อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนอวสาน[3] วันที่ 8 ก.ย.60

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนอวสาน[3] วันที่ 8 ก.ย.60

“พี่ว่าอีกอย่างคือ...ตอนนี้พิมรู้แล้วว่าฤกษ์เค้าไม่ได้รักใจเริง”
“ก็จริงนะคะ . เมื่อก่อนเหมือนพิมคาใจว่าเค้าสองคนรักกัน มันก็จะระแวง”
“แล้วใจเริงเป็นยังไงบ้าง ? ติดต่อมาบ้างหรือเปล่า”
“ไม่เลยค่ะ เค้าหายไปเลยค่ะ” พิมมองโจ “บางทีพิมก็อยากรู้ว่าเริงเค้าคิดถึงลูกบ้างหรือเปล่า”
พิมคิดถึงใจเริง เพราะสงสารโจ โจหลับไม่รู้เรื่อง

คืนนั้น ห้องนอน คอนโดปีเตอร์ ปีเตอร์นอนเปลือยท่อนบนหลับอยู่บนเตียง ข้างๆ เห็นใจเริงนั่งเอาหลังพิงเตียง ท่าทางอิดโรย ใจเริงนั่งดู IG ของพิม มือใจเริงสั่นระริก เลื่อนดูรูปโจในอิริยาบถต่างๆ ใจเริงดูแล้วก็คิดถึงจับใจ แต่ก็


ต้องเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมอ่อนแอ ใจเริงปิดมือถือแล้ววางไว้ข้างเตียง ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง ร่างกายเจ็บ ปวด ใจเริงยันตัวลุกจากเตียง ใจเริงเดินเซออกมาจากเงามืด .. ร่างกายสะบักสะบอม ตัวสั่นแล้วก็ล้มทรุดลงกับพื้น
วันต่อมา ภายในโรงพยาบาล แผนกเด็ก.. เห็นพิมอุ้มโจ เดินมากับฤกษ์ มีผ่องใสเดินตาม และแอ๊ดถือตะกร้าของตามหลัง บรรยากาศสดใส “เมื่อยมั๊ยพิม มะ เดี๋ยวพี่อุ้มต่อเอง”
ผ่องใสตอบแทน “โอ้ย ตาโจไม่ยอมหรอกค่ะ พอหนูพิมอยู่ทีไร ตาโจไม่ยอมให้คนอื่นอุ้มเลย นี่ถ้าหนูพิมไม่ยอมมาด้วย อย่าหวังว่าจะยอมมาโรงพยาบาล” ฤกษ์แกล้งมองหน้าลูก “โจ นี่พ่อนะมาหาพ่อมาลูก”
โจหันหนี “อื้อออ” แล้วก็กอดพิม ทุกคนขำ
“เชื่อหรือยังคะคุณฤกษ์”
“แบบนี้เค้าเรียกว่า “อยู่เป็น” ทำดีมาก หลานย่า”
ฤกษ์ทำเนียน “จริงๆ พี่สอนลูกเองแหละ ก่อนนอนเป่าหูทุกคืน “เกาะน้าพิมๆ” ได้ผล เกาะไม่ปล่อยเลย”
“เกาะน้าพิม” ทุกคนขำ หัวเราะ กันอย่างสดใส..

โรงพยาบาล ล็อบบี้ ใจเริงอยู่ในชุดเตรียมกลับบ้านนั่งรถเข็นอย่างอ่อนแรง ใจเริงแววตาเลื่อนลอย ไม่มีชีวิต
บุรุษพยาบาลเข็น บอดี้การ์ดคุม ใจเริงเหลือบไปเห็นพิม ฤกษ์ ใจเริงสะดุ้ง ตัวชาวาบ..ทำตัวไม่ถูก แล้วก็รีบถามขึ้น
“มีทางออกทางอื่นหรือเปล่า”
“ทำไม”
“ฉันไม่อยากไปทางนี้” ใจเริงก้มๆหน้า หลบๆหน้า “ไปทางอื่น ไปสิ”
นุเครามองด้วยความแปลกใจ รู้ว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ บุรุษพยาบาลเข็นรถเลี้ยวไปอีกด้าน ใจเริงร้อนใจ
“เร็วๆสิ !!!” ฤกษ์หันมาเห็นพอดี “เริง ....”
ทุกคนหยุดกึกเลย หันไปตามสายตาฤกษ์ บุรุษพยาบาลกำลังจะเข็นไปพอดี พิมตกใจเรียกขึ้น “เริง !!!”
ใจเริงหน้าเสีย..ไม่อยากเจอ พิมรีบอุ้มลูกเดินมาหา ฤกษ์ ผ่องใส แอ๊ดรีบตามมาด้วย บุรุษพยาบาลงงๆ เอาไงดี
พิมรีบเดินมาขวางตรงหน้าใจเริง “เริงหยุดก่อน” ใจเริงเผชิญหน้ากับพิม ที่กำลังอุ้มลูกตัวเองอยู่ ในใจเจ็บ เศร้า อย่างบอกไม่ถูก พิมมองเริงด้วยความสงสาร สภาพใจเริงต่างจากครั้งสุดท้ายที่เจอกันมาก “เริงเป็นอะไร”
นุเครารีบเข้ามากันไว้ พิมชะงัก ฤกษ์รีบมากันพิมจากบอดี้การ์ดอีกที ใจเริงเห็นแล้วจี๊ดรีบพูดขึ้น
“เริงไม่ได้เป็นอะไร เริงสบายดี”
“สบายดีแล้วทำไม...ต้องนั่งรถเข็นแบบนี้”
พิมรู้สึกถึงความเจ็บปวดของใจเริง ใจเริงอยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ต้องกลั้นไว้
“คุณเริงเค้าบอกว่าสบายดี ก็คือ สบายดี คุณจะถามอะไรมากมาย วุ่นวายจริงๆ”
ฤกษ์จี๊ดเลย “คุณ พูดจาให้มันดีหน่อย”
“นี่พูดดีแล้วนะ อยากเห็นที่มัน “ไม่ดี” มั้ย ?” ใจเริงรีบห้าม “พอได้แล้ว ไปเถอะ ฉันอยากรีบกลับแล้ว”
พิมเป็นห่วง “เริง....”
ใจเริงสวน “ไปสิ” บุรุษพยาบาลรีบเข็นไปด้วยความลนลาน พิมจะไม่ยอม ฤกษ์จับพิมไว้ นุเคราประกบใจเริงพาแยกไป ผ่องใสกับแอ๊ดเห็นแล้วกลัวๆ ใจเริงค่อยๆห่างออกไป
ใจเริงค่อยๆหันกลับไปมองพิม เห็น พิมฤกษ์ยืนอยู่ด้วยกัน และพิมอุ้มลูกของเธออยู่ ใจเริงเจ็บสะท้านอย่างบอกไม่ถูก ใจเริงหันหน้ากลับ...แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด พิมฤกษ์มองตามใจเริงไป พิมเป็นห่วงใจเริงอย่างเห็นได้ชัด เป็นความห่วงที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา

ภายนอก ใจเริงนั่งเหม่ออยู่ในรถ “ไอ้นุบอกว่าที่โรงพยาบาล เธอเจอคนรู้จัก เป็นใคร”
ใจเริงตอบด้วยความเจ็บ “เพื่อน”
ปีเตอร์กวนตรีน “คนอย่างเธอมีเพื่อนกับเค้าด้วยเหรอ”
ใจเริงปรายตามามองปีเตอร์ ด่าในใจ แล้วก็เบือนหน้าหนีด้วยความเหนื่อย ทันใดนั้นคนขับก็พูดว่า
“นายครับ มีคนตามมาครับ มอไซด์สีดำ สองคัน ตามมาตั้งแต่โรงพยาบาล”
ปีเตอร์หันไปดู เห็นมอไซด์สองคัน มีคนซ้อนหลัง แต่แจ็คเก็ต ใส่หมวก ท่าทางมีพิรุธ คนซ้อนควักปืนออกมา
จากเสื้อ ปีเตอร์ตะโกนขึ้น “มันมีปืน” ใจเริงตกใจ
“เหยียบให้มิดเลยมึง” ปีเตอร์สบถภาษาอังกฤษจัดเต็ม ใจเริงเลิ่กลั่กๆ “อะไร เกิดอะไรขึ้น”
ปีเตอร์กดหัวใจเริงให้หลบลง “เงียบ” ใจเริงช็อค เกิดการไล่ล่าเล็กๆ ใจเริงใจสั่น

คอนโดปีเตอร์ ปีเตอร์ปัดเครื่องแก้วบนโต๊ะตกพื้นแตกกระจาย แล้วหันมาด่าลูกน้อง ใจเริงนั่งหมดแรงอยู่ที่โซฟาห่างออกไป “พวกมันเป็นใคร ! มันกล้าดียังไงมาไล่ยิงกู”
ลูกน้องอึกอักๆ “ผมจำได้ครับ มันเป็นลูกน้องของเสี่ยองอาจ คนที่นายเคยสั่งให้ส่งคนไปเก็บมัน ตอนนี้ลูกชายมันขึ้นมาดูเรื่องขายอาวุธต่อ มันคงแค้น เลยส่งลูกน้องมาแก้แค้นนาย”
ใจเริงฟังแล้วก็ส่ายหน้า ... ทั้งเบื่อทั้งเอียนทั้งรังเกียจ ปีเตอร์แค้น
“กูฆ่าพ่อมันได้ ก็ก็ฆ่าตัวมันได้เหมือนกัน ส่งคนไปตามเก็บมัน ให้รู้ว่ามันเล่นผิดคน” ลูกน้องก้มรับ “ครับนาย”
ลูกน้องเดินออกไป ใจเริงยันตัวลุกขึ้น จะเดินไปห้องนอน “จะไปไหน”
ใจเริงตอบเหนื่อยๆ “นอน .. เริงเหนื่อย”
“ยังนอนไม่ได้ เพราะฉันเครียด !! ทำยังไงก็ได้ให้ฉันหายเครียด แล้วค่อยไปนอน” ใจเริงปากสั่น
“แต่....เริงเหนื่อยนะ..ไม่มีแรงจะทำอะไรทั้งนั้น”
ปีเตอร์สวน “ฉันจ่ายให้เธอไม่อั้น อยากได้อะไรก็ประเคนให้หมด เธอก็ต้องตอบแทนฉันแบบไม่มีเงื่อนไข มานี่ !!!!”
ใจเริงส่ายหน้า “ไม่ไหวแล้ว” ใจเริงถอยหลัง ปีเตอร์เสียงดัง “ฉันบอกให้มานี่ !!!”
ใจเริงส่ายหน้า “ไม่...ฉันเจ็บ ฉันเพิ่งออกจากโรงพยาบาลนะ”
ปีเตอร์ปรี๊ดดด เดินพุ่งมาหา “พูดไม่รู้เรื่องเหรอ” ใจเริงถอยกรูด “ไม่นะ....อย่าเข้ามานะ”
ปีเตอร์ไม่หยุด พุ่งเข้ามาหา ใจเริงรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล “กรี๊ดดดดดดด”
ใจเริงรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตูใส่หน้าปีเตอร์อย่างแรง ปัง!!!ใจเริงรีบล็อคประตูห้องน้ำ คลิ๊ก!!
ปีเตอร์ทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง “ออกมานะ ออกมาเดี๋ยวนี้ !!! ฉันบอกให้ออกมา”
ปีเตอร์ทุบประตูอย่างแรง ใจเริงไม่เปิด ปีเตอร์หันไปปัดของ โยนของ เอามือกวาดของแถวนั้นพังระเนระนาด โครม!!

ใจเริงทรุดตัวลงร้องไห้ในห้องน้ำ ชีวิตบัดซบจริงๆ เสียงปีเตอร์อาละวาด ทุบประตู เอาของปาใส่ประตูอย่างบ้าคลั่ง
ใจเริงทนไม่ไหว...ตัดสินใจควานหาโทรศัพท์มือถือมือสั่น...ใจเริงหยิบโทรศัพท์มาแล้วกดโทร.หาสุรทิน ใจเริงเสียงสั่น “คุณทิน....ช่วยฉันด้วย....ช่วยฉันด้วย” ใจเริงร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย แต่เจ็บปวดจนหมดแรง

จอโทรศัพท์เป็นหน้ามาลัยวรรณกับเทิดพันธ์โผล่เข้ามา
“ป้านอมมมมมม สวัสดีค่า !! / มอร์นิ่งค้าบ”
นอมจากหน้าจอมือถือของมาลัยวรรณ แต่งตัวเหมือนอยู่ต่างประเทศ ข้างหลังก็ดูเป็นเมืองนอกๆ นอมคุยกับเทิดพันธ์กับมาลัยวรรณผ่านเฟซไทม์อย่างเฮฮา
“ป้านอมเป็นไงบ้าง ? ปรับตัวเข้ากับลอนด้อนได้ยัง”
“โหย..อยู่มาเกือบปี ป้ายังคิดว่าตัวเองอยู่ระนองอยู่เลย ฝนแปด แดดสี่ เห็นพระอาทิตย์ทีรีบออกไปอาบแดด โอ้ยยยย คิดถึงประเทศไทย” มาลัยวรรณจ๋อย
“วรรณขอโทษ...ก็ คนนี้ไม่ยอมให้วรรณไป วรรณก็รับปากคุณญาเค้าไปแล้ว สงสารเค้า ป้าก็อยู่ช่วยเค้าไปก่อนนะ พอร้านเค้าอยู่ตัวค่อยกลับ”
“เอาน่าป้านอม ถือว่าช่วยให้ผมได้มีเวลาอยู่กับแฟน บุญกุศลจะส่งให้ป้ามีผัว” นอมถึงกับขำคิกคักออกมา
“จะว่าไปก็มีมาจีบๆเหมือนกันนะ ป้าเลยว่าจะอยู่ต่อสักสองปี”
“เอาเลยป้า เอาที่ป้าสบายใจ” มาลัยวรรณกับเทิดพันธ์หัวเราะสนุกสนาน
“ป้าต้องรีบร้านแล้วนะ แล้วคุยกันใหม่จ้า ไปนะ รักนะจุ๊บๆ”
วรรณ / เทิดพันธ์ยกมือไหว้ “สวัสดีค่า / สวัสดีครับ” นอมไปแล้ว มาลัยวรรณนึกได้
“เออ! พี่พิมกับพี่ฤกษ์ให้ชวนคุณไปงานวันเกิดตาโจด้วยนะคะ วันพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ ฉันจะไปเตรียมขนมตั้งแต่เช้า คุณจะไปพร้อมฉันเลยหรือเปล่า”
เทิดพันธ์พยักหน้า “ไปสิ ผมต้องเตรียมของขวัญอะไรหรือเปล่า”
“เออลืมถาม วันนี้พี่พิมพาโจไปฉีดวัคซีน เดี๋ยวคงมา มาแล้วค่อยถามเนอะ”
เทิดพันธ์ห็นพิมเดินมาพอดี “นี่ไง พิมมาพอดี” พิมเดินเข้ามาในร้าน หน้าตากลุ้มๆ
“พี่พิมวันพรุ่งนี้” พิมหน้าเครียดผิดปกติ “พี่พิมเป็นอะไร หน้าเครียดๆ”
“พี่เจอใจเริง ...”

เทิดพันธ์แปลกใจ “ใจเริงสภาพแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ” พิมพยักหน้า
“ไม่เจอกันเกือบปี..เริงเปลี่ยนไปมากจริงๆ ตอนแรกเกือบจะจำไม่ได้ แล้วพิมก็เจอผู้ชายที่คุณทินเล่าให้ฟังด้วยนะคะ ที่ดูน่ากลัวมาก เริงไม่น่าจะไปยุ่งกับคนแบบนั้น”

อ่านละคร เพลิงบุญ ตอนอวสาน[3] วันที่ 8 ก.ย.60

ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน
ละครเรื่อง เพลิงบุญ บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครเรื่อง เพลิงบุญ กำกับการแสดงโดย ประเสริฐ ประศาสน์
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ วาย จำกัด
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ควบคุมการผลิตโดย ยศสินี ณ นคร
ละครเรื่อง เพลิงบุญ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพลิงบุญ ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ