณ์มันก็ขึ้น คุณฤกษ์นี่ก็ท๊นทนนะคะ ไม่รู้ว่าทนอยู่ได้ยังไง”
“ถ้าเริงอารมณ์ไม่ดี ความเครียดมันก็ส่งผลถึงลูก ผมพยายามอดทนตามใจเค้าเท่าที่จะทำได้ ลูกจะได้ไม่เป็นอันตราย ที่ทำทุกวันนี้ก็เพื่อลูก” ฤกษ์พูดด้วยความมุ่งมั่น ผ่องใส แอ๊ด ฟังแล้วก็สงสาร
“อีกแค่ไม่กี่เดือน พอเริงคลอดเรียบร้อย ผมคิดไว้แล้วว่าจะทำยังไงต่อไป ถึงวันนั้นผมคงต้องพ่อกับน้าผ่องช่วยด้วย”
“ได้ บอกมาเลย พ่อรับไม้ต่อเอง แต่ตอนนี้รับมือเฉพาะหน้ากันไปก่อน” ฤทธิ์พูดพลางพยักเพยิดไปทางด้านหลัง
ทุกคนหันตามไปมอง

ใจเริงเดินเข้ามา แต่งตัวพร้อมออกไปข้างนอก ใจเริงส่งเสียงออกคำสั่ง “พี่ฤกษ์ ไปกันได้แล้วค่ะ”
ใจเริงเห็นหน้าผู้มาเยือนก็ชะงักนิดๆ ยกมือไหว้ฤทธิ์ “สวัสดีค่ะคุณพ่อ”
ผ่องใสเบ้หน้านิดๆ พอได้ยินคำว่าพ่อ ใจเริงหันมาทางผ่องใส พร้อมกับยกมือจะไหว้
“สวัสดีค่ะ” มือใจเริงยังไม่ทันจะประกบกันดี ก็ส่งเสียงจะอาเจียนแทรกขึ้นมา “อ้ววกกกกกก !”
ผ่องใส แอ๊ด ตกใจ แอ๊ดรีบหันไปหยิบกระโถนหรือถังขยะแถวนั้นส่งมาให้ “นี่ค่ะ อ้วกใส่นี่ค่ะ แอ๊ดขี้เกียจล้างบ้าน”
ใจเริงไม่รับถังขยะ แต่ทำท่าจะอ้วกต่อ แอ๊ดต้องเคลื่อนถังตามคอยรองรับอ้วก “อ้วกกกกก”
จริงๆ ไม่มีอะไรออกมา แต่ทำท่าเล่นใหญ่มาก “เริงไม่รู้เป็นอะไร เห็นหน้าคุณน้าแล้วมันจะ...”
ใจเริงทำท่าพะอืดพะอม “อ้ววกกกกกก !! ผ่องใส่งงๆ
“เนี่ยค่ะ พอเห็นปุ๊บก็” ใจเริงทำเป็นหันมามองหน้าผ่องใส “อ้วกกกก!!! สงสัยว่าลูกจะเกลียดขี้หน้าคุณน้ามั้งคะ”
ผ่องใสชักสีหน้าเริ่มรู้ “หล่อนนั่นแหละที่ไม่ชอบ อย่ามาโยนให้ลูกหน่อยเลย ที่ได้มาอยู่ในบ้านนี้ก็เพราะเกาะบุญลูก
ยังไม่สำนึก โยนบาปให้ลูกตัวเองอีก เป็นแม่ภาษาอะไรห๊ะ?”
ฤทธิ์รีบปราม “คุณๆ พอๆ ฤกษ์นัดหมอไว้ไม่ใช่เหรอ รีบๆไป ไป”
“ครับพ่อ ไปได้แล้ว” ฤกษ์สั่งใจเริง แล้วเดินนำออกไปเลย ใจเริงรีบเรียกไว้ “พี่ฤกษ์ รอเริงด้วยสิ”
ใจเริงรีบเดินไปเกาะแขนฤกษ์ แล้วก็ออดอ้อน ตั้งใจจะให้ผ่องใสได้ยิน
“พอหาหมอเสร็จแล้ว เราพาลูกไปกินอาหารญี่ปุ่นกันนะคะ เมื่อคืนเริงฝันเห็นเนื้อวากิว สงสัยลูกจะอยากกิน กินเสร็จแล้วพาเริงไปซื้อเสื้อผ้าหน่อยนะคะ ท้องเริ่มโตแล้วเสื้อผ้าที่มีอยู่ใส่ไม่ได้เลย เริงอยากได้รองเท้าใหม่ด้วย คนท้องเค้าไม่ให้ใส่ส้นสูง เริงเห็นคอลเลคชั่นใหม่ของเฟอรากูโม่น่าจะใส่สบาย ลูกน่าจะชอบ” ใจเริงยิ้มคิกคัก
ผ่องใสหมั่นไส้สุดๆ หันมาทางฤทธิ์ “ฉันปล่อยไว้ไม่ได้จริงๆนะคะคุณ ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่งั้นคุณฤกษ์คงได้เป็นบ้า หรือไม่ก็หมดตัวก่อนลูกคลอดแน่ๆ”
“จะทำอะไรก็อย่าให้เด็กเป็นอันตรายก็พอ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ลูกคุณฤกษ์ก็คือหลานฉัน แต่ “ตัวแม่” ฉันถือว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้า “เยอะ” มา ฉันก็ “เยอะ” กลับ” ผ่องใสจิกตา เอาเรื่อง

ภายในร้านอาหารเทิดพันธ์ แก้วน้ำตกลงพื้นแตกกระจาย เพล้ง ! ลูกค้าเป็นคนทำแก้วแตก ลูกค้านั่งเกือบเต็มร้าน ลูกค้าหน้าเสีย พิมรีบเข้ามาดู “ขอโทษนะคะพี่”
“ไม่เป็นไรค่ะ” พิมบอกกับพนักงานเสิร์ฟ “เมย์เอาแก้วใหม่มาให้ลูกค้าด้วยจ้ะ”
พิมก้มลงเก็บเศษแก้ว แต่ไม่ทันระวัง แก้วบาดที่นิ้ว พิมสะดุ้ง “อุ๊ย!” พิมดูมือตัวเอง มีเลือดไหล
เทิดพันธ์เดินเข้ามาในร้านเห็นพอดี เทิดพันธ์รีบเข้ามาดูแผล “พิม พอเลยไม่ต้องทำแล้ว”
เทิพันธ์บอกกับพนักงานเสิร์ฟคนเดิม “เมย์มาเก็บต่อด้วย มาครับเดี๋ยวผมทำแผลให้”
เทิดพันธ์จับมือพิมจะพาไปทำแผล มาลัยวรรณเดินมาเห็นพอดี มาลัยวรรณพุ่งเข้ามาและดึงพิมไป

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 14/4 วันที่ 3 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ