อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17 วันที่ 6 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17 วันที่ 6 ก.ย.60

ฤกษ์รีบอุ้มเด็กมาโอ๋ ผ่องใสกับแอ๊ดยังล็อคตัวใจเริง ที่คลุ้มคลั่งเป็นหมาบ้า
“ก่อนที่คุณลุงจะมาสอนเริง สอนลูกตัวเองก่อนเถอะ ตบตีเมียตัวเอง โหดร้าย ป่าเถื่อนที่สุด”
ผ่องใสทนไม่ได้ สวนเลย “แต่ถ้าผู้หญิงมันทำตัวน่าตบ โดนตบซะบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร”
ใจเริงหันขวับ “ลองโดนตบดูบ้างมั้ยหล่ะ อีป้า!!!” ใจเริงดิ้นจะเข้าไปตบ
“มาสิ๊มาเล้ยยยยย คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง นังแอ๊ดล็อค”

“ค่ะ” แอ๊ดจะจับล็อค ผ่องใสตั้งท่าจะตบ ฤทธิ์รีบมาจับผ่องใส
“คุณๆ...พอๆ .. ดึกแล้ว เกรงใจเพื่อนบ้าน อายเค้าด้วย สติๆ ตั้งสติกันก่อน “
ผ่องใสสะบัดสะบิ้งไม่ค่อยเห็นด้วย บรรยากาศคุกรุ่น



บ้านพิม พิมเดินมาที่หน้าต่าง พิมมองด้วยความแปลกใจและเป็นห่วงลึกๆ พิมออกจากห้องนอนทันที

ห้องนอนฤกษ์ ใจเริงสะบัดตัวออกจากแอ๊ด
“พอกันที !!! เริงจะไม่ทนกับคนบ้านนี้อีกแล้ว มีแต่คนแก่” มองหน้าฤทธิ์กับผ่องใส “คนบ้า” มองหน้าแอ๊ด “และคนเห็นแก่ตัว” มองหน้าฤกษ์ ใจเริงด่ากราด ผ่องใสจะสวน ฤทธิ์จับตัวไว้ ใจเริงใส่ต่อ ฤกษ์อุ้มลูกยืนอยู่อีกมุม ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าใจเริง ทั้งระอาและรังเกียจ ใจเริงมองหน้าฤกษ์ แต่ฤกษ์หันข้างไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า
“เริงจะไม่อยู่แล้ว ที่ผ่านมาเริงทำหน้าที่แม่มามากพอแล้ว ทั้งอุ้มลูก ทั้งคลอดลูก ต่อไปนี้ใครเป็นพ่อก็ดูแลกันเอาเองแล้วกัน !!! เริงจะเอาชีวิตตัวเองกลับคืน !!!” ใจเริงหันไปคว้ากระเป๋าแล้วก็เดินออกไปเลย แอ๊ด ผ่องใส มองตามงง
“มันจะไปไหนของมัน”
“เอาน่า เค้าจะไปไหนก็เรื่องของเค้า” ฤทธิ์หันมาทางฤกษ์ “ไหวมั้ย” ฤกษ์พยักหน้าแทนคำตอบ)
ฤกษ์มีรอยช้ำๆ ตามตัว ตามหน้า จากรอยตบ รอยข่วนของใจเริงเต็มไปหมด ฤกษ์กอดลูกด้วยความรักและความเศร้า ลูกหยุดร้องเหมือนรู้ใจพ่อ ฤทธิ์สงสาร แล้วก็ตัดบท “ไปๆ แยกย้ายกันนอน ไป”
แอ๊ด ผ่องใส เดินนำไป ฤทธิ์มองฤกษ์อีกครั้งด้วยความสงสาร แล้วก็เดินตามออกไป ประตูปิดลง ฤกษ์วางลูกในเปล...แล้วก็ทรุดตัวลงนั่ง ฤกษ์ส่ายหน้ารู้สึกสิ้นหวัง หมดหวังกับชีวิตเหลือเกิน ไม่คิดว่าชีวิตต้องมาเจอผู้หญิงอย่างใจเริง ฤกษ์ร้องไห้อย่างหมดแรง
หน้าบ้านฤทธิ์ ใจเริงวิ่งมาหน้าบ้าน มองกลับเข้าไปในบ้านฤทธิ์ด้วยความแค้น แล้วสะบัดหน้าหันหลังให้ “ไม่เอาแล้ว !!” วิ่งออกจากบ้านไป

ใจเริงวิ่งผ่านบ้านพิม เห็นว่าที่ห้องพิมเปิดไฟอยู่ ใจเริงชะงักคิด เอาไงดี ๆๆๆ ? ... ใจเริงเหมือนจะกดกริ่งบ้าน
พิม แต่แล้วเห็นพิมเดินออกมาที่เทอร์เรซชั้นบนของบ้าน ทั้งสองมองหน้ากัน จังหวะนั้นแท็กซี่แล่นมาพอดีใจเริงโบกเรียก ก่อนก้าวขึ้นสบตากับพิมอีกครั้ง ใจเริงก้าวขึ้นรถไป พิมสังหรณ์ใจบางอย่าง “เริง”
พิมทั้งสงสัย ทั้งอยากรู้ และเป็นห่วงลึกๆ

ฤกษ์นั่งร้องไห้ในห้องข้างเตียงลูก ใจเริงเชิดหน้าปาดน้ำตาคิดหาทางออกใหม่ พิมยืนอยู่เทอร์เรซมองไปที่บ้านฤกษ์ด้วยความเป็นห่วง ..... ชีวิตของ ๓ คน เริ่มเคลื่อนเข้าสู่วังวนใหม่


คอนโดสุรทิน เสียงออดดังขึ้น ประตูห้องพักของสุรทินเปิดออก เห็นใจเริงยืนร้องไห้ หน้ามีรอยแดง สุรทินตกใจ “เริงเป็นอะไร” ใจเริงร้องไห้สะอึกสะอื้นซบสุรทิน “เริงทนไม่ได้แล้วค่ะ เริงไม่ทนอีกแล้ววววว โฮฮฮฮ”
ใจเริงร้องไห้โฮ โผเข้ามากอดสุรทิน ใจเริงสะอึกสะอื้น สุรทินค่อยๆกอดปลอบใจด้วยความสงสาร

กรุงเทพยามราตรี...แผงไฟบางจุดปิดลง ความสว่างกลายเป็นความมืดมิด ใจเริงเปลี่ยนใส่ใส่เสื้อคลุม ใจเริงยืนเศร้าๆ อยู่ที่ริมหน้าต่าง มองออกไปในถนนที่มืดมิด สุรทินเดินมาหาพร้อมกับแก้วน้ำอุ่น
“รัมอุ่นๆ เผื่อจะทำให้ผ่อนคลายขึ้น”
ใจเริงรับมา จิบนิดๆแล้วก็ระบาย “ขอบคุณค่ะ เริงไม่คิดเลย พี่ฤกษ์จะกล้าลงไม้ลงมือกับเริง ที่ผ่านมาแค่เค้าไม่สนใจ เริงยังพอทนได้ แต่ถึงขั้นตบตี เริง..” น้ำตาใจเริงจะไหลอีกรอบ “เริงรับไม่ได้จริงๆ เริงอยู่กับคนแบบนี้ไม่ได้”
สุรทินมองด้วยความเห็นใจ ใจเริงหันมาทางสุรทิน แล้วก็พูดตรงๆ น้ำเสียงขอความเห็นใจ
“ที่คุณทินบอกว่า..มีอะไรให้ช่วยขอให้บอก .. เริงขออย่างนึงได้มั้ยคะ”
“บอกมาเลยครับ” สุรทินกระตือรือร้น
“เริง....ขอมาอยู่ที่นี่สักพักได้มั้ยคะ ? เริง” ใจเริงน้ำตาร่วง “เริงกลับไปบ้านนั้นไม่ได้แล้วจริงๆ เริงไม่รู้ว่าเค้าจะทำร้ายเริงอีกเมื่อไหร่ เริง...ไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ เงินก็ไม่มี บ้านก็ไม่มี ญาติก็ไม่มี เริงไม่เหลือใครแล้ว”
ใจเริงร้องไห้น่าสงสาร .. สุรทินเห็นแล้วก็สงสาร รับแก้วรัมมาวางไว้ข้างๆ แล้วก็กอดปลอบใจ
“ได้เลยเริง..คุณอยู่ที่นี่ได้เลย..อยู่จนกว่าคุณจะสบายใจ”
ใจเริงกอดสุรทินแน่น “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก คุณดีกับเริงจริงๆ คุณมาช่วยฉุดเริงออกจากนรก มีอะไรที่เริงจะตอบแทนคุณได้ บอกมาเลยนะคะ เริงยอมทำทุกอย่าง ยอมทุกอย่าง” ใจเริงกลายเป็นลูกแมวในอ้อมกอดของสุรทิน เสียงอ้อน กลิ่นหอมอ่อนๆ และสัมผัสกอดที่แนบแน่น ปลุกเร้าอารมณ์ของสุรทินได้ไม่ยาก ทั้งสุรทินและใจเริงอารมณ์พุ่งสูงยากจะห้าม ความเร่าร้อนที่เก็บกดมานานถึงเวลาระเบิด สุรทินคลายกอด ทั้งสองคนมองหน้ากัน แววตาบ่งบอกถึงความต้องการโดยไม่ต้องพูด ใจเริงค่อยๆหลับตาสุรทินประทับริมฝีปากลงบนปากของใจเริง และโถมตัวลงบนโซฟา ... กรุงเทพราตรีนี้คงอีกยาวไกล

กรุงเทพเช้าวันต่อมา ..ใจเริงลุกจากเตียง..สุรทินนอนอยู่ข้างๆ ใจเริงหยิบเสื้อคลุมมาคลุมตัว แล้วเดินไปที่ระเบียง ...
ใจเริงเดินออกมาสูดลมหายใจรับชีวิตใหม่ .. มองไปวิวอันสวยงาม .. “ใจเริง is BACK”
หน้าบ้านพิม สปริงเกิ้ลถูกเปิด น้ำกระจาย ให้ความชุ่มชื่นกับสนามหญ้าที่แห้งผาก ผ่องใสอุ้มโจนั่งเม้า มาลี พจน์ มาลัยวรรณ พิม นั่งล้อมวงฟังอย่างสนใจ แอ๊ดคอยเสริม
“เมื่อคืนบ้านแทบแตก! เกิดมาไม่เคยเห็นคุณฤทธิ์กับคุณฤกษ์โกรธแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต”
“จริงค่ะ คุณฤกษ์กับคุณเริงทะเลาะกันเสียงดังลั่นบ้าน แอ๊ดตกใจตื่นมาเลยค่ะ”
“แล้วเค้าทะเลาะกันเรื่องอะไรคะ ?” มาลัยวรรณถามแทนใจคนทั้งบ้าน
“ก็คงเรื่องที่แม่นั่นทิ้งตาโจออกไปลั้นลาตั้งแต่เช้า กลับมาก็ตีสองตีสาม”
“แถมยังแอบขโมยของในบ้านไปขายด้วยนะคะ”
มาลีตกใจ “ว้าย” .. พิมฟังแล้วยิ่งเป็นห่วง
“ผ่องว่านะ..แม่ใจเริงต้องเจอผู้ชายคนใหม่แน่ๆ พอมดลูกเข้าอู่ แผลแห้งปุ๊บ ก็แต่งตัวชะเวิ๊บชะว๊าบเหมือนเดิม ออกไปชอปปิ้ง กลับมาก็มีของเต็มไม้เต็มมือ”
“แอ๊ดแอบเห็นตอนออกไปคอยังว่างเปล่า แต่กลับมา อุ๊ต่ะ! สร้อยเพชรพาดมาเต็มคอ”
“สงสัยผู้ชายใหม่จะให้มา นางเลยได้ใจเผ่นแน่บออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อคืน จนถึงป่านนี้ก็ยังไม่กลับมาเลยค่ะ !! แบบเนี้ย ต้องมีคนใหม่แน่ๆ” พิมชะงักคิด...นึกตอนพิมเห็นสุรทินมารับใจเริง พิมคิด... หรือว่า ... จะเป็นสุรทิน

ภายในบ้านฤทธิ์ ฤกษ์เดินมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นฤทธิ์นั่งอ่านหนังสือธรรมะไปด้วย
“พ่อ .. ตาโจอยู่ไหนครับ”
ฤทธิ์ตอบไปอ่านหนังสือไป “น้าผ่องเค้ากระเตงไปนั่งเม้าที่บ้านหนูพิมโน่นแน่ะ”
ฤกษ์ชะงักกึก...เฮ้ยย แอบใจเต้นแรง .. ไปบ้านพิม ... เอาไงดี

ภายในบ้านพิม มาลัยวรรณถามด้วยความแปลกใจ “พี่เริง..กับผู้ชายคนใหม่เนี่ยนะ มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ”
“โอ้ยยยยย คนอย่างใจเริง สะกดคำว่าช้าไม่เป็นหรอก หนูวรรณก็รู้”
“แต่ถึงจะเจอ ก็ไม่น่าจะไปกันง่ายๆ ลูกทั้งคนจะทิ้งไปได้ยังไง” มาลีเปรย พิมฟังแล้วก็คิด..สงสารเด็ก
“แม่นั่นคงคิดว่าตาโจเป็นเครื่องมือจับคุณฤกษ์ซะมากกว่า คงไม่คิดว่าเป็นลูก” พิมสะเทือนใจ “จะว่าไป ถ้าเจอคนใหม่จริงๆ แล้วก็ไปแบบไม่มาเลยยิ่งดี ผ่องก็คุยกับคุณฤทธิ์ คุณฤกษ์แล้วนะคะ เด็กคนเดียวเลี้ยงกันเองได้”
ผ่องใสพูดจบ ตาโจก็ร้องสวนขึ้น ผ่องใสเขย่าตัว “อ้าว ตาโจ เป็นอะไรอยู่ ๆ ก็ร้อง”
พจน์แซว “คงรู้ว่าคุณผ่องเม้าแม่เค้าหล่ะสิ เด็กนี่ฉลาดนะเนี่ย”
“เออ สงสัยจะจริง แหม! รักแม่เหลือเกินนะตาโจ โอ๋ๆๆๆ” โจร้องดังขึ้น “อ้าวเป็นอะไรเนี่ย ยิ่งโอ๋ยิ่งร้อง”
ผิองใสคิดๆ แล้วก็ปิ๊งไอเดีย รีบหันมาดราม่ากับพิม “หนูพิม ช่วยน้าอุ้มหน่อยสิ เผื่อจะเงียบ”
“เอ่อ..แต่พิมไม่ค่อยได้อุ้มเด็กนะคะ”
ผ่องใส/แอ๊ด มองหน้ากันแล้วก็เชียร์ “ก็ลองดูๆ .. / ใช่ค่ะ อุ้มเลยค่ะคุณพิม”
มาลี / มาลัยวรรณ พยักหน้าเชียร์ .. พิมใจอ่อน ยอมรับตาโจมาอุ้ม ผ่องใสส่งโจให้พิม..พิมค่อยๆรับมา..พิมลุกขึ้นยืนเขย่าๆตัวเบาๆ .. ใช้พลังความรัก ความเย็นของตัวเองปลอบใจเด็กน้อย .. ตาโจค่อยๆเงียบลง คนอื่นๆมองหน้ากัน ตกใจ ผ่องใสยิ้มกริ่มพอใจ พิมอุ้มตาโจ..ดวงตาใสๆของโจมองพิม ในแว่บนั้นเองพิมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เชื่อมถึงกัน

ฤกษ์เดินเข้ามาในห้องรับแขก...ฤกษ์เห็นภาพพิมกำลังอุ้มลูก ฤกษ์ถึงกับชะงักยืนนิ่งค้าง เห็นพิมอุ้มลูกอย่างอ่อนโยน..พิมยิ้มน้อยๆ มองโจด้วยความเมตตา .. เสียงเด็กหัวเราะรับเวลาที่พิมหยอก คนในบ้านหัวเราะตาม
ทำให้ฤกษ์น้ำตาคลอๆ เหมือนภาพฝันที่เฝ้ารอ แต่ไม่เคยเป็นจริง มาลัยวรรณหันมาเห็นฤกษ์พอดี “พี่ฤกษ์”
ทุกคนหันไป.. พิมหันมาด้วย เห็นฤกษ์ยืนอยู่ ฤกษ์กระพริบตาไล่น้ำตา แล้วก็ยิ้มนิดๆ ให้พิม .. พิมแอบใจเต้น
วางหน้าไม่ถูก ต่างคนต่างเก้อเขิน ผ่องใสรีบบอก
“นี่คุณฤกษ์! หนูพิมเก่งมากเลยนะคะ เมื่อกี๊ตาโจร้องไห้จ้า แต่พอหนูพิมรับไปอุ้มแป๊บเดียว เงียบกริบ แถมยังหัวเราะอีกต่างหาก” พิมเขินๆ มาลัยวรรณเห็นอาการแล้วเริ่มหวั่นใจแทนเทิดพันธ์
มาลี กับ พจน์ยิ้มๆ ลึกๆในใจก็แอบเชียร์ ฤกษ์ยิ้ม “ดีจัง” แล้วก็เกิดอาการอีลั่กอีเลื่อกันหนึ่งลมหายใจ จนพจน์พูดขึ้น
“เออ! พ่อเพิ่งนึกได้ว่าตัดหญ้าค้างไว้ พ่อขอตัวไปตัดหญ้าต่อก่อนนะ แม่ไปช่วยพ่อไป”
มาลีมองพจน์งงๆ พจน์พยักหน้า มาลีเข้าใจทันที “ได้จ้ะ แม่ไปช่วยพ่อก่อนนะ”
ผ่องใสมองหน้าแอ๊ด แล้วก็รับมุก “แอ๊ดงั้นเราไปซักผ้าอ้อม ล้างขวดนมให้ตาโจกัน ที่มีใช้ไปหมดแล้ว ไปๆ”
“ไปค่ะ”
“ฝากคุณฤกษ์พาตาโจกลับบ้านด้วยนะคะ” ฤกษ์ยังไม่ทันจะรับคำ ผ่องใสกับแอ๊ดก็รีบเดินออกไปเลย เหลือมาลัยวรรณ ฤกษ์ พิม แป่ว .. มาลัยวรรณเริ่มรู้ตัวว่าเป็นส่วนเกินเลยโพล่งขึ้นมา “โอ้ยยย เกือบลืม !!”
พิมดักคอ “จะไปไหนอีก ?”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17 วันที่ 6 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ