อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนอวสาน[2] วันที่ 8 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนอวสาน[2] วันที่ 8 ก.ย.60

“ก็รู้ว่า “คุณชอบผม”” มาลัยวรรณชะงัก “แล้วก็รู้ว่า “ผมชอบคุณ”” มาลัยวรรณอึ้ง อึ้ง อึ้ง !!!
“คุณ...ชอบ..ฉัน”
“เออ!! ผมเพิ่งรู้ตัวเนี่ย ผมไม่คิดเลยว่าจริงๆแล้วผมชอบผู้หญิงแบบนี้” เทิดพันธ์ชี้มาทางมาลัยวรรณ
“เดี๋ยวๆๆ แปลว่าอะไร”
“ก็ผู้หญิงปากไม่ค่อยดี พูดจาตรงๆ ชอบชวนทะเลาะ แต่โคตรใจอ่ะ” เทิดพันธ์พูดแล้วจะร้องไห้
“โคตรทุ่มเท ไม่เคยทิ้งผม ผู้หญิงที่ทำให้ผมรู้ว่าผมเป็นคนที่มีคุณค่า คนที่ผมอยู่ด้วยแล้ว....มีความสุข คุณนี่เอง ผู้หญิงคนนั้นที่ผมตามหา...คือคุณนี่เอง” เทิดพันธ์ขำทั้งน้ำตารื้นๆ มาลัยวรรณน้ำตาซึม
“แล้วคุณ...คุณชอบผมจริงๆเหรอ”

“เออสิ !!! แต่ฉันรู้ตัวมานานแล้วนะ ไม่...ซื่อบื้อ เหมือนคุณ”
เทิดพันธ์หัวเราะ “นี่ไง..ปากแบบนี้ไง ผมจะคิดได้ยังไงว่าผมชอบ”


เทิดพันธ์กับมาลัยวรรณหัวเราะออกมาพร้อมกัน ทั้งหัวเราะทั้งเช็ดน้ำตา
“บ้าที่สุด นี่คือการสารภาพรักเหรอเนี่ย มันขำไปป่ะ” แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ..
เทิดพันธ์มองมาลัยวรรณที่หัวเราะอย่างสดใสอยู่ตรงหน้าแล้วก็ดึงมากอดแบบแน่นๆ แน่นมากๆ ทั้งรัก ทั้งโล่งอก
“ไม่ต้องหนีไปไหนแล้ว อยู่กับผมที่นี่นะ” มาลัยวรรณกอดเทิดพันธ์ด้วยความรัก ความอบอุ่น
มาลัยวรรณตอบเบาๆ “อื้อ” เทิดพันธ์กับมาลัยวรรณยืนกอดกันอยู่ที่มุมสวยของโรงแรม

ท้องฟ้าจากเย็นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกลางคืน ไฟในงานระยิบระยับ เพลงดังต่อเนื่อง แขกบางตาลง แต่บรรยากาศยังอบอวลไปด้วยความรัก พิมนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของงาน..มองหาฤกษ์ ไม่ทันสังเกตว่า ฤกษ์ยืนหลบอยู่มุมหนึ่ง หมี่เดินมาหา ในมือถือช่อดอกไม้แอบๆ มาไม่ให้พิมเห็น “มองหาคุณฤกษ์เหรอ”
“เปล่านะคะ พิมก็มองไปเรื่อยเปื่อย”
“จ้ะ !! โกหกพี่ โกหกไปเถอะ อย่าโกหกตัวเองก็พอ” พิมชะงักนิดๆ หมี่เอาดอกไม้ที่ซ่อนไว้มายื่นให้พิม
ฤกษ์แอบฟังอยู่มุมเดิม ได้ยินทุกอย่าง “อะพี่ให้..สั่งทำพิเศษนะ ไม่ต้องไปแย่งใคร”
หมี่ยื่นดอกไม้ให้ “ขอบคุณสำหรับงานแต่งงานที่ถูกใจพี่มากๆ จ้ะ”
“ขอบคุณค่ะ” พิมยิ้ม หมี่เข้ามาโอบไหล่พิมด้วยความรัก “พี่ก็ไม่มีอะไรจะอวยพร พี่ว่าคนฉลาดอย่างพิมรู้ใจตัวเองอยู่แล้ว .. รู้ว่าจริงๆแล้ว “หัวใจตัวเองมีใครอยู่” ติดแค่ว่า...จะให้โอกาสคนนั้นกลับเข้ามาอยู่ในชีวิตหรือเปล่า”
พิมแอบจี๊ดในใจ ... คิดหนัก ฤกษ์อมยิ้ม ขอบคุณหมี่อยู่ในใจ
“พิมศึกษาธรรมะ ก็คงรู้ดีอยู่แล้วว่าทานที่ยิ่งใหญ่คือ “อภัยทาน” ตอนนี้พิมกำลังเจอแบบฝึกหัดข้อยากในชีวิตลอง ใช้ปัญญาหาคำตอบดู แล้วพิมจะโตขึ้น เป็นคนที่สมบูรณ์มากขึ้น และพี่มั่นใจว่าความผิดพลาดแบบเดิม ๆ จะไม่เกิดขึ้นแน่นอน” พิมจี๊ดดดดเลย มันโดนใจดำ พิมน้ำตาคลอๆ “ใช่เลยมันคือความกลัวนี้เลย” หมี่ดึงพิมมากอดให้กำลังใจ พิมแววตาเริ่มอ่อนลง ฤกษ์แทบจะวิ่งเข้ามากอดด้วยคน แต่ห้ามใจแล้วผละไปอย่างมีความหวังเปี่ยมล้น

กลางคืน ห้องนอนฤกษ์ ฤกษ์เดินไปเดินมาในห้องนอน คิดแผน คิดแผน แล้วก็คิดออก ปิ๊ง !!

บ้านฤทธิ์ ผ่องใสเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ และตกใจสุดๆ
“คุณฤกษ์จะขายบ้านเรือนหอเหรอคะ !?! ขายทำไมคะ ? ทำไมถึงขายคะ”
ฤกษ์ทำเศร้า “ผมสร้างบ้านหลังนี้เพื่อพิม แต่ตอนนี้พิมเค้า..กำลังจะไปมีครอบครัวใหม่ เค้าคงไม่กลับมาอยู่แล้ว ผมไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม”
“คุณฤกษ์ใจเย็นๆสิคะ น้าว่า...อดทนรอดูอีกนิดมั้ยคะ ? เผื่อหนูพิมจะเปลี่ยนใจ”
“ยาก..ผมว่าพิมเค้าคง..ไม่เปลี่ยนใจ ส่วนเรื่องบ้าน .. ผมอยากให้น้าผ่องช่วยผมอย่างนึงครับ”
“ช่วยอะไรคะ” ผ่องใสรอคำตอบ ฤกษ์ทำเป็นตีหน้าเศร้า แต่จริงๆในใจคิดแผนบางอย่างอยู่
วันต่อมา บ้านพิม ผ่องใสพูดกับพิมด้วยความเสียใจ เศร้ามาก
“คุณฤกษ์ขอให้น้ามาบอกหนูพิมว่า...ถ้ามีเวลาว่างรบกวนหนูพิมแวะไปที่บ้านเรือนหอหน่อย เผื่อจะมีของที่หนูพิมยังเก็บมาไม่หมด หรือ ถ้ามีเครื่องใช้ไฟฟ้า เฟอร์นิเจอร์อะไรที่หนูพิม อยากเก็บไว้ จะได้ขนมาก่อนที่จะขายบ้านน่ะค่ะ” พิมใจหายนิดๆ “พี่ฤกษ์จะขายบ้านจริงเหรอคะ”
ผ่องใสเศร้า “ก็อย่างที่น้าบอก...คุณฤกษ์ปลูกบ้านเพื่อสร้างครอบครัวกับหนูพิม แต่พอไม่มีหนูพิม คุณฤกษ์ก็เลยไม่อยากเก็บไว้ ตอนเค้ามาบอกน้า หน้าก็เศร๊า เศร้า เฮ่อ..คิดแล้วก็สงสาร” พิมรู้สึกจี๊ดๆในใจ ผ่องใสย้ำ
“หนูพิมก็หาเวลาแวะไปบ้านโน้นหน่อยแล้วกันนะ” พิมคิดๆ แล้วก็พยักหน้า “ได้ค่ะ เดี๋ยวพิมเข้าไปพรุ่งนี้เลยค่ะ”
“ขอบใจจ้ะ” ผ่องใสเศร้า “คิดแล้วก็เศร้า คุณฤกษ์ทุ่มเทกับบ้านหลังนี้มาก ออกแบบเอง คุมเองทุกอย่าง น้ายังจำวันแรกที่ช่วยขนของย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย คุณฤกษ์มีความสุขมากกกก เฮ่อ...ไม่อยากจะเชื่อเลย ต้องขายให้คนอื่นซะแล้ว” พิมฟังแล้วก็เศร้า แอบลังเล แอบใจอ่อน โดยไม่รู้ตัว

เช้าวันต่อมา บ้านฤกษ์ พิมเปิดประตูเดินเข้ามาในบ้านแล้วก็ใจหายวาบบบบบ บ้านดูเงียบเหงา มีผ้าคลุมเฟอร์นิเจอร์สีหม่นๆ คลุมอยู่ตามจุดต่างๆ พิมมองแล้วก็อดเศร้าไม่ได้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พิมหยิบมาดูเป็นชื่อ ฤกษ์ พิมกดรับ “สวัสดีค่ะ”
“พิมถึงบ้านหรือยัง”
“ถึงแล้วค่ะ”
“พิมเห็นผ้าที่คลุมเฟอร์นิเจอร์อยู่มั้ย ? พิมลองเปิดดูนะ ว่ามีชิ้นไหนที่พิมอยากจะทิ้ง ชิ้นไหนพิมอยากเก็บไว้บ้าง”
พิมรับเศร้าๆ “ได้ค่ะ” พิมกดวางสายแล้วก็เดินมาเปิดผ้าที่คลุมตู้ที่วางอยู่ข้างๆ ที่ผ้าคลุมเคลื่อนออกจากตู้ เผยให้เห็นรูปคู่ของพิมกับฤกษ์ในอิริยาบถสบายๆ น่ารัก ขยายใหญ่ใส่กรอบ พิมตะลึง อึ้งไป เริ่มเอะใจ พิมหันไปดึงผ้าคลุมผืนอื่นๆออก ผ้าคลุมถูกดึงออก เห็นรูปคู่ของพิมกับฤกษ์วางอยู่เต็มไปหมด ฟึ่บๆๆๆๆๆ

ภายในบ้านฤกษ์ รูปคู่ของพิมกับฤกษ์วางอยู่เต็มห้องรับแขก ทำให้ห้องที่หม่นๆ กลับกลายเป็นห้องที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที พิมอึ้ง...พอเห็นรูปแล้วก็จุกเบาๆ ภาพความทรงจำดีๆ ย้อนกลับมา ภาพตอนพิมกับฤกษ์มีความสุขในบ้าน ตามมุมต่างๆ ตามที่ต่างๆ พิมน้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว เสียงฤกษ์ดังขึ้น
“พิมตัดสินใจได้หรือเปล่าว่าจะทิ้งชิ้นไหน .. แล้วจะเก็บชิ้นไหนไว้บ้าง”
พิมหันขวับมา...เห็นฤกษ์ยืนอยู่ พิมรีบกระพริบตาถี่ๆ ไล่น้ำตา
“พี่ฤกษ์เล่นอะไรคะ ? ไม่ตลกนะคะ นี่ตกลงเรื่องขายบ้านคือเรื่องโกหกใช่มั้ยคะ”
“อย่าเพิ่งโกรธสิ ทีพิมยังโกหกว่าจะแต่งงานกับคุณเทิด ทั้งๆที่มันไม่จริง .. พี่ยังไม่โกรธเลย ดีใจด้วยซ้ำ” ฤกษ์ยิ้ม
พิมอึ้งไป โดนจับได้ แต่ยังทำฟอร์ม
“งั้นถือว่าเราหายกัน พิมโกหกพี่ พี่โกหกพิม จบ! กลับนะคะ” พิมจะไป
“พี่ลงทุนหลอกมาแล้ว” ฤกษ์ดึงพิมมากอดเลย มั่บ! พิมตกใจ “คิดว่าจะยอมให้กลับหรือไง”
ฤกษ์กอดแน่น พิมพยายามจะดิ้น เหมือนจะหลุดได้ ฤกษ์ก็ดึงกลับมากอดไว้อีก กอดจากข้างหลังแน่นกว่าเดิม
“พี่ฤกษ์อย่ามาทำแบบนี้นะคะ ปล่อย”
“ไม่ปล่อย จนกว่าจะตอบว่า พิมจะทิ้งความทรงจำของเราทั้งหมดนี้ไปได้จริงๆเหรอ พิมจะลืมมัน ไม่คิดถึงมันได้จริงๆเหรอ” ฤกษ์กอดพิมไว้แน่น พิมยืนมองเห็นรูปทั้งหมดที่วางไว้ตรงหน้า
“แต่ในความทรงจำของเรา..มันไม่ได้มีเรื่องที่สวยงามแบบนี้นะคะ”
“พี่รู้...และพี่เองก็จะไม่ลืมมัน พี่จะจำมันไว้เป็นบทเรียน เตือนใจไม่ทำผิดซ้ำอีก พี่รู้แล้วว่าการทำให้คนที่เรารัก และรักเราต้องเสียใจ มันเจ็บปวดมากแค่ไหน” ฤกษ์พูดจากใจ ทั้งเจ็บ ทั้งเข็ด
“พี่รู้แล้วว่าการตกนรกทั้งเป็นมันทรมานมากขนาดไหน พี่รู้แล้วว่าความไว้วางใจ ความเชื่อใจ ถ้ามันหมดแล้ว มันเรียกกลับคืนมาไม่ได้จริง ....พี่รู้แล้วว่า...พิมมีค่ากับพี่มากแค่ไหน พี่รู้แล้วพิม พี่รู้แล้ว”
ฤกษ์ร้องไห้อย่างหมดฟอร์ม พิมสัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นของฤกษ์ น้ำตาไหลลงมาที่ไหล่ของพิม พิมน้ำตาคลอ
“กลับมาเถอะนะพิม กลับมาอยู่ด้วยกันนะ” พิมสับสน..ความรัก กับทิฐิ ตีกันวุ่นวาย พิมมองรูปตรงหน้าอีกครั้ง ภาพความสุขและความเศร้าย้อนกลับมาฟึ่บๆๆๆ พืมน้ำตาร่วง..ทั้งฤกษ์และพิมร้องไห้ทั้งคู่
“ถ้าพิมกลับมา....พิมขอร้องพี่ฤกษ์อย่างนึงได้มั้ยคะ ? .. พิมขอแค่อย่างเดียว”
ฤกษ์รีบปาดน้ำตา หันพิมมาเผชิญหน้ากัน จับมือไว้แน่น
“มากกว่าอย่างเดียวก็ได้พิม พิมอยากได้อะไร พิมบอกพี่มาเลย”
พิมมองหน้าฤกษ์ พูดทั้งน้ำตา “พิมขอให้พี่ฤกษ์...เคารพตัวเอง ให้เกียรติตัวเอง อย่าทำอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องตกต่ำแบบที่ผ่านมา สิ่งที่พี่ทำ พี่นอกใจพิม .. ใช่ มันทำให้พิมเสียใจ แต่ยิ่งกว่านั้นมันทำให้พี่เสียเกียรติ เสียคุณค่าความเป็นคน” ฤกษ์ทั้งจุก ทั้งเจ๊บ น้ำตายิ่งทะลักออกมา
“วันนี้พี่บอกว่าพี่เรียนรู้แล้ว พิมให้เกียรติพี่ พิมจะเชื่อคำพูดของพี่อีกครั้ง” ฤกษ์โล่งอกกอดพิมแน่นด้วยความเทิดทูน
“ขอบคุณมากพิม....ขอบคุณมาก” ฤกษ์โผเข้ากอดพิมอีกครั้ง..เป็นอ้อมกอดที่อบอุ่น เต็มไปด้วยความเข้าใจ โล่งใจ พิมค่อยๆกอดตอบฤกษ์ ฤกษ์คลายกอด และคุกเข่าต่อหน้าพิม
“พี่ขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายพี่จะไม่ปล่อยตัว ปล่อยใจ ทำเรื่องเสื่อมเสียให้ตัวเองและครอบครัวอีกแล้ว .. ไม่เอาแล้ว... เข็ดแล้ว !!! แค่คิดก็ขนลุกแล้ว !!! กลัวจริงๆ”
พิมหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ฤกษ์หัวเราะรับ เป็นเสียงหัวเราะโคตรมีความสุข ฤกษ์กับพิมกอดกันอยู่ท่ามกลางรูปคู่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ ที่ระเบียง...ต้นไม้ในกระถางเล็กๆที่วางอยู่ไหวตามลม บ้านกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ผ่านเวลา หลายเดือนต่อมา รูปของพิม ฤกษ์ และโจ ถ่ายคู่กัน ตั้งแต่แบเบาะ มาเรื่อยๆ จนปัจจุบันหนึ่งขวบ รูปโจหนึ่งขวบวางอยู่บนโต๊ะ มีมือน้อยๆ เอื้อมมาจะหยิบเกือบจะหยิบได้ ก็มีมือของฤกษ์มาจับไว้ “ระวังโจ !!!”
ฤกษ์หยิบรูปไปวางไว้ลึกๆ แล้วอุ้มโจขึ้น
“ไอ้ตัวแสบมานี่เลย มาช่วยพ่อจัดโต๊ะดีกว่า วันนี้บ้านเรามีแขกคนสำคัญ” ฤกษ์ตะโกน “พิม!! พิมจ๊ะ หิวหรือยังจ๊ะ”
ท้องของหญิงตั้งครรภ์อายุครรภ์ประมาณ 4-5 เดือน ยื่นเข้ามา...พร้อมกับเสียงพิม “หิวแล้วค่า”
เจ้าของท้องคือ “หมี่” หมี่ยิ้มสดใส “หมี่ก็หิวแล้วค่ะ” ด้านหลังหมี่เป็นพิมเดินตามมาพร้อมกับถือถุงขนมมาด้วย
“งั้นเราเริ่มหม่ำกันได้เลยค่ะ อาหารพร้อมแล้ว พี่ฤกษ์คะ พี่หมี่กับพี่เปรมซื้อของหวานมาด้วย พอบาร์บีคิวเสร็จพิมค่อยจัดใส่จานนะคะ”
“จ้ะ” พิมเดินมาทางฤกษ์ ฤกษ์คว้ามือดึงมาหอมแก้ม พิมสะดุ้งนิดๆ “แต่จริงๆพี่ก็มีของหวานแล้ว ไม่ต้องกินก็ได้”
พิมขำ เสียงเปรมอ้วกกกกกก ดังเข้ามา “อ้วกกกกกก”
ฤกษ์หันขวับไป “แพ้ท้องแทนเมียเหรอมึง”
“เฮ้ยๆ อย่าหยาบต่อหน้าลูก คุณบอกผมเองนะครับ เด็กวัยแรกเกิดถึงสองสามขวบเป็นวัยจดจำพฤติกรรม ระวังด้วยครับคุณฤกษ์” ฤกษ์หันมาทางโจ “ใช่ครับโจ ต้องพูดเพราะๆนะครับ”
“คับ!!!” ทุกคนหัวเราะครึกครื้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุข

บ้านฤกษ์ ที่ระเบียง..มืดลง มีหลอดไฟเป็นรูปเทียนติดอยู่ตามระเบียง เปรม กับ ฤกษ์ นั่งร้องเพลง เปรมเล่นกีตาร์ร้องเพลงคลอๆ โจหลับคาอกฤกษ์ อย่างน่ารัก พิมหยิบมือถือมาถ่ายรูปฤกษ์กับลูก ฤกษ์ยิ้มน่ารักให้ เป็นบรรยากาศอบอุ่น หมี่มองแล้วก็ยิ้ม “พี่ดีใจนะพี่พิมมีวันนี้”
“พิมก็ต้องขอบคุณพี่หมี่มากๆที่คอยเตือนสติพิม ถ้าพิมยังมีทิฐิอยู่..พิมอาจจะไม่มีความสุขแบบนี้ก็ได้ค่ะ”
“แล้วเป็นไง พอกลับมาอยู่ด้วยกันจริงๆ ยังมีระแวงมั้ย”
“ตอนแรกก็มีบ้าง คือ ความทรงจำเก่าๆ มันก็มา แต่พี่ฤกษ์เค้าเสมอต้นเสมอปลายมากๆ เค้าพยายามทำให้พิมมั่นใจ พอเค้าทำให้เรามั่นใจได้ อยู่ๆมันก็เลิกคิดไปเอง”
“พี่ว่าอีกอย่างคือ...ตอนนี้พิมรู้แล้วว่าฤกษ์เค้าไม่ได้รักใจเริง”
“ก็จริงนะคะ . เมื่อก่อนเหมือนพิมคาใจว่าเค้าสองคนรักกัน มันก็จะระแวง”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนอวสาน[2] วันที่ 8 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ