อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16/5 วันที่ 5 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16/5 วันที่ 5 ก.ย.60

“ยังเลย กำลังจะไปกินกับพิม ล้มปุ๊บ พัง”
“จะกินไร ผมโทร.สั่งให้”
“ไรก็ได้”
“นี่ ให้ความร่วมมือหน่อย ไอ้ไรก็ได้เนี่ย คุยกันต่อเป็นชั่วโมงกว่าจะได้กิน”
“สั่งๆมาเหอะน่า เรื่องกินไม่เน้น ตอนนี้ปวดฉี่มาก” พิมออกมานอกห้องแล้ว ยังแอบฟังอยู่ข้างนอก
“อ้าว แล้วต้องทำไง หมอห้ามคุณขยับไม่ใช่เหรอ” เปรมหยิบที่รองฉี่ “ฉี่ใส่นี่มั้ย ผมช่วย”
“ไม่ต้อง เรียกพยาบาลมา”
“เฮ้ย ไม่ต้องอายหรอกน่า” หมี่ยืนยัน “ไม่ต้อง !!!” เปรมขำ พิมก็ขำ .. ค่อยๆปิดประตูห้องพัก ...

สร้อยเพชรดีไซน์เก๋ไก๋อยู่ที่คอใจเริง ใจเริงกับสุรทินเดินอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นซูชิบาร์หรู ใจเริงกินอาหารด้วยความเอร็ดอร่อย กินอย่างต่อเนื่อง สุรทินมองแล้วก็ยิ้ม ““หิว” มากเหรอครับ ?”


ใจเริงเคี้ยวอาหารคำโตแล้วฟิน จิบชาแล้วก็ตอบ
“หิว มากค่ะ เริงไม่ได้กินของดีๆแบบนี้มานานมากกกกกกกก”
สุรทินแปลกใจ “ทำไมหล่ะครับ ? คุณฤกษ์เค้าไม่รู้เหรอครับว่ามันเป็นอาหารโปรดของคุณ”
ใจเริงดราม่าทันที “เฮ้อ อย่าไปพูดถึงคนนั้นเลยค่ะ ไม่เคยสนใจ ไม่เคยดูแลเริงแม้แต่นิดเดียว นี่ตั้งแต่คลอดลูกออกมา เค้ายังไม่โผล่หน้ามาดูลูกเลยนะคะ” สุรทินหยั่งเชิง
“ผมได้ข่าวว่าคุณฤกษ์กับคุณพิมเค้าหย่ากันแล้ว..คุณจะแต่งงานกับเค้ามั้ยครับ”
ใจเริงมองหน้าสุรทิน...สุรทินทำแววตาออดอ้อน เหมือนลุ้นว่าไม่อยากให้แต่ง .. ใจเริงมองแล้วก็ยิ้มกริ่มเหมือนมองเด็กน้อยรอคอยความหวัง “คุณทินอยากให้เริงแต่งมั้ยคะ ?”
“ไม่อยาก” สุรทินทำเป็นชะงัก อาย ใจเริงขำ แววตาเป็นประกาย “ทำไมคะ”
สุรทินทำเขิน “ก็...คุณบอกเองว่าเค้าไม่สนใจ ไม่ดูแล แล้วคุณจะแต่งงานกับผู้ชายแบบนั้นทำไม”
ใจเริงยิ้มมุมปากถูกใจ “แล้วเริงควรแต่งงานกับผู้ชายแบบไหนดีคะ”
“ก็ต้องคนที่พร้อมจะดูแลคุณ คนที่รอคอยจะดูแลคุณมานานแสนนาน .. รอว่าเมื่อไหร่คุณจะหันมาสักที”
สุรทินมองใจเริงแววตาเทิดทูน ชื่นชม รักมากเหลือเกิน .. ใจเริงรู้สึกหัวใจเต็มตื้น พองฟู แววตาสั่นระริก ทันใดนั้นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา “Hello ! คุณทิน !!!!” สุรทินหันไปตามเสียง .....

ภายในซูชิบาร์ “ปีเตอร์” เดินเข้ามา ปีเตอร์ชายหนุ่มร่างใหญ่ หน้าตาคมเข้ม แววตาดุดัน ปีเตอร์ยิ้มให้สุรทินอย่างคุ้นเคย ด้านหลังปีเตอร์มีบอดี้การ์ด 2 คนยืนอยู่ห่างๆ สุรทินยิ้ม
“สวัสดีครับคุณปีเตอร์” สุรทินลุกขึ้นพร้อมยื่นมือไปจับ “กลับมาจากรัสเซียตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย”
ปีเตอร์ยื่นมือมาจับ “เมื่อวานครับ คราวนี้น่าจะอยู่นาน ว่างๆเราต้องนัดปาร์ตี้กันหน่อยนะ”
“ได้เลย” สุรทินนึกได้ “อ้อ...คุณปีเตอร์ นี่.. คุณใจเริงครับ เพื่อนผม”
ปีเตอร์หันมาทางใจเริง ใจเริงลุกขึ้น และหันมาทางปีเตอร์ด้วยท่วงท่าสง่างาม ทั้งชุดและสร้อยเพชรทำให้ปีเตอร์ถึงกับนิ่งอึ้ง เหมือนตกเข้าไปในภวังค์ ใจเริงยิ้มพร้อมกับยื่นมือมา “สวัสดีค่ะคุณปีเตอร์”
ปีเตอร์ยื่นมือมาจับ และพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว “You are very gorgeous.”
ใจเริงขำกับอาการของปีเตอร์ สุรทินเห็นแล้วออกอาการหวงขึ้นมาทันที จับมือใจเริงอีกข้าง
“คุณปีเตอร์ทักแบบนี้ ผมก็เสียคะแนนหมดสิครับ นี่ผมกำลังทำคะแนนอยู่นะครับเนี่ย”
ปีเตอร์รีบปล่อยมือใจเริงเลย แล้วยกขึ้นเหมือนยอมแพ้ “โอเคครับ Sorry”
ใจเริงหัวเราะกรุ้มกริ่ม “ไม่ต้องทะเลาะกันค่ะ เริงเป็นคนชอบเล่นเกม ชีวิตมีคู่แข่งแบบนี้สิคะจะได้สนุก”
ใจเริงยิ้มพราว สุรทินรีบบอก “รอไว้เกมหน้านะครับ สำหรับเกมนี้ผมขอนำไปก่อน”
สุรทินส่งสายตาให้ใจเริง ใจเริงรู้สึกตัวเองสวยมาก .. แววตาของใจเริงกลับมาอีกครั้ง ชีวิตดี๊ดี ปีเตอร์ยักไหล่ เสียดาย “ในฐานะเพื่อน ผมขอถอยก่อนนะครับ แต่ถ้าคุณวางมือเมื่อไหร่ ผมเดินเกมต่อแน่” ปัเตอร์ยิ้มให้ใจเริง
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ..คุณใจเริง”
“เช่นกันค่ะ” ใจเริงยิ้มหว่านเสน่ห์ ปีเตอร์เห็นรอยยิ้มของใจเริงแล้วรู้สึกตื่นเต้น แต่ก็ต้องตัดใจ หันมายกมือลาสุรทินแบบแมนๆ แล้วก็เดินไป สุรทินยังจับมือใจเริง ใจเริงทำเป็นกระแอม
“คุณปีเตอร์ไปแล้วนะคะ” ใจเริงกระตุกมือ เหมือนจะให้ปล่อย สุรทินทำเป็นเขินๆ แล้วก็อ้อน
“ไม่ปล่อยได้มั้ย ไม่อยากให้คนอื่นมาขัดจังหวะอีก..นะครับ”
“ไม่ได้ค่ะ เพราะเริงยังทานไม่อิ่ม .. อิ่มแล้วค่อยจับต่อ รอได้มั้ยคะ ?”
“ไม่น่าถาม .. รอมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ผมยังรอได้ .. แค่นี้ทำไมจะรอไม่ได้” สุรทินยิ้ม
ใจเริงหัวเราะสดใส สุรทินเลื่อนเก้าอี้ให้ใจเริง ทั้งสองคนนั่งกินกันต่อ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความร้อนรุ่มแห่งจิตพิสวาท .. ทั้งแววตา รอยยิ้ม ทั้งสองคนพร้อมพุ่งเข้าหากันตลอดเวลา สุรทินมองใจเริงด้วยแววตาลุ่มหลงแบบสุดๆ

บ้านฤทธิ์ตอนกลางคืน ... บ้านปิดไฟเกือบหมด รถสุรทินแล่นมาจอดเทียบ ใจเริงหันมาขอบคุณ ท่าทางกึ่ม ๆ
“ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะคะ โดยเฉพาะสร้อยเส้นนี้ ถูกใจเริงมากๆเลยค่ะ”
“ด้วยความยินดีครับ ผมอยากเห็นคุณกลับมามีความสุขอีกครั้งนะครับ” สุรทินมองเข้าไปในบ้านฤกษ์ที่ปิดไฟเงียบ
“ถ้าคุณต้องการให้ผมช่วยเหลืออะไรบอกได้เลย ผมยินดีช่วยทุกอย่าง”
“ขอบคุณมากค่ะ” ใจเริงหอมแก้มสุรทินหนึ่งฟอดใหญ่ สุรทินทำเป็นตื่นเต้น ตกใจ ดูใสมาก “แทนคำขอบคุณทั้งหมดของเริงนะคะ” ใจเริงยิ้มหว่านเสน่ห์ สุรทินมองใจเริงเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกด สุรทินจะโผเข้ามาจูบที่ริมฝีปาก ใจเริงเบี่ยงตัวหลบอย่างมีจริต “ยังไม่ถึงเวลาค่ะ กู๊ดไนท์นะคะ” ใจเริงยิ้มและใช้นิ้วแตะริมฝีปาก แตะที่ปากสุรทิน หว่านเสน่ห์ปั่นหัวตามทางถนัด แล้วก็ลงจากรถไป เดินบิดอย่างยั่วยวนและสง่างามเข้าบ้านไป สุรทินมองตามตาละห้อย

ใจเริงเดินยิ้มมีความสุขเดินเข้ามาในบ้าน .. เปิดประตูห้องนอนเข้าไปยังไม่ทันจะสุด เสียงฤกษ์สวนออกมา
“ไปไหนมา ? ตีสองเพิ่งจะกลับ !!!”
ใจเริงหันขวับไปที่เสียง เห็นฤกษ์ยืนอุ้มโจอยู่ข้างๆเตียงลูก หน้าอย่างเครียด เป็นการเผชิญหน้ากันครั้งแรกหลังจากออกจากโรงพยาบาล .. ใจเริงมองฤกษ์ที่ยืนโทรม หน้าอมทุกข์ แล้วก็เชอะใส่ แววตาดูถูกอย่างชัดเจน
“แล้วพี่ฤกษ์หายหัวไปไหนมา ? เพิ่งระลึกชาติได้หรือไงว่ามีเมียมีลูกต้องดูแล”
ฤกษ์วางลูกในเปล “อย่ามานอกเรื่อง ตอบมาสิ!!! ไปไหนมา?” ใจเริงเชิด ฤกษ์เห็นสร้อยเพชร
“แล้วนี่สร้อยอะไร ? เอาเงินที่ไหนไปซื้อ ? แล้วยังเสื้อผ้าบ้าบอพวกนี้อีก” ฤกษ์ชี้ไปที่ถุงเสื้อผ้าที่สุรทินให้มา ใจเริงเงียบ ฤกษ์ซัดต่อ “ขโมยของไปขายกี่ชิ้นแล้ว ห๊ะ !!!” ใจเริงชะงักที่ฤกษ์รู้ แต่ก็ทำเป็นไม่แคร์
“ของในห้องพี่หาย ของพ่อก็เริ่มหาย ฝีมือเริงใช่มั้ย” ใจเริงยักไหล่ไม่แคร์ “ใช่ ! ก็ผัวไม่ดูแล เริงก็ต้องดูแลตัวเอง” ฤกษ์แค้น “ลอยหน้าลอยตายอมรับ ไม่มีความสลด ไม่มีความรู้สึกผิดเลยหรือไงห๊ะ”
ใจเริงตะโกนใส่ “ไม่ !! ต่อมสำนึกผิดของเริงมันไม่ทำงานมานานแล้ว เพราะผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างพี่ฤกษ์ !! เริงอดทน ไม่ไประรานพิม อยู่อย่างเงียบๆ จนลูกคลอดตามที่เราตกลงกันไว้ แต่พอพี่หย่ากับพิม พี่ฤกษ์ก็ไม่ทำตามสัญญา” ใจเริงตวาดเสียงดัง จนโจสะดุ้งตื่น ร้องไห้จ้า เสียงทะเลาะกันกับเสียงเด็กดังสนั่น ประสานกันอย่างร้อนแรง
“พี่ไม่เคยสัญญาว่าจะแต่งงานด้วย คิดไปเอง”
“ใช่ เริงคิดไปเองว่าพี่ฤกษ์จะมีความรับผิดชอบ ทำผู้หญิงท้องก็ต้องแต่งงานเลี้ยงดูให้ถูกต้องตามกฎหมาย แต่เริงคิดผิด! สามัญสำนึกของพี่ฤกษ์มันต่ำกว่ามาตรฐาน” ใจเริงจิกด่าอย่างไม่แคร์
“ถ้ารู้ว่าเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่แรก เริงไม่แย่งมาให้เสียพลังงานหรอก”
ฤกษ์มองใจเริงด้วยความโกรธ และรังเกียจอย่างที่สุด ใจเริงลอยหน้าไม่สนใจ โกรธสุดๆเหมือนกัน

ผ่องใสนั่งอยู่ในห้องนอน ฤทธิ์นอนอยู่ข้างๆ ไฟยังมืด ผ่องใสนั่งฟังอยู่
“คุณ..ใจเริงกับคุณฤกษ์ทะเลาะกันใหญ่เลย ตาโจร้องใหญ่แล้ว ไปดูหน่อยสิ” เสียงโจร้องดังมาห้องนอนฤกษ์
“อย่าไปยุ่งเลยคุณ โตๆกันแล้ว เค้าจัดการกันเองได้ นอนๆ” ฤทธิ์ดึงให้มานอน ผ่องใสยังเป็นห่วง

ห้องนอนฤกษ์ ฤกษ์มองใจเริงด้วยความรังเกียจ และเจ็บแค้นอย่างที่สุด
“เธอ มันเป็นผู้หญิงที่ความคิดแย่มาก !! ไม่เคยคิดถึงคนอื่น นอกจากตัวเอง”
ใจเริงสวน “พูดยังกะตัวเองเป็นคนดีตาย คนดีที่ไหนเค้านอกใจเมีย !!!”
ฤกษ์แค้น หมั่นไส้ใจเริงสุดๆ ฤกษ์กำหมัดแน่น ห้ามใจตัวเอง ใจเริงยังใส่ต่อตอนนี้ทั้งเมาๆ ทั้งแค้น ระบายไม่หยุด
“บอกเลยนะ ถ้าพี่ฤกษ์ไม่มีเงินมาให้เริงใช้ เริงก็จะเอาของไปขายให้มันหมดบ้านเลย”
“เพื่อเงินถึงกับยอมเป็นขโมยเลยเหรอห๊ะ”
“ใช่ เพื่อเงิน ยิ่งกว่านี้เริงก็ทำ! ถ้าทำแล้วมันอยู่รอด เริงทำหมดทุกอย่าง ขายตัวก็ทำ”
“ต่ำ !!! คนแบบนี้จะเป็นแม่ของลูกได้ยังไง” ฤกษ์พูดสวนด้วยอารมณ์ ใจเริงปรี๊ด สวนกลับด้วยอารมณ์แรงพอกัน
“เป็นไม่ได้ก็มาเลี้ยงเองสิ หรือถ้าไม่มีปัญญาเลี้ยงก็เอาไปทิ้งข้างถนนให้หมามันเลี้ยง”
ฤกษ์ทนไม่ได้ ตบหน้าใจเริงอย่างแรง เพี้ยะ ใจเริงหน้าหัน ช็อค!!!! ฤกษ์ก็ช็อค ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ เกิดมาไม่เคยตบผู้หญิง ใจเริงพอได้สติก็กรี๊ดดดดดดออกมา “กรี๊ดดดดดดด” ใจเริงระเบิดอารมณ์ใส่ฤกษ์ พุ่งมาฟาดฝ่ามือไม่ยั้ง
“ไอ้บ้า ไอ้ผัวบ้า ตบผู้หญิง !!! กรี๊ดดดดดด ไม่มีใครเคยทำเริง มาตบได้ยังไง กรี๊ดๆๆๆ”
ฤกษ์เริ่มได้สติไม่ตอบโต้ ยอมให้เริงตบตี อย่างน่าสงสาร เสียงโจร้องประสานสนั่น เหมือนรู้ว่าพ่อแม่ทะเลาะกัน

ห้องนอนฤทธิ์ ผ่องใสทนไม่ไหว “คุณ !! ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ฉันจะลากนังแอ๊ดไปดูสักหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
ผ่องใสกระโดดลงจากเตียง แล้วก็รีบเดินไปเลย ฤทธิ์รีบหันมา “อ้าว”
ฤทธิ์ส่ายหน้า แล้วก็คว้าแว่นตามาใส่อย่างเลี่ยงไม่ได้
ห้องนอนฤกษ์ ใจเริงยังกระหน่ำตีฤกษ์ไม่ยั้ง ฤกษ์ปัดป้องแต่ไม่ตบกลับ
“กรี๊ดดดดด ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!! เมียก็ไม่เลี้ยง ลูกก็ไม่ดู ยังจะตบผู้หญิงอีก เสียชาติเกิด ทำได้ขนาดนี้ ไปตายซะเถอะไป๊ !!!” ฤกษ์พยายามห้าม “หยุด !! พอแล้ว จะหยุดไม่หยุด”
“ไม่หยุด !!”
ฤทธิ์ ผ่องใส แอ๊ด วิ่งพรวดเข้ามาในห้อง ผ่องใสกับแอ๊ดรีบลากตัวใจเริงออกจากฤกษ์ ฤทธิ์รีบมา
“พอๆ หยุด ๆ ทะเลาะกันเหมือนเด็กๆไปได้ ฤกษ์ดูลูกก่อน” ฤกษ์จ๋อยๆ “ครับ”
ฤกษ์รีบอุ้มเด็กมาโอ๋ ผ่องใสกับแอ๊ดยังล็อคตัวใจเริง ที่คลุ้มคลั่งเป็นหมาบ้า
“ก่อนที่คุณลุงจะมาสอนเริง สอนลูกตัวเองก่อนเถอะ ตบตีเมียตัวเอง โหดร้าย ป่าเถื่อนที่สุด”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 16/5 วันที่ 5 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ