อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16 วันที่ 4 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16 วันที่ 4 ก.ย.60

พิมเดินออกมาที่เฉลียงบน จะลงไปโรงรถ เสียงเด็กดังมาจากบ้านฤกษ์ พิมมองเข้าไปในบ้านฤกษ์ เสียงเด็กเป็นเหมือนตัวเร่งให้พิมตัดสินใจทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ พิมขึ้นรถแล้วขับออกไป

ภายในบ้านฤทธิ์ ใจเริงนั่งอยู่ในห้อง ยังเจ็บๆแผล มือก็กดโทรศัพท์ไปด้วย เสียงเด็กร้องดัง “เลขหมายที่คุณเรียก...”
ใจเริงกดวางด้วยความหงุดหงิด “พี่ฤกษ์นะพี่ฤกษ์ ปิดเครื่องตลอด”
ใจเริงหันมาตะคอกลูก “ไอ้นี่ก็ร้องอยู่ได้ !! ร้องไปพ่อเค้าก็ไม่ได้ยิน จะร้องทำไมเนี่ย !!!”
ใจเริงยิ่งตะคอก เด็กยิ่งร้อง เด็กยิ่งร้อง ใจเริงยิ่งเครียด กรี๊ดดดด !!

บ้านฤทธิ์ ที่โต๊ะกินข้าว ฤทธิ์นั่งดื่มกาแฟ ผ่องใสนั่งอยู่ข้างๆ เสียงเด็กร้องดังลั่น


“คุณไปดูหน่อยไป ทำไมถึงร้องขนาดนี้ สงสารเด็ก”
“ผ่องเข้าไปดูตั้งแต่เช้าแล้ว แต่คุณเธอไม่ยอมให้แตะลูกเลย ไม่ใช่หวงนะคะ แต่บอกว่าคนเดียวที่จะอุ้มได้คือคุณฤกษ์ แล้วเนี่ยก็เอาแต่ร้องหาคุณฤกษ์ๆ ผ่องปวดหัวกับหล่อนจริงๆ”
“แล้วเจ้าฤกษ์มันบอกหรือเปล่าว่าจะมาเมื่อไหร่ นี่ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล ยังไม่ได้แวะมาหาเลยใช่มั้ย”
“ค่ะ คุณฤกษ์บอกว่าขอจัดการเรื่อง” ผ่องใสหรี่เสียง “หนูพิมให้เรียบร้อยก่อน พอเคลียร์ทางโน้นจบ ก็จะมาเคลียร์ทางนี้ต่อ นี่ผ่องก็ส่งนังแอ๊ดไปช่วยคุณฤกษ์เก็บของมาให้คุณเธอ” ผ่องใสพยักเพยิดไปทางห้องใจเริง
“จะได้จบๆ ไม่ต้องไปวุ่นวายบ้านโน้นอีก”
ฤทธิ์ปวดหัว “เฮ้ออออ..ไอ้ลูกคนนี้ ไม่ดูพ่อมันเป็นตัวอย่างเล้ย “เมียเค้าให้มีทีละคน มีหลายคนปวดกบาล””
ผ่องใสรีบสนับสนุน “จริงๆค่ะ !! คุณคิดถูกที่สุด ผ่องไปดูเด็กก่อนนะคะ” ผ่องใสถอนใจ ก่อนจะทำใจเดินไปเผชิญหน้ากับใจเริง ฤทธิ์ส่ายหน้า “มันจะเคลียร์กับหนูพิมเค้าได้เหร๊อ ???” ฤทธิ์ถอนใจ “เฮ้อ” กลุ้มใจแทนลูก

บ้านฤกษ์ รูปคู่ของพิมกับฤกษ์กลับมาติดอยู่ที่เดิม แอ๊ดขนกล่องใส่ของใจเริงลงมาจากข้างบน
“มีสมบัติคุณใจเริงจะให้แอ๊ดเอากลับไปอีกมั้ยคะ”
“มี ฉันยกไปไว้ที่ห้องเก็บของด้านหลัง เอาไปให้หมดเลยนะ”
“ค่ะ” แอ๊ดมองรอบๆบ้าน “คุณฤกษ์จัดบ้านใหม่ น่าอยู่ขึ้นเยอะเลยค่ะ ดีค่ะ คุณพิมเห็นแล้วจะได้อยากกลับมาอยู่เหมือนเดิม” ฤกษ์ยิ้มเ แอ๊ดนึกได้ “เออ แล้วคุณพิมจะมาถึงกี่โมงคะ แอ๊ดจะได้เตรียมของว่าง ของโปรดไว้ให้”
แอ๊ดยิ้ม พูดจบ เสียงรถพิมแล่นเข้ามา ฤกษ์ยิ้มดีใจ “สงสัยจะมาแล้ว”
“งั้นแอ๊ดรีบไปเตรียมของว่างนะคะ”
ฤกษ์พยักหน้ายิ้ม แอ๊ดรีบวิ่งเข้าครัวด้วยความตื่นเต้น ฤกษ์รีบเดินไปต้อนรับพิม

บ้านฤกษ์ พิมยืนมองบ้านอยู่ที่ระเบียง พิมมองรอบๆ แววตาเศร้าๆ แต่เป็นความเศร้าที่เข้มแข็ง ฤกษ์เดินเข้ามาจากทางด้านหลัง แล้วก็เข้ามากอดพิม พิมสะดุ้งสุดตัว ฤกษ์กอดด้วยความรักและคิดถึงสุดหัวใจ
“พี่คิดถึงพิมที่สุดเลย .. ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่คิดถึงพิม”
พิมตั้งสติ .. ค่อยๆแกะมือฤกษ์ออก และหันมามองฤกษ์หน้านิ่งๆ “แต่พิมไม่คิดถึงพี่ฤกษ์เลยแม้แต่นิดเดียว... จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันสุดท้ายที่คิดถึงคือวันไหน สิ่งเดียวที่จำได้คือ ตอนที่คิดถึง พิมไม่มีความสุขเลย” ฤกษ์จุก “พิม...”
พิมสวน “พิมแวะมาไม่นาน จัดการธุระเรียบร้อยแล้วจะกลับเลย” พิมพูดจบก็เดินเข้าบ้านไปเลย ฤกษ์งง
“พิม! พิมรอพี่ก่อน” ฤกษ์รีบเดินตามไป ใจเริ่มไม่ดี

พิมเปิดประตูเข้ามาในห้องที่เคยเป็นห้องนอนใจเริง ห้องโล่งๆ เรียบร้อย พิมชักสีหน้า ฤกษ์รีบเดินเข้ามา
“พิมทำอะไร”
พิมหันมา “ของพิมไปไหน ? ของส่วนตัวที่พิมยังไม่ได้เอาไป พิมให้แอ๊ดเก็บไว้ในห้องนี้ มันหายไปไหน ?”
ฤกษ์รีบบอก เหมือนอวด “พี่จัดเข้าที่เดิมแล้วจ๊ะ ทุกอย่างอยู่เหมือนเดิม เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว พี่”
พิมเดินพรวดออกไปเลย ฤกษ์เหวอ งงๆ “พิม !!!”

พิมเดินเข้ามาในห้องนอน ไม่ได้สนใจความสวยงามที่ฤกษ์จัดไว้เลยแม้แต่น้อย พิมเดินพรวดมาที่ตู้เสื้อผ้า แล้วก็หยิบเสื้อผ้าออกจากตู้ ฤกษ์เดินเข้ามาพอเห็นพิมเก็บของฤกษ์รีบเข้ามาห้าม “พิม!! พิมฟังพี่ก่อน พิมอย่าทำแบบนี้” ฤกษ์กอดรัดพิมไว้ ไม่ให้พิมเก็บของต่อ “พี่ขอโทษ.. พี่พยายามแก้ไข พี่อดทนรอวันนี้ วันที่เริงคลอดลูก เริงกับพี่จบกัน พี่จะไม่ยุ่งกับเค้าอีก เค้าจะไม่มาสร้างปัญหาให้เราอีกแน่ๆ พี่สัญญา” พิมสะบัดตัวออกมา สวนกลับ
“ตอนนี้ปัญหาของเราสองคน มันไม่เกี่ยวกับเริง” ฤกษ์สวน “แล้วมันคืออะไร”
พิมเด็ดขาด “พิมกลับไปรักพี่ฤกษ์ไม่ได้”
ฤกษ์อึ้ง “ทำไมไม่ได้หล่ะพิม”
“เพราะ...มันเจ็บ !
.. มันเจ็บทุกครั้งที่มองหน้า มันเจ็บทุกครั้งที่พี่ฤกษ์กอด ในสมองมันเต็มไปด้วยคำถาม... มันใช่เหรอ? กอดนี้มันเป็นของเราจริงๆมั้ย” พิมน้ำตาร่วง “ผู้ชายคนนี้เค้ารักเรา เค้าซื่อสัตย์กับเราจริงๆมั้ย”
“จริงสิพิม ... พี่รักพิมคนเดียว”
“เมื่อก่อนก็พูดแบบนี้ เมื่อก่อนก็ยืนยันแบบนี้ แล้วเป็นยังไง !! พัง !!! พังทุกอย่าง”
พิมกับฤกษ์ต่างคนต่างเจ็บ ฤกษ์ยื่นมือมาจะจับมือพิม “พิม..พี่ขอโอกาส..”
พิมดึงมือหลบ “พิมให้โอกาสพี่ฤกษ์มามากแล้ว .. ถึงเวลาที่พี่ฤกษ์จะต้องให้โอกาสพิมบ้าง..พิมต้องการหย่า !!! พิมต้องการเป็นอิสระ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ กับคนใหม่ !!” ฤกษ์ช็อค
“ไม่จริง .. ไม่จริง .. พิมจะไปกับคนอื่นไม่ได้ พิมต้องอยู่กับพี่ พี่พยายามทำทุกอย่างให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม”
ฤกษ์พูดทุกอย่างในใจแบบไม่มีฟอร์ม เหมือนความอัดอั้นที่เก็บไว้ตลอดเวลาที่ดูแลใจเริงถูกระเบิดออกมา
“พี่อดทนกับใจเริง อดทนเพื่อให้ลูกปลอดภัย เพื่อให้พิมเห็นว่าพี่มีความรับผิดชอบ พี่รอวันนี้อย่างทุกข์ทรมาน วันที่เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง” ฤกษ์ร้องไห้อย่างน่าสงสาร พิมเห็นแล้วอยากจะร้องไห้ตาม แต่ต้องกลั้นไว้
“ตั้งแต่พิมออกไปจากชีวิต พี่ยิ่งรู้ว่าพิมมีความสำคัญกับพี่มาก พี่คิดถึงทุกอย่างที่เป็นพิม .. ความใจเย็น แววตา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ พี่คิดถึงมันทุกวัน” พิมทนไม่ไหวต้องหันหน้าหนี ไม่ให้น้ำตาไหล
ฤกษ์เหมือนคนจนตรอก..ไม่มีทางสู้ “พี่ขอร้องนะพิม .... อย่าออกไปจากชีวิตพี่อีกเลยนะ ... กลับมาอยู่ด้วยกันเถอะนะ ... พี่ขอร้อง” ฤกษ์พูดพร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้าพิม พิมใจสะท้าน อ่อนยวบ ฤกษ์คุกเข่ากอดพิมทั้งน้ำตาไม่มีฟอร์มอีกต่อไป “อย่าไปไหนอีกนะพิม” ฤกษ์ร้องไห้สะอื้นเหมือนเด็กๆ พิมเจ็บปวดเหลือเกิน
พิมตั้งสติ ค่อยๆแกะมือฤกษ์ออกอย่างช้าๆ “พอเถอะค่ะพี่ฤกษ์”
ฤกษ์ไม่ยอมยิ่งกอดแน่นกว่าเดิม “ไม่.. ไม่นะพิม” พิมเห็นว่าฤกษ์ไม่ปล่อยแน่ๆ...พิมตัดสินใจพูดในสิ่งที่ไม่จริง ..
“ถ้าพี่ฤกษ์จะให้พิมกลับมา ... พี่ฤกษ์ก็จะได้แต่ตัว เพราะหัวใจของพิมเป็นของคนอื่นไปแล้ว .. พิมรักคุณเทิดพันธ์”
ฤกษ์อึ้ง แต่ไม่ยอมรับ เจ็บ “ไม่จริง ... มันไม่จริง .. พิมไม่ได้รักเค้า”
“พิมไม่จำเป็นต้องยืนยัน พี่ฤกษ์ต่างหากที่จะต้องยืนยันว่ารักพิมหรือว่ารักตัวเองกันแน่ !! ถ้าพี่ฤกษ์รักพิมจริงอย่างที่พูด .. พี่ฤกษ์ต้องปล่อยพิม” ฤกษ์จุก .. พิมแกะมือฤกษ์ออกอีกครั้ง .. คราวนี้ฤกษ์หมดแรงยื้อ
“พิมเตรียมเอกสารไว้หมดแล้ว พี่ฤกษ์แค่เซ็น พิมจะได้หลุดพ้นจากความทุกข์ มีความสุขกับเค้าสักที”
พิมตัดใจเดินออกไปจากห้องด้วยความใจแข็ง ฤกษ์ได้แต่ทรุดลงกับพื้น มองของพิมที่วางระเกะระกะ หมดทางสู้
พิมเดินออกมาจากห้องน้ำตาร่วง เสียใจไม่ต่างกัน แอ๊ดเดินทะเล่อทะล่ามาพร้อมกับขนมและเครื่องดื่มไม่รู้เรื่องรู้
ราว “คุณพิมอยู่นี่เอง แอ๊ดตามหาตั้งนาน นี่ค่ะ แอ๊ดเตรียมขนมไข่กับชามะตูมของโปรดของคุณพิมไว้ให้ด้วยนะคะ”
“ขอบใจจ้ะ แต่ฉันไม่หิว ฉันฝากแอ๊ดเก็บของใช้ส่วนตัวในห้องให้ฉันด้วยนะ” แอ๊ดงง “ห๊ะ ?”
พิมรีบพูดต่อ “แล้วก็ฝากบอกคุณฤกษ์ว่าฉันไปรอที่สำนักงานเขต ให้รีบตามไปด่วน” พิมพูดจบก็รีบเดินออกไปเลย
แอ๊ดงงๆ “อ้าว..เก็บของ ? ไปสำนักงานเขต .... เฮ้ยยย หรือว่า ....... !!” แอ๊ดช็อค !!!

ภายในสำนักงานเขต เอกสารการหย่าวางอยู่ตรงหน้า พิมและฤกษ์นั่งตรงหน้าเจ้าหน้าที่ ข้างๆพิมและฤกษ์มีพยานเป็นเจ้าหน้าที่ร้านถ่ายเอกสาร ๒ คน นั่งประกบ
“คุณสองคนอีกแล้วเหรอ ? วันนี้จะวิ่งหนีอีกหรือเปล่าคุณ” ฤกษ์สะอึก พิมรีบตอบ “ถ้าหนีอีก ฉันฟ้องหย่าแน่ค่ะ”
ฤกษ์จี๊ด หันมามองหน้าพิม พิมพยายามคุมสติ ไม่เผยความอ่อนแอออกมาแม้แต่นิดเดียว พิมหยิบปากกามาเซ็นก่อนเลย ฟึ่บ แล้วเลื่อนให้ฤกษ์ “เซ็นค่ะ”
“พิม ....” พิมเสียงดัง กลบความอ่อนแอ “เซ็น !!!”
คนรอบๆหันมามอง พยานมองงงๆ เจ้าหน้าที่มองรอบๆ “คุณครับ ใจเย็นนะครับ”
“ฉันเย็นมาหลายเดือนแล้วค่ะ ฉันจะไม่เย็นอีกต่อไป”
พิมมองหน้าฤกษ์ ตาดุ ส่งปากกาให้ .. ฤกษ์มองปากกาแล้วน้ำตาจะไหล พิมยัดปากกาใส่มือฤกษ์
“อย่าให้ถึงกับต้องจับมือเซ็นเลยนะคะ เราคุยกันไปแล้ว” พิมเสียงอ่อนแต่แข็ง ไม่ก้าวร้าว ฤกษ์มองปากกา แล้วก็จำใจเซ็นด้วยความเจ็บปวด พิมเบือนหน้าหนี..กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ฤกษ์เซ็นเสร็จหันมาทางพิม เห็นว่าพิมเบือนหน้าไปทางอื่น ฤกษ์เจ็บจี๊ด ค่อยๆหันไปอีกทาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้า ... ต่างคนต่างหันไปคนละทาง
เอกสารการหย่าถูกทำทีละขั้นตอน...พริ้นท์ เซ็น พิมชื่อ และแจกให้คนละใบ เอกสารการหย่าวางตรงหน้าพิมและฤกษ์ พิมหยิบมาเลย ดูไม่มีเยื่อใยสุดๆ “ขอบคุณค่ะ” พิมลุกขึ้นและเดินไปเลย ...
ฤกษ์ยังนั่งอยู่ที่เดิม มองใบหย่าเหมือนไม่มีแรง .. ฤกษ์เศร้า

พิมขับรถกลับบ้าน ขับไปร้องไห้ไป ภาพความสุขกลับมาเป็นชุด พิมขับรถต่อไม่ไหวจอดร้องไห้เลย
ฤกษ์เดินเข้ามาในบ้าน..มองไปรอบๆ เห็นแต่ภาพตอนอยู่กับพิม ฤกษ์น้ำตาร่วง
พิมกับฤกษ์ต่างคนต่างร้องไห้ ไม่มีใครมีความสุขหลังการหย่า

สองสามวันต่อมา โรงแรมเทิดพันธ์ พิมกำลังเช็คความเรียบร้อยในห้องพักโรงแรม ทั้งผ้าขนหนู อุปกรณ์ทำความสะอาด กระดาษชำระ มองไปทั้งห้องแล้วก็คิดถึงอดีตวาบขึ้น
ฤกษ์กำลังคุยงานกับเทิดพันธ์ในห้องพักที่มีแต่ห้องเปล่าๆ ฤกษ์วัดขนาดความยาวความกว้าง และให้เทิดพันธ์ลองดูแบบร่าง เทิดพันธ์เห็นด้วย พิมมองฤกษ์อย่างชื่นชม
พิมมองห้องสมบูรณ์ตรงหน้าและพยายามสลัดความคิดออก เดินออกมาระเบียงหน้าห้อง ที่วางอุปกรณ์บนรถเข็น
มองเหม่อไปยังแม่น้ำที่ไหลเรื่อยอยู่เบื้องหน้าอย่างทอดถอนใจ ไม่ได้สังเกตว่าเทิดพันธ์และมาลัยวรรณเดินเลี้ยวมา
เห็นพอดี “นี่คืออาการของคนที่หย่าแล้วใช่ไหมครับ คุณพิมดูเหม่อลอยยิ่งกว่าเดิม”
“ค่ะ ..คราวนี้ก็เป็นเวลาของคุณแล้วนะ จะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำ ก่อนหน้านี้พี่พิมเค้านิ่งๆ อาจจะไม่สบายใจที่ยังไม่ได้หย่าให้เรียบร้อย แต่ตอนนี้ก็...ไม่มีพันธะอะไรแล้ว”
เทิดพันธ์คิดหน้าเครียดๆ มาลัยวรรณแปลกใจ จังหวะนี้พิมเดินกลับไปยังห้องถัดไป “เป็นอะไร ? ไม่ดีใจเหรอ ?”
“ดีใจสิ แต่..กำลังคิดว่าจะขอแต่งงานเลย หรือว่าแค่หมั้นก่อน คุณว่าไง ?”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16 วันที่ 4 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ