อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 4 วันที่ 7 ก.ย.60

อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 4 วันที่ 7 ก.ย.60

น้ำตาของเจ้าแม้นเมืองที่เจ้าศุขวงศ์สัมผัสได้ทำให้รู้สึกตัว แต่ความรักแน่นอกตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอเธอ รวมกับฤทธิ์น้ำเมา ทำให้เขาหมดความยับยั้ง ชั่งใจ โน้มตัวจูบอีกครั้ง ก่อนจะช้อนเธอแนบอกแล้วพาไปที่เตียงทันที...

ช่วงเวลาพิศวาสผ่านพ้นไปอย่างช้าๆแต่ตรึงใจสองหนุ่มสาวยิ่งนัก เจ้าศุขวงศ์ยังตระกองกอดเจ้าแม้นเมืองชายาหมาดๆแนบอก โน้มตัวจูบไล้ตั้งแต่ผมหอมกรุ่นจนถึงหัวไหล่เปลือยเปล่าอย่างอ่อนโยน

“ในเมื่อยังไม่หลับก็ลืมตาขึ้นสิแม้นเมือง...เจ้าคงไม่ขี้ขลาดถึงขนาดต้องหลับตาพูดกับพี่หรอกนะ”



คำพูดกระเซ้าเย้าแหย่ของสวามีหมาดๆทำให้เจ้าแม้นเมืองนึกฉุน ยอมสบตาด้วยแต่ไม่วายค้อนวงโต

“งานของข้าเจ้าเสร็จแล้ว ดีและมีความหมายเพียงพอให้เจ้าเมตตาทำตามคำขอร้องของข้าเจ้ารึไม่”

“อย่าพูดอย่างนี้เลยได้ไหมแม้นเมือง พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดจะทำอย่างที่ได้พูดได้ทำไปแล้วสักนิด”

เจ้าแม้นเมืองเบือนหน้าหนี ทั้งประหม่าและกระดากเกินจะทน เจ้าศุขวงศ์ต้องตามง้องอน

“ให้อภัยพี่สักครั้งเถอะนะแม้นเมือง”

“เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าเจ้าเป็นสิทธิ์ของเจ้านับจากวันแรกที่เดินทางจากเชียงเงิน”

คำพูดน้อยอกน้อยใจของเธอทำให้เจ้าศุขวงศ์เจ็บปวด แต่ยังไม่ยอมแพ้ อยากขอโอกาส

“จบเรื่องและหลับได้แล้วแม้นเมือง พี่อยากให้วันพรุ่งเป็นการเริ่มต้นที่สดใสสำหรับเราทั้งสองคน...”

ooooooo

ค่ำคืนงดงามอวลด้วยไอรักและรสเสน่หาของเจ้าศุขวงศ์กับเจ้าแม้นเมืองผ่านไปด้วยดี ต่างจากค่ำคืนทรมานของเจ้ามิ่งหล้ากับเจ้านางข่ายคำ ต้องทนอยู่อย่างลำบากในตำหนักชั้นนอก ไม่สุขสบายเหมือนในเขตวังหลวง

“เจ้านางหลวงกับราชธิดาจากเชียงเงินต้องทนอยู่อย่างซอมซ่อในมุมสกปรกของเมืองมัณฑ์...นี่น่ะหรือเกียรติยศศักดิ์ศรีในฐานะเครื่องบรรณาการชั้นดี!”

“รู้จักคำว่าอดทนบ้างไหมมิ่งหล้า”

“ลูกรู้จักมันมามากเกินพอแล้ว ถ้าลูกรู้แต่แรกว่ามาถึงเมืองมัณฑ์เพื่อให้ได้รับการต้อนรับอย่างไร้เกียรติอย่างนี้ ลูกหนีออกจากขบวนเสียกลางทางไปนานแล้ว”

“อย่าพูดอย่างนี้อีกนะมิ่งหล้า!”

“ลูกจะไม่ยอมทนต่อการหมิ่นเกียรติกันอย่างนี้อีกต่อไปแล้ว”

พูดจบก็จะผละไปเฝ้าเจ้าหลวงเมืองมัณฑ์ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่ทันขยับ กรมวังก็มาขอเฝ้า พร้อมคำทักทายที่แสนเย็นชาและปราศจากความรู้สึกผิดที่ให้แขกบ้านแขกเมืองอยู่อย่างไร้เกียรติในเขตวังชั้นนอก

กรมวังไม่ได้ให้ความกระจ่างแก่สองแม่ลูกจากเชียงเงินเรื่องเข้าเฝ้าเจ้าหลวงเมืองมัณฑ์ เจ้ามิ่งหล้ายิ่งหัวเสีย ประกาศกร้าวว่าตนเป็นแขกคนสำคัญจากเชียงเงินและควรได้อยู่ในที่ที่สมเกียรติกว่านี้

ท่าทางกร่างของเจ้ามิ่งหล้าไม่ได้ทำให้กรมวังสะทกสะท้าน ไม่ยี่หระด้วยซ้ำเพราะไม่มีอำนาจพอจะสั่งการขนาดนั้นได้ เจ้ามิ่งหล้าแค้นใจมาก อดทนรอจนกรมวังกลับ จึงอาละวาดกับเจ้านางข่ายคำ

“ในเมื่อเขาไม่เห็นความสำคัญของเรา เราจะต้องทนก้มหัวให้เขาอยู่ทำไม แค่สายตากรมวังที่มันมองดูลูกยังเต็มไปด้วยการดูแคลน...เจ้าแม่ไม่เห็นรึไง”

“ก็มันน่าให้เขาดูแคลนไหมล่ะ เจ้าเป็นถึงราชธิดาเชียงเงินแต่ทำตัวรุ่มร่ามยิ่งกว่าขี้ข้าพวกนี้เสียอีก”

เจ้านางข่ายคำตำหนิทันควัน เหลืออดกับกิริยาท่าทางของลูกสาวคนเดียว “พิจารณาตัวเองใหม่ด้วย อย่าลืมว่าที่นี่คือเมืองมัณฑ์ ไม่ใช่เชียงเงินที่ลูกจะทำอะไรตามใจตัวเองได้ทุกเรื่อง รักษาหน้าเจ้าพ่อเจ้าหลวงเชียงเงินไว้ให้ดี ไม่อย่างนั้น...นอกจากงานจะไม่มีทางสำเร็จ เจ้าเองก็ด้อยค่าให้เขามองหัวจดเท้าไปทั้งชาตินั่นแหละ!”

เช้าวันเดียวกันที่ปางพักในเชียงพระคำ...เจ้าแม้นเมือง ตื่นแล้วและจะออกไปข้างนอก แต่ก็ถูกเจ้าศุขวงศ์รั้งตัวไว้

“สายแล้วนะเจ้า ป่านนี้ใครต่อใครคงเตรียมตัวเดินทางกันแล้ว”

“พี่บอกทุกคนตั้งแต่เมื่อวานให้พักผ่อนกันให้เต็มที่ วันนี้เราไม่ได้เร่งร้อนอะไร”

“ลุกออกไปสายจะผิดสังเกตเปล่าๆ”

“ใครจะมาสนใจเรื่องของเจ้านาย พี่ว่าทุกคนเข้าใจดีมากกว่า”

พูดพลางดึงตัวชายาหมาดๆมาจูบอย่างหลงใหล เจ้าแม้นเมืองอายมาก พยายามขยับตัวหนี

“กลางวันแสกๆนะเจ้า”

“เวลาเจ้าอายพี่ กับเวลาเจ้าเสียงแข็งใส่พี่...น่ารักไปคนละแบบรู้ไหม”

เจ้าแม้นเมืองหนีออกจากห้องจนได้ เจ้าศุขวงศ์ได้แต่มองตามยิ้มๆ ก่อนจะไปตามเขียนจันทร์กับคำแก้วให้เข้ามาช่วยชายาหมาดๆแต่งตัว โดยตัวเองไม่ยอมไปไหน นั่งดูสาวๆมวยผมให้เจ้าแม้นเมือง

“เหมือนเป็นเรื่องง่าย แต่ก็ไม่ง่ายจริงๆนะ”

“เจ้าจะมาสนใจเรื่องของผู้หญิงทำไม”

“ก็เผื่อว่าวันไหน เขียนจันทร์ คำแก้วไม่ว่างพี่จะได้เป็นคนช่วยเจ้าเกล้าผมให้น่ะสิ”

เจ้าศุขวงศ์แสดงออกชัดว่ารักและห่วงใยเธอมาก แต่เจ้าแม้นเมืองยังฝังใจเรื่องเจ้ามิ่งหล้าจนแอบระแวงว่าเขาอาจไม่ลืมน้องสาวคนละแม่ของเธอ...เจ้าหน่อเมืองไม่ได้สนใจเรื่องความรักของเจ้าแม้นเมืองเพราะรู้ว่าเป็นหน้าที่ และทันทีที่ถึงเขตเชียงพระคำก็ขอตัวเดินทางไปเชียงใหม่ และฝากฝังน้องสาวให้เจ้าศุขวงศ์ดูแล

ooooooo

เจ้าศุขวงศ์รับฝากเจ้าแม้นเมืองด้วยความเต็มใจ แม้รู้ดีว่าเธออาจไม่มีวันรักเขาจากใจจริง แต่อยากดูแลเธอให้ถึงที่สุด และวันนี้เป็นโอกาสอันดีที่เขาจะพาเธอชมเมือง ก่อนจะยื่นข้อเสนอเรื่องเจ้าย่าเรือนคำ

อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 4 วันที่ 7 ก.ย.60

ละคร รากนครา บทประพันธ์โดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละคร รากนครา บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละคร รากนครา กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละคร รากนครา ผลิตโดย บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละคร รากนครา ควบคุมการผลิตโดย ธัญญา-พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละคร รากนครา ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.
ติตามชม ละคร รากนครา ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ