อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/3 วันที่ 6 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/3 วันที่ 6 ก.ย.60

ใจเริงควงสุรทินเดินเข้ามาในคอนโดอย่างร่าเริง เป็นทางเปลี่ยวจะขึ้นตึก
“วันนี้เราไปทานอาหารอิตาเลียนกันนะคะ เริงไม่อยากดินเนอร์ที่ห้องแล้ว อยากไปอวดตัว อวดเครื่องเพชรบ้าง ฮิฮิ”
สุรทินยังไม่ทันตอบ..ทันใดนั้นเองก็มีผู้หญิงพุ่งเข้ามากระชากหัวใจเริงจนหน้าหงาย แล้วก็ตบอย่างแรง เพี้ยะ! ใจเริงร้องด้วยความตกใจ “กรี๊ด!!!!!แก..แกเป็นใครมาตบฉันทำไมเนี่ย”
มือตบไม่ตอบ แต่ซัดอีกฉาดใจเริงหน้าหันตกใจ คนในล็อบบี้แตกตื่น มือตบยังลุยเข้ามาตบใจเริง
“อีบ้า !! แกจะบ้าหรือไง คุณทิน!!! คุณทินช่วยเริงด้วย”

สุรทินเห็นแล้วทำหน้าเบื่อหน่าย แล้วก็สั่งขึ้น “หยุด !!!” มือตบยังไม่หยุด สุรทินตะโกน“
“จิล” สั่งให้คนของคุณหยุดเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่หยุดผมจะโกรธ และถ้าผมโกรธคุณรู้ใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น”


ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาอย่างมีอำนาจ “พอได้แล้ว”
มือตบหยุด ใจเริงทั้งเจ็บทั้งงง มองขวับไปที่ต้นเสียง เปิดตัว “จิล” หญิงสาวในชุดเฟอร์ลุกจากโซฟามุมหนึ่งของล็อบบี้ จิลเดินมาทางใจเริงพร้อมกับมีบอดี้การ์ดสาวตามประกบมาหนึ่งคน “กะ...แก...เป็นใคร ? นี่มันอะไรกัน”
จิลเดินมาหาใจเริง น้ำเสียงจิกสุดฤทธิ์ “ถ้าคิดจะนอนกับ “ผัว” ชาวบ้าน หัดจำหน้าเมียเค้าไว้ด้วย จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้” ใจเริงงง อึ้ง ใจเริงมองสุรทิน “เมีย ? ผัว ? ทินคะ...นี่มันคืออะไร ? เริงงงไปหมดแล้ว”
จิลกรอกตามองบน “ตบอีกสักชุด เพื่อนางจะเก็ทว่าอะไรเป็นอะไร?” มือตบกำลังจะพุ่งเข้าไป ใจเริงร้องกรี๊ด “กรี๊ดดดดด อย่าเข้ามานะ ทินคะ ช่วยเริงด้วย” ใจเริงรีบวิ่งมาเกาะแขนสุรทิน
“พอได้แล้วจิล คุณทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง” ใจเริงมีความหวัง สุรทินพูดต่อ “ทีหลังถ้าจะมาบอกผมก่อน ผมจะได้ไม่ต้องเดินเข้ามาด้วย ผมไม่ชอบเห็นภาพความรุนแรง” ใจเริงชะงัก เอ๊ะ !!! ใจเริงมองหน้าสุรทิน
“ก็จิลโทร.แล้วคุณไม่รับ จะบอกได้ไงหล่ะ” ใจเริงมองหน้าจิล
“ส่งข้อความมาก็ได้”
“ส่งแล้วจะอ่านมั้ยหล่ะ” ใจเริงแทรกขึ้นด้วยความทนไม่ได้ “เดี๋ยวนะ พูดแบบนี้แปลว่าอะไร ถ้ารู้แล้วจะเอาตัวรอดเหรอ ไม่คิดจะปกป้องเริงเลยหรือไงหะ” ใจเริงโกรธ
จิลขำ “ปกป้อง? หวังว่าคนอย่างสุรทินจะมาปกป้อง ฝันไปเหอะ สิ่งเดียวที่เค้าจะปกป้องก็คืออวัยวะที่เอาไว้ใส่ถุงยาง” ใจเริงช็อคอีกรอบ !! สุรทินเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ด้วยน้ำเสียงเลือดเย็น สุรทินส่ายหน้า
“เชิญตบ ด่า จิก ตี กันตามสบาย ผมเหนื่อย จะนอนแล้ว”
สุรทินแกะแขนใจเริงออก และดันไปหาจิล แล้วก็เดินไปเลย ใจเริงเหวอ “คะ..คุณทิน !!”
จิลดึงไหล่ใจเริงให้หันหน้ามา “ฟังไว้นะ !! เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่โดนคนของฉันตบสั่งสอน แต่เป็นคนที่นับไม่ถ้วน บางคนรู้ว่าเค้ามีเมียแล้วยังมายุ่ง แบบนั้นฉันจัดหนัก แต่ในฐานะที่เธอไม่รู้ฉันมีโปรโมชั่นให้ รุมเลย จะได้จบไวๆ”
ใจเริงร้องกรี๊ด “กรี๊ดดดดด อย่าเข้ามานะ อย่านะ ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย”
ใจเริงรีบวิ่งหนี ใจเริงวิ่งไปพลางโยนของใส่นังมือตบทั้งสองคนที่กำลังพุ่งขึ้นมา ความโกลาหลวุ่นวายบังเกิดขึ้น ใจเริงดูน่าสังเวชมาก ใจเริงวิ่งมาถึงหน้าลิฟท์ มีรปภ.เข้ามาล็อคตัวมือตบไว้ทัน ใจเริงรีบพรวดเข้าลิฟท์อย่างลนลาน รอดมาได้อย่างหวุดหวิด

ใจเริงในลิฟท์ช็อค...ใจเริงสับสนวุ่นวายไปหมด ภาพตอนสุรทินดีด้วย ตอนสุรทินเย็นชา และแกะมือออกอย่างไม่ใยดี เหมือนคนละคน ใจเริงช็อคคคคคค !! นี่มันคืออะไร ?

ที่ห้องพัก สุรทินรินจินใส่แก้ว เสียงกริ่งดังรัวๆ สุรทินมาเปิดหน้าเซ็ง ใจเริงโวยวาย
“นี่มันอะไรกัน คุณมีเมียแล้วทำไมไม่บอกเริง”
สุรทินขำ “บอกแล้วคุณแคร์เหรอถามจริง ผู้ชายคนก่อนก็มีเมียแล้วไม่เห็นคุณแคร์เลย” ใจเริงจี๊ดดดดดด ไม่ยอม
“นี่คือตัวตนที่แท้จริงของคุณเหรอ ? ไหนบอกว่ารักมาก รักตั้งแต่แรกพบ จะดูแลอย่างดี เป็นของมีค่าเป็นเพชร แล้วนี่มันคืออะไรหะ”
“ผู้หญิงนี่เพ้อเจ้อนะ คิดว่าผู้ชายแบบนั้นมันจะมีจริงๆหรือไง จะบอกให้นะผู้ชายปากหวานหวังหลอกฟันทั้งนั้น คนดีจริงๆเค้าไม่พูดกันมากหรอก” ใจเริงอึ้ง “แล้วอีกอย่าง..ผมชอบอัญมณีจริง..แต่พอได้มาแล้วผมก็ขาย...ผมเป็นคนขี้เบื่อ” สุรทินเหี้ยม ใจเริงกรี๊ดดดดด
“ทุเรศที่สุดเลย แกโกหกฉัน แกหลอกฉัน แกหลอกฉันทำไม” ใจเริงทุบสุรทินด้วยความโกรธและเอาแต่ใจ
“มาหลอกฉันทำไม !!! กรี๊ดดดด” สุรทินใช้หลังมือตบใจเริงทีเดียวเพี้ยะ! โดนแบบเต็มๆ ใจเริงช็อคเลย อึ้ง
สุรทินพูดนิ่มๆแต่โหด “อย่ามาโวยวาย ระหว่างเราสองคนมันไม่มีความจริงใจอยู่แล้ว คุณมาหาผมเพื่อผลประโยชน์ ผมก็เข้าหาคุณเพื่อผลประโยชน์ วิน-วิน อย่ามาเรียกร้อง ผมไม่ใช่ผู้ชายแสนดีที่คุณเคยผ่านๆมา เมียผมก็ไม่ใช่แม่พระเหมือนคุณพิม” ใจเริงจี๊ดดด “กลับไปซะ !!!” ใจเริงน้ำตาร่วง โพล่งออกมาเลย
“กลับ” ใจเริงอ่อนลงนิดๆเพราะรู้ว่าแข็งไม่ได้ “จะให้กลับไปไหน คุณก็รู้ว่าเริงไม่เหลือใคร ไม่มีทางไปแล้ว”
ใจเริงน้ำตาร่วง สุรทินถอนใจ เดินไปเปิดเซฟ หยิบเงินมาหนึ่งปึก โยนให้ใจเริง “สองแสนเอาไปหาทางออกของชีวิตตัวเอง .. ผมให้ได้แค่นี้ ถ้าไม่รีบไป เมียผมส่งคนมาตบคุณต่อแน่ แล้วอย่าหวังว่าจะช่วย โตๆกันแล้ว ดูแลตัวเอง”
สุรทินพูดอย่างเลือดเย็น ใจเริงกรี๊ดดดดดดดดดด สุรทินพูดนิ่งๆ
“จะกรี๊ดจนโดนตบอีกรอบก็ตามใจ” สุรทินเดินไปอย่างไม่ไยดี
ใจเริงแค้น ปาของใส่ เกลื่อนกราดเต็มห้อง สุรทินเดินเข้าห้องนอนไปไม่สนใจ
“ไอ้บ้า !! คิดว่าเงินแค่นี้จะซื้อฉันได้เหรอหะ ? แค่นี้มันจะชดใช้ได้หรือไงหะ?”
ทันใดนั้นเสียงจิลดังมาจากหน้าห้อง “ไปที่ห้องคุณทิน !!!”
ใจเริงตกใจ เลิ่กลั่ก เอาไงดีๆ ใจเริงจะหนี แต่เหลือบไปเห็นเงินที่วางอยู่ใจเริงกลืนน้ำลายตัวเอง รีบหยิบเงินแล้วก็วิ่ง
ลนลานมาหลบหลังประตู พอมือจิล กับ บอดี้การ์ดเดินพรวดเข้ามา ใจเริงก็รีบวิ่งหนีออกไป
“ไหนๆ มันอยู่ไหน คุณทินนังเมียน้อยคุณอยู่ไหน” จิลกวาดสายตามองหาใจเริงเหมือนฮายีน่ามองหาเหยื่อ

ใจเริงรีบหนีมาที่เคาน์เตอร์ ใจเริงรีบวิ่งมาหลบที่หลังเคาท์เตอร์ พนักงานคอนโดงงๆ ใจเริงรีบบอก
“ฉันจะเช่ารถไปกรุงเทพเดี๋ยวนี้เลย”
“มีค่าบริการห้าพันนะคะ” ใจเริงดึงเงินออกมาแล้วรีบส่งให้เลย “เอาไปเลย เอาเงินไปเลย หารถให้ฉันเดี๋ยวนี้!!”
“ค่ะๆ” พนักงานรีบเดินไป ใจเริงซุกตัวหลบอยู่ใต้เคาน์เตอร์ ตัวสั่นด้วยความกลัว .. “นี่มันอะไรกัน นี่มันอะไรกัน” ความงุนงง สงสัย ความหวาดกลัว วนเวียนอยู่ในหัวใจเริง

ภายในโรงแรมขนาดกลาง ใจเริงเดินเข้ามาในห้อง..นั่งทรุดลงกับพื้น ตรงหน้าเป็นกำแพงกระจก .. ใจเริงดูหน้าตัวเองที่ยับเยิน แล้วก็ร้องไห้ออกมา เสียงสะอื้นอันเจ็บปวดของใจเริงดังก้อง

เช้าวันต่อมา บ้านพิมบรรยากาศสดใส เสียงร้องไห้ของโจดังมาจากในบ้านพิม ผ่องใสอุ้มโจอยู่ พิม มาลี ยืนอยู่ด้วย
“ตาโจไม่รู้เป็นอะไร ร้องไห้ตั้งแต่เช้า ใครอุ้มก็ไม่เงียบ คุณฤกษ์ก็ออกไปซื้อของกับคุณฤทธิ์ น้าเลยต้องมาหาหนูพิม หนูพิมลองอุ้มตาโจดูอีกทีได้มั้ยจ๊ะ ? เผื่อเด็กจะหยุดร้อง นะๆ ถือว่าช่วยเด็กทำบุญ”
พิมรับด้วยความเต็มใจ “ได้ค่ะ โจมาหาน้าพิมนะ”
พิมรับมาอุ้มอย่างเต็มใจ พิมเขย่าๆ โอ๋ๆ ตาโจหยุดร้องอีกครั้ง ผ่องใสดีใจดี๊ด๊า
“อุ๊ยตาย เงียบจริงๆด้วย ตาโจคงจะชอบหนูพิมมากๆเลยนะคะเนี่ย อุ้มทีไร หยุดร้องทุกที งั้นน้าฝากไว้เลยนะ น้าขอกลับไปเตรียมอาหารกลางวันก่อนนะ ฝากด้วยนะจ๊ะ” ผ่องใสจะเดินกลับไป ผ่านมาลี ผ่องใสกระซิบ
“ให้อุ้มบ่อยๆจะได้ติดมือ เผื่ออยากจะรับเป็นลูกถาวร รับลูกแล้วก็รับพ่อด้วย คริคริ”
มาลียิ้มแห้งๆ เอ่อ... “เมื่อวานผู้ชายอีกคนเพิ่งมาขอแต่งงาน” พิมอุ้มโจด้วยความรัก และเริ่มผูกพันขึ้นเรื่อยๆ

แผงหนังสือหน้าตลาด มาลัยวรรณยืนดูหนังสือเดินทางประเทศอังกฤษ ในมือมีถุงโรตีสายไหม เสียงเทิดพันธ์ดังขึ้น
“จะแอบหนีเที่ยวเหรอ” มาลัยวรรณสะดุ้งหันมา เป็นเทิดพันธ์ยืนอยู่ข้างๆ รีบวางหนังสือเก็บ
“เปล๊า! ก็ดูไปเรื่อยเปื่อย” เทิดพันธ์ถือของเต็มสองมือ น้ำเต้าหู้ ปลาท่องโก๋ ข้าวเหนียวหมูปิ้ง “มาไง?”
“เดิน”
“กลับด้วยกันเปล่า”
“ไม่เป็นไร ฉันเดินอยากเดินเล่นกลับบ้าน” เทิดพันธ์ไม่ยอม คว้ามือเดินไปเลย มาลัยวรรณร้องโวยวาย
“เฮ้ยยยย ! ไรเนี่ย บอกว่าไม่ไปไง” เทิดพันธ์ยังลากไป “โอ้ยยย เอาแต่ใจที่สุดเลย”
เทิดพันธ์ลากมาลัยวรรณไปที่รถอย่างไม่สนใจเสียงโวยวาย เทิดพันธ์เปิดประตูรถให้แล้วหันมาทางมาลัยวรรณที่ยืนหน้าเซ็งๆ “ถามตรงๆนะ .. ไม่พอใจที่ผมขอพี่คุณแต่งงานใช่หรือเปล่า” มาลัยวรรณสะดุ้ง รีบแก้ตัว
“เปล๊า !! ฉันจะไม่พอใจได้ยังไง ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”
“ผมเห็นคุณหน้าเหวอๆ ตอนที่ผมขอพี่คุณแต่งงาน แล้วคุณก็หลบๆหน้าผม อยู่ที่ร้านก็ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา” มาลัยวรรณเหวอๆ “ผมก็เลยนึกว่าคุณจะโกรธที่ไม่ได้ทำตามที่คุณบอกให้รอจนกว่าพี่คุณจะจิตใจปกติกว่านี้ แต่ผมรอไม่ได้จริงๆ ยิ่งเห็นคุณฤกษ์เดินเข้าเดินออกบ้านคุณ ผมยิ่งไม่สบายใจ”
มาลัยวรรณเห็นเทิดพันธ์เครียดๆ ก็เห็นใจ ..และเจ็บปวดใจไปในคราวดียวกัน
“คุณไม่โกรธแน่นะ”
“ไม่โกรธ แต่แค่ .. เป็นห่วง” เทิดพันธ์เลิกคิ้ว “ห่วงเรื่อง ?”
“ก็ทุกเรื่องแหละ” มาลัยวรรณตอบเลี่ยงๆ “คนเราหวังไว้มาก เวลาผิดหวังมันก็เจ็บมาก”
“คุณไม่อยากให้ผมเจ็บก็ต้องช่วยผมตามที่ตกลงกันไว้ไง”
“ฉันพยายามแล้วนะคุณ แต่พี่พิมเค้านิ่งๆเฉยๆ ฉันไม่รู้จะช่วยยังไง”
เทิดพันธ์ถอนใจ “เฮ่อ..ผมเข้าใจ คนเราถ้าไม่รักทำยังไงก็ไม่รัก ซื้อน้ำเต้าหู้มาให้ทุกวันก็ไม่รัก”
มาลัยวรรณสะท้านใจ “ก็คงงั้น” แล้วมาลัยวรรณก็ยื่นโรตีสายไหมให้เทิดพันธ์
“อะ เห็นว่าชอบโรตีสายไหม เจ้านี้อร่อย ลองกินดู”
เทิดพันธ์รับมางงๆ มาลัยวรรณพูดจบก็เดินขึ้นรถไปเลย เทิดพันธ์มองโรตีสายไหมแอบงง ยังไม่เก็ทอีก !!

หน้าบ้านพิม พิมอุ้มโจเดินเล่นไปมาที่สวน พิมดูมีความสุข โจก็ยิ้มหัวเราะมีความสุข มาลัยวรรณเปิดประตูรั้วเดินเข้ามา เทิดพันธ์ตามมา ทั้งสองคนชะงักกับภาพที่เห็น ดูเหมือนพิมอุ้มลูกตัวเองมาก
“ฉันเอาอาหารไปเก็บในครัวให้เอง พี่พิมคะ เจ้านายมาหา”
พิมหันมา “อ้าวคุณเทิด สวัสดีค่ะ โจสวัสดีลุงเทิดหน่อยจ้า..สวัสดีค้าบบบ”
พิมเล่นกับโจอย่างมีความสุข โจหัวเราะเอิ๊กอ๊าก เทิดพันธ์รู้สึกแปลกๆ..เอ่อ..แต่พยายามไม่คิดมาก เดินไปหาพิม

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/3 วันที่ 6 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ