อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 18/2 วันที่ 7 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 18/2 วันที่ 7 ก.ย.60

วันต่อมา หมี่กับพิมคุยกันอยู่ในห้องทำงาน พิชชี่กับแมนกำลังลองชุดสำหรับจะใส่ในงานแต่ง มีชุดวางกองหลายชุด
“แล้วไง..ตกลงพิมตอบได้มั้ยว่า “รักคุณเทิด” หรือเปล่า” พิมส่ายหน้า
พิชชี่เปรย “เฮ่อ..คุณเทิดนี่ก็อดทนเนอะ ยังให้โอกาสน้องพิมไปหาคำตอบอีก”
“พิมก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกันค่ะ ช่างมันก่อน เดี๋ยวค่อยคิด วันนี้เราจะไปช็อปร้านไหนก่อนดีคะ? ดูชุดแต่งงาน ดูการ์ด ดูของชำร่วย”

“ชุดแต่งงานพี่หมี่เลือกแล้วค่ะ นี่ค่ะ” พิชชี่ให้ดูในจอคอม “ขาดแต่ของชำร่วยกับการ์ดน่ะครับ”


“การ์ดพี่ว่าจะไม่พิมพ์นะแต่จะทำรูปแล้วก็แชร์ตามเฟซตามไลน์ งานนี้เชิญแต่เพื่อนกับญาติสนิท พี่ว่าจะจัดเล็กๆ น่ะ”
“เห็นด้วยค่ะ จัดใหญ่ไปก็สิ้นเปลือง ใหญ่แล้วหย่าก็เยอะแยะ” พิชชี่ แมนอึ้งไปที่พิมกัดตัวเอง
“แต่..หย่าแล้วแต่งใหม่ก็เยอะแยะเหมือนกันนะ” หมี่แซว พิมถึงกับขำ พิชชี่ แมนร่วมหัวเราะด้วยเห็นว่าพิมไม่ทุกข์อีกแล้ว บรรยากาศดี๊ดี มีความสุข เอาชุดมาลองและวิพากย์กันต่าง ๆ นา ๆ

คอนโดปีเตอร์ ใจเริงนอนหายใจระรวยอยู่ในสภาพสะบักสะบอม..แววตาแห้งผาก ใบหน้ามีรอยช้ำ ใจเริงลุกจากเตียง เห็นหลังเป็นรอยแผล ปีเตอร์นอนหลับอยู่ข้างๆ ใจเริงลุกขึ้นมีเซ ปีเตอร์งัวเงีย “เดี๋ยว”
ปีเตอร์ควานมือหยิบบัตรเครดิตแบลคการ์ดสีดำหรู แล้วก็โยนให้เริง
“ฉันทำบัตรเสริมไว้ให้ วงเงินไม่จำกัด อยากได้อะไรก็ไปซื้อเอา” ปีเตอร์นอนต่อ
ใจเริงมองบัตรเครดิตแล้วก็เชิดหน้านิดๆ

ห้างสรรพสินค้า ใจเริงใส่แว่นดำ ใส่เสื้อคลุมบางๆ ปิดรอยช้ำตามตัว แต่ก็ยังดูเซ็กซี่ ใจเริงชอปปิ้ง กระเป๋าหรู .1 เครื่องประดับ .2 รองเท้า .3 เสื้อผ้า รูดกระจาย เป็นการชอปบำบัด 4ใจเริงลองชุดในห้องลอง...พอถอดแว่น ถอดชุดออกก็เห็นแผลตามตัวแอบเศร้าหนึ่งแว่บ แล้วก็เชิดหน้า พยายามไม่แคร์ แล้วก็ลองชุดต่อ จังหวะหันไปหยิบชุดมาลองปวดแขนข้างขวาแป๊บ ใจเริงจับแขนด้วยความเจ็บแต่ทน!! 5ใจเริงใส่แว่นดำนั่งอยู่ท่ามกลางของแบรนด์เนมมากมาย ใจเริงสูดลมหายใจเข้าปอดเหมือนพยายามจะสูดความสุขเข้าไปในชีวิต แล้วหันมาทางบอดี้การ์ดปีเตอร์
“เอาไปเก็บที่รถ” ใจเริงสั่งแล้วขยับผ้าพันคอ Herm?s ปิดบังบาดแผล แล้วเชิดหน้าเดินออกไปจากร้าน
ห้างสรรพสินค้า ใจเริงใส่แว่นดำปิดแผลขอบๆตาเดินอยู่ในห้าง มือยังถือถุงช็อปอีกสองสามถุง จังหวะกำลัง เลี้ยว
ตรงหัวมุมก็สะดุดกึก !!! พิมกับหมี่ยืนอยู่ตรงหน้า ต่างคนต่างอึ้ง !! พิมทักขึ้นก่อน
“เริง .... เป็นยังไงบ้าง? สบายดีหรือเปล่า” ใจเริงฝืนยิ้มให้หวานที่สุด
“สบายดี .. นี่ก็มาช็อปปิ้ง มาตั้งแต่เช้าแล้ว ยังช็อปไม่จบเลย ซื้อเยอะมากถือไม่ไหวเลยให้คนรถเอาไปเก็บที่รถน่ะ” ใจเริงยิ้ม อวดความสุขสุดๆ หมี่มองใจเริง..รู้ทันทีว่าไม่มีความสุข พิมดีใจด้วยจริง
“ดูมีความสุขดีนะ ดีใจด้วยนะเริง” พิมยิ้มนิดๆ ใจเริงชะงักเหมือนเดิมตบหน้าด้วยความจริงใจของพิม ใจเริงฝืนยิ้ม
“ใช่เริงมีความสุขมาก .. พิมก็น่าจะมีความสุขอยู่แล้วเนอะ” แล้วใจเริงก็รีบตัดบท “เริงไปก่อนนะ ต้องซื้อของอีกหลายอย่าง” ใจเริงหันมาทางหมี่ พร้อมกับฉีกยิ้ม “ไปก่อนนะคะพี่หมี่”
หมี่ยิ้มรับ ใจเริงฉีกยิ้มให้พิม พิมยิ้มรับนิดๆ พอใจเริงหันหลังรอยยิ้มทั้งหมดก็หายไป ใจเริงรีบเดินไปแต่ความ
ซวยไม่จบ นุเครา บอดี้การ์ดเดินกลับมาพอดี “คุณเริงครับ ผมถือให้”
ใจเริงทำท่าจะห้าม นุจะหยิบถุง เริงเบี่ยงตัว เกิดปะทะกันเบา ๆ ใจเริงร้อง “โอ๊ยยยยย”
พิมกับหมี่เห็นพอดีว่าชนไม่ได้แรงมาก แต่ใจเริงดูเหมือนเจ็บมาก ถุงและกระเป๋าในมือหล่นลงพื้น ของในกระเป๋า
ร่วงกระจาย ทั้งเครื่องสำอางและของใช้กระจุกกระจิก “คุณเริง ขอโทษครับ” นุก้มลงเก็บ
“ระวังเป็นรอย กระเป๋ายิ่งแพง ๆ” ใจเริงก้มลงเก็บกระเป๋าถือของตัวเอง หมี่กับพิมมาช่วยเก็บ ขณะที่เก็บของพิมมองหน้าใจเริงใกล้ๆ พิมเริ่มเห็นรอยช้ำใต้แว่น พิมตกใจ “เริง หน้าไปโดนอะไรมา”
ใจเริงตกใจ รีบลุกขึ้น ผ้าพันคอหลุด เผยให้เห็นรอยช้ำตามตัว พิมกับหมี่เห็นแล้วก็ตกใจ หมี่มองพิจารณา พิมเสียงจริงจังมาก .. ความเป็นเพื่อนและความเป็นพิมไม่เคยเปลี่ยน
“เริง ! ทำไมตามตัวก็มีรอยช้ำเต็มไปหมด เกิดอะไรขึ้น หรือว่าภรรยาคุณสุรทินเขายัง...”
ใจเริงรีบตอบ “ไม่มีอะไร ก็แค่อุบัติเหตุทั่วไป คือ พอดีตอนนี้เริงชอบต่อยมวยน่ะ ก็เลยมีพลาดบ้างนิดๆ หน่อยๆ”
พิมเลิกคิ้ว “นิดหน่อย?”
“เริงไปก่อนนะ” ใจเริงรีบเดินหนีไปเลย นุเครารีบตาม พิมมองตามด้วยความแปลกใจ ตกใจและเป็นห่วง แต่หมี่มองตามแววตาครุ่นคิด

ใจเริงเดินอย่างเร็วมาถึงที่มุมหนึ่งของห้าง เป็นมุมที่มีคนไม่เยอะ ใจเริงหยุดเดินค่อยๆ พิงผนัง ความเข้มแข็งที่
พยายามสร้างหลอกตัวเองถูกกระเทาะอย่างแรง ความอ่อนแอภายในทะลักออกมา

แมน พิชชี่ตกใจ เมื่อฟังความจากหมี่ พิมเป็นกังวลอยู่ข้าง ๆ ถุงช็อปยังวางอยู่ที่มุมห้อง
“หา.....รอยช้ำทั้งหน้า ทั้งตัว” แมนอึ้ง
“แต่ชีบอกชีซ้อมต่อยมวย”
“รอยแบบนี้มันไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันโดนทำร้ายร่างกายชัดๆ พี่เคยสัมภาษณ์ผู้หญิงที่โดนซ้อม มีรอยแบบนี้เลย แล้ว
ก็น่าจะโดนเยอะ เพราะตอนมีคนมาชน แค่ชนเบาๆ นางร้องเหมือนเจ็บมาก”
พิมเป็นห่วง “หรือว่าเริงยังไม่เลิกยุ่งกับคุณสุรทิน แล้วโดนเมียเค้าตามมาทำร้ายอีก”
“ไม่น่านะคะ เพราะพิชตามไอจีคุณทิน เธอมีตุ๊กตาหน้ารถคนใหม่แล้วค่ะ”
“รอยโดนตบจากผู้หญิง มันก็ไม่น่าจะเป็นแบบนี้ อันนี้มันเหมือนโดนผู้ชายซ้อมมากกว่า”
แมน พิช พิมอุทานออกมาพร้อมกันเบา ๆ พิมเครียด “แล้วผู้ชายคนนั้นจะเป็นใคร ? แล้วเค้าจะทำร้ายเริงทำไม ?” หมี่ยักไหล่ ส่ายหน้า “No idea พี่รู้แค่ว่า..กระเป๋า ผ้าพันคอ เสื้อผ้า รองเท้า แบรนด์เนมทั้งตัว แต่มันปิดบังความทุกข์ไว้ไม่มิด พี่บอกเลย..ใจเริงไม่มีความสุข ที่พยายามยิ้ม พยายามพูดว่ามีความสุข ดูก็รู้ว่าเฟคทั้งหมด”
พิมยิ่งคิดยิ่งเป็นห่วง

คอนโดปีเตอร์ ปีเตอร์นั่งหน้าเหี้ยม ด่าลูกน้องที่ยืนอยู่ตรงหน้า “แกทำงานพลาดได้ยังไงหะ”
ปีเตอร์ตบหัวลูกน้องแทบหลุด “ประมูลอาวุธล็อตนี้ เป็นล็อตใหญ่ที่สุด! ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามพลาด”
“ผม..ขอโทษครับนาย .. ทางนั้นมันสู้ทุกทางจริงๆ ผมพยายามล็อบบี้แล้ว แต่ตอนนี้ไม่มีใครรับเงินเลย กลัวเรื่องคอรัปชั่นกันหมด”
“กูไม่สน !! กูรู้แค่ว่า กูต้องชนะ เท่านั้น” ลูกน้องก้มหน้าเครียด ปีเตอร์สั่งอย่างเลือดเย็น “ส่งคนไปเก็บมัน”
ลูกน้องเงยหน้า เครียดกว่าเดิม “ไม่ได้ยินหรือไง ส่ง-คน-ไป-เก็บ-มัน” ใจเริงเดินมาได้ยินพอดี ใจเริงชะงักกึก
ปีเตอร์สั่งต่อ
“เด็ดหัว ให้มันไปต่อไม่ได้ แล้วยื่นซองประมูลใหม่ เท่าไหร่เท่ากัน ใครตายกูก็ไม่สน งานนี้กูแพ้ไม่ได้ ! ไป !!!”
“ครับๆ ครับนาย” ลูกน้องรีบเดินออกไป
ปีเตอร์แค้น หันมาทางใจเริง “มานี่ !!!”
“ฉันเหนื่อย ขออาบน้ำก่อน” ปีเตอร์สั่ง “ฉันบอกให้มานี่” ปีเตอร์ตะคอกพร้อมกับล้มโต๊ะโครมมมม
ใจเริงร้อง “กรี๊ดดดดดดด” ปีเตอร์เข้ามาจิกหัวลากใจเริงโยนลงเตียง “โอ้ยยยยยย !!!”
ปีเตอร์รูดม่านปิดฟึ่บ ... จากแสงสว่างในห้องก็มืดมิด พร้อมกับเสียงใจเริงร้องอย่างโหยหวน

เช้าวันต่อมา ภายในบ้านฤทธิ์ โจนอนเล่นอยู่ในเตียง หัวเราะเอิ๊กอ๊าก มีความสุข ฤกษ์เล่นกับโจอย่างน่ารัก ฤกษ์ก็ดูมีความสุขมากขึ้น “ไงไอ้ตัวแสบ วันนี้อารมณ์ดีเหรอ ห๊า..เหรอ..อาบน้ำสบายตัว ขำใหญ่เลยนะ” โจหัวเราะ
“วันนี้เราทำอะไรกันดี .. ไปเรียนว่ายน้ำกันมั้ยลูก ? หะ” โจหัวเราะ “ไปเหรอ ชวนน้าพิมไปด้วยมั้ย”
โจหัวเราะอีก “เอ้อ อยากให้น้าพิมไปใช่มั้ยลูก เออ เหมือนพ่อเลย”
พิมเดินมาในมือถือชามใส่ขนมตาลมาด้วย พิมชะงักนิดๆ แล้วก็หยุดฟัง
“คิดถึงน้าพิมมั้ยลูก” โจหัวเราะรับ “อ๋อ เหรอ..คิดถึงเหรอ ? เหมือนพ่ออีกแล้ว พ่อก็คิดถึงน้าพิม”
แล้วพ่อลูกก็หัวเราะ “คิดถึงทุกวันเลย ตื่นมาก็คิดถึง ก่อนนอนก็คิดถึง”
พิมหัวใจเต้นโครมคราม อยู่ๆก็หน้าแดงๆ ฤกษ์ยังเล่นกับลูกต่อไม่รู้เลยว่าพิมยืนอยู่ข้างหลัง
“แต่น้าพิมเค้าโกรธพ่อ โจจะช่วยพ่อง้อน้าพิมได้มั้ยลูก” โจหัวเราะ “เหรอจะช่วยเหรอลูก ฮ่าๆ ดีมาก อภิชาตบุตรจริงๆลูก ฮ่าๆ” พิมพูดแทรกขึ้น “หลอกใช้เด็ก”
ฤกษ์สะดุ้ง หันขวับมาเห็นพิมยืนอยู่ ฤกษ์แทบตกเก้าอี้ “พิม !! มาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตั้งแต่ถามโจว่าคิดถึงน้าพิมมั้ย” ฤกษ์อาย “งั้นพิมก็...ได้ยินหมดแล้วสิ” ต่างคนต่างเขิน แต่ก็ฟอร์มจัดทั้งคู่
“อื้อ แล้วก็ได้ยินตอนที่จะใช้ลูกมาง้อพิมด้วย” ฤกษ์จะอ้าปากพูดต่อ
“บอกเลยนะว่าไม่มีประโยชน์ นอกจากจะเสียเวลาแล้ว ยังมีความผิดโทษฐานใช้แรงงานเด็ก”
ฤกษ์เหวอ “หะ ? จริงดิ จะไปฟ้องกระทรวงแรงงานเลยหรือเปล่า” พิมหน้านิ่ง “ไม่ตลก!”
“อ้าว พิมนี่ มาดุพี่ทำไม พี่ก็แค่ถามดีๆ .. สรุปตาโจช่วยพี่ง้อพิมไม่ได้จริงๆเหรอ ?” ฤกษ์แอบอ้อนๆ
พิมยังเก๊ก “ไม่ได้ !! ไม่มีใครช่วยได้ ไม่ว่าจะตาโจ หรือ ขนมตาล !!” พิมเอาชามใส่ขนมตาลมาวางไว้ตรงหน้าฤกษ์
“ขอบคุณนะคะที่ซื้อมาฝาก แต่พิมไม่กินค่ะ คราวหน้าไม่ต้องซื้อมาอีกนะคะ” ฤกษ์รีบเดินมาจับมือไว้ “พิม..”
พิมมองมือฤกษ์ แววตาอำมหิตมาก ฤกษ์รู้ตัวรีบปล่อยมือ “พิมแยกแยะหน่อยสิ พี่ก็แค่ผ่านร้านขนมตาลที่พิมชอบ ก็เลยซื้อมาฝากในฐานะเพื่อนบ้าน พิมโกรธพี่ ไม่เห็นต้องโกรธขนมตาลเลย รับไปเถอะนะ เดี๋ยวมันเสียใจ”
พิมคิด แล้วก็หยิบมาหนึ่งอัน “พิมกินแค่อันเดียวพอ!! เพราะพิมเป็นคนไม่ “มักมาก” พี่ฤกษ์เองก็หัดรู้จักพอบ้างนะคะ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้” พิมหันหลังจะเดินไปเลย ฤกษ์รีบพูดไล่หลัง
“พี่เรียนรู้แล้วพิม !! พิมจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ตอนนี้พี่เข็ดแล้วจริงๆ”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 18/2 วันที่ 7 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ