อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16/2 วันที่ 5 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16/2 วันที่ 5 ก.ย.60

“ดีใจสิ แต่..กำลังคิดว่าจะขอแต่งงานเลย หรือว่าแค่หมั้นก่อน คุณว่าไง ?”
มาลัยวรรณผงะนิดๆ “บ้า...ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ชีวิตคุณ คุณก็เลือกเองดิ”
“แต่คุณเป็นน้องสาวพิม แล้วก็เป็น “เพื่อน” ที่ผมไว้ใจที่สุด ตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมปรึกษาทุกอย่างด้วยได้ เพราะฉะนั้นคุณต้องช่วยผมคิด” มาลัยวรรณ “อยากร้องไห้” มองหน้าเทิดพันธ์ เทิดพันธ์ส่งสายตาอ้อนๆ มาลัยวรรณหลบตา ใจอ่อน “ก็ได้ ฉันช่วยคิดก็ได้” เทิดพันธ์ยิ้ม
“ฉันว่าตอนนี้คุณยังไม่ควรขอหมั้น หรือขอแต่งงานอะไรทั้งนั้น สิ่งที่คุณควรจะทำก็คือ” เทิดพันธ์รอฟังอย่างตั้งใจ

กระดาษเขียนรายการทำงานยาวเหยียด พิมรับมาดูด้วยความงง “นี่คืองานใหม่ที่ฉันต้องทำเหรอคะ?”


พิมคุยกับเทิดพันธ์อยู่ในร้านอาหาร ห่างออกไปเห็นมาลัยวรรณทำทีเป็นจัดเคาน์เตอร์ในร้าน แต่เงี่ยหูฟังสุดฤทธิ์
“ใช่ครับ ผมไม่อยากให้คุณว่าง มีอะไรให้ทำจะได้ไม่มีเวลามาคิดมากเรื่องส่วนตัว” เทิดพันธ์ยิ้มอบอุ่น
“คุณให้ฉันทำใจให้ได้หลังจากหย่าใช่ไหมคะ”
“เอาเป็นว่า ผมเป็นห่วงคุณ”
“ก็เลยให้ทำงานแทน” พิมชูกระดาษงานขึ้น” เทิดพันธ์ขำ “ก็....ทำนองนั้น คุณโอเคมั้ยหล่ะ ?”
พิมขำเบาๆ “ก็..โอเค ฉันว่าวิธีนี้แหละดีสุด นอกจากไม่มีเวลามานั่งคิดฟุ้งซ่าน อาจจะได้เงินเดือนขึ้นด้วย” พิมยิ้ม
“ได้ค่ะ...จะมุทำแต่งาน งาน งานและงาน ให้ตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตเลยดีมะ” พิมหัวเราะ
เทิดพันธ์หัวเราะ “ผมไม่ใช่นายจ้างขาโหดขนาดนั้นนะครับ มุงานเพื่อลืมอดีตน่ะครับ ผมก็เคยทำนะตอนที่หย่าใหม่ ๆ ช่วยสภาพจิตได้เยอะเลย” พิมมองเทิดพันธ์อย่างขอบคุณ มาลัยวรรณละสายตาไปทางอื่น เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งคู่ยังแว่วมา มาลัยวรรณผละออกไป พิมยังคุยกับเทิดพันธ์ แต่สายตาพิมก็ยังมีแววเศร้าอยู่

ภาพพิมในมือถือ ฤกษ์นอนหมดสภาพอยู่ในห้องนอน มองดูมือถืออยู่ อยากโทร.หาแต่ก็ไม่กล้า คำพูดพิมดังก้อง
“พิมต้องการหย่า !!! พิมต้องการเป็นอิสระ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ กับคนใหม่ ....หัวใจของพิมเป็นของคนอื่นไปแล้ว .. พิมรักคุณเทิดพันธ์” ฤกษ์วางโทรศัพท์...แล้วก็นอนหมดสภาพอยู่ที่เดิม ...มีแก้วเหล้าระเกะระกะ

มุมหนึ่งของร้านอาหาร มาลัยวรรณเจ็บลึกๆ เช็ดแก้วไปครุ่นคิดไป ทันใดนั้นมือของเทิดพันธ์ก็ตบลงที่ไหล่อย่างแรง “อุ๊ย อะไรกันคุณ”
“ขอบคุณมากสำหรับคำแนะนำ มันสุดยอดมากอ่ะ ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะเวิร์ค”
เทิดพันธ์โอบไหล่มาลัยวรรณแล้วโยกไปมาด้วยความเอ็นดู นึกถึงสิ่งที่มาลัยวรรณอธิบายก่อนหน้านี้
“ฉันว่าตอนนี้คุณยังไม่ควรขอหมั้น หรือขอแต่งงานอะไรทั้งนั้น สิ่งที่คุณควรจะทำก็คือ ...หางานให้พี่พิมทำเยอะๆ แล้วก็อย่าเพิ่งไปเซ้าซี้เค้า”
“อ้าว..ถามจริง หางานให้ทำเนี่ยนะ ไม่เป็นการซ้ำเติมเหรอครับ”
“ไม่ค่ะ ยิ่งเขาทำงานเขาก็ไม่ฟุ้งซ่าน ตั้งแต่กลับจากวัด พี่พิมเค้าเข้มแข็งขึ้น “มาก” เพราะฉะนั้นคุณต้องให้เวลา ให้พื้นที่ส่วนตัวสักพัก เค้าจะเยียวยาตัวเค้าเอง ตอนนั้น” มาลัยวรรณพยายามกล้ำกลืนความเจ็บปวด “คุณจะหมั้นหรือจะแต่งมันก็เป็นไปได้ทั้งนั้น” เทิดพันธ์ฟังไปคิดไป มาลัยวรรณพูดด้วยความเป็นผู้ใหญ่ คิดวิเคราะห์ได้ดี
เทิดพันธ์ยิ้มแฉ่ง “คุณนี่เป็นที่ปรึกษาที่ดีจริงๆ วันนี้ผมทำให้พิมหัวเราะได้ ผมก็สบายใจแล้ว ^^”
มาลัยวรรณมองหน้าเทิดพันธ์แล้วก็พูดออกมากึ่งๆลืมตัว “ใช่ ... ฉันทำคุณยิ้มได้ ฉันก็สบายใจเหมือนกัน”
เทิดพันธ์หันมา “หือ” มาลัยวรรณรีบแก้ “คือ .. ฉันทำให้พี่พิมกับคุณยิ้มได้น่ะ ฉันก็ดีใจไง”
เทิดพันธ์ยิ้มรับ แล้วก็โยกหัวมาลัยวรรณด้วยความเอ็นดู มาลัยวรรณยิ้มรับเศร้าๆ นอมค่อยๆโผล่หน้ามาดูแล้วก็ถอนหายใจ “เฮ่อ” สงสาร

หลายวันต่อมา บ้านฤทธิ์ ขวดนมถูกปาลงพื้น นมกระฉอก เลอะเทอะ เสียงใจเริงโวยวาย ประสานกับเสียงเด็กร้อง
“โอ้ยยย!! จะร้องอะไรกันนักกันหนา ให้กินก็ไม่กิน อุ้มทั้งวันทั้งคืนก็ยังร้อง ยิ่งอุ้มยิ่งร้อง!เด็กบ้า”
ใจเริงใส่ชุดอยู่บ้านกระเซอะๆ ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงแล้ว เคลื่อนไหวได้ปกติ ใจเริงไกวเปลอย่างแรง เด็กก็ไม่
หยุดร้อง ใจเริงไกวเปลไป กดโทรศัพท์โทร.หาฤกษ์ไปด้วย “พี่ฤกษ์หายหัวไปไหนเนี่ย ติดต่อไม่ได้เลย”
ใจเริงมองลูกแล้วก็ยิ่งแค้น “พ่อมันอยากได้แกนักหนา แต่พอแกคลอดออกมา พ่อแกไม่เห็นจะเลี้ยง บ้าจริงๆ”
ทันใดนั้นก็มีเสียงเด็กอึ แป๊ดดดดดดด !!! ใจเริงผงะพร้อมกับเบือนหน้าหนี
“อี๊ !!! เด็กตัวนิดเดียว ทำไมขี้เหม็นแบบนี้เนี่ย โอ้ย” ใจเริงมองด้วยความงกๆเงิ่นๆ ทำไม่ถูก
“แอ๊ด !! นังแอ๊ดดดดด อยู่ไหน มาเอา “โจ” ไปล้างก้นหน่อยสิ แอ๊ดดดด !!”
ไม่มีเสียงตอบ ใจเริงหงุดหงิดหันมาทางลูก “ไอ้โจ หยุดร้อง ! เดี๋ยวแม่ไปตามนังแอ๊ดมาก่อน !! เข้าใจมั้ย”
ใจเริงพูดจบลูกร้องดังกว่าเดิมสวนมาอีก ใจเริงแทบกรี๊ดดดดด ใจเริงกระทืบเท้าเดินออกไปเรียกแอ๊ดทันที

ภายในบ้านฤทธิ์ แอ๊ดกับผ่องใส เม้ากันอยู่ในห้องครัว ผ่องใสกำลังเตรียมอาหารเช้าให้ฤทธิ์ แอ๊ดกำลังลวกขวดนม เตรียมนม เตรียมน้ำ พับผ้าอ้อมไปด้วย
“นี่นังแอ๊ดตกลงเรื่องที่ฉันให้แกไปสืบ แกสืบมาได้หรือยัง ? ตกลงหนูพิมกับคุณฤกษ์หย่ากันแล้วจริงเหรอ ?”
ใจเริงเดินมาได้ยินพอดี๊พอดี ใจเริงรีบหลบวูบแอบฟัง หูผึ่ง แอ๊ดเม้าต่อ
“คงอย่างนั้นหล่ะค่ะ วันก่อนที่คุณพิมไปบ้านโน้นก็เห็นทะเลาะกันเสียงดัง แล้วคุณพิมก็ให้แอ๊ดเก็บของออกจากบ้าน แล้วก็นัดคุณฤกษ์ไปสำนักงานเขต แผนที่คุณฤกษ์เตรียมไว้จะง้อคุณพิมพังยับ”
ใจเริงจี๊ดดดดดด “พี่ฤกษ์ง้อพิม”
ผ่องใสถอนใจ “เฮ้อ ถ้าหย่ากันจริงๆ ฉันก็พอจะเข้าใจ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องไอ้คนของเราก็โทรมเอาโทรมเอา หนูพิม สิมีน้ำมีนวล หน้าตามีความสุข” น้ำเสียงผิองใสสลด เสียดาย “แถมยังมีหนุ่ม ๆ มาตามจีบอีกต่างหาก”
ใจเริงหูผึ่ง... “ใคร?” แอ๊ดถามแทนใจ “ใครคะ ?”
“คนใกล้ตัวนี่แหละ” ใจเริงลุ้น “นายเทิดพันธ์ผัวเก่ายัย “ใจมาร”” ผิองใสพยักเพยิดไปทางห้องใจเริง
ใจเริงช็อค !!! “พี่เทิด” ...... ใจเริงอึ้ง เสียงแอ๊ดยังดังต่อเนื่อง
“อ๋ออออ จำได้ค่ะ ได้ข่าวว่าตอนนี้เปิดโรงแรม เปิดร้านอาหาร อู้ฟู่มากเลยนี่คะ ทั้งคุณพิม คุณวรรณไปช่วยงานทั้งคู่ แอ๊ดยังเคยเห็นคุณเค้าออกรายการทีวีของคุณหมี่ด้วยนะคะ ดูดีขึ้นเยอะเลยค่ะ แล้วโรงแรมกับร้านอาหารเค้าก็สวยมากเลยนะคะ” ใจเริงแค้นนนนนน อิจๆๆๆๆ !!! อิจฉาใจสั่น !!
“เฮ้ออออ !! คนเราแข่งอะไรก็แข่งได้ แข่งบุญแข่งวาสนาแข่งกันไม่ได้จริงๆ คุณหนูเราบุญไม่ถึง ได้คนดีๆ อย่างหนูพิม ก็โดนนังใจมารมาแทงข้างหลัง ต้องใช้กรรมอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้”
ใจเริงกำมือแน่น แค้นนนนนน ปรายตาเห็นแจกันคริสตัลวางอยู่ข้างๆ ใจเริงปัดแจกันตกลงพื้น เพล้งงงงง !!!
ผ่องใส / แอ๊ดตกใจ “ว้ายยยยยยยยย !!!”
“เสียงอะไรคะคุณผ่อง”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!!” ผ่องใสสะบัดเสียงใส่แล้วก็รีบเดินไปที่ต้นเสียง

ห้องนอนฤกษ์ ใจเริงกลับมาที่ห้องรีบพุ่งไปที่โทรศัพท์มือถือ หยิบมาเปิดดูไอจีของเทิดพันธ์ ภาพในไอจีของเทิดพันธ์ เป็นเทิดพันธ์กับโรงแรม ร้านอาหาร เป็นมุมเก๋ๆ สวยๆ เทิดพันธ์ดูดีมีออร่า ใจเริงเลื่อนดูไปด้วยความอิจฉาจนกระทั่งมาสะดุดที่รูปของพิม ใจเริงสะดุดกึก ภาพพิมยิ้มแย้มสดใส ดูมีความสุข และแคปชั่นของเทิดพันธ์
“ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอบคุณที่ให้โอกาสและอยู่เคียงข้างกันตลอดมา you are my smile (รูปหัวใจ)”
ใจเริงมองรูปพิมในโทรศัพท์มือถือ พิมยิ้มสดใสมีความสุข ดูดี ดูแพง ใจเริงค่อยๆเงยหน้ามามองตัวเองในกระจกที่อยู่ตรงหน้า ... ใจเริงมองตัวเองที่ตอนนี้ดูโทรม ดูเครียด หน้าไม่แต่ง ผมไม่ได้ทำ เสื้อผ้าโทรมๆ หมดสภาพ..ใจเริงมองตัวเองแล้วก็สะท้านใจ “ไม่จริง พี่ฤกษ์ต้องไม่กลับไปหาพิม ไม่จริง !!!”
ใจเริงมองสภาพตัวเอง เทียบกับพิมในรูป แล้วก็คิด..ไม่ได้ๆ รูปพิมที่สดใส ทั้งหน้าตาและเสื้อผ้าสลับหน้าเริงที่อยู่ในสภาพยายเพิ้ง
ใจเริงรีบโยนมือถือทิ้ง หันซ้ายหันขวา มองห้องที่รกแล้วก็รีบพุ่งไปคุ้ยๆเสื้อผ้า มีแต่ชุดเก่าๆ ใจเริงไม่ได้ดั่งใจ
แต่ก็คว้ามาชุดหนึ่ง หันหากระเป๋าเครื่องสำอาง เทเครื่องสำอางออกมา เปิดรองพื้นก็ใกล้หมด แป้งก็เหลือติดตลับอยู่นิดหน่อย ที่ปัดแก้ม ลิปสติก ง่อยมาก ใจเริงรับไม่ได้ ไม่ๆ ใจเริงเริ่มแต่งหน้า แต่มือสั่น ๆ วาดลิปสติคเรียวปากไม่ตรง ใจเริงสงสัยทำไมมือสั่น เหลือบไปมองมือถือ กดรูปพิมในมือถือที่สวยสดใสดูอีกครั้ง หันกลับมาวาดรูปปากอีกครั้ง มือยิ่งสั่นกว่าเดิม ใจเริงกดปิดมือถือ แล้วปากลิปสีสดกระเด็นไป ทาปากแนวนู้ด ๆ เช่นเดิม
หันไปเปิดกระเป๋าตังค์ เหลือเงินอยู่พันนิดหน่อย ใจเริงคิดเอาไงดี มองไปรอบๆห้อง เริ่มรื้อของตามตู้ ตามโต๊ะ ใจเริงเจอนาฬิกา กล้องถ่ายรูป หยิบมาดูแล้วก็คิด...“ได้ราคาทั้งนั้น อย่านึกว่าฉันจะยอมอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ”
ใจเริงรีบยัดใส่กระเป๋าสะพาย ใจเริงเปลี่ยนชุด แล้วอึดอัดเพราะชุดคับร่าง เห็นพุงกลมปลิ้น
“โอ๊ย...เอวฉัน แขนฉัน หน้า บวมไปหมดเลย” ใจเริงมองไปที่โจ “เพราะแกคนเดียว ทำให้ฉันอ้วน เด็กบ้า”
ใจเริงเหวี่ยงชุดกระเด็นไป แล้วหยิบสเตย์ออกมาจากตู้ พันรอบเอว หยิบชุดอีกตัวคว้าจะเดินไปเปลี่ยนแล้วก็ชะงัก ปรายตาไปดูโจอีกครั้ง สำนึกความเป็นแม่ขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วก็มองดูตัวเองในกระจกแล้วก็ตัดสินใจเลือกตัวเอง หันหน้าหนีลูกแล้วไปเปลี่ยนชุด

บ้านฤทธิ์ แอ๊ดกำลังกวาดเศษแก้ว ผ่องใสยืนกำกับ
“เสียดาย ของแพง คุณฤทธิ์ซื้อมาจากจีน สมัยราชวงศ์ถังเลยนะ”
แอ๊ดหยิบเศษก้นขึ้นมา “ทำไมเขียนว่า “เมดอินไทยแลนด์” คะ คงไม่ใช่ถังแล้วค่ะ น่าจะไห”
“จะไหหรือถังก็เก็บไปเถอะ” แอ๊ดมองเลยคุณผ่อง “ตอนนี้ขอส่องก่อนค่ะ ไม่ใช่ทั้งถัง ทั้งไห แต่คือหีบค่ะ หีบเพชร”
ผ่องหันไปแล้วสะดุ้งเฮือก เพราะใจเริงยืนระทวยอยู่ ชุดรัดรูป หน้าใจเริงที่กลับมาสวยเด้งหน้าแน่นมาก เครื่อง ประดับแน่นเช่นกัน ต่างหู มือ และสร้อยคอ มีกระเป๋าสะพายใส่สมบัติที่ขโมยมา ใจเริงสะพายกระเป๋า แล้วพูดเหมือนออกคำสั่ง “ฉันจะออกไปช้อปปิ้ง แอ๊ดคอยดู “ตาโจ” ด้วย” ผ่องใสกับแอ๊ดมองหน้ากัน ผ่องใสหันขวับมา
“เดี๋ยว! แอ๊ดไม่ใช่คนรับใช้เธอนะ อยู่ๆจะมาสั่ง ๆ แล้วก็ออกไปช้อปปิ้งแบบนี้ไม่ได้ ลูกเธอก็เลี้ยงเองสิ”
ใจเริงหยุดหันมา “แอ๊ดไม่ใช่คนรับใช้ของเริง แต่เป็นคนรับใช้ของพี่ฤกษ์ และพี่ฤกษ์ก็เป็นพ่อของโจ เพราะฉะนั้นแอ๊ดก็เป็นคนรับใช้ของตาโจเหมือนกัน จบนะ !!” ผ่องใสจะอ้าปากเถียงต่อ ใจเริงสวน
“ถ้าไม่จบ ก็ไปตามพี่ฤกษ์มาดูลูกเอง ! ลูกไม่ได้เป็นของเริงคนเดียวสักหน่อย เพศศึกษาง่าย ๆ ผู้หญิงมดลูกใกล้หมดอายุอย่างคุณน้าคงพอจะมีความรู้อยู่บ้าง..ว่าเด็กเกิดมาได้ยังไง”
ผ่องใสอึ้ง ด่าไม่ทัน !! ใจเริงพูดจบก็หันหลังเดินออกไปอย่างไม่แคร์ ผ่องใส แอ๊ด ได้แต่มองตาม
“นัง...นังใจมาร มันด่าว่าฉันแก่ใช่มั้ย ?” ผ่องใสยังอึ้งๆ งงๆ แอ๊ดชะเง้อตามใจเริงแล้วก็พูดต่อ
“นอกจากด่าว่าแก่แล้วยังเอารถของคุณผ่องไปช้อปปิ้งอีกด้วยค่ะ”
“อ๋อออ” แล้วผ่องใสก็ตาโต “ห๊ะ ???? นังเริง มันเอารถฉันไป !!!!”
ผ่องใสตกใจตาโต ช็อค !! เสียงสตาร์ทรถดังมาจากหน้าบ้าน ผ่องใสหันฟึ่บ !!!

รถญี่ปุ่นคันเล็กๆของผ่องใสแล่นออกไปอย่างเร็ว ผ่องใส กับ แอ๊ดวิ่งตามมาจากในบ้าน
“ใจเริง!! หยุดนะ!! เอารถฉันไปไม่ได้นะ ยัยใจเริง !!! ฉันบอกให้หยุด !!!”
ใจเริงยิ้มเยาะมองกระจกแล้วก็ยิ้มเยาะ “ไม่หยุด” ตรงกันข้าม เร่งเครื่องเร็วขึ้น แล่นออกจากบ้านไปเลย ผ่องใสกับแอ๊ดหอบแฮ่ก จะเป็นลม “คอยดูนะ ฉันจะฟ้องคุณฤทธิ์ อี...อีใจมาร”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16/2 วันที่ 5 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ