อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 6 วันที่ 12 ก.ย.60

อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 6 วันที่ 12 ก.ย.60

เจ้าแม้นเมืองสนใจแต่ทำเฉย เจ้าศุขวงศ์ต้องคะยั้นคะยอ “เอาอย่างนี้...น้องไปกับพี่ ตกบ่ายอินทรจะกลับมาส่งน้องที่คุ้ม แล้วถึงตามกลับไปสมทบกับพี่...ตกลงตามนี้นะแม้นเมือง น้องจะต้องชอบน้ำตกมาก...พี่มั่นใจ”

“ถ้าเจ้าแน่ใจว่าข้าเจ้าจะไม่กลายเป็นอุปสรรคการเดินทางของเจ้า”

เขียนจันทร์กับคำแก้วตื่นเต้นมาก ช่วยเตรียมข้าวของและสำรับอาหารสำหรับเดินป่าอย่างแข็งขัน แต่ก็ไม่วาย ระแวง กลัวเจ้าละอองคำจะรู้เรื่องและขอตามไปด้วย



“น้าเขียนจันทร์คิดไปเองรึเปล่า เจ้าละอองคำเปิ้นอาจไม่ได้คิดจะมาเป็นเมียน้อยเจ้าศุขวงศ์ของเราก็ได้”

“ข้าน่ะอาบน้ำร้อนมาก่อนตัว เรื่องแบบนี้ข้าเห็นมาเยอะแล้ว ดูปราดเดียวก็รู้แล้ว”

“แต่เรื่องพรรค์นี้ จะว่าไปมันก็ขึ้นอยู่กับเจ้าศุขวงศ์ เปิ้นนะน้าเขียนจันทร์”

“ผู้ชายมากเมียยังไงก็มีแต่ปัญหา ข้าล่ะไม่อยากเห็นเจ้าแม้นเมืองต้องช้ำใจ...ดูอย่างเจ้าหลวงสิ ขนาดมีเมียทีละคน ไอ้เรื่องเลือกที่รักมักที่ชังมันก็ตกที่ลูกหลานอยู่ดี...ขอให้เจ้าศุขวงศ์อย่าว่อกแว่กปันใจให้เจ้าละอองคำ เล้ย...สาธุ”

คำภาวนาของเขียนจันทร์จะเป็นจริงหรือไม่

เจ้าแม้นเมืองที่แอบได้ยินบทสนทนาของสองสาวคนสนิท คงไม่ได้สนใจแล้ว ช้ำใจมากกว่าและปักใจเสียแล้วว่าสวามีอาจมีเมียอีกคน

เจ้าศุขวงศ์เห็นเจ้าแม้นเมืองทำหน้าเหมือนมีอะไรหนักใจก็เป็นห่วง พยายามซักถามแต่เธอก็บ่ายเบี่ยง

“ปากเจ้าไม่ตรงกับใจ พี่เป็นต้นเหตุความไม่สบายใจของเจ้าหรือไม่...พี่พร้อมรับฟังปัญหาของเจ้า แต่หากเจ้าเก็บงำเงียบไว้กับตัวอย่างนี้ เจ้าจะไม่ได้ทุกข์เพียงลำพัง แต่เจ้าจะทำให้พี่พลอยทุกข์ไปด้วย...แม้นเมือง”

จนแล้วจนรอด เจ้าแม้นเมืองก็ไม่ปริปากเล่าความอึดอัดใจเรื่องเจ้าละอองคำ เจ้าศุขวงศ์ไม่เซ้าซี้แต่ตามประคบประหงมไม่ห่างเหมือนจะง้องอนและเอาใจ

เจ้าแม้นเมืองอ่อนใจมาก ไม่อยากถลำใจรักเขามากกว่านี้ แต่ก็ทำใจได้ยากเต็มที ยิ่งเจ้าย่าเรือนคำมาขอให้เจ้าละอองคำเดินป่าร่วมกับเธอและสวามียิ่งใจเสีย...กลัวเขาหวั่นไหวและปันใจให้เจ้าละอองคำจริงๆ

ooooooo

หลังได้รับอนุญาตจากสวามีเรื่องเจ้ามิ่งหล้า เจ้านางปัทมสุดาก็เปิดฉากข่มขวัญทันทีด้วยการเรียกตัวอีกฝ่ายมาใช้งานแต่เช้า เจ้ามิ่งหล้าไม่ยอมลงให้ง่ายๆ ยิ่งกษัตริย์เมืองมัณฑ์สั่งย้ายเธอกับแม่ไปตำหนักใหม่ ยิ่งลำพองใจและหาญกล้าพอจะงัดข้อกับเจ้านางปัทมสุดา

เจ้านางปัทมสุดาจิกตามองเจ้ามิ่งหล้าที่มาช่วยงานช้าด้วยแววตาเยือกเย็น ก่อนแขวะให้รู้จักสถานะตัวเอง

“มาแล้วรึเจ้านางมิ่งหล้า...บ่าวไพร่บริวารของข้า ทุกคนรู้ดีว่าเวลานี้เป็นเวลาอาหารเช้าของข้ากับองค์เหนือหัว เจ้ามาใหม่ก็ต้องรู้เช่นกันว่าถ้าถึงเวลา ข้าต้องเห็นทุกคน จะมัวขี้เกียจสันหลังยาวถือตัวว่ามีสิทธิ์สูงกว่าคนอื่นไม่ได้”

นอกจากแสดงตัวว่ารู้จักรู้ใจกษัตริย์เมืองมัณฑ์กว่าใคร เจ้านางปัทมสุดายังค่อนแคะถึงเชียงเงิน

ชาติกำเนิดของเจ้ามิ่งหล้าว่าเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน แต่ที่ทำให้เจ้ามิ่งหล้าแค้นใจที่สุดก็เมื่อถูกลามปามถึงบิดา

“ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวของเจ้า...คงยากจนข้นแค้นหนัก ไม่อย่างนั้นบิดาของเจ้าคงไม่ลงทุนส่งเจ้ามาเป็นของขวัญปะปนมากับต้นไม้เงินต้นไม้ทองต้นกระจ้อยร่อยหรอก...จริงรึไม่”

พูดจบก็ยื่นจานอาหารของกษัตริย์เมืองมัณฑ์ที่ต้องปรุงใหม่ให้นำไปที่ครัว เจ้ามิ่งหล้าเจ็บใจมากแต่จำต้องทำตามสั่ง ก่อนจะได้เบิกตาโพลงอึดใจต่อมา เมื่อมิ่นแกล้งกระแทกทำให้อาหารหกรดผ้านุ่งของเธอ!

ฟองจันทร์เฝ้ามองเจ้านายสาวด้วยความเห็นใจ เจ้ามิ่งหล้าเคยเป็นที่หนึ่งตั้งแต่เด็กจนโต แต่การมาถวายตัวที่เมืองมัณฑ์ครั้งนี้ทำให้ธิดาคนเล็กแห่งเชียงเงิน แทบกลั้นใจตาย

“ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครดูหมิ่นข้าให้ต่ำต้อยเท่าครั้งนี้”

“เจ้ามิ่งหล้า...เราอยู่ในฐานะต้องจำยอม เจ้าต้องอดทนให้ได้นะเจ้า”

“ความอดทนของข้าก็มีขีดจำกัดเหมือนกันนะฟองจันทร์ อย่าให้ถึงทีข้าบ้างก็แล้วกันปัทมสุดา...นังคนถ่อย!”

กว่าเจ้ามิ่งหล้าจะสงบอารมณ์ได้ก็ถึงเวลาอาหารของกษัตริย์เมืองมัณฑ์ เจ้านางปัทมสุดานั่งประจำที่คอยปรนนิบัติพัดวีสวามีอย่างดี แต่กระนั้นความงามแปลกตาของเจ้ามิ่งหล้าก็ทำให้เขามองตามไม่วางตา

อาการของสวามีทำให้เจ้านางปัทมสุดาแค้นใจมาก และไม่รอช้าจะประจานเจ้ามิ่งหล้าต่อหน้าธารกำนัล

“เจ้ามิ่งหล้ากิริยามารยาทงดงามสอนง่าย แค่ชั่วข้ามคืนที่เคยเดินกระโดกกระเดกแบบคนป่าคนดอย ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะเพคะ สง่างามสมเป็นนางในราชสำนัก เมืองมัณฑ์”

“ความดีความชอบนี้คงต้องยกให้ซูซูกระมัง”

ซูซูหรือเจ้านางปัทมสุดายิ้มรับ ก่อนจะเรียกสวามีว่าหม่องหม่องเพื่อแสดงความรักอย่างเท่าเทียมกัน

“น้องน้อมรับเพคะหม่องหม่อง เสียอย่างเดียวน้องจนปัญญา ไม่รู้จะมอบหมายงานอะไรให้เจ้ามิ่งหล้าเพราะน้องไม่รู้จริงๆว่าเจ้ามิ่งหล้าถนัดสันทัดงานอะไร”

มิ่นรอจังหวะอยู่แล้ว แอบกระซิบกระซาบเจ้านายสาวตามแผนที่เตรียมมา เจ้ามิ่งหล้าเริ่มใจไม่ดี แล้วก็ต้องกัดฟันแน่นเมื่อเจ้านางปัทมสุดาฉีกหน้าเธอด้วยการบอกกษัตริย์เมืองมัณฑ์ว่าเธออยากฟ้อนรำถวาย

เจ้ามิ่งหล้าไม่มีทางเลือกต้องรับคำท้าของเจ้านาง ปัทมสุดา เมื่อเจ้านางข่ายคำรู้เรื่องก็โกรธมาก

“ลูกไปตกปากรับคำมันได้ยังไง ลูกเป็นถึงราชธิดาเจ้าหลวงไม่ใช่ช่างฟ้อน ทำไมลดตัวไปให้มันดูถูกขนาดนี้”

“ลูกมีสติดีพอเจ้าแม่ แต่ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย ลูกจะขอให้คำดูถูกดูแคลนของมันในวันนี้กลายเป็นหนามทิ่มตำใจมันในวันข้างหน้า เจ้าแม่คอยดูให้ดี มิ่งหล้าคนนี้มีราคามากกว่าที่มันประเมิน!”

ooooooo

คณะเดินป่าของเจ้าศุขวงศ์มาถึงน้ำตกเชียงพระคำ จนได้ เจ้าละอองคำตื่นเต้นกว่าใคร เจ้าแม้นเมืองไม่อยากเห็น ภาพบาดตาเลยตัดใจปล่อยสวามีปีนไปดูน้ำตกชั้นบน กับเจ้านางละอองคำแบบสองต่อสอง

เขียนจันทร์กับคำแก้วหัวเสียแทนเจ้าแม้นเมืองมาก ทั้งสองอยู่เฝ้าเจ้านายสาวกับสัมภาระ รวมถึงรับหน้าที่จัดเตรียมอาหารให้คนทั้งคณะ และหัวข้อที่ทั้งสองคุยกันก็หนีไม่พ้นเรื่องเจ้าละอองคำกับเจ้าศุขวงศ์

สองสาวคนสนิทของเจ้าแม้นเมืองอยากยุให้เจ้านายสาวตามไปขัดคอที่น้ำตกให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลัวจะเสียใจ เลยพยายามสงบปากสงบคำ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามชะตากรรม

แต่ใช่ว่าเจ้าแม้นเมืองจะไม่รู้สึกรู้สา ภาพความสนิทสนมและความสุภาพอ่อนโยนของเจ้าศุขวงศ์ผู้เป็นสวามีทำให้หงุดหงิด แบร็กกิ้นที่ตามเจ้าศุขวงศ์มาสำรวจป่าด้วยเห็นเจ้าแม้นเมืองยืนเหม่อจึงไปชวนคุย

เจ้าแม้นเมืองไม่ได้อึดอัดจะพูดคุยกับแบร็กกิ้นเหมือนเมื่อก่อน แต่หัวข้อสนทนาถึงเชียงเงินบ้านเกิดก็ทำให้เธอหน้าเจื่อน ทั้งหน้าที่ต่อบ้านเมืองในฐานะลูกหลานเชียงเงินและหน้าที่ของหัวใจ ทำให้เธอเศร้าใจ อย่างบอกไม่ถูก

“ไม่มีที่ไหนในโลกสุขกายสบายใจเท่าบ้านเกิด แต่ในเมื่อภาระหน้าที่อยู่ในมือเราแล้ว ความสุขอะไรก็ไม่มีความหมาย ไม่มีความสำคัญเท่าความรับผิดชอบหรอกมิสเตอร์แบร็กกิ้น”

“เจ้านี่เหมาะสมกับการเป็นคู่ชีวิตเจ้าศุขวงศ์แท้ๆ...ความคิดเหมือนกันไม่มีผิด”

“เราจะถือว่านี่คือคำชมนะมิสเตอร์แบร็กกิ้น”

ช่วงเวลาเดียวกันที่น้ำตกชั้นบน...เจ้านางละอองคำมีความสุขมากได้อยู่ตามลำพังกับเจ้าศุขวงศ์ ญาติหนุ่มที่ตนแอบหลงรักมานาน และถือโอกาสนี้ถามเรื่องคาใจ

“เจ้าพี่ตั้งใจไปเชียงเงินแค่ร่วมงานศพเจ้าอุปราช แต่ทำไมขากลับจึงมีเจ้าพี่แม้นเมืองตามมาด้วยในฐานะเมีย...ไม่ใช่น้องคนเดียวที่เกิดคำถามนี้ ใครต่อใครอีกหลายคนก็อยากรู้คำตอบนี้...”

เจ้าศุขวงศ์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาสัญญากับเจ้าแม้นเมืองไว้จะไม่บอกใครถึงเบื้องหลังการแต่งงานของเขากับเธอ เจ้าละอองคำไม่ได้เซ้าซี้ และยอมไปสมทบกับคนอื่นๆเมื่อถึงเวลา แต่เพราะเส้นทางค่อนข้างชันและขรุขระทำให้เธอเกือบหน้าคะมำ โชคดีที่เจ้าศุขวงศ์คว้าตัวไว้ทัน!

เจ้าแม้นเมืองเห็นสวามีหายไปนานก็เป็นห่วง ตามอินทรขึ้นไปหา แต่กลับได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ เจ้าศุขวงศ์ตระกองกอดเจ้าละอองคำ และถึงรู้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัย ก็อดระแวงไม่ได้อยู่ดี

ไม่มีใครรู้ความจริงว่าทุกอย่างเป็นแผนของเจ้าละอองคำ ทั้งหาทางตีสนิทเจ้าแม้นเมืองและหาโอกาสใกล้ชิดเจ้าศุขวงศ์ และการเดินป่าครั้งนี้ก็ได้ผลสำเร็จอย่างงดงาม ไม่มีใครจับได้ มีแต่ยิ้มด้วยความเอ็นดูที่เห็นเธอมีความสุขกับบรรยากาศธรรมชาติงดงามรอบตัว

อ่านละคร รากนครา ตอนที่ 6 วันที่ 12 ก.ย.60

ละคร รากนครา บทประพันธ์โดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม
ละคร รากนครา บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละคร รากนครา กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละคร รากนครา ผลิตโดย บริษัท แอค-อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด
ละคร รากนครา ควบคุมการผลิตโดย ธัญญา-พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
ละคร รากนครา ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น.
ติตามชม ละคร รากนครา ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ