อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/5 วันที่ 6 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/5 วันที่ 6 ก.ย.60

ใจเริงอ้อนวอน “ช่วยเริงหน่อยนะ คุณมีคอนเน็คชั่นตั้งเยอะแยะ มีใครที่เค้าพอจะช่วยเริงได้บ้าง”
สุรทินมองใจเริง แล้วก็คิดอะไรบางอย่าง “ที่จริงก็พอมี”
“จริงเหรอคะ ? ใครคะ ?”
“คุณก็รู้จัก ... “ปีเตอร์” เค้าสนใจคุณ เมื่อวานเจอกันยังถามถึงคุณอยู่เลย” ใจเริงชะงัก “อยากลองไปเจอเค้าอีกครั้งมั้ย ? คนนี้ยังโสด รับรองไม่มีเมียมาตามตบแน่นอน” ใจเริงคิด...ปีเตอร์แว่บเข้ามา แต่ศักดิ์ศรีขึ้นมาค้ำคอ
“นี่คุณกำลังจะขายฉันให้ผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ ฉันไม่ใช่อีตัวนะ ฉันแค่เดือดร้อนเรื่องเงิน แค่ต้องการให้คุณช่วย”

“ก็ต้องการเงินกันทั้งนั้น แล้วมันต่างจากอีตัวตรงไหนละครับ”


“โธ่ ไอ้...” ใจเริงคว้ารูปปั้นใกล้มือจะปาใส่สุรทิน สุรทินเข้าประชิด ปัดของในมือใจเริงออก แล้วดันใจเริงไปปะทะผนัง
บีบคอไว้อย่างแรง “อ๊ะ อ๊ะ อย่ามาทำลายของสะสมของผมนะ มันมีค่ามาก อาจจะมากกว่าตัวคุณเสียอีก”
“ปล่อยฉันนะ”
“แหม....ทำเหมือนตัวเองมีค่ามากมาย ประวัติคุณมันก็หญิงหิวเงินดี ๆ นี่เอง ที่แต่งกับเจ้าเทิดเพราะมันรวยกว่า หรูกว่านาย ฤกษ์ใช่ไหม แต่พอเจ้าเทิดเกิดล่มจมหมดตัว นายฤกษ์เกิดร่ำรวยขึ้นมาแทน คุณก็หน้าไม่อาย ทิ้งไอ้เทิด รี่ไปหาขาเก่า แถมยังหน้าไม่อายไปแย่งมาจากเพื่อนรักของตัวเองเสียด้วย จะไม่เรียกว่าอีตัวก็ได้ เรียกให้เพราะว่า “หญิงสาธารณะ” ดีไหม แต่ความหมายมันเหมือนกัน”
ใจเริงสะอื้น สุรทินปล่อยเริงโดยเหวี่ยงลงกับโซฟา ใจเริงร้องไห้สะอื้นหมดท่า
“ถ้าไม่คิดจะช่วยก็ไม่ต้องมาตอกย้ำ ยังไงฉันก็ไม่ขายตัว” ใจเริงลุกขึ้นช้า ๆ อย่างหยิ่งทระนง จะเดินออกจากห้อง สุรทินมองอย่างสมเพช แล้วยิ้มอย่างอยากลองใจ กดมือถือทันที “ขอสายนายแกหน่อย คุณปีเตอร์น่ะ”
ใจเริงชะงักค่อย ๆ หันมามองสุรทิน สุรทินยิ้มกับใจเริง
“เฮ้ พีท ผมมีขนมหวานมาให้คุณ คนที่คุณบอกว่าคุณสนใจน่ะ ได้ ตอนนี้ผมพร้อมจะส่งต่อแล้วครับ อย่างที่เราตกลงกันไว้ไง คืนนี้สองทุ่มเจอกัน ร้านเดิม” สุรทินวางสาย “อะไร “อย่างที่ตกลงกันไว้” แปลว่าอะไร”
สุรทินหัวเราะเบา ๆ รู้สึกสนุกกับการทำลายศักดิ์ศรีของใจเริง

ย้อนไป ตอนใจเริงขำกับอาการของปีเตอร์ สุรทินเห็นแล้วออกอาการหวงขึ้นมาทันที จับมือใจเริงอีกข้าง
“คุณปีเตอร์ทักแบบนี้ ผมก็เสียคะแนนหมดสิครับ นี่ผมกำลังทำคะแนนอยู่นะครับเนี่ย” ใจเริงหัวเราะกรุ้มกริ่ม
“ไม่ต้องทะเลาะกันค่ะ เริงเป็นคนชอบเล่นเกม ชีวิตมีคู่แข่งแบบนี้สิคะจะได้สนุก” สุรทินรีบบอก
“รอไว้เกมหน้านะครับ สำหรับเกมนี้ผมขอนำไปก่อน” ปีเตอร์ยักไหล่ เสียดาย
“ในฐานะเพื่อน ผมขอถอยก่อนนะครับ แต่ถ้าคุณวางมือเมื่อไหร่ ผมเดินเกมต่อแน่” ปีเตอร์ยิ้มให้ใจเริง
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ..คุณใจเริง”
สุรทินเดินเข้าไปในห้องน้ำของร้านซูชิ ปีเตอร์ยืนอยู่ที่โถทำธุรกิจส่วนตัว มองหน้ากันอย่างนัดกันแล้ว
“ผมพูดจริงนะ คนนี้ผมสน มีคลาส ดูแพง ท้าทายดี”
“เอาน่า ให้ผมอิ่มก่อน ส่งต่อแน่”
“แนวไหน ง่ายหรือยาก ถ้าแบบมาแนวขายตรงไม่เอานะ เบื่อพวกมาทำดราม่า ขายเพื่อครอบครัว พ่อป่วย แม่ป่วยทำนองนั้น เบื่อว่ะ”
“รับรอง คนนี้คุณหนูของแท้ ตกยากแต่หยิ่งในศักดิ์ศรี”
“เออดี เล่าประวัติมาเลย จะได้จัดการได้ถูก”


ห้องสุรทิน ใจเริงช็อค สุรทินเล่าไปยิ้มไป “นี่แกขายฉันตั้งแต่วันนั้นเหรอ”
“ที่ไอ้พีทมันมาเจอเราคืนนั้น คุณนึกว่าเป็นเรื่องบังเอิญรึไง ผมนัดมันมาดูตัวคุณเอง”
“แกหลอกฉัน ไอ้ทุเรศ” ใจเริงจะสะบัดออก “ไม่สนรึไง เมื่อกี้ไอ้พีทมันเสนอให้แสนนึงเลยนะ เป็นค่าตั้งต้น” ใจเริงชะงัก
“แล้วถ้างานดีงานเด่น มันทุ่มไม่อั้น แบล็คการ์ดน่ะมันให้ใช้ส่วนตัวสมฐานะคุณนายเลยนะ จะได้ไม่ต้องวิ่งซมซานมาขอเงินผู้ชายอีก มันไม่เท่ห์เลยสำหรับสาวไฮโซอย่างคุณ” ใจเริงลังเลในใจอย่างกรี๊ด แต่เงินก็อยากได้ น้ำตาไหลพราก “อยากกลับก็กลับไป แล้วไม่ต้องกลับมาอีก แต่ถ้าจะไปพบไอ้พีทกับผม เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาเสีย แล้วแต่งหน้าใหม่ให้สดชื่น” สุรทินเดินเข้ามาหาใจเริง มองใจเริงอย่างพินิจ ใจเริงถอย สุรทินยึดไหล่ไว้
“ไม่มีอะไรหรอกน่า แค่จะบอกว่า” สุรทินลูบผมของใจเริง จัดให้เข้าที่ เช็ดน้ำตาให้ด้วยท่าทีห่วงใยเช่นที่เคย แต่คราวนี้ใจเริงสะท้าน ขยะแขยง รู้สึกตัวเองเหมือนวัตถุชิ้นหนึ่ง
“ผมมีชุดสวย ๆ ไว้ให้คุณใส่นะ อย่าแต่งหน้าเข้มเกิน มันดูราคาถูก ไอ้พีทมันชอบของแพง ดูดี มีคลาส”
สุรทินยิ้มอบอุ่นอย่างที่เคย ก่อนจะผละไปกดมือถือ “น้องเก๋ครับ เตรียมชุดราตรีให้พี่หน่อยสิ สำหรับคุณเริงนะ เอาเครื่องประดับมาให้เลือกด้วย ครับผม ส่งมาที่ห้องพี่เลย เดี๋ยวนี้นะ ด่วน” สุรทินแยกไป
ใจเริงทรุดฮวบไปตรงนั้น สะอื้นออกมา ปิดปากตัวเองไม่ให้สุรทินได้ยิน ใจเริงทรุดอยู่มุมห้องที่เป็นมุมมืด เงาทาบไปบนหน้าของใจเริง เหมือนจนมุมกับกับดักชีวิต

หน้าบาร์หรู ใจเริงเดินมากับสุรทิน ชุดราตรีสีหม่นแต่หรูระยิบ ทั้งจากเนื้อผ้าและเครื่องประดับ...จากทางเดินที่สว่างๆ ค่อยๆ มืดลง..ใจเริงกำลังเดินเข้าสู่อีกโลกที่ไม่รู้เลยว่ามันจะพาไปไหน ใจเริงสีหน้าว่างเปล่า สุรทินยิ้มแย้มทักทายพนักงาน ปีเตอร์นั่งรออยู่ที่มุมหนึ่งของบาร์...ข้างๆมีบอดี้การ์ดสองนายยืนอยู่ ปีเตอร์หันมาทางใจเริง..แววตาพึงพอใจอย่างที่สุด ใจเริงสะท้านเฮือกแววตาปีเตอร์มีความอำมหิตฉายอยู่ ปีเตอร์ลุกขึ้นยิ้มทักทาย เลื่อนเก้าอี้ให้ใจเริงลงนั่ง “เชิญครับ”
“เริงเขายินดีมากกับข้อเสนอของคุณ” ปีเตอร์ยิ้ม “ผมก็ยินดีเช่นกัน อ้าว ยินดี แต่ไม่ยิ้มเลยละครับ”
“เริงเขายังไม่คุ้นน่ะ” ใจเริงนิ่งงัน อับอาย แต่ยังดีไม่มีแขกในร้านมากนัก ปีเตอร์ยิ่งพอใจมาก “ผมเข้าใจนะ”
“งั้นก็...ตามสบายนะ ปีเตอร์มีทุกอย่างที่คุณต้องการ ตักตวงได้มากเท่าไหร่ ก็เป็นกำไรของคุณเอง...โชคดี”
สุรทินหันมายิ้มกับปีเตอร์ จับมือกันแล้วก็เดินไป ใจเริงนิ่งงัน ปีเตอร์พยักหน้าให้บอดี้การ์ดแยกย้ายออกห่างไปพนักงานเอาเชมเปญอย่างหรูมาเสิร์ฟ ปีเตอร์ยื่นแก้วมาจะชน ใจเริงหยิบแก้วมา ก่อนชน ใจเริงพูดเสียงนิ่งๆ ดูแพงๆ
“ก่อนอื่น..ทำความเข้าใจกันก่อนนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า .. ฉันไม่ได้มาขายตัว”
ปีเตอร์ขำ “ผมก็ไม่คิดว่าคุณเป็น ร้อนตัวไปได้” ปีเตอร์ยิ้มอย่างรู้ทัน “ผมคิดว่าคุณเป็นคนสวย และเซ็กซี่มาก มากจนผมอยากอยู่ใกล้ๆ .. และผมก็รู้ว่าของสวย ราคาก็แพงเป็นธรรมดา แต่ผมยอมจ่าย”
ปีเตอร์หยิบเช็คมาวางตรงหน้าใจเริง ใจเริงปรายตามอง ... สามแสนบาท มากกว่าที่สุรทินพูดเมื่อกี้สามเท่า ใจเริงมอง .. คิด .. คิด .. แล้วก็ฝืนยิ้มออกมานิดหนึ่ง พร้อมกับชนแก้วกับปีเตอร์ ใจเริงหน้าเชิด แต่นิ่งเย็น
“งั้นก็...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ใจเริงหน้ายังอึดอัด ปีเตอร์กลับรู้สึกตื่นเต้นและโดนใจสุดๆ ที่ใจเริงไม่ง่าย ใจเริงนั่งอยู่กับปีเตอร์ในมุมที่ขมุกขมัว แม้จะหรูหรา แต่ดูหม่นและน่ากลัว
สุรทินเดินออกมาจากบาร์หรู เสียงจิลดังขึ้น “ขอบคุณมากที่ไม่คิดจะจริงจัง กับนังคนนั้น”
สุรทินหันมาเห็นจิลยืนอยู่ จิลเดินเข้ามาหา “ขอบคุณนะที่ยังเป็นแก่คำว่า “เมีย” ไม่เอานางบำเรอมาเทียบชั้นกับจิล”
สุรทินยิ้ม “ผมฉลาดพอที่จะแยกแยะว่าอะไรเป็นของเล่น อะไรเป็นของจริง ถ้าผมไม่ฉลาด..คุณก็คงไม่รักผม”
จิลยิ้มรับ...ยอม “คุณนี่มัน...ดีสุดขั้ว ชั่วสุดขีดจริงๆ”
สุรทินดึงจิลมากอด “เราสองคนถึงได้เป็นคู่ที่เหมาะสมกันไงจ๊ะที่รัก” สุรทินจูบที่ซอกคอจิล จิลหัวเราะร่า
“บ้า !! มาทำอะไรตรงนี้” จิลกระซิบ “ฉันเปิดห้องข้างบนไว้แล้ว .. ตามมาให้ไว”
จิลพูดพร้อมกับทิ้งสายตาอ่อยสุดๆ แล้วก็เดินนำไป สุรทินมองตามอารมณ์กำลังได้ .. สุรทินยิ้มแล้วเดินตามไป...

คอนโดหรูปีเตอร์ ใจเริงกับปีเตอร์บนเตียง จากนุ่มนวลทันใดนั้นปีเตอร์ก็ตบใจเริงอย่างแรง ใจเริงตกใจ
“เป็นบ้าอะไร !!! ตบฉันทำไมเนี่ย”
ปีเตอร์ไม่ตอบแต่อารมณ์พุ่งปรี๊ดเต็มที่ ปีเตอร์บีบคอ ใจเริงดิ้นอย่างแรง ทั้งช็อค ทั้งเจ็บ ทั้งตกใจ .. กรี๊ดดดดดดด

ความมืดมาเป็น...ห้องนอนฤกษ์ที่สว่างสดใสด้วยแสงยามเช้า เสียงเด็กร้อง ...ฤกษ์รีบเข้ามาอุ้มลูกจากเปล .. ฤกษ์ยังดูเศร้าๆ .. ลูกยังร้องไม่หยุด ฤกษ์ตะโกน “แอ๊ด !!! หยิบขวดนมมาให้หน่อย” พิมยื่นส่งขวดนมมาให้ ฤกษ์หันมาหยิบ
“ขอบใจมาก ทำไมมาเร็วจัง” ฤกษ์หันมา พิมยืนอยู่ ฤกษ์ตกใจ “อ้าว พิม !! มาได้ยังไง”
“น้าผ่องกับแอ๊ดออกไปตลาด เลยฝากให้เข้ามาดูตาโจ พิมนึกว่าไม่มีใครอยู่ ถ้าพี่ฤกษ์อยู่ดูโจแล้ว งั้นพิมกลับก่อนนะคะ”
ฤกษ์รีบวิ่งมาขวาง “เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งไป .. อยู่เป็นกำลังใจให้เจ้าโจก่อน” พิมงง “ก็...เวลาโจร้องไห้ มีพิมคนเดียวที่เอาอยู่ .. พิมก็อยู่เป็นกำลังใจให้เด็กก่อนนะ เนี่ยดูสิ ร้องใหญ่เลย”
พิมชี้ไปที่ขวดนม “ก็พ่อมัวแต่เม้า ไม่เอานมให้กินสักทีนี่คะ”
“โอ๊ะ เออ ใช่ รอแป๊บนะ” ฤกษ์ย้ำ “อย่าเพิ่งไปนะ”
ฤกษ์รีบเอานมให้ลูกกิน ฤกษ์อุ้มโจ ให้กินนม เป็นภาพที่ดูน่ารักมากๆ พิมมองแล้วก็แอบเคลิ้มๆนิดๆ ฤกษ์คุยกับลูก
“กินเยอะๆเลยนะลูก กินโชว์น้าพิม ดีมาก ไอ้ลูกพ่อ” ฤกษ์ขำ “ชอบโชว์หญิงเหมือนกันนะเนี่ย” พิมเผลอหัวเราะออกมา ฤกษ์หันขวับ พิมรีบเก๊กนิ่ง “พอดีคุณเทิดจะมารับพิมไปทำงาน พิมขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ”
ฤกษ์จี๊ด “พิม!! พิมจะไปจริงๆเหรอ” พิมไม่ตอบ แต่ก็ไม่หยุด รีบเดินออกไปเลย ฤกษ์เรียกอีกที
“พิม !! เฮ่อ ไอ้โจไม่ช่วยพ่อเล้ย ! ร้องมาตั้งแต่เช้า พอน้าพิม กลับเงียบซะงั้น เฮ่อ !! ทีหลังช่วยพ่อด้วยนะลูก ! รู้หรือเปล่า !!” พิมยืนอยู่หน้าห้อง ได้ยินที่ฤกษ์พูดทั้งหมด แล้วก็อมยิ้ม “ตลก” แล้วก็รีบเก็บยิ้ม “ไม่นะ” พิมพยายามไม่หวั่นไหว ทำใจหนักแน่นแล้วก็รีบเดินกลับบ้านไป

ที่สวนหน้าบ้านพิมเห็น ..มาลัยวรรณยืนคุยโทรศัพท์กับสุพรรญา
“ได้เลยค่ะคุณญา วรรณพร้อมเดินทางตลอดเวลาค่ะ ตกลงคุณญาให้วรรณไปช่วยงานที่ลอนดอนจริง ๆนะคะ”
มาลัยวรรณรอฟังแล้วก็เย้ “เย้ !! ขอบคุณมากๆเลยค่ะ วรรณจะรีบไปทำวีซ่าพรุ่งนี้เลยค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”
มาลัยวรรณวางสายไป .. มาลัยวรรณคิดๆ แล้วก็เกิดความหวาดหวั่น..จะบอกคนอื่นๆยังไงดี ?

เทิดพันธ์เดินเข้ามาในบ้านพิม เห็นมาลัยวรรณยืนอยู่ก็ทักขึ้น “วรรณ”
มาลัยวรรณสะดุ้ง หันมา เทิดยิ้มแย้มเข้ามา “รู้ข่าวรึยังครับ พรุ่งนี้คุณเปรม คุณหมี่เขาจะมีปาร์ตี้ที่ออฟฟิศ จ้างร้านเราไปช่วยจัดอาหารให้”
“เหรอคะ ขอรายละเอียดด้วย”
“พิมละครับ เดี๋ยวเราจะได้ประชุมออกแบบงานด้วยกัน เพราะเขาเชิญเราทั้งทีมไปร่วมปาร์ตี้ด้วย”
“พี่พิมไม่อยู่ ไปบ้านพี่ฤกษ์” เทิดพันธ์ชะงัก “เห็นบอกว่าไปดูโจค่ะ”
เทิดพันธ์หวั่นใจ “นี่ผมเริ่มจะคิดมากแล้วนะเนี่ย ตกลงสองคนนี้เค้ายังไงกันแน่ คุณได้คุยกับพิมบ้างหรือเปล่า ตกลง..เค้าโอเคมั้ยเรื่องแต่งงาน”
มาลัยวรรณจี๊ด แต่ตอบแข็งๆ “ฉันไม่ได้คุย ไม่รู้ว่าพี่พิมคิดอะไร คุณอยากรู้ก็ถามเองแล้วกัน” เทิดพันธ์จะตื๊อต่อ มาลัยวรรณตัดบท “ต่อจากนี้ไป ฉันขอลาออกจากการเป็นที่ปรึกษาของคุณ ฉันไม่ขอรับรู้เรื่องระหว่างคุณกับพี่พิมแล้วนะ” เทิดพันธ์งง “อ้าว เดี๋ยวๆ”
มาลัยวรรณสวนต่อเลย “แล้วอีกอย่าง ฉันขอลาออกจากงานด้วยค่ะ .. ฉันได้งานใหม่แล้ว”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 17/5 วันที่ 6 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ