อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 15/4 วันที่ 4 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 15/4 วันที่ 4 ก.ย.60

ใจเริงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เหงื่อท่วม ไม่เคยเจ็บขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ฤกษ์ลุ้น เสียงเด็กร้องดังออกมา.ฤกษ์หยุดเดิน หัวใจเต้น เสียงเด็กดังเข้ามากระทบหัวใจฤกษ์... “ลูก”
เด็กน้อยอยู่ในอ้อมกอดพยาบาลล้างตัวเรียบร้อย ตอนนี้หลับอย่างสงบ...พยาบาลค่อยๆส่งให้ฤกษ์ ฤกษ์รับมาด้วยความตื่นเต้น...เด็กน้อยในอ้อมกอดของฤกษ์หลับอย่างเป็นสุข ฤกษ์น้ำตาซึม...ทั้งดีใจ โล่งใจ ลึกๆแอบเสียใจที่ลูกคนนี้ไม่ใช่ลูกของพิม .. หลายความรู้สึกที่ปั่นป่วนไปมา

โรงแรมเทิดพันธ์ พิมยืนอยู่ที่ริมน้ำ... เงียบๆ สงบ พิมคิดถึงอดีต ตอนฤกษ์พูดว่าอยากมีลูกหลายต่อหลายครั้ง
ตอนฤกษ์รับโทรศัพท์แอ๊ดบอกว่าเริงกำลังจะคลอด พิมถอนหายใจ...ทั้งเสียใจและดีใจกับฤกษ์ เสียงหมี่ดังขึ้น


“พิม..” พิมหันมา “มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”
พิมตอบยิ้มๆ “พิมไม่คิดสั้นกระโดดน้ำตายหรอกค่ะ ไม่ต้องห่วง”
หมี่โอบไหล่ ด้วยความรักและคิดถึง “ตลกได้แบบนี้ กลับไปทำงานกับพี่ได้แล้วสิ”
“อย่าเพิ่งดีกว่าค่ะ ขออีกสักปีสองปี ถ้าตอนนั้นพี่หมี่ยังไม่มีใครมาแทนตำแหน่งพิม พิมกลับไปแน่ ตอนนี้ขออยู่ช่วยงานคุณเทิดก่อนนะคะ”
“ตกลง พิมกับคุณเทิด..ยังไงกัน อัพสเตตัสหน่อยสิ”
“ก็....เรื่อยๆค่ะ ไม่มีอะไรหวือหวา ไม่มีอะไรตื่นเต้น โตแล้วจีบกันไม่เหมือนเด็กๆ ก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไป”
“ที่พิมไม่ตื่นเต้น .. เพราะใจยังไม่มาหรือเปล่า” พิมชะงัก “คนจีบกัน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ ถ้ามีใจให้กัน เราก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา แล้วเมื่อกี๊ที่เจอกับคุณฤกษ์...บอกได้มั้ยว่า อยู่กับใครตื่นเต้นมากกว่ากัน”
พิมสะอึก จุกเลย พิมพูดอย่างมีสติ “ความตื่นเต้นมันก็เป็นแค่อารมณ์ มาแล้วก็ไป... พิมไม่อยากไปจับยึดกับมันมาก ชีวิตที่ผ่านมาสอนให้พิมรู้ว่า...อยู่กับความเป็นจริงมันอาจจะไม่หวือหวาแต่มันก็คือ “ของจริง” พิมขออยู่กับความจริงดีกว่าค่ะ” พิมพูดด้วยเข้มแข็งที่แฝงไว้ด้วยความผิดหวัง หมี่มองด้วยความเข้าใจและเห็นใจ

หน้าโรงแรมเทิดพันธ์ ป้านอมเดินมาส่งสุพรรญา ถือของฝากติดตัวมาด้วย
“คุณเทิดต้องอัดรายการ เลยให้ป้ามาส่งคุณแทน”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฝากดูแลคุณเทิดด้วยนะคะป้า”
“ค่ะ” มาลัยวรรณวิ่งออกมา “ป้าขา ช่วยดูแกงเหลืองหน่อยค่ะ รสชาติมันแปลก ๆ”
“ได้ ได้ ลานะคะคุณญา” สุพรรญาไหว้ “ค่ะ คุณป้า”
“เออ คุณสุพรรญาคะ ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการหน่อยนะคะ ฉันเป็นเชฟของที่ร้านอาหารวันนี้ ฉันเป็นคนออกแบบแล้วก็ทำเองค่ะ”
“ป้านอมกับคุณเทิดบอกแล้วละค่ะ คุณเทิดโชคดีนะคะ มีสองพี่น้องช่วยดูแล”
มาลัยวรรณเจื่อนไปทันที สุพรรญาจับสังเกต “วรรณได้ยินว่าคุณมีร้านอาหารที่อังกฤษ วรรณมีวุฒิทางด้านคหกรรมที่ใช้ทำงานต่างประเทศได้” มาลัยวรรณรีบส่งนามบัตรให้ “นี่เป็นเบอร์ติดต่อของวรรณนะคะ ถ้าคุณสนใจให้วรรณไปช่วย วรรณยินดีช่วยเต็มที่เลยค่ะ” สุพรรญารับมา
“จริงเหรอคะ แต่..ถ้าน้องวรรณไปกับพี่ แล้วใครจะดูแลที่นี่หล่ะคะ คุณเทิดโกรธพี่แน่ๆเลย”
“ไม่หรอกค่ะ วรรณไม่ได้สำคัญสำหรับเขาขนาดนั้น” สุพรรญามองปุ๊บรู้ปั๊บ
“วรรณไปจริงๆ ในครัวก็มีป้านอมดูแลได้ หน้าร้านก็มีพี่พิมดูแลอยู่ ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ คุณญาติดต่อมาได้เลยนะ
คะ” มาลัยวรรณยกมือไหว้ “ขอบคุณมากค่ะ” มาลัยวรรณพูดจบก็เดินไป .. สุพรรญาคิดๆ รู้สึกเหมือนแปลกๆ
คืนนั้น บ้านพิม รูปเด็กในมือถือของมาลัยวรรณ...มาลัยวรรณ พจน์ มาลี พิม กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น พิมมองดูรูปแววตานิ่งสงบ ไม่มีอคติใดๆ ลึกๆรู้สึกโล่งอกแทนที่เด็กปลอดภัย
“พี่เริงลงรูปลูกรัวๆ เลยค่ะ นี่เย็บแผลยังไม่ทันเสร็จก็ลงรูปเลยมั้งคะเนี่ย เหมือนอยากจะประกาศให้โลกรู้”
“เค้าคงอยากประกาศให้พี่รู้มากกว่า” พิมยิ้มขื่นๆ ทุกคนหันมาทางพิม .. เห็นใจ พจน์หยิบมือถือส่งคืนมาลัยวรรณ
“วรรณพอแล้วนะ ไม่ต้องเอาอะไรมาให้พี่เค้าดูแล้ว”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อ พิมทำใจมานานแล้ว รู้สึกโล่งอกด้วยซ้ำที่ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก แล้วก็..ดีใจกับพี่ฤกษ์ที่ได้ลูกสมใจ” มาลีพอใจ “คิดแบบนั้นถูกต้องแล้วลูก คิดไม่ดีกับเค้า เราเองที่จะเป็นทุกข์”
มาลัยวรรณนึกได้ “พี่พิม..พี่เริงคลอดแล้ว แสดงว่าพี่ฤกษ์ก็ไม่ต้องคอยดูแลพี่เริงแล้วสิ แบบนี้พี่ฤกษ์จะกลับมาหาที่พิมหรือเปล่า” พิมจี๊ดดดดด .. คิดและตอบอย่างหนักแน่น เด็ดขาด “ไม่เกี่ยว .. เรื่องระหว่างพี่กับพี่ฤกษ์ มันจบไปนานแล้ว ไม่ว่าเริงจะคลอดหรือไม่คลอด เราสองคนก็ต้องหย่ากันอยู่ดี ยิ่งมีลูก ยิ่งต้องรีบหย่า”
พิมยืนยันหนักแน่น แต่ในใจยังเจ็บ มาลี พจน์ มาลัยวรรณ มองพิมด้วยความสงสาร

หลายวันต่อมา ภายในโรงพยาบาล ห้องพักใจเริง ใจเริงดูแข็งแรงเกือบจะเป็นปกติ จับหน้าท้องตัวเอง แล้วก็โล่ง
“ออกไปซะได้” ประตูห้องเปิดเข้ามา ใจเริงเงยหน้าขึ้นมอง เป็นผ่องใส และ แอ๊ด
“พี่ฤกษ์หล่ะ? ตั้งแต่คลอดยังไม่เห็นหน้าพี่ฤกษ์เลย ไม่คิดจะมาดูลูก ดูเมียบ้างหรือไง ?”
“ลูกน่ะ คุณฤกษ์มาดูทุกวัน ไปดูที่ห้องเด็ก ส่วนเมีย...” ผ่องใสเบ้หน้า แล้วไม่พูดต่อ
ใจเริงปรี๊ดเลย “ส่วนเมียทำไม ? ห๊ะ ? พูดมาสิ ทำไมพี่ฤกษ์ไม่มาเยี่ยมฉัน ทำไม !!”
ผ่องใสยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนหยุดหันไปมอง ประตูเปิดเข้ามาเป็นพยาบาลมา
พร้อมกับเตียงเด็ก “น้องมาแล้วค่ะ” ผ่องใส กับ แอ๊ด หันมาดูเด็กด้วยความเอ็นดู แต่ใจเริงกลับหน้าง้ำ อารมณ์ค้าง
“ลืมตาแป๋วเลย” แอ๊ดชม พยาบาลอุ้มเด็กส่งให้ใจเริง ใจเริงแววตาแห้งผาก อารมณ์ยังกรุ่นแต่ก็รับมาอุ้ม เด็กสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่ม เด็กเริ่มบิดตัวและร้องไห้ดังลั่น แง !!!!ใจเริงรีบส่งคืน
“ฉันยังอุ้มไม่ถนัด ฝากอุ้มไปก่อนก็แล้วกัน”
พยาบาลรีบรับมา เด็กเงียบ ผ่องใสมองใจเริงแล้วก็ส่ายหน้า ทั้งเอือมทั้งระอา
“คุณพยาบาลคะ เดี๋ยวจะเช็คเอ้าท์เลยนะคะ” ใจเริงรีบบอก “ไม่! ฉันไม่ออก จนกว่าพี่ฤกษ์จะมารับ”
ผ่องใสไม่สนใจ พูดกับพยาบาลต่อ “ฝากคุณพยาบาลบอกฝ่ายบัญชี และเตรียมความพร้อมเด็กด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” พยาบาลเข็นรถเด็กออกไป ผ่องใสหันมาพูดกับใจเริงต่อ “คุณฤกษ์ไม่ได้มารับเธอ เพราะเค้าต้องอยู่จัดสถานที่ พอเธอกับลูกย้ายไปอยู่จะได้ไม่ลำบาก” ใจเริงนิ่งฟัง .. ผ่องใสคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ ไม่ให้มีพิรุธ
“เด็กตัวเล็กๆ ไม่ใช่แค่เอาเข้าบ้านก็อยู่ได้ ไหนจะเปล อุปกรณ์ชงนม อุปกรณ์อาบน้ำวุ่นวายไปหมด คุณฤกษ์เค้าต้องจัดการให้เรียบร้อยสำหรับลูก! เดี๋ยวเธอไปถึงบ้านก็จะได้เห็นเอง” ผ่องใสยิ้ม
“ก็ได้ ฉันกลับก็ได้ แต่ระหว่างนั่งรถไปเธอสองคนช่วยอุ้มลูกให้ด้วย อุ้มนานๆ ฉันเมื่อยมือ”
ผ่องใสกับแอ๊ดมองหน้ากัน .. แทบกรี๊ดใส่หน้า แต่ต้องเก็บกริยาเพราะมีงานใหญ่รออยู่

บนรถ ทางไปบ้านฤทธิ์ รถตู้ของฤทธิ์แล่นตรงไปตามทาง แล้วก็เลี้ยว ใจเริงนอนอยู่ในรถตู้เอนหลังเล่นมือถือสบายใจ ผ่องใสนั่งข้างๆ มองแล้วก็เบ้ปากใส่หมั่นไส้ แอ๊ดนั่งข้างล่างพร้อมกับอุ้มเด็ก... พอรถเลี้ยวแอ๊ดกับผ่องใสแอบมองตากัน...เหมือนมีอะไรบางอย่างในใจ ใจเริงเงยหน้าขึ้นมองทาง แล้วก็เริ่มเอะใจ
“เลี้ยวมาทางนี้ทำไม? บ้านพี่ฤกษ์ต้องตรงไปไม่ใช่เหรอ” แอ๊ด กับ ผ่องใส เงียบไม่ตอบ ใจเริงยิ่งพุ่ง
“ฉันถามทำไมไม่ตอบ” เด็กผวาร้องไห้สวนขึ้นมา
แอ๊ดรีบโอ๋ “โอ๋ๆๆๆๆ... คุณคะ เบาๆหน่อยสิคะ คุณหนูตกใจร้องไห้ใหญ่แล้ว”
ใจเริงไม่สนใจ มองไปรอบๆ “ไม่นะ จะพาฉันไปไหน? ฉันจะกลับบ้านพี่ฤกษ์ เลี้ยวกลับไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันสั่งให้พาฉันไปบ้านพี่ฤกษ์ ไม่ได้ยินหรือไง กลับไปเดี๋ยวนี้ !!” ยิ่งใจเริงแผดเสียง เด็กก็ยิ่งร้อง บรรยากาศในรถตึงเครียดจนผ่องใสต้องโวยขึ้น “โอ้ยยยย พอๆ เธอไม่ได้สิทธิ์กลับไปบ้านหลังนั้น”
ใจเริงหันขวับ “ทำไม?? ทำไมฉันจะกลับไม่ได้”
“เพราะบ้านหลังนั้นไม่ใช่บ้านของเธอ แต่เป็นบ้านของคุณฤกษ์กับหนูพิม !!”
ใจเริงสะอึก เสียงเด็กร้องลั่น เสียงแอ๊ดโอ๋ดังระงม ใจเริงช็อค “เธอกับลูกต้องไปอยู่กับฉันที่บ้านคุณฤทธิ์ !!”
“ไม่ !! ฉันไม่ไป พวกแกหลอกฉัน ฉันไม่ไปกับแก ฉันจะกลับบ้านพี่ฤกษ์ !! กลับรถเดี๋ยวนี้ ฉันสั่งไม่ได้ยินหรือไง”
“ได้ยิน แต่เค้าไม่ทำตาม เพราะเธอไม่มีสิทธิ์สั่งใครทั้งนั้น ถ้าเธอไม่ยอมไปอยู่กับฉัน ก็ลงไปตอนนี้เลย แล้วก็หาทางไปเอาเอง แต่อย่าลืมนะ... แผลก็ยังไม่แห้งดี เกิดนั่งแท็กซี่แล้วติดเชื้อขึ้นมาก็ช่วยไม่ได้” ใจเริงผงะ
“ที่สำคัญ...ถ้าจะไปก็ไปคนเดียว !! ส่วนลูกฉันจะเอาไปเลี้ยงเอง”
“ไม่ได้ !! จะมาพรากลูกฉันไปได้ยังไง”
“นี่ไม่ต้องมาทำเป็นหวง ถ้าเธอเอาลูกไป ใครจะเลี้ยง แค่อุ้มยังไม่อุ้มเล๊ย” ใจเริงสะอึก..
“เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องและต่อรองอะไรทั้งนั้น !! เธอมีแค่สองตัวเลือก กลับไปกับฉัน หรือไม่ก็ลงจากรถ แล้วไปหาที่ตายเอาดาบหน้า !!!” ใจเริงคิดๆ เครียดๆ รีบหันไปคว้ามือถือ กดโทร.หาฤกษ์ “ไม่มีสัญญาณตอบรับ”
ใจเริงอึ้ง “พี่ฤกษ์ปิดเครื่อง”
เสียงเด็กยังร้องระงม ใจเริงปรี๊ดดดดดสุดๆ หันมาตะหวาดลูก “โอ้ยยยย เงียบๆหน่อยสิ ร้องอะไรอยู่ได้ !!!”
ใจเริงยิ่งโวยวาย ลูกยิ่งร้อง ใจเริงยิ่งเครียด อยากจะกรี๊ดดดดดดดดด ใจเริงแค้นนนนนน “พี่ฤกษ์นะพี่ฤกษ์”

หน้าบ้านฤกษ์ ...ฤกษ์มองไปรอบๆ แล้วก็เริ่มลงมือทำในสิ่งที่รอมานาน !!! ฤกษ์เดินเข้ามาในห้องนอนที่ใจเริงยึด
ทิ้งๆๆๆ ทิ้งของที่ใจเริงใช้ เอาผ้าปูที่นอนออก ฉีดยาฆ่าไรฝุ่น ทำความสะอาด ฤกษ์ทำอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย แต่เป็นการทำด้วยความสะใจและพอใจ เอาความเป็นใจเริงออกไปให้มากที่สุด ฤกษ์จัดบ้านใหม่ .. เอารูปพิมกลับมาติด จัดทุกอย่างให้เหมือนกับตอนที่อยู่กับพิม

สมบัติของใจเริงวางอยู่ในห้องนอนฤกษ์ในบ้านฤทธิ์ ใจเริงหยิบของมาดูแล้วก็ปรี๊ดดดดด ในห้องมีอุปกรณ์เลี้ยงเด็กวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ เหมือนเตรียมการมาอย่างดี นึกถึงตอนผ่องใสพูดเป็นนัยๆที่โรงพยาบาล
“คุณฤกษ์ไม่ได้มารับเธอ เพราะเค้าต้องอยู่จัดสถานที่ พอเธอกับลูกย้ายไปอยู่จะได้ไม่ลำบาก เด็กตัวเล็กๆ ไม่ใช่แค่เอาเข้าบ้านก็อยู่ได้ ไหนจะเปล อุปกรณ์ชงนม อุปกรณ์อาบน้ำ วุ่นวายไปหมด คุณฤกษ์เค้าต้องจัดการให้เรียบร้อยสำหรับลูก ! เดี๋ยวเธอไปถึงบ้านก็จะได้เห็นเอง”
ใจเริงเริ่มเก็ทว่าโดนหลอกมาตลอด “นี่คงวางแผนกันมานานแล้วหล่ะสิ !!! ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอม !!!”
ใจเริงอาละวาด กวาดของที่วางอยู่ลงพื้น โยนของจนเลอะเทอะไปหมด ใจเริงอาละวาดจนเจ็บแผล “โอ้ยยยยย !!”
ใจเริงจับแผลผ่า ใจเริงแค้นใจ คำพูดของผ่องใสย้อนมา “โอ้ยยยย พอๆ เธอไม่ได้สิทธิ์กลับไปบ้านหลังนั้น เพราะบ้านหลังนั้นไม่ใช่บ้านของเธอ แต่เป็นบ้านของคุณฤกษ์ กับหนูพิม!” ใจเริงฉุกคิด...หรือว่า ..... “พิม ......”
ใจเริงจี๊ดขึ้นมาทันที....ต้องเป็นเพราะพิมแน่ๆ ใจเริงคิดๆเอาไงดี ใจเริงหันขวับไปทางลูกที่นอนอยู่ในเปล

ภายใน บ้านฤทธิ์ แอ๊ด ผ่องใส คุยกันที่หน้าบ้าน
“ฉันจะไปรับคุณฤทธิ์ แล้วแวะซื้อของเข้าบ้าน ดูแลดีๆหล่ะ อย่าให้ออกไปไหน”
“ค่ะ”
ผ่องใสขึ้นรถตู้ รถแล่นออกไป ทันใดนั้นเสียงเด็กร้องจ๊ากกกกก ดังลั่นออกมาจากในบ้าน แอ๊ดตกใจ “คุณหนู !!”
แอ๊ดรีบวิ่งเข้าบ้านไปทันที

แอ๊ดรีบวิ่งเข้ามาดู ใจเริงอุ้มลูกเดินขโยกๆ กำลังจะออกไปข้างนอก อุ้มก็ไม่ถนัด เด็กไม่สบายตัว ร้องลั่น แอ๊ดช็อค

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 15/4 วันที่ 4 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ