อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 18/3 วันที่ 7 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 18/3 วันที่ 7 ก.ย.60

พิมคิด แล้วก็หยิบมาหนึ่งอัน “พิมกินแค่อันเดียวพอ!! เพราะพิมเป็นคนไม่ “มักมาก” พี่ฤกษ์เองก็หัดรู้จักพอบ้างนะคะ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้” พิมหันหลังจะเดินไปเลย ฤกษ์รีบพูดไล่หลัง
“พี่เรียนรู้แล้วพิม !! พิมจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ตอนนี้พี่เข็ดแล้วจริงๆ”
พิมหันมา “ก็ถือว่าเป็นความโชคดีของพี่ค่ะ .. ดีใจด้วยนะคะ” พิมพูดจบก็เดินไปเลย
ฤกษ์มองตามตาละห้อย แล้วก็มองขนมตาลในมือ แล้วก็มองโจในเปล แล้วก็ถอนใจ...เฮ่อ

ขนมตาลหนึ่งชิ้นในมือพิม..พิมแกะกินอย่างอร่อย .. พิมแอบยิ้มนิดๆ พจน์ มาลี เดินมาหาพิม แล้วก็เริ่มต้นซักถามด้วยความแปลกใจ ตกใจ


“พิม !!!! แม่ถามหน่อยสิ วรรณจะไปทำงานที่ลอนดอนจริงๆเหรอ”
“จริงค่ะ วรรณบอกพ่อกับแม่แล้วเหรอคะ”
“ใช่ เพิ่งบอกเมื่อเช้า บอกแล้วก็รีบออกไปทำวีซ่า แล้วพิมรู้นานหรือยัง”
“ไม่กี่วันนี้เองค่ะ”
“หะ ? แล้วน้องก็ไปเลยเนี่ยนะ ที่ทำงานมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“นั่นสิระยะหลัง น้องก็ดูเงียบๆนะไม่ร่าเริงเมื่อก่อน ดูเหมือนมีอะไรในใจ เหม่อๆ บางทีพ่อเรียกตั้งหลายทีกว่าจะหัน”
“แม่ชวนไปไหนก็ไม่ค่อยไป เมื่อก่อนไม่เคยปฎิเสธ แม่ว่าต้องมีอะไรแน่ๆเลย”
“ที่ทำงานไม่มีปัญหาค่ะ แต่พิมก็คิดเหมือนกันว่าต้องมีอะไรที่เราไม่รู้เกิดขึ้นแน่ๆ...แต่ไอ้อะไรเนี่ย มันคืออะไร”
พิมอยากรู้
ร้านอาหารเทิดพันธ์ เทิดพันธ์ถามหน้าเครียด เสียงซีเรียส
“ตกลงจะไม่บอกจริงๆใช่มั้ยว่ามันคืออะไร ? ทำไมถึงต้องลาออก”
เทิดพันธ์นั่งเผชิญหน้ากับมาลัยวรรณ .. มาลัยวรรณจุกเบาๆ พูดไม่ออก
“เงินเดือนน้อย ? งานหนัก ? เบื่อ ? หรือว่า .. เกลียดผม”
เทิดพันธ์ส่งสายตาจริงจัง มาลัยวรรณสะอึก ! มาลัยวรรณหลบตา “ผิดทุกข้อ”
เทิดพันธ์กุมขมับ รอคำตอบ “เฮ่อ แล้วตกลงมันคืออะไร” มาลัยวรรณคิด..จะตอบยังไงดี
พิมเดินเข้ามา มองทั้งสองอยู่ห่าง ๆ มาลัยวรรณตอบแบบบ่ายเบี่ยง
“ฉันอยากไปลองไปเจออะไรใหม่ๆ คุณก็รู้ว่าฉันชอบความท้าทาย ฉันถึงรับงานของคุณ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันก็อยู่ตัวแล้ว ฉันอยากไปลองทำอะไรใหม่ๆที่อื่นบ้าง”
“ถ้านี่คือคำตอบ..ไม่ต้องลาออก” เทิดพันธ์ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเลย มาลัยวรรณตกใจนิดๆ
“ผมมีความลับจะบอก” มาลัยวรรณรอฟัง “ผมกำลังวางแผนจะขยายสาขาไปพม่า แล้วก็ลาว ตอนนี้มีคนไทย คนต่างชาติไปลงทุนกันมาก แต่ร้านแบบเราไม่ค่อยมี มันท้าทายสุดๆ คุณได้ลองอะไรใหม่ๆแน่ เพราะฉะนั้นห้ามลาออกเด็ดขาด” มาลัยวรรณมองหน้าเทิดพันธ์ “คุณ..คิดว่าฉันทำได้เหรอ”
เทิดพันธ์ยิ้ม “ได้สิ ที่ร้านเราติดตลาดอย่างรวดเร็ว คนมากินแล้วกลับมากินซ้ำ มีเมนูใหม่ๆตลอด ก็เพราะคุณทั้งนั้น ถ้าไม่มีคุณ..ผมแย่แน่ๆ” มาลัยวรรณถามจากหัวใจ “ฉัน...สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”
“มาก !! คุณสำคัญกับผมมากนะ ผมบอกเลย...ถ้าไม่มีคุณ ผมทำร้านไม่สำเร็จแน่”
เทิดพันธ์เริ่มขุดเข้าไปในความคิดของตัวเอง สิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน เทิดพันธ์คิด..และพูดออกมา...ระหว่างที่คิด นึกถึงตอนมาลัยวรรณเข้ามาช่วย หัวเราะ ยิ้ม อดทน และทำทุกอย่างให้มาตลอด
“คุณมีอดทน ตั้งใจ ใส่ใจ และเข้าใจผมทุกอย่าง เข้าใจว่าผมชอบอะไร ต้องการอะไร คุณทำโดยที่ผมไม่ต้องพูดสักคำ อะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ คุณก็รู้ .. ทุกครั้งที่ผมเจอปัญหาและคิดไม่ออกว่าจะแก้มันยังไง คุณจะเป็นคนหาทางออกดีๆให้ผมได้เสมอ” เทิดพันธ์พูดเองก็เริ่มตระหนักอะไรบางอย่างในใจ “คุณมีความสำคัญกับผมจริงๆ”
เทิดพันธ์หันมาทางมาลัยวรรณแล้วก็ตกใจ เพราะมาลัยวรรณนั่งน้ำตาไหลพรากกกกกกก
“อ้าวเฮ้ย เป็นอะไร? ทิชชู่ๆ ไม่มี”
เทิดพันธ์หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อส่งให้ มาลัยวรรณรับมาแล้วก็เช็ดน้ำตา พร้อมกับสั่งขี้มูก ปื๊ดดดด !!
เทิดพันธ์เหวอๆ “เอาไปเลยนะ ไม่ต้องคืนผม”
มาลัยวรรณเช็ดน้ำตา สั่งขี้มูก แล้วก็ระงับสติอารมณ์ เทิดพันธ์มองมาลัยวรรณด้วยความเอ็นดู แล้วก็ขำ เทิดพันธ์จับหัว “เด็กน้อยเอ๊ย”
มาลัยวรรณสวน “ฉันโตแล้ว”
เทิดพันธ์ประชด “ข่ะ !! โตแล้ว แต่ยังร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเด็กไปได้”
“ก็มาพูดซึ้งทำไมหล่ะ คนยิ่ง..อ่อนไหวอยู่” มาลัยวรรณพูดออกมาเบาๆ แต่ตรงๆ เทิดพันธ์หัวเราะในความซื่อๆ มาลัยวรรณเห็นเทิดพันธ์หัวเราะสดใส ก็ยิ้มตามนิดๆ ... น่ารักอ่ะ ^^

พิมเพ่งมองน้องสาวตัวเอง ... พิมรู้สึก “เอ๊ะ” อย่างแรง มาลัยวรรณยิ้ม รู้สึกดี
“ขอบคุณมากนะ..ที่เห็นความสำคัญของฉัน ถ้าฉันไม่ลาออก คุณจะเห็นหรือเปล่า”
“ไม่เห็น” มาลัยวรรณหันขวับ “ก็จริงนะ บางที..อะไรบางอย่างที่มันอยู่ใกล้มากๆ เราก็ลืมมองไป เมื่อกี๊ผมพูดออกมาจากใจจริงๆเลยนะ มันเหมือนผมเองก็เพิ่งรู้ว่าคุณโคตรสำคัญกับผมเลย”
“ก็ยังดี..ดีกว่าไม่เห็นเลย”
“ตกลง...เปลี่ยนใจมั้ย” มาลัยวรรณหนักใจ..มองเทิดพันธ์แววตาทั้งรักทั้งเจ็บ
มาลัยวรรณตอบไม่ได้ เทิดพันธ์มองหน้ามาลัยวรรณรอคำตอบ พิมขมวดคิ้ว ... คิดหนัก

หน้าบ้านพิมตอนกลางคืน รถมาลัยวรรณขับมาจอด มาลัยวรรณกำลังจะลงจากรถ พิมถามขึ้น
“วรรณ..พี่ถามอะไรหน่อยสิ” มาลัยวรรหันมา “วรรณ....คิดว่าคุณเทิดเค้ารักพี่จริงหรือเปล่า”
มาลัยวรรณชะงัก แล้วรีบตอบ “จริงสิ! ทำไมพี่พิมถามแบบนี้”
พิมสวน “แล้ววรรณคิดว่า....พี่รักเค้าหรือเปล่า”
“อ้าว! แล้ววรรณจะรู้ได้ยังไง”
“แล้ววรรณหล่ะ...วรรณชอบคุณเทิดหรือเปล่า” มาลัยวรรณช็อคกับคำถามพิม พิมมองหน้ารอ
มาลัยวรรณรวบสติ “พี่พิม ถามไรเนี่ย? ไปกันใหญ่แล้ว”
“ตอบมาสิ” พิมรอ
“วรรณชอบคุณเทิดที่เค้าเป็นคนดี เป็นคนจริงจัง จริงใจ แล้วก็ปรับตัวเก่ง เคยหมดตัวแต่ก็ลุกขึ้นมาสู้ได้ วรรณชื่นชมเค้าในจุดนั้น” มาลัยวรรณพูดถึงเทิดพันธ์จากใจจริง แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม พิมรู้ทันทีว่ามาลัยวรรณคิดอะไรอยู่ “แต่..มันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นค่ะ พี่พิมไม่ต้องห่วงนะคะ ถึงวรรณกับคุณเทิดจะสนิทกันแต่มันไม่มีอะไรมากไปกว่าเจ้านายลูกน้องค่ะ มันมีแค่นั้นจริงๆค่ะ” มาลัยวรรณฝืนยิ้มแล้วก็ลงจากรถ เดินเข้าบ้านไป ด้วยความเศร้า
พิมมองตามน้อง...รู้ว่ามันไม่มีแค่นั้น พิมคิดหนัก นึกถึงตอนมาลัยวรรณร้องไห้ เช็ดน้ำตา สั่งขี้มูกตอนคุยกับเทิดพันธ์ มาลัยวรรณกับเทิดพันธ์ หัวเราะ ยิ้ม และปลอบใจกัน มีความสุขเวลาคุยกัน พิมแน่ใจความคิดตัวเองแล้ว

บ้านฤทธิ์ โจร้อง ดิ้นไปมา ไม่สบายตัว ฤกษ์รีบมาอุ้มแล้วก็ตกใจ “โหย ทำไมตัวร้อนแบบนี้หล่ะลูก โอ๋ๆๆๆ”
ฤกษ์รีบตะโกนเรียกผ่องใส “น้าผ่องครับ น้าผ่อง” ผ่องใสเดินเข้ามา “ค่ะ มีอะไรคะคุณฤกษ์”
“โจตัวร้อนจี๋เลยครับ”
“หะ ? เหรอคะ” ผ่องใสรีบเข้ามาจับ “ร้อนจริงๆ”
“เอาไงดีครับ”
“ลองเช็ดตัวดู เดี๋ยวน้าไปเอาน้ำกับผ้าขนหนูมาให้นะคะ”
“ครับๆ เดี๋ยวผมเช็ดตัวเอง” ผ่องใสรีบเดินออกไป ฤกษ์อุ้มโจด้วยความเป็นห่วง ฤกษ์เช็ดตัวให้ลูก เช็ดตัวแล้วก็แต่งตัว แล้วก็อุ้มปลอบเดินไปมา แล้วก็ป้อนนม แล้วก็เช็ดตัว สลับไปมา จากตอนกลางคืน เป็นเช้าวันต่อมา..ฤกษ์ไม่ได้นอนเลย ยังอุ้มลูกเดินไปมา จนสว่างคาตา...ฤกษ์อย่างโทรม

เช้าวันต่อมา ภายในห้องนอนฤกษ์ ผ่องใสเปิดประตูเข้ามาตกใจ “คุณฤกษ์! เป็นยังไงบ้างคะเนี่ย”
ฤกษ์นั่งอุ้มโจอย่างล้า หน้าตาโทรมเพราะไม่ได้นอน “ไข้ยังไม่ลงเลยครับ”
“ส่งมาให้น้าดีกว่าค่ะ เดี๋ยวน้าดูต่อให้” ฤกษ์ส่งลูกให้ผ่องใส ผ่องใสตกใจ
“อุ๊ย คุณฤกษ์ตัวร้อนจี๋เลย” ผ่องใสจับๆตัว “เมื่อคืนได้นอนมั้ยคะ” ฤกษ์ส่ายหน้าเพลียๆ ผ่องใสรีบบอก
“โถ น้าว่า คุณฤกษ์พักเถอะค่ะ เดี๋ยวน้าไปเอายามาให้ แล้วจะพาตาโจไปหาหมอเองนะคะ”
“ขอบคุณครับ” ฤกษ์ล้มตัวลงนอน สลบ ผ่องใสมองด้วยความสงสาร “แอ๊ด บอกน้ารูญออกรถ”
“ค่ะ งั้นเดี๋ยวแอ๊ดไปหยิบยามาให้คุณ ฤกษ์นะคะ” แอ๊ดจะออกผ่องใสคิดอะไรได้บางอย่าง
“แอ๊ะ ไม่ต้อง เรื่องยาฉันจัดการเอง” แอ๊ดมองผ่องงง ๆ แอ๊ดออกไป ผ่องใสมองฤกษ์ที่หลับไปแล้ว อมยิ้ม

พิมคุยโทรศัพท์ด้วยความแปลกใจ “จะให้พิมเอายาไปให้พี่ฤกษ์เหรอคะ”
ผ่องใสคุยโทรศัพท์อยู่ในรถ ดราม่าสุดๆ “ค่ะ รบกวนหนูพิมหน่อยนะคะ พอดีว่าน้าต้องรีบพาตาโจไปโรงพยาบาล”
พิมเป็นห่วง “โจเป็นอะไรคะ”
ผ่องใสเล่นใหญ่ทันที “เป็นไข้ค่ะ ตัวร้อนจี๋เลย คุณฤกษ์ต้องเช็ดตัวให้ทั้งคืน ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ทั้งอุ้ม ทั้งป้อนนม เช็ดตัว น่าสงส๊ารน่าสงสาร” แอ๊ดปรายๆตามอง..เยอะนะ “พอตอนเช้าคุณฤกษ์ก็เลยไข้จับ สงสัยจะติดจากลูกด้วย ไม่ได้พักผ่อนด้วย” พิมฟังแล้วก็ใจอ่อน “น้าก็มัวแต่รีบเอาตาโจไปหาหมอ บอกว่าจะหยิบยาแก้ไข้ให้ก็ลืม! คุณฤกษ์แกก็คงไม่รู้ว่ายาอยู่ไหน ฝากหนูพิมเอายาที่บ้านไปให้คุณฤกษ์หน่อยนะคะ ถือว่าทำบุญ” พิมรับคำ
“ได้ค่ะ เดี๋ยวพิมเอายาไปให้พี่ฤกษ์เองค่ะ”
ผ่องใสดีใจ “ขอบใจหนูพิมมากนะจ๊ะ อ้อๆ ประตูรั้วไม่ได้ล็อคนะ หนูพิมเข้าไปได้เลย ฝากด้วยนะ แค่นี้นะ สวัสดีจ้ะ”
ผ่องใสกดวางสายไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง แอ๊ดแซว
“กลับไปแอ๊ดจะทำตุ๊กตาทองให้นะคะคุณผ่อง แสดงสมบทบาทมากกกค่ะ”
“บ้าเหรอนังแอ๊ด ตุ๊กตาทองเค้าเลิกจัดแล้วย่ะ ฉันขอนาฎราชก็แล้วกัน คริคริ” ผ่องใสหัวเราะคิกคัก แอ๊ดอึ้งๆ

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนที่ 18/3 วันที่ 7 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ