อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/2 วันที่ 6 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/2 วันที่ 6 ก.ย.60

“ฝากคุณฤกษ์พาตาโจกลับบ้านด้วยนะคะ” ฤกษ์ยังไม่ทันจะรับคำ ผ่องใสกับแอ๊ดก็รีบเดินออกไปเลย เหลือมาลัยวรรณ ฤกษ์ พิม แป่ว .. มาลัยวรรณเริ่มรู้ตัวว่าเป็นส่วนเกินเลยโพล่งขึ้นมา “โอ้ยยย เกือบลืม !!”
พิมดักคอ “จะไปไหนอีก ?”
มาลัยวรรณยิ้มแหยๆ “ไปตากผ้าค่ะ คือว่าซักผ้าค้างเอาไว้ เครื่องปั่นเสร็จพอดี แหะๆ พี่ฤกษ์ตามสบายนะคะ”
ฤกษ์กับพิมได้อยู่กันสองต่อสอง...ต่างคนต่างเขิน...

มาลัยวรรณเดินออกมาจากห้องรับแขก แอบมองพิมกับฤกษ์อีกที แอบกังวลถึงเทิดพันธ์ เสียงไลน์เข้าดังขึ้น มาลัย วรรณหยิบมาอ่าน เป็นไลน์ของเทิดพันธ์ “อยู่บ้านหรือเปล่า ? โทร.หาพิมไม่รับสาย ใกล้ถึงแล้วนะ CU”
มาลัยวรรณตกใจ “เฮ้ย!” มาลัยวรรณคิดๆ เอาไงดี แล้วก็ตัดสินใจรีบเดินออกไปดักรอเทิดพันธ์ที่หน้าบ้าน



พิมเผชิญหน้ากับฤกษ์ “พี่ฤกษ์...สบายดีมั้ยคะ”
“ถ้าต้องตอบตามมารยาทก็... “สบายดีครับ””
“แล้วถ้าตอบแบบไม่มีมารยาทหล่ะคะ” ฤกษ์ขำ “ตกต่ำสุดๆ ตกงาน เมียทิ้ง”
พิมสวน “เมียคนไหนคะ”
“พี่มีเมียคนเดียว พิมก็รู้” ฤกษ์อ้อน พิมทำนิ่งๆมีฟอร์ม ทั้งที่ในใจตื่นเต้นเบาๆ^^
“ส่วนอีกคน..คงเป็นกรรม แต่ตอนนี้..คงใกล้หมดกรรม เริงเค้าคงหาที่เกาะใหม่ได้แล้วมั้ง”
ฤกษ์แย๊บๆถามเรื่องเทิดพันธ์ “แล้วพิมหล่ะ..เป็นยังไงบ้าง ? วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ”
“ร้านหยุดน่ะค่ะ หยุดทุกวันจันทร์”
“แล้ว..เรื่องที่ว่าจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับ..คุณเทิด .. เป็นยังไงบ้าง” ฤกษ์รอคำตอบด้วยความลุ้น

หน้าบ้านพิม มาลัยวรรณยืนชะเง้อลุ้นๆ รถเทิดพันธ์มาจอด มาลัยวรรณรีบเดินไปหา เทิดพันธ์ลงจากรถพร้อมถุงของกินเต็มมือ มาลัยวรรณรีบเข้ามาทักทาย
“สวัสดีคุณ! ฉันมีธุระต้องไปทำหน้าปากซอยคุณขับรถพาฉันไปหน่อยนะ”
“ได้ๆ ขอเอาของไปเก็บในครัวก่อน” มาลัยวรรณรีบห้าม “ไม่เป็นไร ค่อยกลับมาเก็บก็ได้”
“ไม่ได้ มีไอติม ร้านโปรดของพี่สาวคุณ ผมเอาไปเข้าตู้เย็นก่อนเดี๋ยวละลาย”
มาลัยวรรณยื้อ “แค่แป๊บเดียว ไม่ละลายมากหรอกน่า เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว” เทิดพันธ์เริ่มเอะใจ มองหน้ามาลัยวรรณ
“ปกติเป็นคนพูดง่ายๆ ไม่งองแง วันนี้เป็นอะไร ทำเหมือนไม่อยากให้ผมเข้าไปในบ้าน หรือว่า .. ในบ้านมีอะไร”
มาลัยวรรณอึ้งไป ไม่ชอบโกหกเลยยิ่งดูมีพิรุธ เทิดพันธ์รู้ทันที ไม่ถามต่อ ไม่พูดต่อ แต่เดินเข้าบ้านไปเลย
“คุณ! คุณเทิด!” มาลัยวรรณรีบเดินตามไป

พิมตอบแบบกลางๆ ลึกๆก็อยากจะแกล้งฤกษ์ “ก็ดีค่ะ พิมกับคุณเทิดก็ มีความสุขกันดี”
“แล้ว...จะมีข่าวดีบ้างหรือเปล่า”
“ก็...น่าจะเร็วๆนี้ เห็นคุณเทิดเค้าเกริ่นๆกับวรรณอยู่เหมือนกัน อาจจะแอบวางแผนอะไรกันอยู่มั้งคะ”
ฤกษ์สะอึก...ใจหายวาบ เศร้า จ๋อย “ยินดีด้วยนะ”
ทันใดนั้น...เทิดพันธ์เดินเข้ามาพอเห็นว่าฤกษ์ยืนคุยกับพิมก็ชะงักกึก..รู้ทันทีว่าทำไมมาลัยวรรณไม่ให้เข้ามา พิมหันมาเห็นเทิดพันธ์พอดี “คุณเทิดมาพอดี” ฤกษ์หันมา..เทิดพันธ์กับฤกษ์เผชิญหน้ากัน ต่างคนต่างเก้อๆ มาลัยวรรณเดินตามมาถึง มองเทิดพันธ์ด้วยความเป็นห่วง ฤกษ์รวบสติได้เร็วกว่าก็ทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ
“สวัสดีครับ” เทิดพันธ์ยิ้มรับ “ผมกำลังจะกลับพอดี ขอบใจพิมมากที่ช่วยอุ้มตาโจ กลับบ้านเรานะลูกนะ”
ฤกษ์ยิ้ม ความเป็นพ่อในตัวฤกษ์ฉายออกมาอย่างอบอุ่นและน่ารัก พิมส่งโจให้ฤกษ์ สองคนต้องอยู่ใกล้กันในจังหวะที่ต้องรับส่งลูกได้ใกล้ชิดกัน ทั้งฤกษ์และพิมรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เทิดพันธ์มองเห็น และสัมผัสได้เช่นกัน มาลัยวรรณยิ่งเป็นห่วง ฤกษ์เศร้า ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ ฤกษ์รับลูกมาจากพิมแล้วก็อุ้มเดินออกไป ระหว่างที่ผ่านเทิดพันธ์ก็ยิ้มนิดๆให้ เทิดพันธ์ยิ้มรับ ยิ่งเห็นว่าฤกษ์เริ่มมีสติ เทิดพันธ์ยิ่งหวาดหวั่น
หน้าบ้านพิม ฤกษ์ลูกอุ้มลูกเดินออกไปอย่างเศร้าๆ (น่าสงสาร)

ภายในบ้านพิม เทิดพันธ์แววตาคุร่นคิดบางอย่าง พิมรีบพูดแก้เก้อ
“ขอบคุณมากนะคะ ซื้อของมาฝากเยอะแยะเลย พิมเอาไปเก็บในครัวนะคะ”
มาลัยวรรณเสนอตัว “วรรณไปเก็บให้เองค่ะ” มาลัยวรรณรีบเข้ามารับของจากเทิดพันธ์ “พี่พิมอยู่คุยกับเจ้านายเถอะค่ะ” มาลัยวรรณกำลังจะเดินออกไป มาลีกับพจน์เดินเข้ามาพร้อมกับเช็ดมือเช็ดเหงื่อ มาลีเห็นเทิดพันธ์ยืนหันหลังนึกกว่าฤกษ์ “นี่จะเที่ยงแล้ว ฤกษ์จะอยู่ทานข้าวด้วยกันมั้ยลูก”
เทิดพันธ์หันมาสวัสดี..มาลีสะอึก “ว้ายยยย” แล้วก็ยกมือรับไหว้ พจน์ชะงักด้วย ยิ้มแห้งๆ “แหะๆ” มาลัยวรรณหันมา “สงสารเจ้านาย” พิมนิ่งๆ แต่ก็แอบทำตัวไม่ถูก
“พี่ฤกษ์กลับไปแล้วค่ะแม่ คุณเทิดซื้อของมาเต็มเลย พิมไปจัดใส่จานมาทานด้วยกันเลยนะคะ ไปวรรณ”
พิมเดินไปหามาลัยวรรณ ทันใดนั้นเองเทิดพันธ์ก็ตัดสินใจพูดขึ้น “เดี๋ยวครับพิม” พิมหยุด เทิดพันธ์หันมาทางพ่อแม่ “คุณอาครับ.. ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคือ .. ผมจะขอแต่งงานกับพิมครับ”
มาลัยวรรณอึ้ง มาลีกับพจน์มองหน้ากัน .. เอาไงดี พิมรู้สึกแปลกๆ
“ผมกับพิมก็รู้จักกันมานานแล้ว ผมทำทุกอย่างตามธรรมเนียม เข้าตามตรอกออกทางประตู เราสองคนก็โตเป็นผู้ใหญ่ ผมคิดว่ามันไม่เร็วเกินไป ถ้าจะขอแต่งงานตอนนี้ .. คุณอาทั้งสองคิดว่ายังไงบ้างครับ”
“อาสองคนยังไงก็ได้อยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวเค้า พิม....ว่ายังไง” พิมอึกๆอักๆ พูดไม่ถูก
“พิมเอ่อ” เทิดพันธ์ลุ้น มาลัยวรรณลุ้นกว่า “พิม” พิมมองหน้าเทิดพันธ์
“ขอเวลาคิดอีกหน่อยนะคะ พิมเพิ่งหย่ามาไม่นาน ขอพิมตั้งหลักสักพักนะคะ”
“ได้ครับ .. ผมรอได้ ผมถือว่าวันนี้ได้แสดงเจตนารมณ์ไปแล้วนะครับ ผมจริงใจ และจริงจังกับคุณพิม คำตอบจะเป็นยังไงผมรับได้ทั้งนั้น” เทิดพันธ์พูดด้วยความหนักแน่น พิมหนักใจ มาลัยวรรณอึ้ง..รู้สึกจี๊ดหัวใจ

สองสามวันต่อมา รถลิมูซีนหรูมาจอดเทียบที่หน้าคอนโดริมทะเล มีคนวิ่งมาเปิดประตู ใจเริงลงจากรถมองคอนโดตรงหน้าด้วยความพอใจ สุรทินเดินมาหา สองคนเดินควงกันเข้าไปด้านใน

ประตูห้องเปิดออก เห็นห้องพักหรู มีสระว่ายน้ำส่วนตัว ใจเริงยิ้มปลื้มสุดๆ สุรทินเดินมาพร้อมแก้วเชมเปญ ใจเริงรับมาชนแก้วดื่มอย่างมีความสุข ใจเริงกระโดดน้ำลงในสระหรู ว่ายมาเกาะสระมองออกไปที่ทะเลสวยงาม ใจเริงหันมาทางสุรทิน เห็นพนักงานจัดอาหารอย่างหรูไว้ให้ที่ริมสระ สุรทินนั่งรอ ใจเริงยิ้มรับ

ใจเริงทานมื้อค่ำในห้องกับสุรทินเพียงลำพัง เทอร์เรซของห้องพักหรู สุรทินกำลังบรรจงสวมแหวนเพชรเม็ดงาม
ให้ใจเริง ใจเริงชูนิ้วที่สวมแหวนล้อกับแสงไฟ แล้วหันมาโผกอด พร้อมกับคิสเบาๆที่แก้มสุรทิน
“แหวนสวยมาก มันใช่มากๆเลยค่ะ พอมาอยู่ที่นิ้วเริงมันคือ..แบบเพอร์เฟค!” สุรทินยิ้มรับ
ใจเริงหอมแก้มสุรทินฟอดใหญ่ “ขอบคุณมากเลยนะคะ เริงไม่รู้จะพูดอะไร ขอบคุณทุกอย่าง..เริงเกือบลืมชีวิตที่มีความสุขแบบนี้ไปแล้วนะคะเนี่ย” ใจเริงมองไปรอบๆแล้วก็สูดลมหายใจรับความสุขเข้าปอด ...มีความสุข
สุรทินยิ้ม “ผมก็มีความสุข” ใจเริงมองสุรทินแล้วก็ถามอ้อนๆ “เริงยังไม่เคยถามคุณเลย ..ทำไมคุณทินถึงฝังใจกับเริงมากขนาดนี้คะ คุณบอกว่า..ชอบเริงตั้งแต่เจอกันครั้งแรก..ทำไมถึงไม่เคยลืมเริงเลยคะ”
สายตาใจเริงมาดมั่นเป็นประกาย “ผมคงเป็นคนชอบสะสมมั้งครับ”
ใจเริงเลิกคิ้ว งงๆ สุรทินขำ แล้วขยายความ..น้ำเสียงนุ่ม คำพูดสวยงาม แต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันบางอย่าง
“เหมือนคนที่ชอบงานศิลปะ ก็จะพยายามหางานศิลป์ชิ้นเยี่ยมมาครอบครอง ผมเป็นคนชอบของสวยๆงามๆ ชอบของที่หายาก ของที่ยูนีค โดดเด่นไม่เหมือนใคร..ผมถึงชอบงานจิวเวอรี่เพราะอัญมณีแท้ๆสวยๆยุคนี้หายาก ถ้ามีโอกาสผมก็อยากได้มาเป็นของตัวเอง”
ใจเริงยิ้ม “คุณทินเปรียบเริงเป็นอัญมณีเลยเหรอคะ? ไม่รังเกียจที่เริงเคยแต่งงาน แล้วก็มีลูกแล้วเหรอคะ?”
“เพชรเกือบทุกเม็ดบนโลกก็มีตำหนิทั้งนั้น แต่มันก็ไม่เคยทำให้เพชรเปลี่ยนเป็นก้อนหิน ใจเริงที่ผมเจอวันแรก กับใจเริงในวันนี้ ก็คือคนคนเดียวกัน .. ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง” ใจเริงแทบลอย...ยิ้มกว้าง แววตาสดใสเป็นประกาย
“So Sweet หวานมากกกกก เริงรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ขอบคุณนะคะที่ชุบชีวิตใหม่ให้เริง.. ขอบคุณจริงๆค่ะ”
ใจเริงโผเข้ามากอดสุรทิน...ความสุขล้นปรี่ .. สุรทินกอดรับใจเริง ยิ้มที่มุมปากมีความสุขเช่นกัน

ด้านนอกตรงข้ามห้องพัก ภาพจากกล้องที่ปรับระยะชัด เห็นสุรทินและใจเริงจากเบลอจนชัด กำลังกอดคลอเคลียกัน ไม่เปิดหน้าเห็นแต่ด้านหลัง กำลังพูดมือถืออีกมือหนึ่ง
“ค่ะพ่อ ท่าทางจะเลยเถิดอีกแล้ว พ่อส่งคนมาเลยค่ะ หนูคงต้องตัดไฟแต่ต้นลม พรุ่งนี้นะคะ ขอบคุณค่ะพ่อ”

วันรุ่งขึ้น ใจเริง สุรทินนั่งเล่นอยู่ที่หาดหน้าคอนโดหรู
“เริงจำได้ว่าคุณทินมีบ้านพักอยู่อังกฤษ เราหาเวลาไปพักผ่อนกันมั้ยคะ”
“ได้ซีครับ แต่ให้ผมว่างจากงานก่อนนะครับ”
“ได้ค่ะ คุณทินขา เซลฟี่กันค่ะ” ใจเริงรีบคว้ามือถือมา สุรทินลุกจากที่นอนทันที
“เดี๋ยว! ถ่ายรูปแล้วจะเอาไปทำอะไร”
“ก็โพสต์ลงไอจีเริง ประกาศให้โลกรู้ว่าเริงมีความสุขที่สุดในโลก เพราะมีผู้ชายที่แสนดีอย่างคุณทินคอยดูแลไงคะ” ใจเริงยิ้มกว้าง สุรทินดึงมือถือมา “ไม่ได้ ผมไม่ชอบออกสื่อ” ใจเริงชะงัก
“แต่ก็แค่ไอจีเองนะคะ แล้วคุณก็ออกสื่อประจำอยู่แล้ว”
“นั่นมันในงานครับ” ใจเริงสะอึก หน้าเจื่อนๆ จนสุรทินต้องอ่อนลง
“เอาเป็นว่าตอนนี้ผมไม่พร้อม ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ผมจะบอกนะ”
“ก็ได้ค่ะ แต่ที่ไม่อยากให้เริงลง เพราะไม่อยากให้ใครบางคนเห็นหรือเปล่าคะ”
สุรทินยิ้ม..เป็นรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความขี้เล่นแต่แอบโหด ดูไม่ออก “คิดมาก ผมก็แค่ไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งเรื่องส่วนตัว .. ก็แค่นั้น . .อย่าคิดมากนะ” สุรทินยิ้มปลอบใจใจเริง
“ก็ได้ค่ะ เริงจะไม่คิดมาก คิดมากไปก็ปวดหัว หน้าแก่ด้วย ขอตักตวงความสุขตรงหน้าไว้ก่อนดีกว่าค่ะ”
“ฉลาดมาก” สุรทินยิ้ม พร้อมกับชูแก้ว ใจเริงยิ้มกว้าง เชื่ออย่างหมดหัวใจ สุรทินยิ้มรับ ในรอยยิ้มมีบางอย่างเคลือบอยู่อย่างเลือดเย็น ห่างออกมา....บางคนนอนอยู่ริมหาดอีกด้านเฝ้าดูอยู่

ใจเริงควงสุรทินเดินเข้ามาในคอนโดอย่างร่าเริง เป็นทางเปลี่ยวจะขึ้นตึก
“วันนี้เราไปทานอาหารอิตาเลียนกันนะคะ เริงไม่อยากดินเนอร์ที่ห้องแล้ว อยากไปอวดตัว อวดเครื่องเพชรบ้าง ฮิฮิ”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/2 วันที่ 6 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ