อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 4 วันที่ 3 ก.ย.60

อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 4 วันที่ 3 ก.ย.60

“เจ้าน้อย...มาถึงแล้วรึ อาไม่รู้จะขอบใจเจ้าได้อย่างไร... ขอบใจเหลือเกิน...ขอบใจจริงๆ”

สีหน้างุนงงของเจ้าศุขวงศ์เหมือนจับต้นชนปลายไม่ถูกทำให้เจ้าหลวงแสนอินทะกับเจ้าหน่อเมืองสะใจมาก

“เจ้าจะบอกว่าเจ้าผ่านไปประสบเหตุด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็ตามทีเถอะ ยังไงอาก็ต้องขอบใจเจ้าและเห็นว่าเป็นเรื่องที่ต้องตอบแทนเจ้าให้ได้อยู่ดี”

เจ้าหลวงแสนอินทะไม่ได้ปล่อยให้เจ้าศุขวงศ์ตั้งตัวนาน รีบโพล่งตามแผนที่เตรียมไว้ว่าส่งลูกสาวคนหนึ่งไปทำพิธีบวงสรวงนอกเมือง แต่ดันถูกกลุ่มโจรป่าโจมตี


“โชคดีที่เจ้าน้อยและคนของเจ้าไปพบพอดี...หลานคงเพิ่งแยกจากขบวนของเจ้าคนอังกฤษสหายของเจ้าที่เดินป่าลึกเข้าไปด้านนั้นกระมั้ง พวกนั้นท่องป่ากันต่อขณะที่หลานกับคนของหลานแยกตัวกลับเชียงเงินใช่ไหม...เจ้าน้อย”

รอยยิ้มเหมือนมีเลศนัยทำให้เจ้าศุขวงศ์อ้ำอึ้ง และเจ้าหลวงแสนอินทะก็รู้ดี รีบตีขลุมตามแผน

“เจ้าศุขวงศ์ช่วยชีวิตลูกสาวข้าไว้ ไม่อย่างนั้นลูกข้าก็อาจตายในเงื้อมมือโจร หรือไม่เช่นนั้นก็อาจหนีเตลิดเปะปะไม่รู้ทิศทาง ไปตายด้วยเสือช้างได้เท่าๆกัน ช่วยแล้วก็รีบกลับเข้าเมืองมาก่อนเพื่อส่งข่าว แต่บังเอิญว่าลูกข้ากับคนของเจ้าศุขวงศ์มาพบกองลาดตระเวนของหน่อเมือง จึงกลายเป็นว่าทั้งห้าคนมาถึงเชียงเงินก่อนเจ้าศุขวงศ์”

เจ้าศุขวงศ์จับต้นชนปลายไม่ถูก ซึ่งเข้าทางเจ้าหลวงแสนอินทะ จับมัดมือชกทันที

“ตามธรรมเนียมของเชียงเงิน ถ้าได้ช่วยชีวิตใครไว้แล้ว ชีวิตของคนคนนั้นย่อมตกเป็นสิทธิ์ของผู้ช่วยชีวิต...ชีวิตลูกสาวอาเป็นของเจ้าแล้ว...เจ้าน้อย จะเอาไปเลี้ยงดูแลแค่ไหนก็สุดแต่ใจของเจ้า วันพรุ่งอาจะทำพิธีส่งตัวให้ กรณีอย่างนี้เรียกว่าตบแต่งกันคงไม่ได้ แต่อาก็หวังว่าเจ้าจะเมตตาน้อง”

คำพูดผูกมัดของเจ้าหลวงแสนอินทะทำให้เจ้าศุขวงศ์ตั้งตัวไม่ติด แล้วถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินชื่อเจ้าแม้นเมือง

“แม้นเมืองรออยู่ที่เรือนรับรองข้างๆเรือนเจ้านั่นแหละ เจ้าน้อย...ตามประเพณีนางกลับเข้าหอหลวงไม่ได้อีกแล้ว ทางเดียวที่เหลืออยู่สำหรับแม้นเมืองคือเข้าพิธีกับเจ้าในวันพรุ่งแล้วก็ติดตามเจ้ากลับบ้านกลับเมือง”

เจ้าหน่อเมืองแทบกลั้นเสียงหัวเราะเย้ยหยันไว้ไม่ไหว แต่ต้องข่มใจฟังพ่อพูดถึงน้องสาว

“ลูกสาวของอาคนนี้ไม่สวยสะกระไร งานบ้านงานเรือนก็ไม่ค่อยเป็นเรื่องเป็นราว อย่าถือสาน้องเลยนะ อาหวังแต่ว่าเจ้าจะเลี้ยงดูให้เกียรติตามสมควร อย่ามองว่าต้องรับไว้เพราะธรรมเนียมประเพณีบังคับ ถึงอย่างไรแม้นเมืองก็เป็นลูกสาวอา เป็นธิดาเจ้าหลวงเชียงเงิน ชีวิตของแม้นเมืองเป็นของเจ้าแล้วตามประเพณีตั้งแต่เจ้าช่วยเอาไว้กลางป่านั้น”

ooooooo

เป็นอันว่าแผนของเจ้าศุขวงศ์ล่มไม่เป็นท่า ถูกเจ้าหลวงแสนอินทะกับเจ้าหน่อเมือง รวมทั้งเจ้าแม้นเมืองตลบหลังอย่างราบคาบ เช่นเดียวกับเจ้ามิ่งหล้าที่ถูกกุมตัวบนเรือนพักเพื่อเตรียมตัวไปเมืองมัณฑ์ตามคำสั่ง

แม้จะแอบยินดีลึกๆที่จะได้เป็นเจ้าของเจ้าแม้นเมือง แต่กระนั้นคำพูดยุแยงของเจ้ามิ่งหล้าที่ฝังหัวมาตลอดหลายวันก็ทำให้เจ้าศุขวงศ์ปักใจว่าเจ้าแม้นเมืองไม่ได้มีใจให้ แต่ยอมทำเพราะหน้าที่ต่อเชียงเงินเท่านั้น

เจ้าแม้นเมืองอึดอัดใจไม่แพ้กัน ด้วยเข้าใจว่าเจ้าศุขวงศ์มีใจรักเจ้ามิ่งหล้าน้องสาวคนละแม่ เลยยอมช่วยวางแผนชิงตัว เมื่อผลออกมาเช่นนี้ คนที่เขาต้องแต่งงานด้วยคือเธอ ก็อาจทำให้เขารังเกียจเธอจนแทบไม่มองหน้า

เจ้าหลวงแสนอินทะกับเจ้าหน่อเมืองไม่ได้สนใจว่าใครจะต้องเจ็บช้ำกล้ำกลืนจากการวางแผนตลบหลังครั้งนี้บ้าง มัวแต่สะใจที่ได้เห็นท่าทางของเจ้าศุขวงศ์

“เจ้าพ่อเห็นหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของมันไหม”

“มันแทบจะต้องกลั้นใจตายเชียวละ ตอนที่มันรู้ตัวว่าเสียรู้เราเสียแล้ว”

“ขี้ข้าสยาม...คิดว่าตัวเองฉลาดลุ่มลึกกว่าคนอื่นเสมอ บทเรียนนี้ต้องจำไปจนตายเชียวล่ะศุขวงศ์”

“แม้นเมืองไปร่วมชีวิตกับมันก็เหมือนเป็นหอกข้างแคร่ เหมือนหนามที่คอยทิ่มตำใจของมันไปอีกนาน”

“วันข้างหน้าแม้นเมืองจะคอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวให้พวกเรารู้...กระสุนนัดเดียวยิงนกหลายตัวแท้ๆเจ้าพ่อ”

เจ้านางข่ายคำไม่ได้นึกยินดีกับแผนของสวามีและลูกเลี้ยงหนุ่ม มัวกลุ้มใจที่ต้องเห็นลูกสาวคนเดียวน้ำตานองหน้า ตรอมใจจนไม่กินข้าวกินปลา เจ้ามิ่งหล้าอาละวาดจนเป็นลมไปหลายรอบ เจ้านางข่ายคำตัดสินใจไปขอร้องสวามีให้มาดูลูกสาวสักครั้งเพราะกลัวลูกสาวจะคิดสั้น แต่เจ้าหลวงแสนอินทะปฏิเสธ

“คนอย่างลูกสาวเจ้าไม่มีทางคิดสั้นทำร้ายตัวเองหรอก แผนทุกอย่างเดินหน้าไปแล้ว จะไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรทั้งสิ้น เจ้าเป็นแม่เลี้ยงดูกันมาอย่างรู้ใจ เป็นหน้าที่ของเจ้าต้องทำให้มิ่งหล้าเดินทางไปเมืองมัณฑ์อย่างเต็มใจ!”

ooooooo

เจ้านางข่ายคำจะเดินทางไปส่งลูกสาวคนเดียวถึงเมืองมัณฑ์ โดยมีฟองจันทร์ตามไปรับใช้ ส่วนเจ้าแม้นเมืองมีเขียนจันทร์แม่ของฟองจันทร์ตามไปดูแลถึงเชียงพระคำ

ท่าทางของเจ้าแม้นเมืองทำให้เขียนจันทร์สงสารและเห็นใจไม่น้อย แต่จำต้องปลอบให้ทำใจเพราะทุกคนเกิดมามีหน้าที่ ไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอที่ต้องแยกจากสามีและลูกสาว

เจ้าแม้นเมืองฝืนยิ้ม เข้าใจสถานะตัวเองดี แต่ก็รู้สึกผิดกับเจ้ามิ่งหล้าด้วย

“ขอพระเป็นพยานด้วยเถอะเขียนจันทร์...เรายินดีทำหน้าที่อย่างที่มิ่งหล้าทำ ฟองจันทร์ทำ แต่ไม่ได้อยากทำอย่างนี้ แค่ดินฟ้าจะเมตตาทำให้เรากับมิ่งหล้าได้เปลี่ยนตัวกันเท่านั้น ก็จะไม่มีใครต้องทุกข์ เรายินดีแบกมันไว้คนเดียว”

“การกระทำของเจ้า...ค้ำจุนเชียงเงิน”

“นี่แหละ...ที่ทำให้เราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ เรายังต้องมีชีวิตอยู่ทั้งๆที่ตายไปแล้ว...เพื่อเชียงเงิน เรายอมถูกฝังอยู่ใต้ดินทั้งๆที่ยังหายใจก็เพื่อเชียงเงิน”

พูดพลางน้ำตาคลอ ก่อนจะทรุดตัวมากอดเขียนจันทร์เหมือนเด็กน้อยต้องการที่พึ่ง

“เจ้าศุขวงศ์เขาคงโกรธเรามากที่เรา...เอ่อ... บีบบังคับเขาอย่างนี้”

“เจ้าอย่าคิดมากเลย ข้าเจ้ามองไม่เห็นเหตุผลอะไรที่เจ้าศุขวงศ์จะต้องโกรธ เจ้าไม่ได้น่ารังเกียจที่ตรงไหน ออกงามเพียบพร้อมไปทุกอย่าง ที่สำคัญเจ้ามีศักดิ์เป็นธิดาคนแรกของเจ้าหลวงเชียงเงิน อย่าทุกข์ใจไปเลย...จะเชียงเงินหรือเชียงพระคำก็ประเพณีธรรมเนียมเดียวกัน ไม่ใช่การบีบบังคับเจ้าศุขวงศ์สักนิด...”

คืนเดียวกันที่เรือนเจ้ามิ่งหล้า...เจ้านางข่ายคำถอนใจหนักหน่วงเมื่อเห็นลูกสาวอาการไม่ดีขึ้น นอนนิ่งไม่กินข้าวปลาประท้วงเพราะไม่อยากไปเมืองมัณฑ์ แต่คำสั่งของเจ้าหลวงแสนอินทะก็ทำให้เธอต้องเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น

“แม่อยากให้ลูกรับรู้ไว้...ไม่มีใครหวังดีอย่างจริงใจต่อลูกเท่ากับพ่อแม่ สิ่งดีที่สุดพ่อแม่เลือกเอาไว้ให้ลูกแล้ว ลูกต้องเห็นใจพ่อกับแม่ด้วย วันนี้ลูกอาจจะไม่ยอมรับ แต่วันข้างหน้า...ลูกจะเห็นด้วยตัวของลูกเอง”

เจ้ามิ่งหล้ายังนอนนิ่ง ใบหน้าเลื่อนลอยเหมือนไม่รับรู้ แต่เจ้านางข่ายคำก็ไม่ยอมแพ้

“แม่อุตส่าห์กดแม้นเมืองเอาไว้ให้อยู่ในสถานะต่ำกว่าลูก ยกลูกให้สูงมีค่าควรเมือง แต่สิ่งที่ลูกทำนี้มันแสดงว่าความรักของแม่ไม่มีค่าอะไรเลย...อย่างนั้นใช่ไหม”

ใช่ว่าเจ้ามิ่งหล้าจะไม่เข้าใจความคับแค้นใจของแม่ แต่เพราะถูกเลี้ยงดูแบบตามใจมาตลอด ทำให้ไม่เคยเห็นความต้องการของใครจะยิ่งใหญ่กว่าของตัวเอง เจ้านางข่ายคำพอจะรู้นิสัยลูกสาวดี โดยเฉพาะนิสัยชอบเอาชนะและต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ จึงพยายามหว่านล้อมให้เชื่อว่าการถวายตัวให้เมืองมัณฑ์นั้นยิ่งใหญ่กว่าการไปอยู่เชียงพระคำ

อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 4 วันที่ 3 ก.ย.60

ละคร รากนครา บทประพันธ์โดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละคร รากนครา บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละคร รากนครา กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละคร รากนครา ผลิตโดย บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละคร รากนครา ควบคุมการผลิตโดย ธัญญา-พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละคร รากนครา ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.
ติตามชม ละคร รากนครา ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ